POŁĄCZENIE OCZEKUJĄCE
DZIEWCZYNKA Z ROKU PRZESTĘPNEGO
30 GRUDNIA PRZESTRZEŃ POWIETRZNA USA
Okej. Spróbujmy jeszcze raz.
Wyobraźcie sobie, że jesteście w pociągu i jedziecie przez tunel.
Po prawej znajduje się identyczny pociąg,
z jedną różnicą, jest sekundę do przodu w czasie.
Po prawej i lewej stronie jedzie nieskończona liczba pociągów,
wszystkie trochę dalej w czasie. Okej?
Wyobraźcie sobie, że możecie zadzwonić do innego pociągu,
rozmawiać z identyczną wersją rzeczywistości,
tylko że z przeszłości albo przyszłości.
Tak, to byłoby...
to byłoby przydatne, gdy będę następnym razem w Vegas.
Nie. Przepraszam, mówi dr Burman.
Struktura naszego wszechświata
zależy od tego, czy wydarzenia pozostaną takie same.
To tak jak fale dźwiękowe wibrujące w harmonii.
Tak, a niestety,
każdy z tych telefonów, które puściliśmy, stworzył wielki chaos.
Kto zorganizował tę rozmowę?
Maggie, jesteś na linii?
Samolot właśnie wylądował awaryjnie nieopodal Phoenix.
Kapitan twierdzi, że pan i ja do niego dzwoniliśmy.
Z przyszłości, prosząc, by rozbił samolot.
Nie dzwoniłem do żadnego pilota.
Wiem.
Ja też z nim nie rozmawiałam.
W tym wymiarze albo w tym pociągu.
Każdy z tych pasażerów wróci do domu,
co spowoduje narastający efekt domina.
Właśnie. Grozi nam wyginięcie, generale.
- W ciągu kilku dni. Może godzin. - W porządku.
Dobrze. Przerwa. Czego ode mnie potrzebujecie?
Popieram naukę, ale potrzebuję dokładnych informacji.
Uważamy, że za tymi wydarzeniami stoi rząd.
Trudno mi brać tę rozmowę na poważnie.
Może nie robi pan tego świadomie,
ale robi pan coś, co tworzy te wyrwy.
Dlaczego pani tak uważa?
Mój ojciec był naukowcem
i pracował dla rządu federalnego w latach 70.
Prowadził kilka projektów szpiegowskich podczas zimnej wojny,
wszystkie były związane z komunikacją międzywymiarową.
Wtedy mu się nie udało, ale teraz ktoś odniósł sukces.
To czemu pani nie porozmawia z ojcem?
Pewnie wie o tym więcej niż ja.
Ja... To...
Chwileczkę. Proszę. Musi pan to wziąć na poważnie.
Słyszę bardzo dużo „chyba” i „może”.
Patrzę za okno i słońce świeci, ptaki ćwierkają,
a wszechświat się nie rozpada.
Ale gdy zobaczę, że imploduje, od razu do was zadzwonię.
Pasuje? Szczęśliwego Nowego Roku.
- Chwileczkę. - Moment.
Świetnie poszło.
Obiecałaś, że jeśli to nie pomoże, to do niego zadzwonimy.
To zadzwońmy do niego.
Nie zrobię tego.
Odłóż swoje problemy z tatusiem na bok, okej?
Los świata od tego zależy.
Trzeba mieć tatusia, by móc mieć z nim problemy.
Tak. Nie sądzę, że tak to działa.
Nie wiem, czemu musze przypominać,
że dr Robert Wheating jest pierdolonym dupkiem,
który spędził całe życie w laboratorium, nic mu się nie udało,
nawet bycie rodzicem i wykazanie się zwykłą ludzką przyzwoitością.
Czekaj. Prowadziliśmy tę rozmowę wczoraj,
słowo w słowo, po rozmowie z generałem.
Właśnie z nim rozmawialiśmy.
- Jaki dziś dzień? - Środa.
O cholera. Okej, sami doświadczamy błędu. Teraz.
- Co? - Tu jest czwartek.
- Jest Sylwester. - Jezu. Jest coraz gorzej.
Daj mi jego numer, zadzwonię do twojego ojca.
Dobrze. Ale nie mów, że mnie znasz.
- O Boże, Rachel. - Nie mów!
Halo.
Dzień dobry. Dzwonię do dr. Wheatinga.
Przykro mi.
Bank zajął tę posesję, jakieś pięć, sześć lat temu.
Hej! Przestań!
Poznałam go tuż przed tym, jak został eksmitowany.
Krzyczał do mnie obraźliwe rzeczy.
To brzmi jak on.
Wie pani, dokąd się udał?
Widziałam, jak śpi na ulicy kilka tygodni później.
Co? Jest bezdomny?
Chyba tak. Nie wiem.
Departament publicznych usług socjalnych.
Dzień dobry, szukamy Roberta Wheatinga.
Kilka lat temu został eksmitowany w Riverside.
Okej. Jest pani przyjaciółką? Bliską osobą?
Bliską osobą? Nie, tylko jego córką.
Okej. Chodzi o Roberta M. Wheatinga?
- Tak. - Tak, to on.
Przykro mi, ale pan Wheating zmarł w styczniu tego roku.
Bardzo mi przykro.
Zmarł na ulicy?
Nie. Jego ostatni adres to Azusa, Dom opieki Sunny Valley.
Okej. Dziękuję.
Nie ma za co. Miłego weekendu.
Chwila. „Miłego weekendu”.
Nie powinien pan życzyć szczęśliwego Nowego Roku?
Życzyłbym dwa miesiące temu.
- Jest w przyszłości. - Słucham?
Może twój ojciec wciąż żyje.
Wiem. Super.
To znaczy, tak, to dobrze.
Okej. Dziękuję. Do widzenia.
Zadzwonię do Domu opieki Sunny Valley.
Nie. Czekaj.
Rachel?
Ja do niego zadzwonię.
Okej. Jesteś pewna?
Tak. Nie wiem. Ja...
Właśnie usłyszałam, że nie żyje i... Nieważne. Zadzwonię do niego.
Dobrze. Zapytaj, kto kontynuuje jego pracę.
Musi być jakaś maszyna albo antena,
coś, co można wyłączyć i skończyć to fiasko.
Mam nadzieję. O Boże. Okej, zadzwonię do gnoja.
Powodzenia.
Dom opieki Sunny Valley. Z kim rozmawiam?
Nazywam się Rachel Wheating.
Szukam mojego ojca, Roberta Wheatinga.
Dr. Wheatinga?
Tak, jego.
Nie wiedziałam, że ma krewnych.
Tak, tylko mnie.
I nie jesteśmy blisko.
Przykro mi,
ale nie mogę połączyć, póki nie jestem pewna, że go pani zna.
Dlaczego?
Oszuści. Wykorzystują starsze osoby.
Tak, nie jestem oszustką.
To dlaczego nigdy tu pani nie widziałam?
Nikt nigdy nie odwiedził dr. Wheatinga.
Cóż, ja...
Nie wiedziałam, gdzie jest.
- Nie wiedziała pani, gdzie jest ojciec? - Nie.
Okej. Córka roku.
To dlatego, że jest samolubnym dupkiem,
który nigdy nie kochał nikogo poza sobą i pracą.
Więc wszyscy go mają w dupie i umrze w samotności. Wkrótce.
Okej. Nie jest pani oszustką.
To brzmi jak on. Dobrze, przełączę panią. Chwileczkę.
Co za bzdu... Halo.
- Cześć. - Mów głośniej.
Cześć. Mówi Rachel.
Rachel. Nie znam żadnej. Do widzenia.
Próbuję oglądać mecz, okej?
To ja. Rachel.
Dzwonię, bo potrzebuję...
Potrzebuję twojej pomocy.
- Rachel? - Tak.
Moja córka? Rachel? Moja piękna Rachel?
Dzwonisz zapytać, co u staruszka?
I pewnie prosić o jakiś przelew, co?
Tak, nie dam się znowu nabrać, oszustko. Rozłącz się!
O Boże. Okej, posłuchaj.
Jestem Rachel i się nienawidzimy, okej?
Podczas ostatniej rozmowy powiedziałeś, że moje badania to żart i strata czasu,
bo uważasz, że żadna kobieta nie odkryła nic ważnego w świecie fizyki.
I myślenie, że mogłabym być wyjątkiem, byłoby statystycznie niedorzeczne.
Powiedziałem tak, bo to prawda.
Wcale nie.
Curie, Goeppert Mayer, Strickland, Ghez. A one?
W porządku. Okej. Cztery.
Cztery nagrody Nobla w dziedzinie fizyki,
a ponad sto otrzymali mężczyźni.
Wciąż uważam, że to statystycznie niedorzeczne.
O Boże. Okej.
Czyli nagroda Nobla to poprzeczka wyznaczająca osiągnięcie? Kurwa.
Wiesz co? Boże, co ja robię?
- Marnujesz czas. - Zgadza się.
A niewiele go zostało, bo świat się kończy. Dziś.
Światy się nie kończą.
Ludzie umierają. Gatunki wymierają. Ale świat trwa nadal.
Chodzi mi o to, że wszyscy umrzemy.
To fakt. Powiedz mi coś nowego.
O Boże. Dlaczego musisz być taki...
Okej.
Ktoś przejął twoje badania nad komunikacją międzywymiarową
i je dokończył.
Otworzył dziury w czasie i wywołał kompletny chaos.
I jesteśmy na skraju załamania.
To niemożliwe.
Te badania to był ślepy zaułek. Jeśli ja nie mogłem ich skończyć, nikt nie mógł.
- Mylisz się. - Nie! Mogę wrócić do meczu?
Posłuchaj mnie!
Chwila. Jaki mecz oglądasz?
Dodgersi grają z Astros. To się nazywa baseball.
Okej. To znaczy, że jesteś dwa miesiące do tyłu.
- Błagam. - Tu jest Sylwester.
- Nie bądź niedorzeczna. - Cicho. Staram się słuchać.
Okej.
Jest dziewiąta runda. To znaczy...
że Altuve zdobędzie dwie bazy. Przykro mi, twoja drużyna przegra.
Jasne. Altuve...
Przykro mi, panienko z przyszłości,
ale nic nie wiesz o baseballu, to jasne,
bo ten patałach, Altuve, nie dałby rady...
Jeśli zostanie w polu...
- Tak! - Co?
Wygrywają.
To nie... Nie.
José Altuve zapewnia drużynie zwycięstwo.
Twoje badania to nie ślepy zaułek.
Muszę wiedzieć, kto przejął twój projekt
i muszę porozmawiać z tą osobą, by przestała to robić.
Halo? Jesteś tam?
Nikt nie przejął mojego projektu.
Ale stworzyłem maszynę,
która może to powodować.
Okej. Gdzie ona jest?
- Nie chodzi o „gdzie”. - To znaczy?
Co powiedział Einstein, gdy zmarł Besso?
O Boże. Nie mamy na to czasu!
Powiedział: „Odszedł z tego dziwnego świata
trochę przede mną.
To nic nie znaczy.
Ludzie tacy jak my, którzy wierzą w fizykę,
wiedzą, że różnica pomiędzy przeszłością, teraźniejszością i przyszłością...”
„Jest tylko uparcie nieustępliwą iluzją”.
Tylko iluzją. Właśnie.
- Nie chodzi o to gdzie. - Tylko kiedy.
O Boże. Udało ci się.
Udało się.
Tylko wtedy o tym nie wiedziałem. Włączyłem maszynę i nic się nie stało.
Stało się. Wpływa na nas z przeszłości.
Zainstalowałem specjalną linię. Wciąż pamiętam numer telefonu.
Mój Boże. Jest wersja mnie w 1978 roku,
siedzącego przy biurku, myślącego, że jest nieudacznikiem,
który czeka, aż zadzwoni telefon.
Gratuluję. Twoja maszyna zadziałała.
Mówię nie tylko o mojej pracy.
Mówię o tobie.
Nikt inny nie zdaje sobie sprawy z tego, co się dzieje, tylko ty.
To wyjątkowe osiągnięcie.
Z tobą też mi się udało.
Uwierz mi, nie udało ci się.
Nie jestem twoim eksperymentem. Nie przypisuj sobie moich osiągnięć.
Jestem człowiekiem, który wiele razy potrzebował ojca!
Zawiodłeś mnie, i to bardzo.
To prawda.
Wiem. I ja... Przepraszam.
Przepraszam, że zostawiłem ciebie i twoją matkę.
Przepraszam za wszystko.
Wybaczysz mi?
Nie wybaczę.
Jest na to za późno. Jest za późno na wszystko.
Rozumiem.
Co się teraz stanie?
Najpierw szlag trafi grawitację.
Wszyscy odfruniemy.
- Ładny koniec, że tak to ujmę. - Tak.
Potem pojawi się coś na kształt zorzy polarnej.
Wiesz, kolory na niebie.
O Boże.
Wtedy są dwa możliwe rozwiązania.
Jakie rozwiązania?
Najprawdopodobniej wszystko się skończy w mgnieniu oka.
A drugie?
Wszechświat się zrestartuje, naprawi.
Ludzie wrócą do swojego życia, nie wiedząc, co się stało.
Ale to się nie stanie, jeśli ja z 1978 nie wyłączę maszyny.
Tak, a to się nigdy nie stanie.
Myślałem, że nigdy nie porozmawiamy.
I że umrę w samotności.
A jednak rozmawiamy o nauce tuż przed końcem świata.
Tak. Super.
Rachel, przypomnisz mi datę swoich urodzin?
Nie pamiętasz daty moich urodzin?
Nigdy nie miałem pamięci do dat.
29 lutego.
Luty... Oczywiście.
Jesteś moją dziewczynką z roku przestępnego, pamiętasz?
A teraz cię przeproszę,
ale muszę zadzwonić.
Zadzwonić?
Rozumiem, dlaczego mnie nienawidzisz.
W związkach czasem dochodzi się do punktu, z którego nie ma powrotu.
I... nasz do takiego doszedł.
Ale może los świata niekoniecznie.
Chcę ci tylko powiedzieć, Rachel, że ja...
Ja...
Chcę ci powiedzieć, że cię kocham.
I jestem z ciebie dumny, moja dziewczynko z roku przestępnego.
- Żegnaj. - Czekaj, tato?
Tato?
Ja też cię kocham.
Halo.
Udało się.
Kto mówi?
Jestem tobą.
Udowodnij. Jaki jest kod?
0229. Urodziny naszej córki.
Nasza maszyna... działa.
Dzwonię ponad 40 lat z przyszłości.
Udało się! Wiedziałem!
O mój Boże. To wszystko zmienia.
Udało mi się! Wiedziałem!
Przestań. Gówno zrobiłeś.
Co? Jak to?
Mam 86 lat.
Umrę w samotności w domu opieki, bez pieniędzy i przyjaciół,
z córką, która mnie nienawidzi.
To niby co takiego nam się udało?
Ja...
Posłuchaj, przepraszam, ale to dużo do przetrawienia.
Wyłącz maszynę i idź do domu.
Przytul córkę, przytul żonę,
i powiedz im... powiedz im, jak bardzo je kochasz.
I od tej chwili
mają być twoim priorytetem każdego dnia twojego życia.
Nic nie powinno być ważniejsze od nich. Rozumiesz mnie?
- Ja... - Powiedz, że to zrobisz!
Ale...
Co z nimi?
Nie mogę wyłączyć maszyny.
Wiesz, do czego są zdolni,
co zrobią z naszą rodziną, jeśli to wyłączę.
Nie będzie rodziny do stracenia,
jeśli tego teraz nie wyłączysz.
O mój Boże. To trzęsienie ziemi.
Zaczęło się. Koniec wszystkiego.
O Boże. Co my zrobiliśmy?
Wyłącz tę maszynę.
Proszę. Daj nam wszystkim drugą szansę.
Niebo się otwiera... Mój Boże.
Kolory.
Widzisz je?
Mayday. Mówi kapitan Perry. Mamy awarię silnika.
Tato, zaśpiewasz dziś ze mną?
W nocy 12 lutego 2015
będziesz miała poważny wypadek.
- Odejdź! - Otwórz drzwi!
Błąd powinien mieć miejsce teraz.
Wszechświat to zrobił.
Widziałem, jak sama się rozpada.
Jakby zjadała ją niewidzialna siła.
Jak może do mnie dzwonić i być martwa w moich ramionach?
Co się, do diabła, dzieje?
Coś, co nie ma sensu.
Mam wrażenie, że oczy i nos mi się rozpływają.
Moje kości się łamią.
- To była prawda. - Co?
Wszystko.
Wierzysz, że na świecie jest magia?
Gdziekolwiek jesteś, to inny czas albo miejsce.
Ale gdy dotrę do domu, wiem, że będziesz tam tylko ty.
- Hej, kochanie. - Hej!
Jak leci? Jak jest w Nowym Jorku?
Nudno. Chwila. Jak poszedł występ?
- Odwołałem go. - Co?
To i tak byłaby katastrofa.
Wydaje mi się, że menadżerka chciała się do mnie dobrać.
Wreszcie. Przejrzałeś na oczy.
Tak. To było trochę ekscytujące,
ale... Nie, żartuję.
Czekaj. Gdzie jesteś?
Wyjrzyj przez okno.
O Boże! Tim, przestraszyłeś mnie.
- Co? - Niespodzianka!
- Przyjechałeś? - A nie obiecałem?
Zaczekaj. Już idę.
Okej.
- Hej. - Szczęśliwego Nowego Roku.
Szczęśliwego Nowego Roku.
Napisy: Agnieszka Otawska