ท่านทามาโยะ!
สวัสดีครับ คุณทามาโยะ
อันตรายนะครับ
ที่เปิดหน้าต่างทิ้งไว้ตอนกลางคืน
แต่วันนี้ช่างเป็นค่ำคืนที่ดวงจันทร์งดงามจริง ๆ
ยินดีที่ได้รู้จัก
ตัวกระผมนั้น
คือผู้ส่งสารของ คากายะ อุบุยาชิกิ ครับ
สัมผัสได้ถึงท่าทีหวาดระแวง
ถือว่าช่วยไม่ได้
มันยากเกินไปสำหรับกระผม...
ที่จะได้รับความไว้วางใจจากคุณเหมือนทันจิโร่สินะ
ว่าแล้วเชียว
วางแผนจะทำอะไรกันแน่?
อุบุยาชิกิ...
ตั้งใจจะหลอกอะไรกันหรือเปล่า?
ยูชิโระล่ะ?
ไม่ต้องห่วงยูชิโระคุงไปหรอกครับ
นั่นไง
ยังได้ยินเสียงฝีเท้าอยู่
ท่านทามาโยะ! ท่านทามาโยะ!
ท่านทามาโยะ!
ถ้างั้น
ขอเริ่มเข้าประเด็นเลยแล้วกันครับ
ทางหน่วยพิฆาตอสูรเอง...
ก็มีเด็กที่รู้เรื่องกายวิภาคอสูร และศาสตร์การปรุงยาอยู่ครับ
ซึ่งก็รวมถึงเรื่องการกลายร่างของเนซึโกะด้วย
อยากขอให้มาช่วยค้นคว้าด้วยกัน...
เพื่อโค่น มุซัน คิบุทสึจิ
ขอความร่วมมือได้ไหมครับ?
ขอเรียนเชิญให้มายังคฤหาสน์อุบุยาชิกิครับ
ให้อสูรแบบฉัน...
ไปยังฐานของหน่วยพิฆาตอสูร?
ตอบได้ดี
จะตั้งตาคอยครับ
ท่านทามาโยะ!
ท่านทามาโยะ...
ยูชิโระ
รีบย้ายออกจากที่นี่กันเถอะครับ
เตรียมตัวเรียบร้อยแล้วครับ
ไม่ใช่ค่ะ
คุณเนซึโกะสามารถเอาชนะดวงตะวัน...
ทำให้ตอนนี้มีบางอย่างเปลี่ยนไป
ไม่สิ
ไม่แน่ว่าบางที
มันอาจจะเริ่มเปลี่ยนไปตั้งนานแล้ว
นับตั้งแต่สิ่งที่ทำไปในวันนั้น...
ในที่สุด ก็ส่งผลถึงวันนี้...
สร้างแรงกระเพื่อมขนาดใหญ่
หรือว่าบางทีแล้ว...
อย่าบอกนะว่าท่านทามาโยะ...
ยังไงก็ต้องออกจากสถานที่แห่งนี้อยู่ดี
เพียงแต่
มันจะไม่เหมือนกับที่ผ่านมาค่ะ
ตอนนี้ดิฉันเอง ก็จวนจะได้ข้อสรุปจากวิจัยที่ทำมาตลอด
ยูชิโระเองก็มาช่วยด้วยนะคะ
นี่อาจเป็น...
การย้ายที่อยู่ครั้งสุดท้ายแล้วก็ได้ค่ะ
ไปกันเถอะค่ะ ยังฐานทัพของหน่วยพิฆาตอสูร
คฤหาสน์อุบุยาชิกิ
ตัวเธอที่ไม่รู้ถึงความหมายของนิรันดร์
ถึงคราวต้องชี้นำไปสู่คำตอบ
มุ่งหน้าสู่วังวนแห่งฝันและจินตนาการ
(ดาบพิฆาตอสูร ภาคการสั่งสอนของเสาหลัก)
เหตุที่ฟังดูเหมือนเป็นข้ออ้าง
เพราะอ่อนแอตะกายคว้าอนาคตอันเลื่อนลอย
ซึ่งถูกเข้าใจผิดว่าเป็นความเข้มแข็ง
จงเกลียด จงเกลียด
ชิงชัง ชิงชัง
แทบจะบดบังดวงจันทรา
ดำมืด ดำมืด
หัวใจที่หยุดชะงักลงไป หากไม่มีเธออยู่ด้วยสักคน
กวัดแกว่งไหวเอน กวัดแกว่งไหวเอน
ยึดโยงเจตจํานงเฉกเช่นบุปผา
ช่วงชิงเอามา ช่วงชิงเอามา
ฉีกกระชากหัวใจดั่งพายุกรรโชกโหมกระหน่ำ
ตัวเธอที่ไม่รู้ถึงความหมายของนิรันดร์
ถึงคราวต้องชี้นำไปสู่คำตอบ
มุ่งหน้าสู่วังวนแห่งฝันและจินตนาการ
จะมีใครกันที่รอคอย
(ตอนที่ 2 ความเจ็บปวดของเสาหลักวารี กิยู โทมิโอกะ)
ท่านเจ้าบ้าน...
ทันจิโร่
อาการบาดเจ็บเป็นอย่างไรบ้าง?
ช่างน่าสังเวชยิ่งนัก...
ที่ฉันขยับตัวไม่ได้แล้ว
แม้ว่าอยากจะคุยกับกิยู
แต่ดูสภาพคงจะไม่ไหว
ตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่สำคัญอย่างยิ่ง
อยากให้ทุกคน...
เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวและพยายามด้วยกัน
พอจะช่วย...
ไปคุยกับกิยูให้แทนได้หรือเปล่า
ไม่ว่ายังไง...
ต้องทำให้กิยูที่หันไปจมกับสิ่งที่ผ่านมา...
หันกลับมามองข้างหน้า
ช่วยพูดเตือนสติ...
แทนฉันได้หรือเปล่านะ?
คุณกิยู...
ครับ!
อ้าว?
คุณทันจิโร่ มีอะไรเหรอคะ?
ออกมาในเวลานี้
คุณอาโออิ
อย่าบอกนะว่า... จะไปรับการสั่งสอนของเสาหลัก?
ก่อนรับการสั่งสอน
มีคนที่ต้องไปพบให้ได้อยู่
ถ้าอย่างนั้นก็ได้อยู่หรอกค่ะ...
คุณอาโออิ
อะไรเหรอคะ?
มีเรื่องนึงอยากถามหน่อยครับ
ได้ไหมครับ?
อือ
ถ้าเกิดใครสักคนนึงที่เขาโดดเดี่ยวลำพัง...
และอยากจะบอกกับคนนั้นว่าที่จริงเขาไม่ได้โดดเดี่ยว
ต้องสื่อความแบบไหนถึงยอมเข้าใจเราเหรอครับ?
เรื่องแบบนี้ฉันเองก็ไม่ค่อยเข้าใจหรอก
แต่คุณทันจิโร่...
ตั้งใจให้คนนั้นเขากลับมาร่าเริงใช่ไหมคะ?
สำหรับฉันแล้ว
คิดว่าควรปล่อยเอาไว้แบบนั้นค่ะ
เดี๋ยวจะออกไปข้างนอกแล้วใช่ไหมคะ?
อะ ครับ
รอก่อนสักประเดี๋ยวค่ะ
อะ
คนที่จะไปพบมีคนเดียวใช่ไหมคะ?
ครับ
ยากจังเลยแฮะ
อาจดูเรียบง่ายไป
แต่ก็เตรียมข้าวปั้นไว้ให้ค่ะ
มีส่วนของคุณทันจิโร่แล้วก็ของอีกท่านค่ะ
ไม่ว่าอะไรจะเกิดก็ต้องอิ่มท้องไว้ก่อนค่ะ
ไม่งั้นทั้งร่างกายและจิตใจคงไม่สดชื่นค่ะ
คุณอาโออิ...
ขอบคุณครับ!
ไปแล้วนะครับ!
ขอรบกวนหน่อยครับ!
คุณโทมิโอกะ!
สวัสดีคร้าบ!
ขอโทษด้วยคร้าบ!
คุณกิยู!
ผมเองครับ!
อยู่หรือเปล่าคร้าบ!
ทันจิโร่ คามาโดะครับ!
สวัสดีคร้าบ!
งั้นขอเข้าไปนะครับ!
จะเข้ามา?
ไม่สิ พูดว่าขอกลับไปนั่นแหละ
คงจะฟังผิดไป
ก็ประมาณนี้แหละ
ทุกคนเลยรับการสั่งสอนกันอยู่ครับ
รู้แล้ว
อะ รู้แล้วเหรอครับ ดีจังเลย
ใกล้
คือว่าผมเองอีก 7 วันก็น่าจะฟื้นตัวได้สมบูรณ์
ช่วยสั่งสอนให้ผมได้หรือเปล่าครับ?
ไม่รับ
ทำไมเหรอครับ?
พอดีได้กลิ่นความโกรธโชยมานิดหน่อยครับ...
กำลังโกรธเรื่องอะไรเหรอครับ?
โกรธเรื่องที่นายไม่ขัดเกลาปราณวารีจนถึงขีดสุด
นายจะต้องขึ้นเป็นเสาหลักวารีให้ได้
เรื่องนั้นต้องขออภัยด้วยครับ
แต่ว่า คุณอุโรโคดากิก็เคยพูดเอาไว้เหมือนกัน
การปรับเปลี่ยนปราณที่ใช้...
แล้วแตกแขนงเป็นปราณอื่น เหมือนไม่ใช่เรื่องที่แปลกอะไรมาก
โดยเฉพาะกับปราณวารี...
ที่ใช้กระบวนท่าพื้นฐานเป็นหลัก ทำให้มีการแตกแขนงออกไปมากมาย
ไม่ได้จะบอกแบบนั้น
ในเมื่อตอนนี้ไม่มีเสาหลักวารี...
จึงต้องมีใครสักคนเป็นเสาหลักวารีให้เร็วที่สุด
ไม่มีเสาหลักวารี?
มีคุณกิยูไม่ใช่เหรอครับ?
ฉันนั้น...
ไม่ใช่เสาหลักวารี
เอ๊ะ?
กลับไปเถอะ
ช่วยพูดเตือนสติ...
แทนฉันได้หรือเปล่า?
ครับ!
คุณกิยู!
พอดีผมเอาข้าวปั้นมาด้วยครับ
มารับประทานด้วยกันไหม?
ถ้าเกิดว่าท้องอิ่มเมื่อไหร่
ความหงุดหงิดก็คงจะเบาลงด้วยครับ
ถ้างั้น จะวางเอาไว้ที่ตรงนี้นะครับ
คุณกิยู อรุณสวัสดิ์ครับ...
ยอมทานข้าวปั้นด้วยสินะครับ
ดีจังเลยครับ
อะ คุณกิยู!
คุณกิยู เอายังไงดีครับคุณกิยู!
คุณกิยู เอายังไงดีครับ!
ตรวจตราเหรอครับ?
เหมือนว่าพักนี้ มีอสูรปรากฏตัวน้อยลงนะครับ
ไม่มีอสูรสินะครับ? ดีจังเลย!
ถ้างั้นเริ่มการสั่งสอนกันเถอะ!
คุณกิยู?
สั่งสอนผมหน่อยได้ไหม?
สั่งสอน!
ทุกคนกำลังรออยู่นะครับ!
คุณกิยูคร้าบ!
คุณกิยู! คุณกิยู!
คุณกิยูครับ
คุณกิยูคร้าบ!
(ห้องน้ำ)
คุณกิยู! (ห้องน้ำ)
มีหวัง...
ตามติดฉันไปชั่วชีวิตแน่...
ถ้าเล่าออกไป...
อาจจะยอมเลิกมายุ่งก็ได้
คือว่าฉัน
ไม่ผ่านสอบคัดเลือกรอบสุดท้าย
เอ๊ะ
สอบคัดเลือกรอบสุดท้าย...
ที่ภูเขาดอกฟูจิเหรอครับ?
ใช่แล้ว
ตัวฉันตอนในวัยนั้น...
ปล่อยให้เด็กหนุ่ม รุ่นเดียวกันที่เป็นพวกพ้องถูกฆ่า
ชื่อว่าซาบิโตะ
เป็นเด็กหนุ่มผมสีส้มอ่อน
ที่เข้าสอบมาด้วยกัน
ซาบิโตะ...
กับคุณกิยู
ตอนนั้นอายุ 13 ปี
เพราะอายุไล่เลี่ยและกำพร้าเหมือนกัน
พวกเราเลยสนิทกันไวมาก
ซาบิโตะเป็นผู้ที่หนักแน่นในคุณธรรม
และเป็นเด็กหนุ่มที่อ่อนโยน
คนที่ตายในการสอบคัดเลือกปีนั้น...
มีแค่ซาบิโตะคนเดียว
อสูรบนเขาในตอนนั้น...
ส่วนใหญ่โดนหมอนั่นโค่นเองหมด
นอกจากซาบิโตะแล้วคนอื่นก็ผ่านรอบคัดเลือกกัน
ส่วนฉัน...
โดนอสูรที่เข้ามาโจมตีเป็นตัวแรก ทำให้บาดเจ็บหนัก
สติก็เลยเลือนราง
แม้แต่ในตอนนั้น...
ซาบิโตะก็ยังมาช่วยอีก
ปราณวารี
กระบวนท่าที่ 4
คลื่นน้ำ!
ซาบิโตะได้ฝากฉันเอาไว้กับเด็กหนุ่มอีกคน
และมุ่งหน้าไปทางที่มีคนร้องขอความช่วยเหลือ
ตอนที่ได้สติขึ้นมา
การสอบคัดเลือกก็จบลงแล้ว
แล้วฉันได้การรับรองว่ามีชีวิตรอดถึงวันที่ 7
และผ่านการคัดเลือก
ไม่ได้ฆ่าอสูรเลยสักตัว
คนที่ดีแต่ให้คนอื่นช่วย
สุดท้าย...
จะเรียกว่าผ่านการทดสอบได้จริงเหรอ?
ฉันไม่ใช่คนที่สมควรได้เป็นเสาหลักวารี
แรกเริ่มเดิมที
ไม่สมควรแม้แต่จะยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับเสาหลัก
ฉันไม่เหมือนกันกับพวกเขา
เอาเข้าจริงตัวฉัน...
ไม่มีที่ยืนในหน่วยพิฆาตอสูรด้วยซ้ำ
ไปเข้ารับการสั่งสอนจากเสาหลักอื่น
นั่นคือดีที่สุด
อย่างฉันไม่มีรอยปานปรากฏหรอก
ถ้าเป็นซาบิโตะ...
อาจจะทำให้ปรากฏได้
ไม่ต้องมายุ่งกับฉันอีก
มันเสียเวลาโดยใช่เหตุ
รับรองว่าคุณกิยู...
คงคิดว่าตัวเองต่างหากที่สมควรตายสินะ
รู้ซึ้งจนเจ็บก็ว่าได้
คนสำคัญที่เราอยากให้มีชีวิตนานกว่าตัวเอง
กลับต้องมาด่วนตายจากไปเสียก่อน
และยิ่งถ้านั่น...
เป็นการตายเพราะปกป้องเราเอาไว้...
ก็เจ็บราวกับถูกกรีดแทง
ซาบิโตะ
คือเด็กหนุ่มที่ช่วยฝึกสอนให้เราตอนอยู่ที่เขาซากิริ
ถือเป็นประสบการณ์ที่ประหลาดมาก
พวกเขาที่น่าจะตายไปแล้ว...
กลับมาช่วยเราเอาไว้
จริงสิ...
ซาบิโตะเข้าร่วมการคัดเลือกพร้อมคุณกิยูเหรอ...
ถ้าเกิดมีชีวิตอยู่ก็น่าจะอายุใกล้เคียงกับคุณกิยู
ยอดไปเลยแฮะ ยอดไปเลย...
ตอนที่สอบคัดเลือก ก็ช่วยทุกคนเอาไว้ด้วย
เราเองทำไม่ได้เลย...
แค่ปกป้องตัวเองก็เต็มกลืนแล้ว
ถ้าเกิดว่าซาบิโตะยังมีชีวิตอยู่
คงต้องเป็นนักดาบที่สุดยอดมากแน่
เพราะเกิดเรื่องแบบนั้นเลยทำให้คุณกิยู...
คิดว่าตัวเองต่างหากที่สมควรตาย
เข้าใจเลย
เพราะเราเองก็กำลังคิดแบบเดียวกัน
คุณเรนโกคุ
เอาชีวิตตัวเองเข้าแลกเพื่อปกป้องพวกเรา
เป็นคนที่สุดยอดมาก
อ่อนโยนและเข้มแข็งยิ่งกว่าใคร ๆ
ใช้ชีวิตได้อย่างสง่างามมาก
กระทั่งวาระสุดท้าย...
เคยคิดว่าเราเองต่างหาก...
ที่สมควรตายแทนคุณเรนโกคุ
ถ้าเกิดเป็นคุณเรนโกคุ...
สักวันน่าจะต้องโค่น มุซัน คิบุทสึจิ ลงได้แน่
แต่ว่า...
ถ้าเขาบอกว่าเชื่อในตัวพวกเราแล้ว
ก็คิดแต่ว่าจะทำยังไงให้มันเป็นจริงก็พอ!
อืม อืม ใช่แล้ว...
ใช่แล้วล่ะ
แต่ว่าจะบอกอะไรกับคุณกิยูดีล่ะ?
แม้จะน่าสมเพชหรือต้องอับอายสักแค่ไหน...
ก็ต้องพยายามใช้ชีวิตต่อไป
ถึงแม้ตัวเขาเองอาจไม่ยอมรับ
แต่กว่าที่คุณกิยูจะได้เป็นเสาหลัก...
ต้องทรมานตัวเองเพื่อฝึกฝนหนักขนาดไหน...
ต้องแบกรับความรู้สึกที่เจ็บปวดมามากเท่าใด...
เราไม่ควรพูดสุ่มสี่สุ่มห้า ขณะที่ยังไม่เข้าใจคุณกิยู
แต่ว่า
แต่ไม่ว่ายังไงก็มีหนึ่งอย่างที่อยากถาม
คะ คุณกิยู!
อ้า ไม่ยอมหยุดเลย...
แล้วคุณกิยู...
จะไม่นำสิ่งที่ได้รับจากซาบิโตะ
มาสานต่อให้เสร็จเหรอครับ?
ซะ ซาบิโตะ...
ห้ามพูดอีกเด็ดขาดว่าตัวเองสมควรตาย!
ถ้าเกิดยังพูดอีกก็ถือว่าฉันกับนายขาดกัน
เลิกเป็นเพื่อนกันแค่นี้
แม้พี่สาวของนายกำลังจะเข้าพิธีวิวาห์ในวันต่อมา...
ก็ยังซ่อนตัวนายเพื่อปกป้องจากอสูรทั้งที่รู้แก่ใจ
ไม่ได้ทำเพื่อใครเลยนอกจากนาย
เพราะงั้นนายห้ามดูถูกพี่สาวตัวเอง!
นายน่ะ...
ต้องห้ามตายเป็นอันขาด!
นำเอาชีวิตที่พี่สาวใช้เดิมพันและส่งต่อให้แก่นาย...
รวมถึงอนาคตที่ส่งต่อมาให้...
สานมันต่อให้เสร็จสิ!
กิยู!
เจ็บ...
ความเจ็บปวดจากแก้มที่เคยรับแรงกระแทก...
กลับมาสดใหม่เหมือนเพิ่งโดน...
ทำไมถึงลืมได้?
คำสัญญาที่ให้ไว้กับซาบิโตะในตอนนั้น...
เรื่องสำคัญเลยไม่ใช่เหรอ?
เพราะว่าไม่อยากนึกถึงน่ะสิ
ไม่งั้นน้ำตาคงไหลไม่หยุด
ทุกครั้งที่นึกถึง...
เราจะเศร้ามาก...
จนทำอะไรไม่ได้เลย
พี่สึทาโกะ
ซาบิโตะ
ขอโทษที่ฉันอ่อนหัด
แย่แล้ว...
กลายเป็นนิ่งไปเลย
ทำยังไงดี เราพูดอะไรไม่ดีออกไปหรือเปล่า?
ตอนแรกคุณกิยูเองก็ดูห่อเหี่ยวหนักอยู่แล้ว
กลายเป็นซ้ำเติมหนักกว่าเดิมเหรอ?
จริงด้วย!
ชวนแข่งกินเร็วล่ะเป็นยังไง?
ถ้าเกิดว่าเราชนะในการดวลขึ้นมา...
"ช่วยกลับมาร่าเริงและสั่งสอนผมได้ไหมครับ"
จะเป็นไงนะ?
อีกอย่างเรายังไม่ได้รับอนุญาตให้กลับมาทำหน้าที่
คงขอให้มาเป็นคู่มือสู้ด้วยไม่ได้...
ถึงแม้คุณกิยูจะไม่ค่อยพูด
แต่แข่งกินเร็วไม่จำเป็นต้องพูดอยู่แล้ว!
บรรเจิดไปเลย!
ทันจิโร่
อาจจะสายเกินไปหน่อย
แต่ขอให้ฉันได้สั่งสอน...
คุณกิยู
มาแข่งทานซารุโซบะกันไหมครับ?
ทำไมล่ะ?
เกี่ยวกับเรื่องการสั่งสอน
ฉันไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับโคโจเลย
โคโจได้บอกอะไรบ้างไหม?
คุณชิโนบุเหรอ...
จะว่าไปก็ไม่รู้เรื่องเลยครับ
เพราะอะไรกันแน่นะครับ?
ใจเย็นก่อน
ไม่เป็นไรนะ
พี่คะ
โปรดทำให้หนูใจเย็นที
อ่อนหัดเหลือเกินที่คุมความรู้สึกตัวเองไม่ได้
อ่อนหัดจังเลยค่ะ
อาจารย์คะ กลับมาแล้วค่ะ
จากนี้เดี๋ยวหนูต้องไป...
รับการสั่งสอนจากท่านเสาหลักวายุค่ะ
เหรอ
การสั่งสอนจากอาจารย์...
เริ่มต่อจากท่านเสาหลักหินผาได้ไหมคะ?
ฉันนั้น...
ไม่สามารถเข้าร่วมการสั่งสอนของเสาหลักได้ค่ะ
เอ๊ะ ทะ ทำไมเหรอคะ?
คานาโอะ
มานี่
ค่ะ
คือ...
คือว่า...
หนูอยากได้รับการสั่งสอนจากอาจารย์มากกว่านี้ค่ะ...
คานาโอะเองก็...
เริ่มพูดอะไรซื่อตรงกับความรู้สึกตัวเองมากขึ้นแล้ว
เป็นสัญญาณที่ดีค่ะ
ว่าแล้วนี่แหละ คือช่วงเวลาที่เหมาะสม
พอดีอยากจะพูด...
ถึงเรื่องอสูรที่ฆ่าคานาเอะพี่สาวของฉันค่ะ
เอ๊ะ?
แล้วก็
จะขอพูดเกี่ยวกับเรื่องวิธีการฆ่า...
ของอสูรตนนั้นค่ะ
เถ้าเพลิงแผดเผาฟ้าสวรรค์
อันแน่นอนเหนืออื่นใดจะเทียบเคียง
แม้นเว้าวอนภาวนากู่ก้องเสียง
กลับละห้อยคล้อยดับดิ้นเช่นแมลง
ไฉนผู้ที่กัดกินกลืนชีวิต
ถึงอ้อนวอนน่าเวทนาเช่นคนไม่รู้จักสิ่งชั่ว
ฟันฝ่าได้เพียงจิตวิญญาณที่ชิงชัยเหนือความมืดมัว
จงไปเอามาเสียความนิรันดร์
อันที่แห่งนี้มีจิตคนึงคิดไม่รู้ดับสูญ
ผู้ทรงกำลังเอ๋ยจงขับขานฝัน
เป็นทำนองแซ่ซ้องก้องกังวานชั่วนิรันดร์
ไม่ช้านาน แสงเรืองรองนี้จักครองผืนฟ้า
ในมุมของโลกที่ถูกกินกัดกระจัดกระจาย
คมดาบยังเงื้อตะกายไม่วายสน
แม้ต้องล้มลุกคลุกคลาน
จักกระเสือกสนดิ้นรน แด่ความอดสู
(ดาบพิฆาตอสูร ภาคการสั่งสอนของเสาหลัก ม้วนที่ 2)
ต่อไปจะแนะคุณกิยูครับ
ไม่กินโซบะแล้วนะ
ผมเองก็ไม่ไหวแล้ว ไม่เป็นไรหรอกครับ
และแล้วก็มาถึงช่วงซิบซุบนินทายุคไทโช
เสื้อฮาโอริของคุณกิยู
ครึ่งนึงแน่นอนว่าใช้ดูต่างหน้าซาบิโตะ
ส่วนอีกครึ่งนั้น...
เป็นของดูต่างหน้าพี่สึทาโกะที่ถูกอสูรฆ่า
เพราะคุณกิยูเป็นคนที่โอบอ้อมอารีครับ
ทันจิโร่
ไปกินแซลม่อนต้มไช้เท้ากันไหม?
จะดีเหรอครับ?
ไม่ต้องแข่งแล้ว
ขอตามไปด้วยครับ
งั้นก่อนอื่น ตอนต่อไปตอนที่ 3
"ทันจิโร่ฟื้นตัวเต็มพิกัด"
การสั่งสอนเสาหลักตอนที่ 3
(ติดตามตอนต่อไป)