มาถึงแล้ว มาถึงแล้ว
จงทุ่มเท
ไม่ไหวแล้วครับ!
พูดอะไรออกมา?
แค่นี้ก็ทำไม่ได้
โดนอสูรกินในพริบตาแน่
อะ โทคิโทวคุง
นายน่ะ ถ้าเป็นของจริงป่านนี้...
ตายไปสามรอบแล้ว
ตัวเธอที่ไม่รู้ถึงความหมายของนิรันดร์
ถึงคราวต้องชี้นำไปสู่คำตอบ
มุ่งหน้าสู่วังวนแห่งฝันและจินตนาการ
(ดาบพิฆาตอสูร ภาคการสั่งสอนของเสาหลัก)
เหตุที่ฟังดูเหมือนเป็นข้ออ้าง
เพราะอ่อนแอตะกายคว้าอนาคตอันเลื่อนลอย
ซึ่งถูกเข้าใจผิดว่าเป็นความเข้มแข็ง
จงเกลียด จงเกลียด
ชิงชัง ชิงชัง
แทบจะบดบังดวงจันทรา
ดำมืด ดำมืด
หัวใจที่หยุดชะงักลงไป หากไม่มีเธออยู่ด้วยสักคน
กวัดแกว่งไหวเอน กวัดแกว่งไหวเอน
ยึดโยงเจตจํานงเฉกเช่นบุปผา
ช่วงชิงเอามา ช่วงชิงเอามา
ฉีกกระชากหัวใจดั่งพายุกรรโชกโหมกระหน่ำ
ตัวเธอที่ไม่รู้ถึงความหมายของนิรันดร์
ถึงคราวต้องชี้นำไปสู่คำตอบ
มุ่งหน้าสู่วังวนแห่งฝันและจินตนาการ
จะมีใครกันที่รอคอย
(ตอนที่ 4 ทำให้มีรอยยิ้มได้)
โดนเล่นงานเมื่อไหร่ก็รีบเคลื่อนไหว
กลับมาตั้งท่าให้เรียบร้อย
ตามการเคลื่อนไหวของผมให้ทัน
นายน่ะ ตายอีกแล้วนะ
เอ้า
ไม่ว่าใครจะถูกเล่นงานก็อย่าหยุดเคลื่อนไหว
คิดซะว่าถ้าหยุดเมื่อไหร่ตัวเองก็โดนด้วย
ทันจิโร่
กำลังรออยู่เลย
ดูท่าทางสบายดีนะ
เฮอะ พวกนายมันไม่ได้เรื่องเอาซะเลย!
ไปให้อสูรกินและตาย ๆ ไปซะ!
เย้ย ยัยนั่นอีกแล้วเหรอ...
มองอะไรยะ พวกกระจอก!
อีกาคาสุไกของโทคิโทวคุง...
พูดจาโหดร้ายเหมือนเดิมเลยแฮะ
น่ารำคาญชะมัดเลย ไปโน่นไป
ห๊า เงียบไปเลยย่ะ!
เดี๋ยวก็จิกเอาลูกกะตาออกมาเลย
อะ โทคิโทวคุง
ไม่ได้เจอกันนานเลย
วันนี้ก็ต้องขอฝากตัวให้ช่วยสั่งสอนด้วยครับ
ทางนี้เองก็ฝากด้วย ทันจิโร่
ช่วยตามมาหน่อยสิ
ใช้น้ำให้มันประหยัดหน่อยล่ะ!
เธอนี่น่าหนวกหูชะมัด
ห๊า?
จะเข้าไปแล้ว
นี่มันท่านโทคิโทว
คุณคานาโมริ!
โอ๊ะ โอ้
ทันจิโร่คุงไม่ใช่เหรอครับเนี่ย?
ฟื้นตัวกลับมาดีขึ้นเยอะเลยนะครับ
ดีจังเลยครับ
ครับ ต้องขอขอบคุณด้วยครับ
ทำไมถึงอยู่ที่นี่ครับ?
ผมเป็นคนชวนมาเอง
ทันจิโร่
ช่วยถือเล่มนี้ไว้ได้ไหม?
ถอยออกไปหน่อย
แล้วก็หันด้านคมมาทางนี้
แบบนี้เหรอ?
อยู่แบบนั้นอย่าเพิ่งขยับนะ
เป็นไง?
คมสุดยอดเลย
นี่เป็นเหตุผลที่ให้คุณคานาโมริมาที่นี่
ถ้างั้น คุณคานาโมริก็มานี่เพื่อ...
ใช่แล้ว
มาอาศัยอยู่ที่นี่ แล้วคอยซ่อมบำรุงครับ
เพื่อที่จะใช้ต่อสู้ เลยอยากให้คาตานะอยู่ในสภาพดีที่สุดเสมอ
พอบอกแบบนั้นไป...
ท่านเจ้าบ้านกล่าวว่าให้เป็นไปตามที่ผมขอได้
เพราะท่านเจ้าบ้าน...
แล้วก็...
ถึงขั้นสร้างห้องสำหรับลับคมคาตานะขึ้นมาให้เลย
ทั้งที่อยากให้ท่านใส่ใจสุขภาพ
ของตัวเองแท้ ๆ...
กลับคอยให้ความสำคัญพวกเราเป็นอันดับแรกเสมอ
อดรู้สึกเป็นปลื้มไม่ได้จริง ๆ
ช่องโหว่เพียบ หยิบดาบไม้ขึ้นมา
ถึงจะใส่อารมณ์โจมตีไป ก็ไม่มีหวังจะชนะคู่ต่อสู้หรอก
แค่นั้นยังน้อยไป...
เหมือนแมลงเม่าบินเข้ากองไฟมากกว่า
สู้กับอสูรไม่มีโอกาสให้แก้ตัวนะ
แม้ชนะ 9 ครั้งแพ้ 1 ครั้ง
แต่ก็ต้องตายเพราะ 1 ครั้งที่แพ้
เพื่อจะมีลู่ทางในการเอาชีวิตรอด
ต้องขัดเกลาให้เฉียบคมทุกท่วงท่า
วันนี้พอแค่นี้ก่อนแล้วกัน
เป็นอะไรไหม?
บาดเจ็บหรือเปล่า?
นี่คามาโดะ
นายบอกเสาหลักให้ช่วยลดความเข้มงวด ในการสั่งสอนลงหน่อยได้ไหม?
แบบนี้มีหวังสิ้นสภาพก่อนได้สู้กับอสูรแน่
แต่ว่า...
คนที่เหนื่อยที่สุดน่าจะเป็นโทคิโทวคุงหรือเปล่านะ?
เพราะทางนั้นตลอดเวลา...
ต้องไปฝึกฝนเองคนเดียวด้วยน่ะ
นั่นก็ใช่...
เนอะ
เอ้า ผ้าเช็ด
ขอบคุณนะ
อย่างน้อยก็อยากให้เปลี่ยน วิธีพูดจาหน่อยก็ดีเหมือนกันนะ...
เหมือนโดนแทงใจซะยับเลย
เทียบกับแต่ก่อนรู้สึกว่าพูดจาเบาลงเยอะแล้วนะ...
เอาจริงดิ...
จบสิ้นแล้ว
โทคิโทวคุง?
ไปไหนกันแน่นะ?
เสาหลักเหมือนว่าตอนกลางคืนจะออกไปไหนตลอด
คงออกไปหาข้าวเย็นทานหรอกมั้ง?
ปราณวายุ
กระบวนท่าที่ 4
พายุทรายหมุน!
ปราณอสรพิษ
กระบวนท่าที่ 5
อสรพิษคืบคลาน
เสมอกัน
เหมือนจะเป็นงั้น
ขอผมร่วมวงด้วยคนสิ
โทคิโทวเหรอ?
อุตส่าห์มาไกลขนาดนี้เองทุกวันเลย
การสั่งสอนตอนกลางวันไม่เป็นไรแน่รึ?
สำหรับหน่วยพิฆาตคงนับว่าเป็นการฝึกฝนได้
แต่สำหรับผมมันไม่พอเท่าไหร่
หึ แหงล่ะ
สำหรับพวกเราเอง...
นี่แหละคือการสั่งสอนของเสาหลักที่แท้จริง
ใช่ เพราะงั้นขี้โกงนะครับ ที่ฝึกกันเองแบบนี้
ถ้างั้น
ต้องแสดงความเคารพต่อโทคิโทว
ฉันกับชินาซึกาวะ...
จะเป็นคู่ต่อสู้ให้พร้อมกันสองคนเลย
จะเริ่มแล้ว
สองคนเลยแบบนี้...
ขี้โกงจัง
ไม่ว่าเมื่อไหร่...
ก็มาเลย!
ดีเลย
จัดการทั้งสองคนนั้นให้ราบคาบ!
เธอน่ะสุดยอดที่สุดแล้ว!
หุบปาก!
การสั่งสอนวันนี้ค่อยได้ผลหน่อย
รู้สึกเลยว่าถ้าเผลอหน่อยได้เจ็บตัวจริงแน่
ถ้าไม่ได้ขนาดนี้ ก็ไม่มีความหมายที่จะฝึก
ตอนกลางวันได้สู้กับพวกหน่วยพิฆาต
กลางคืนพวกนายก็ช่วยฝึกในรูปแบบการสู้จริง
ก็ไม่เลวนี่หว่า
โทคิโทว
การสั่งสอนตอนกลางวันเป็นยังไง?
วันนี้ ทันจิโร่มาถึงแล้ว
เจ้าหมอนั่นเหรอ...
ถึกทนจนอุตส่าห์รอดมาได้สินะ
เหมือนว่ารักษาบาดแผลเรียบร้อยแล้ว
ตอนไปถึงฐานฝึกคุณอิกุโระ
ก็น่าจะฟื้นตัวได้สมบูรณ์แล้วมั้ง
งั้นเหรอ...
ถ้างั้น ก็เล่นงานมันได้เต็มไม้เต็มมือสินะ?
แค่แข็งแกร่งขึ้นนิดหน่อย...
มันเทียบชั้นกับเสาหลักไม่ได้หรอก...
เดี๋ยวได้รู้แน่!
ดูสนุกใหญ่เลยนะ
พยายามเข้านะ ทันจิโร่
เอ้า ตายแล้ว
ตรงนั้น หยุดเคลื่อนไหวทำไม
เอ้า นายเองก็ตาย
ว่าแล้วเชียว ขาดความตื่นตัวแฮะ
มาลองฝึกกันด้วยดาบจริงสักครั้งดีกว่า
ไปเอาดาบจริงมา
อะ ครับ!
เอาล่ะ
เริ่มกันเถอะ
นั่นมัน...
ตั้งท่า
มะ ไม่ไหว...
ไม่ไหวหรอกครับ!
เร็ว
โทคิโทวคุงขืนทำมากกว่านั้น...
ขอโทษด้วยครับ!
ที่ไม่บุกเข้ามาแบบหน้ามืดตามัว
อาจถูกต้องแล้ว
เข้าใจอยู่แล้วครับ...
เมื่อเทียบกับเสาหลัก...
ผมไม่มีทางรู้ซึ้งถึงความสาหัสในการฝึกฝน
ยิ่งกว่านั้น...
รู้ว่าหลังจากเสาหลักหายไปทุกค่ำ...
ก็กลับมาพร้อมแผลมากมายที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อครับ
ตอนเช้าตรู่...
ได้เห็นตอนที่ออกมาล้างน้ำครับ...
พวกเราจะทุ่มเทยิ่งกว่านี้ครับ
เพราะฉะนั้น...
พวกนายทำได้ดีในแบบของตัวเองแล้ว
แต่นั่นก็ใช่ว่า ต้องชนะเสมอไป
ผมไม่อยากให้พวกนาย...
ต้องถูกอสูรฆ่า
ถ้าเป็นไปได้ ก็อยากให้มีชีวิตอยู่ยืนยาว
คิดแบบนั้นอยู่จริง ๆ
โทคิโทวคุง...
ใช่ ๆ ทันจิโร่
ทำได้เร็วกว่าเมื่อกี้นี้อีก
สลับระหว่างเกร็งกับผ่อนคลาย...
ให้กับกล้ามเนื้อได้อย่างลื่นไหล
ดีเลย
ใช่ ๆ
ถ้าทำแบบนั้นแล้ว
จะทำให้มีแรงกายนานขึ้นอีก
สะโพกและขาประสานงานกันได้ดี สมบูรณ์แบบเลย
ไปฐานฝึกเสาหลักคนต่อไปได้เลย
ทันจิโร่
เอ๊ะ หมดแค่นี้เหรอ?
แค่นี้เลย
เพิ่งผ่านไปห้าวันเองนะ?
ก็เพราะว่าทันจิโร่ ทำตามที่บอกได้หมดทุกอย่างเลย
เห...
งะ งั้น... พวกเราก็ด้วย
อยู่มาตั้งสองสัปดาห์แล้ว...
พูดอะไรออกมา
พวกนายยังไม่ได้เรื่อง
หลังจากฝึกหวดดาบเสร็จ ก็ฝึกโจมตีหวดหุ่นซ้อมจนกว่าจะโค่นลงมาซะ
สองมาตรฐานเห็น ๆ...
โทคิโทวคุง
มาแข่งร่อนเครื่องบินกระดาษดีกว่า!
จู่ ๆ ทำไม...
แท่นแท๊น!
พอดีได้ยินมาว่าโทคิโทวคุงชอบเครื่องบินกระดาษ
ส่วนฉันเองก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้เลย
งานอดิเรกของท่านโทคิโทวเหรอ?
นั่นสินะครับ
อะ ถ้าจะมีสักอย่างจริง ๆ
ก็คงเป็นเครื่องบินกระดาษหรือเปล่านะ?
เครื่องบินกระดาษ?
ใช่ เห็นอยู่ตรงนั้นเพียบเลยครับ
ว้าว...
ถ้าเกิดว่าฉันชนะขึ้นมา
ก็ขอให้พูดจาอ่อนโยนกับทุกคนในหน่วยพิฆาตหน่อย
ประมาณนี้เป็นไง?
อา ได้สิ
ไม่แพ้หรอก!
เอาชนะผมไม่ได้หรอก
นายเนี่ย เป็นคนดีจังเลยนะ
เพียงแค่ร่อนได้นานกว่า 1 ครั้งจาก 10 ครั้ง
ก็ให้ฉันชนะได้เลยเหรอ?
อา
ยังไงทันจิโร่ก็ไม่มีทางชนะแม้แต่ครั้งเดียว
อะไรกัน แค่ครั้งเดียวเอง
จะสู้หรือไม่สู้?
แน่นอนว่าต้องสู้อยู่แล้ว
ถ้างั้น เมื่อผมให้สัญญาณเมื่อไหร่
ก็ขอให้ปาออกไปพร้อมกันเลยครับ
หนึ่ง สอง...
สาม ไป!
อ้าว?
ท่านโทคิโทวชนะ!
พยายามเข้านะคามาโดะ!
ยังมีครั้งต่อไปอยู่นะ!
เอ้า!
ท่านโทคิโทวชนะ!
ทะ ท่านโทคิโทวชนะ...
ไปเลย!
ท่านโทคิโทวชนะ...
อะ อีกแค่ครั้งเดียว...
พยายามเข้านะทันจิโร่คุง!
ครับ เพราะแค่ชนะครั้งเดียวก็พอ...
แพ้ซะแล้ว...
(พ่ายแพ้)
เพราะงั้นก็ถึงบอกไง
ว่าไม่ชนะหรอก
คิดว่าจะชนะได้สักครั้งนึงแท้ ๆ...
เสาหลัก
ขอพวกเราท้าดวลด้วยได้ไหม?
มั่นใจในเครื่องบินกระดาษพอตัวครับ
ผมก็ด้วย
เคยได้เป็นอันดับหนึ่งของหมู่บ้านด้วย
เอ้าเฮ้ย
ฉันเคยแข่งเครื่องบินกระดาษได้ที่หนึ่งของเมืองนะ!
จะแข่งไหม?
ฉันก็แข่งด้วย
เอากระดาษมา กระดาษ!
ขอดูหน่อยได้หรือเปล่า?
คราวนี้แหละ
ทำอะไรเนี่ยยัยน่าเกลียด!
อะไรกันล่ะไอ้กระจอก!
น่ารำคาญ!
ไม่ได้น่ารำคาญสักหน่อย!
ทุกคนเตรียมตัวพร้อมไหม?
โอ้!
หนึ่ง สอง!
มุซัน คิบุทสึจินั้น
ที่กำลังหมายตาเนซึโกะที่สามารถเอาชนะดวงตะวัน
คิดว่าน่าจะเป็นเรื่องจริง
โอกาสที่จะบังเอิญพบอสูรก็มีน้อยลงมากด้วย
เพราะอย่างนั้นสินะ
เลยจัดการสั่งสอนของเสาหลักขึ้น
ถึงกังวลที่ต้องแยกห่างกับเนซึโกะ
แต่ถ้าออกทำภารกิจด้วยกัน...
นั่นจะยิ่งเป็นตามที่อีกฝ่ายต้องการ
อันตรายเกินไป
ในเมื่อต้องซ่องสุมกำลังอสูร เพื่อหมายตาเอาเนซึโกะ
คิบุทสึจิคงมีแต่ต้องหลบซ่อนตัว
ฉันจะรับการสั่งสอน และแข็งแกร่งให้มากกว่าตอนนี้
แล้วจะไปรับตัวเนซึโกะมา
ทันจิโร่เป็นคนมุ่งมั่นตลอดดีจังเลย
ในตอนนี้เนซึโกะนั้น
กำลังอยู่กับคนที่ฉันเชื่อถือมากที่สุดยังไงล่ะ
ทันจิโร่
เราทุกคนมาร่วมมือกัน
เพื่อโค่นคิบุทสึจิกันเถอะ
อืม
เถ้าเพลิงแผดเผาฟ้าสวรรค์
อันแน่นอนเหนืออื่นใดจะเทียบเคียง
แม้นเว้าวอนภาวนากู่ก้องเสียง
กลับละห้อยคล้อยดับดิ้นเช่นแมลง
ไฉนผู้ที่กัดกินกลืนชีวิต
ถึงอ้อนวอนน่าเวทนาเช่นคนไม่รู้จักสิ่งชั่ว
ฟันฝ่าได้เพียงจิตวิญญาณที่ชิงชัยเหนือความมืดมัว
จงไปเอามาเสียความนิรันดร์
อันที่แห่งนี้มีจิตคนึงคิดไม่รู้ดับสูญ
ผู้ทรงกำลังเอ๋ยจงขับขานฝัน
เป็นทำนองแซ่ซ้องก้องกังวานชั่วนิรันดร์
ไม่ช้านาน แสงเรืองรองนี้จักครองผืนฟ้า
ในมุมของโลกที่ถูกกินกัดกระจัดกระจาย
คมดาบยังเงื้อตะกายไม่วายสน
แม้ต้องล้มลุกคลุกคลาน
จักกระเสือกสนดิ้นรน แด่ความอดสู
ทันจิโร่คุง ไม่ได้เจอนานเลย!
ขอยินดีต้อนรับ สู่บ้านของฉัน!
ไม่พบเจอกันเสียนานเลยครับ!
ดีใจจริง ๆ ที่แข็งแรงดีครับ!
ทันจิโร่คุงก็ด้วยนะ!
ทำฟาร์มผึ้งด้วยเหรอครับ?
ได้กลิ่นหอมน้ำผึ้งเลยครับ
โอ้ รู้ด้วยเหรอ?
ใช่แล้วยังไงล่ะ
ก็รังผึ้งเนี่ยนะ...
เอามาท็อปปิ้งแพนเค้กกินแล้วอร่อยมากเลย!
แถมทาเนยเพียบเลยด้วย
พอถึงเวลาบ่ายสามก็จะชงชาแดง...
และไปทำแพนเค้กมาด้วยนะ ตั้งตารอได้เลย
เนย?
แพนเค้ก?
ส่วนชาแดงพอเข้าใจ...
สวีท...
แพน แพนเค้ก~
(ดาบพิฆาตอสูร ภาคการสั่งสอนของเสาหลัก ม้วนที่ 4)
มาคราวนี้จะขอแนะนำโทคิโทวคุงครับ
พอดีรู้สึกมีเรื่องที่ผมลืมแล้วยังนึกไม่ออก
สนใจแล้วสิ
ถ้างั้นก็มาเข้าสู่ช่วงซุบซิบยุคไทโช
ตั้งแต่ก่อนเข้าหน่วยพิฆาตอสูร
ไม่ว่าจะล้มมรสุมพัด หรือว่าจะมีฟ้าผ่าลงมาก็หลับได้เสมอ
เป็นคนที่มีความเด็ดเดี่ยวใจกล้าขนาดนั้น
ฟังดูเหมือนผมเป็นคนตายด้านยังไงก็ไม่รู้...
แต่เหมือนว่ายังมีความอยากอาหารอยู่ครบดี
แต่ว่าระหว่างที่สูญเสียความทรงจำ
การที่มีนิสัยคล้ายกับพี่
รู้สึกเหมือนว่าพี่กำลังปกป้องตัวเองเลย
ดีใจจังเลย
โทคิโทวคุง...
ตอนต่อไป ตอนที่ 5 จนกว่าจะกลืนกินอสูร...
(ติดตามตอนต่อไป)