ทันจิโร่คุง ไม่ได้เจอนานเลย!
ขอยินดีต้อนรับ สู่บ้านของฉัน!
ไม่พบเจอกันเสียนานเลยครับ!
ดีใจจริง ๆ ที่แข็งแรงดีครับ!
ทันจิโร่คุงก็ด้วยนะ!
พอถึงเวลาบ่ายสามก็จะชงชาแดง...
และไปทำแพนเค้กมาด้วยนะ
แถมทาเนยเพียบเลยด้วย
เนย?
แพนเค้ก?
ส่วนชาแดงพอเข้าใจ...
สวีท... แพน...
แพนเค้ก~
นี่จ้า รับประทานได้เลย
ว้าว...
เอาเลยทันจิโร่คุง
สิ่งนี้ต้องทานยังไงเหรอครับ?
คือว่าเจ้านี่น่ะ...
ทันจิโร่คุง อ้าปากอ้าม
อะ ครับ
รสชาติเป็นยังไงบ้างทันจิโร่คุง?
อร่อยจนแก้มย้อยเลยครับ
อร่อยแบบสุดยอดไปเลยใช่ไหมล่ะ?
ครับ~
งั้นทันจิโร่คุง
ทานเสร็จแล้วก็ใส่เจ้านี่หน่อยสิ
ตัวเธอที่ไม่รู้ถึงความหมายของนิรันดร์
ถึงคราวต้องชี้นำไปสู่คำตอบ
มุ่งหน้าสู่วังวนแห่งฝันและจินตนาการ
(ดาบพิฆาตอสูร ภาคการสั่งสอนของเสาหลัก)
เหตุที่ฟังดูเหมือนเป็นข้ออ้าง
เพราะอ่อนแอตะกายคว้าอนาคตอันเลื่อนลอย
ซึ่งถูกเข้าใจผิดว่าเป็นความเข้มแข็ง
จงเกลียด จงเกลียด
ชิงชัง ชิงชัง
แทบจะบดบังดวงจันทรา
ดำมืด ดำมืด
หัวใจที่หยุดชะงักลงไป หากไม่มีเธออยู่ด้วยสักคน
กวัดแกว่งไหวเอน กวัดแกว่งไหวเอน
ยึดโยงเจตจํานงเฉกเช่นบุปผา
ช่วงชิงเอามา ช่วงชิงเอามา
ฉีกกระชากหัวใจดั่งพายุกรรโชกโหมกระหน่ำ
ตัวเธอที่ไม่รู้ถึงความหมายของนิรันดร์
ถึงคราวต้องชี้นำไปสู่คำตอบ
มุ่งหน้าสู่วังวนแห่งฝันและจินตนาการ
จะมีใครกันที่รอคอย
โอสท์!
เอ้า
ทุกคนเคลื่อนไหวตามนะ
ยืดแขนออกไป!
กระโดดสุดแรงเกิด!
เอ้า หมุนตัวจนครบรอบ!
เพื่อที่จะออกกระบวนท่าได้เฉียบคมยิ่งขึ้น
การมีความยืดหยุ่นร่างกายนั้นสำคัญเป็นอย่างยิ่ง!
มาพยายามยืดแล้วยืดอีก ยืดให้ถึงที่สุดกันเถอะ!
อะ ไม่ได้ ๆ อย่าทำแบบนั้น
เดี๋ยวจะแสดงตัวอย่างให้ดู ขอทำแทนหน่อยสิ
จะเริ่มแล้วนะ
(จ๊ากกก)
พยายามเข้า (จ๊ากกก)
ไม่ใช่ยืดเส้นแล้ว ฉีกเส้นชัด ๆ...
เอ้า
ทันจิโร่คุงเองก็มาลองด้วยกันดีกว่า
เอ๊ะ!?
เตรียมตัวพร้อมหรือยังเอ่ย?
เริ่มแล้วน้า!
นี่คือนรก...
ความยืดหยุ่น!
ไม่น๊า!
ทันจิโร่ คามาโดะ
ฉันกำลังรอแกอยู่พอดี
(ตอนที่ 5 ถึงขั้นกลืนกินอสูร)
ขอฝากตัวด้วยครับ
หุบปาก
เดี๋ยวก็ฆ่าซะ
ได้ยินเรื่องของแกมาจากคันโรจิแล้ว
คงได้รับการสั่งสอนแบบสนุกสนานน่าดูงั้นสิ
เอ๊ะ?
การสั่งสอนที่สนุกสนานไง
จดหมายจากท่านคันโรจิ
คุณอิกุโระ สบายดีหรือเปล่าคะ?
วันนี้หลังจากที่สั่งสอนเสร็จ ก็ได้ดื่มชากับทันจิโร่คงด้วยนะ
ทันจิโร่คุงเนี่ย...
ไม่ว่าจะทานหรือว่าดื่มของหวานเข้าไป ก็ดูเอร็ดอร่อยแก้มย้อยตลอด
น่ารักมากเลยล่ะ!
คามาโดะ...
ฉันไม่ใจดีเหมือนคันโรจิหรอกนะ
โดนเกลียดเข้าไส้ตั้งแต่แรกเห็นเลยนี่หว่า...
การฝึกของแกคือแบบนี้
สำหรับแก...
ต้องฝึกฟาดดาบไม้โดยเลี่ยงสิ่งกีดขวางพวกนี้
เพื่อปรับท่วงท่าวิถีดาบ
ครับ
งั้นที่ตรงนี้มันก็คือ...
ลานประหารเหรอ?
แล้วคนที่ถูกมัดพวกนี้ทำผิดอะไรเหรอครับ?
อ๋อนั่นสินะ
โทษฐานที่อ่อนแอ โทษฐานที่สอนไม่จำ
โทษฐานที่ทำให้เปลืองแรง
โทษฐานที่ทำให้หงุดหงิด มันก็ประมาณนี้นั่นแหละ
กลายเป็นเรื่องใหญ่เข้าให้แล้ว
เอานี่ไปถือซะ
เดี๋ยวจะแสดงตัวอย่างให้ดูทีนึง
แค่นี้แหละ
ทั้งที่รวดเร็วขนาดนั้น
ก็สามารถโจมตีเลี่ยงหน่วยพิฆาตได้ด้วยความแม่นยำ
ลองทำดู
ขออย่าโดนเลย
อย่าโดนเลย...
อย่าโดนเลยขอร้อง!
รีบฟาดได้แล้ว
ครับ
ไม่ถึงไหนพอดี
นี่มันจะเรียกว่าสั่งสอนได้เหรอ?
เดี๋ยวฉันจะเป็นคู่มือให้เอง
ซัดเข้ามาเลย
ซัดเนี่ย...
ครับ!
อย่าโดนเลย!
ลังเลสินะ
แบบนี้ไม่ต้องทำอะไรกันพอดี...
จะเริ่มแล้วครับ!
ถึงแม้เป็นสถานที่แคบ...
ถ้าฟาดดาบได้อย่างแม่นยำ...
อืดอาด
ไม่ได้การแล้ว
ถ้าต้องสู้กับคุณอิกุโระพร้อมระวังหน่วยพิฆาต...
ยืนขึ้น
กลับมาตั้งหลักใหม่
การฝึกฝนสุดน่ากลัวในโลกกำลังจะเริ่ม...
ถึงแม้ว่าจะใช้แค่ดาบไม้ก็ตาม
แต่ถ้าโดนขึ้นมาก็บาดเจ็บ
ช่องรอยต่อที่พวกหน่วยพิฆาตโดนจับมัดติดกัน...
คุณอิกุโระจะโจมตีจากตรงนั้น
นี่แหละที่แย่ของจริง
ก็เพราะว่าวิถีดาบของคนผู้นี้...
เลี้ยวคดเคี้ยวได้อย่างน่าเหลือเชื่อน่ะสิ
อืดอาด
ทั้งที่ก็ใช้ดาบไม้เหมือนกัน...
แต่ทำไมถึงคดเคี้ยวได้ขนาดนั้น!
แม้แต่ซอกเล็กซอกน้อย...
ก็โจมตีลอดผ่านเข้ามาได้หมด
อย่างกับงูจริง ๆ
รวมถึงยิ่งไปกว่านั้น...
อย่างที่คิดว่า...
ทุกครั้งที่เล็งซอกเหล่านี้ ก็ได้ยินเสียงในใจพวกพ้อง...
ขอร้องล่ะ ขอร้องล่ะ ขอร้องล่ะ! ขอร้องล่ะ ขอร้องล่ะ!
"ขอร้องล่ะอย่าโดนเลย"
เหมือนได้ยินเสียงเหล่านี้ กระทุ้งเข้ามาในหัวเราจริง ๆ
อย่าลังเลสิเจ้าขยะ
รู้สึกตื่นตระหนกมากกว่าที่เคย...
มือสั่นพึบพับไม่หยุดเลย
ถ้าไม่ฟันด้วยวิถีดาบที่แม่นยำ ได้เกิดเหตุสลดแน่
อะ ขอโทษ!
คามาโดะ
นายโดนเสาหลักสั่งสอนมาขนาดนั้น ยังไหวอีกนะ
ไม่อยากจะเป็นภาระ...
กับทุกคนน่ะ
ต้องสักตั้งละ พวกเราก็ลุยหน่อย...
นั่นสินะ
แบบนี้... ได้แสบแผลแน่นอน...
ต้องแสบแหง ๆ...
ลงเลยไหม...
ลงกันเถอะ!
โอ้
พร้อมกันทุกคน
หนึ่ง สอง!
- จ๊าก! - จ๊าก!
โอ้ย แสบเป็นบ้า...
(วันที่ 2)
อืดอาด
ความเร็วระดับแค่นั้นไม่มีความหมายที่จะสั่งสอน
ครับ!
ย๊าก!
แค่ก้าวเท้ายังช้าแล้วจะไปทำอะไรได้?
แสบชะมัด...
(วันที่ 3)
อืดอาด!
อืดอาดเกินไปแล้ว!
บ้าชะมัด...
แสบจังเลย...
(วันที่ 4)
เป็นอะไรไป วิ่งเป็นอย่างเดียวหรือไงเจ้าทึ่ม?
จดจ่ออยู่กับการสู้กับคุณอิกุโระก็พอแล้ว
ในการต่อสู้จริง...
เกิดเราฟันติดเข้ากับไม้หรือหินชีวิตก็จบ
ต้องกวัดแกว่งคาตานะโดยเลี่ยงสิ่งกีดขวาง
นี่มันก็ไม่ต่างกัน
ด้วยวิถีดาบอันแม่นยำแบบที่เราไม่เคยมี...
ทำให้เริ่มโจมตีถึงตัวแล้ว!
เมื่อหลบหลีกการโจมตีของคุณอิกุโระ...
เราก็สามารถโจมตีออกไป...
ได้เหมือนกัน!
และเมื่อโจมตีโดนตัว...
จนทำให้ผ้าฮาโอริของคุณอิกุโระขาด
นั่นก็ถือว่าจบการฝึกได้
ขอบคุณมากเลยครับ!
งั้นก็ลาก่อน
รีบไปตายสักทีได้แล้วเจ้าเศษขยะ
อย่ามาทำเป็นตีซี้คุยกับคันโรจิอีก
โดนเกลียดจนถึงที่สุดแบบนี้ เศร้ามากเลยครับ...
ทำไมกันล่ะ?
เอ่อก็...
โรงฝึกของคุณชินาซึกาวะ อยู่ทางนี้ใช่ไหมนะ?
ไม่ใช่ อยู่ทางขวาของทางแยกนั่น!
เจ้าคนสมองนก
อ๋อ ขวามือทางนั้นสินะ
อ๊ะ เซนอิตสึ!?
ช่วยพาหนีไปที!
ทันจิโร่ ทันจิโร่ ได้โปรด!
หนีเหรอ? หนีจากอะไร?
ยืนแทบไม่ขึ้นแล้ว
มันเกินไป!
น่ะ ในที่สุดก็หนีมาจนถึงที่ตรงนี้ได้!
ไต่หนีออกทางกำแพงไงล่ะ
ต้องซ่อนกลิ่นอายทำตัวเป็นจิ้งจก!
นี่มันเรื่องคอขาดบาดตาย!
ฉันกำลังจะถูกฆ่า!
เลือกมาซะ
จะกลับไปฝึกต่อ?
หรือให้ฉันเชือดแก!
จ๊ากก ขอทีเถอะได้โปรด!
ใจเย็นก่อน!
ซะ... ซวย... ซวยเช็ด!
รำคาญ!
แบกมันไป
อะ ครับ
ขอโทษด้วยนะเซนอิตสึ
มาพยายามด้วยกันเถอะ
ไม่พบเจอเสียนานเลยครับ
ตั้งแต่วันนี้ไปจะมาเข้าร่วมการฝึกครับ
ขอฝากตัวด้วยครับ!
อย่าได้ใจนักนะ
เพราะฉันยังไม่ยอมรับแกเลย
เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงเลยครับ
ผมเองก็ไม่ยอมรับคุณเหมือนกัน
เพราะว่าเคยแทงเนซึโกะ
ใจมันได้ว่ะ
เอ้า ๆ ๆ ๆ
นี่แน่ะ!
การสั่งสอนของคุณชินาซึกาวะนั้น...
เคี่ยวเข็ญขนาดทำให้เซนอิตสึอยู่ในสภาพนั้น
ยังไงการสั่งสอนคุณชินาซึกาวะ
เป็นการสั่งสอนแบบเรียบง่าย ที่แค่ให้บุกเข้าใส่เท่านั้น
มีแค่ซัดจนลงไปนอนสำรอก...
สู้ต่อเนื่องไม่มีหยุดจนสลบเหมือด
กว่าจะถึงตอนนั้นก็ไม่มีหยุดพักทั้งนั้น
ขนาดคุณอิกุโระยังให้เวลาพักมากกว่านี้
พอเซนอิตสึได้สติฟื้นขึ้นมา
ก็ด่าเราอย่างกับเราไปตีพ่อตีแม่เขา
ไอ้บ้าเอ้ย!
โอ๊ยเจ็บ ๆ... ขอโทษนะ
คุณชินาซึกาวะก็แลดูจะยิ่งเพ่งเล็งเราเป็นพิเศษ...
เกิดเผลอหน่อยแค่พริบตาเดียว...
ก็ได้รับบาดเจ็บหนัก...
จนต้องไปนอนพักฟื้นอีกรอบ
ตั้งแต่วันแรกก็ย่ำแย่ขนาดนี้...
สะบักสะบอมเปื้อนสำรอก...
จิตใจห่อเหี่ยวชะมัดเลย...
รอก่อนสิพี่!
เสียงของเก็นยะ?
มีเรื่องที่อยากคุยด้วย
ตื๊อเป็นบ้า
ฉันไม่มีน้องชายที่ไหนทั้งนั้น
ถ้าไม่เลิกบ้าสักที
เดี๋ยวก็ฆ่าทิ้งซะเลย!
พี่น้องทะเลาะกันต่างกับเราลิบลับ...
ยอมแพ้หรือยังเอ่ย?
พอทีก่อนเถอะน่าพี่!
ไม่ต้องมาทำเป็นตีซี้คุยด้วยเลย!
อะ...
แล้วเท่าที่ดูจากแก...
ไม่มีความสามารถอะไรเลย
เลิกเป็นหน่วยพิฆาตไปซะ!
คนที่ใช้ปราณไม่ได้แบบแก...
อย่ามาเรียกตัวเองว่านักดาบ!
อะไรกัน...
ดะ เดี๋ยวก่อนสิพี่...
ตลอดมาผมอยากจะพูดขอโทษกับพี่...
พยายามเข้านะเก็นยะ เก็นยะอย่าแพ้เขา!
ใจจริงคิดแบบไหนก็เรื่องของแก
ไสหัวไป
อะไรกัน... คือว่าผม...
ถึงขั้นต้องกินอสูร...
เพื่อต่อสู้มาตลอดเลยนะ
ว่าไงนะ?
เมื่อกี้แกพูดอะไร?
นี่แก...
กินอสูร...
อย่างนั้นเหรอ!?
หายไป...
เก็นยะ!
มันจะต้องเป็นแบบนี้ไปอีกกี่วันกี่คืน...
เฮ้อ...
กลับมาแล้ว กลับมาแล้ว!
ชายอำมหิตไร้เลือดไร้น้ำตา...
หมอบเร็ว ทำเป็นสลบซะ!
อ้าว ทันจิโร่เหรอ?
เอ๊? เดี๋ยวก็โดนฆ่าหรอกทันจิโร่!
อะไรเนี่ย ทำลายข้าวของแบบนี้...
หยุดเถอะนะครับ!
อะไรกันน่ะ เสียงโครมครามเอี๊ยดอ๊าดน่าขนลุกนี้...
มาในสภาพตาลุงอาละวาดชัด ๆ!
นอกสนามฝึกก็จะอัดให้ยับเหมือนกันเรอะ!?
ตั้งใจจะทำแบบนี้เหรอครับ?
คิดจะฆ่าเก็นยะใช่ไหม?
ก็ไม่ฆ่ามันหรอก
แค่ฆ่ามันง่าย
แต่มันผิดกฎของหน่วย
แค่ทำให้มันกลับมายืนไม่ได้อีก
เพียงแต่ว่านะ
ถ้าออกจากหน่วยพิฆาตไปตอนนี้จะยกโทษให้
บ้าบอสิ้นดี!
คุณไม่มีสิทธิ์ทำขนาดนั้นสักหน่อย!
อย่าบังคับให้คนอื่นต้องเลิกทำอะไรสิ!
เมื่อกี้เพิ่งพูดอยู่ว่าไม่มีน้องชายไม่ใช่เหรอ!?
งั้นไม่ต้องสอดปากสอดคำว่าเก็นยะจะเลือกอะไร!
คนมันจะมีความสามารถหรือไม่มี...
แต่เขาก็ตกลงปลงใจที่จะสู้กับอสูรแล้ว!
ถ้าไม่ใช่พี่เขาอีก...
ก็อย่ามาขัดขวางเก็นยะอีก!
ถ้าไม่มีเก็นยะอยู่ เราก็เอาชนะข้างขึ้นไม่ได้!
ถ้าจะมาทำร้ายจนยืนไม่ได้อีก...
ใครมันจะยอม!
งั้นเหรอ...
งั้นแกก็เตรียมตัวยืนไม่ขึ้นเป็นคนแรกเลย!
เข้ามาแล้ว...
เข้ามา...
ทันจิโร่!
ไอ้หมอนี่...
หยุดหมัดเอาไว้ได้!
ซัดเข้าไปแล้วหนึ่ง!
เซนอิตสึ!
พาเก็นยะหนีไปที ขอร้องล่ะ!
เดี๋ยว เจ้าบ้า!
บ้าหรือไง เจ้าบ้า!
- ปิ๊ง ๆ - อย่ามาเรียกชื่อกันสิเว้ยเจ้าบ้า!
ให้สัญญาณอะไรที่มันเข้าท่ากว่านี้ได้ไม่ใช่เหรอ?
ทันจิโร่!
การเตะที่แค่เฉี่ยวก็ทำให้หูฉีกได้...
ใจแกมันได้เหลือเกินว่ะไอ้บ้านี่...
ในเมื่ออยากตายขนาดนั้น
งั้นเดี๋ยวจะสงเคราะห์ฆ่าแกเอง!
รอเดี๋ยวก่อนพี่!
ทันจิโร่ไม่เกี่ยวอะไรด้วย!
ต้องหนีแล้ว!
แกเป็นใครกันน่ะ ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ!
คนวิวาทกันอย่าเข้าไปอยู่ใกล้
รีบหนีออกมาดีกว่า!
นั่นคือพี่ของนายใช่ไหม?
เพี้ยนผิดมนุษย์เห็น ๆ
น่าสงสารนาย...
อย่าบังอาจมาดูถูกพี่ฉัน!
นี่ฉันเป็นพวกนายแท้ ๆ...
ตายไปซะเถอะ!
เหตุการณ์หลังจากนั้นก็เละเทะวุ่นวายไปหมด...
การอาละวาดตะลุมบอนดำเนินจนถึงเย็น...
บ้าเอ้ย บ้าชะมัด!
- เบื้องบนถึงขั้นลงมาต่อว่าเอง... - เพราะงั้นถึงได้บอกไงว่าแกมันสมองนก!
- แถมการสั่งสอนเสาหลักวายุก็ถูกยุติลงกลางคัน - ทำไมถึงบ้าเหลือเชื่อได้มากขนาดนี้!
(ห้าม) พร้อมกับโดนสั่งว่าห้ามเข้าใกล้ด้วย
สุดท้ายแล้วตัวฉัน...
ก็ไม่อาจทำให้พี่น้องชินาซึกาวะกลับมาคืนดีกันได้
ทั้งที่ไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนี้เลยนะ...
แผลก็ยังไม่ทันหายดี...
แถมการฝึกก็ยังไม่ค่อยเห็นผล...
ไม่สิ เห็นผลเลยแหละ
ก็เล่นซัดกับตาลุงวายุแบบตรง ๆ เลย
ยอดชะมัด
อย่างนั้นเองเหรอ...
ว่าแต่ยังลึกในหุบเขาไปอีกเหรอ บ้านเสาหลักหินผาเนี่ย!?
บ้าหรือไงเนี่ย!?
ก็น่าจะเข้าใกล้แล้วหรือเปล่านะ?
หือ มีอะไรเหรอเซนอิตสึ?
เหมือนได้ยินเสียงอะไร...
ทางนี้ ๆ
นี่มัน...
น้ำตกนี่นา...
มีคนอยู่ด้วย
เอวํ มยา ศฺรุตมฺฯ
เอกสฺมินฺ สมเย
ภควานฺ
ศฺราวสฺตฺยํา
วิหรติ สฺม
หากสามารถสงบจิตใจลงได้...
ต่อให้เป็นไฟก็ยังเย็นสบาย
จ๊าก อ๊อก...
ขอยินดีต้อนรับ
สู่สถานที่ฝึกฝนของฉัน
เถ้าเพลิงแผดเผาฟ้าสวรรค์
อันแน่นอนเหนืออื่นใดจะเทียบเคียง
แม้นเว้าวอนภาวนากู่ก้องเสียง
กลับละห้อยคล้อยดับดิ้นเช่นแมลง
ไฉนผู้ที่กัดกินกลืนชีวิต
ถึงอ้อนวอนน่าเวทนาเช่นคนไม่รู้จักสิ่งชั่ว
ฟันฝ่าได้เพียงจิตวิญญาณที่ชิงชัยเหนือความมืดมัว
จงไปเอามาเสียความนิรันดร์
อันที่แห่งนี้มีจิตคนึงคิดไม่รู้ดับสูญ
ผู้ทรงกำลังเอ๋ยจงขับขานฝัน
เป็นทำนองแซ่ซ้องก้องกังวานชั่วนิรันดร์
ไม่ช้านาน แสงเรืองรองนี้จักครองผืนฟ้า
ในมุมของโลกที่ถูกกินกัดกระจัดกระจาย
คมดาบยังเงื้อตะกายไม่วายสน
แม้ต้องล้มลุกคลุกคลาน
จักกระเสือกสนดิ้นรน แด่ความอดสู
(ดาบพิฆาตอสูร ภาคการสั่งสอนของเสาหลัก ม้วนที่ 5)
คราวนี้จะมาขอแนะนำคุณอิกุโระครับ
แกยังอยู่อีกเหรอ?
หรือยังคิดจะเข้าไปยุ่งกับคันโรจิอีก?
ไม่ใช่นะครับ เป็นช่วงซุบซิบยุคไทโชต่างหาก...
หึ
งั้นก็รีบเริ่มได้แล้ว
ถ้างั้นก็มาถึงช่วงซุบซิบยุคไทโช
ชื่อของงูที่คุณอิกุโระพาไปไหนมาไหนด้วย...
ชื่อคาบุระมารุครับ
ส่วนที่สีตาสองข้างไม่เหมือนกัน ได้ยินว่าเป็นมาตั้งแต่เกิดครับ
ถ้าจบแล้วก็รีบไปสักที
ไม่ต้องป้วนเปี้ยนแถวคันโรจิอีก
ไม่สิแต่ว่า...
ยังคิดจะเข้าใกล้ใช่ไหม?
เหวอ! ตอนต่อไป ตอนที่ 6...
สุดแกร่งแห่งหน่วยพิฆาตอสูร
(ติดตามตอนต่อไป)