‫ترجمه | حامی مغیثی ‫T.me/timelordsubs
‫♪ هی، کندی‌من ♪
‫♪ خیلی‌خب همگی، جمع بشید ♪ ‫♪ کندی‌من اینجاست ♪
‫♪ چه‌جور آب‌نباتی می‌خوایی؟ ♪
‫♪ شکلات شیرین ♪
‫♪ با روکش شکلاتی ♪
‫♪ شیرینی ژله‌ای، هرچیزی که بخوای ♪
‫♪ پیش آدم درستش اومدی ♪
‫♪ چون من کندی‌من هستم ♪
‫تو بازداشتی.
‫زانو بزن.
‫من که کاری نکردم.
‫دستات! دستات! دستات!
‫«ویلیام»، می‌دونم بهت گفتم ‫که لباس‌هارو ببری بشوری.
‫- «بیلی»، کجا میری؟ ‫- خشک‌شویی.
‫- می‌تونی مال منم ببری؟ ‫- نه.
‫امیدوارم دست «شرمن» بهت برسه.
‫« کابرینی‌گرین » ‫« سال 1977 »
‫نمی‌خواییم بچه‌های دیگه رو ‫بترسونه، گرفتی؟
‫و این قسمت پایینیه. ‫اون بچه ها.
‫هنوز دارن دنبالش می‌گردن.
‫می‌دونی، فقط وقتی ‫هوا تاریکه نرو بیرون.
‫منم همینو گفتم.
‫صدا های مرموز از داخل ساختمون. ‫می‌ریم بررسی کنیم.
‫« کندی‌من »
‫« کابرینی‌گرین » ‫« سال 2019 »
‫- مضطربی؟ ‫- چی؟
‫داری با دستت بطری رو اونطوری می‌کنی.
‫- یکم عصبی هستی؟ ‫- نه، نه.
‫- آره. ‫- تو مضطربی؟
‫نه، من می‌خوام با خواهرت ‫دوست صمیمی بشم.
‫دیدی؟ حالا چه حسی داری؟
‫- من خوبم. ‫- آها.
‫این شراب چیه؟ والگرینز؟ ‫راتس‌چایلد؟
‫توی یخ‌چال موسکاتو هم داریم، ‫اگه بیشتر دوست داری.
‫فکر کنم "پست‌میت" شراب آورده.
‫اینم مال توـه؟
‫آره، خیلی هم قدیمیه.
‫از اینکه آویزونش کردم متنفره.
‫- بالأخره آدم باید زندگیشو ببره جلو. ‫- ولی تو هنوز بی‌خیال نشدی، نه؟
‫دو سالی هست هیچی درست نکردی؟
‫مثلا تو قراره منبع الهام من باشی، ‫و زیاد الهام بخش نیستی، «تروی».
‫خدایا، بس کن دیگه. ‫خیلی زیاده رویه.
‫- ممنون. ‫- سوسول.
‫- بذار نفس بکشه. ‫- خفه شو.
‫هنوز از این عصبانیه ‫که چرا دلال معاملاتی ما نبوده.
‫کاملا مشخصه.
‫- وحشتناکه، چطوری تحملش می‌کنید؟ ‫- نه، نه، نه، عزیزم.
‫تو هیچی درمورد املاک ‫شیکاگو نمی‌دونی.
‫لابد خیلی ازت خوشش میاد،
‫چون واقعا داره کونش رو نشونت میده.
‫- همیشه نشون نمیده؟ ‫- پررو نشو، «بری».
‫فقط درون انسان که مهم نیست.
‫- به گالری نزدیک‌تره. ‫- آره، خیلی کاربردیه.
‫- خیلی‌خب، مشکلش چیه؟ ‫- هیچی.
‫همونطور که خواهرم ‫چند بار بهم گفته،
‫- این محله نفرین شده‌ست. ‫- همه جا نفرین شده‌ست.
‫- «تروی»، باز شروع نکن. ‫- باشه، باشه، باشه،
‫ولی چرا رفتی یه جا خونه گرفتی ‫که اسمش "چاله دودی" بوده؟
‫بعدش "جهنم کوچک"، بعد چی بود؟ ‫"کوچه رزمی"؟
‫- الآن اسمش چیه؟ ‫- کابرینی‌گرین.
‫برای پروژه‌ها بود.
‫مسکن های مقرون به صرفه ‫که شهرت بدی داشتن.
‫- آدم که نمی‌دونه. ‫- چون اونا ترتیبش رو دادن،
‫و کل گرافیتی هارو پاک کردن.
‫یعنی سفیدپوست ها محله کلیمی‌ها رو ‫ساختن و بعد پاکش کردن.
‫اونم وقتی فهمیدن که ‫خودشون ساختنش.
‫- البته بر نخوره. ‫- اصلا.
‫از این فرصت استفاده کردن ‫تا اینجارو قابل سکونت کنن.
‫من می‌تونستم تبدیل به ‫یه چیز بهترش کنم.
‫دائم به مردم میگن که ‫قراره بهترش کنن،
‫از اینجا به اونجا می‌برنشون، ‫ولی واقعا دارن نابودش می‌کنن،
‫تا بتونن هرچیزی که ‫اطرافش هست رو بردارن.
‫اوه، مثل اینجا.
‫می‌خوایین یه داستان ترسناک بشنوید؟
‫- نه. ‫- چه حیف.
‫ولی من که گفتم نه.
‫«تروِی»...
‫ای خدا.
‫جدی میگی؟
‫به نفعته ارزششو داشته باشه.
‫این یه داستانیه
‫درمورد یه خانمی ‫به اسم «هلن لایل».
‫دانشجوی دکترا بود، ‫یه دانشجوی سفید،
‫که با افسانه های محلی کابرینیی‌گرین ‫روی پایان نامه خودش کار می‌کرد.
‫برای تحقیقات یه چند باری ‫به کابرینی اومد، می‌دونید؟
‫سوال می‌پرسید، از گرافیتی عکس می‌گرفت. ‫از مردم.
‫و بعدش...
‫به روز...
‫اون فقط...
‫...از کوره در رفت.
‫سر یه سگ رو برید.
‫و تا وقتی سر و کله پلیس پیدا شد،
‫توی یکی از آپارتمان ها بود، ‫و توی خون دراز کشیده بود.
‫مسخره‌ست.
‫- «تروی». ‫- مسخره‌ست.
‫- اینارو از کجا می‌شنوی؟ ‫- یه سگو کشته؟
‫این حتی با معیارهای تو هم ‫زیاده رویه.
‫چند تا مقاله ‫درموردش هست.
‫برید بگردید.
‫مقامات دستگیرش کردن،
‫ولی تقریبا همون روز ‫اون فرار کرد.
‫به راه افتاد،
‫تو مسیرش کلی آدم می‌کشت، ‫و بعدش...
‫بچه یکی از سکنه...
‫...ربوده شد.
‫مادرش نابود شد. ‫همه دنبالش گشتن
‫و هیچی.
‫توی شب آتیش‌سوری سالانه،
‫درحالی که تمام محله کابرینی ‫داشتن نگاه می‌کردن...
‫...«هلن» ظاهر شد...
‫با تقدیم یه قربانی.
‫با بچه‌ای که تو بغلش بود ‫به سمت آتیش می‌دوید.
‫ولی اونا فورا ریختن روش.
‫اونا می‌گفتن توی حالت عصبی بود. ‫فقط مقابله می‌کرد.
‫ولی تونستن بچه رو نجات بدن.
‫درحالی که همه دارن ‫درموردش حرف میزن،
‫«هلن» بلند می‌شه،
‫و مستقیم میره تو دل آتیش.
‫و همونجاست که می‌میره،
‫تا لحظه مرگ می‌سوزه، ‫درست وسط کابرینی‌گرین.
‫هنوز رُزه من توی فریزره؟
‫موسکاتو نمی‌خوری؟
‫موسکاتو خودش مزه‌ست.
‫- خداحافظ، «بری‌بری». ‫- دوستت دارم.
‫- از آشنایی خوشحال شدم. ‫- و «آنتونی» یکم نقاشی بکش،
‫خواهر من قرار نیست تا ‫آخر عمر خرجت رو بده.
‫اون وزنه هارو بنداز، ‫به جاش قلمو بردار.
‫- «تروی»... ‫- بیا.
‫بامزه‌ست.
‫اون مسخره‌ست.
‫ولی درست میگه.
‫فقط خوشحالم «تروی» بالأخره ‫عاشق یه آدم عادی شده.
‫دیگه داشتم خسته می‌شدم حواسم به ‫اون طراح‌های مدل اروپایی باشه.
‫آهای؟
‫فردا «کلایو» کِی میاد؟
‫ساعت 10 صبح.
‫درمورد چیزی که قراره ‫ارائه بدی حس خوبی داری؟
‫آه... فکر کنم.
‫آه...
‫یه چیزایی هست ‫که شاید لذت ببره.
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب.
‫مثل اینکه واقعا یه سگ کشته.
‫لعنتی.
‫واسم مهم نیست.
‫نمی‌خوام توی خونه جدیدم ‫قبل خواب وحشت کنم.
‫خونه جدیدت ضد روحه.
‫- توی لیست "زیلو" بود. ‫- خونه جدید ما.
‫ببخشید.
‫بیا اینجا.
‫تو کی هستی، رفیق؟
‫آه، خب...
‫این «آنتونی مک‌کوی» دو سال پیشه.
‫من «آنتونی مک‌کوِی» آینده رو می‌خوام.
‫من می‌خوام این امید سیاه ‫فردا توی صحنه هنری شیکاگو باشه.
‫همون آدمی که درست بعد فارغ شدنش ‫بهش یه نمایش اختصاصی دادم.
‫ببین، واقعا دلم نمی‌خواد ‫دوباره درگیر این مسئله بشم
‫که تورو توی دردسر ‫جایگزین کردن بندازم،
‫ولی تو تنها آدمی هستی که هنوز ‫بهم نشون نداده قراره چیو ارائه بدم!
‫- دارم رو یه چیزی کار می‌کنم. ‫- برو توی گذشته نسل خودت، رفیق!
‫تو فکرم یه چیزی ‫درمورد پروژه‌ها بود.
‫- اینکه چطوری برتری سفیدپوست ها... ‫- مردم سفیدپوست.
‫آره، فضایی رو ساختن که
‫بی‌توجهی گسترده‌ای ‫به جامعه رنگین پوست داشته
‫- مثلا جامعه سیاه‌پوست. ‫- آره، مثل محل زندگی خودتون؟
‫- آره، برانزویل. ‫- سمت جنوب یکم قدیمیه.
‫یا... کابرینی‌گرین.
‫- گرسنمه. ‫- منم همینطور.
‫خداحافظ، عزیزم.
‫- یادت نره امشب مامانت میاد. ‫- ساعت هفت.
‫خداحافظ.
‫« قدیم و اکنون کابرینی‌گرین »
‫« آتش‌سوزی هلن لایل »
‫قبلا از این خبرا نبود ‫که دائم اینجا بچرخن.
‫مگر اینکه می‌خواستن ‫یکی رو بازداشت کنن.
‫ولی اون مال قدیم ندیم بود.
‫حالا انگار نمی‌تونن اینجا نباشن.
‫شب‌ها اونجایی کشیک میدن ‫که بقیه ما زندگی می‌کنیم.
‫سر هر کوچه یه ماشین پلیس هست.
‫مارو امن نگه می‌دارن...
‫یاد داخل نگه می‌دارن؟
‫خیلی وقته این اطراف زندگی می‌کنی؟
‫قبل اینکه بلند مرتبه ها بیان.
‫«ویلیام»، «ویلیام بورک».
‫«آنتونی‌ مک‌کوی».
‫کمک می‌خوای؟
‫هیچ‌جا مثل خونه نیست.
‫چیزای بیشتر تغییر می‌کنه، ‫و چیزای بیشتری مثل سابق می‌مونه.
‫حالت چطوره، داداش؟
‫از سفیدپوستای این اطراف درمورد ‫"دختر اکس" بپرس، «دانترل دیویس»،
‫فقط بهت زل می‌زنن.
‫اگه یه زن سفیدپوست مُرده بود، ‫داستانش تا ابد می‌موند.
‫گمونم داستان خوبی هم باشه.
‫اشکال داره اگه بنویسمش؟
‫آدم می‌مونه که چطوری یه نفر ‫اینطوری زد به سیم آخر.
‫«هلن لایل» اینجا ‫دنبال کندی‌من بود.
‫از من بپرسی که میگم پیداش کرد.
‫کندی‌من چیه؟
‫برای من کندی‌من ‫یه یارویی به اسم «شرمن فیلدز» بود.
‫جای دستش یه قلاب داشت.
‫شخصیت عجیبی داشت.
‫وقتی بچه بودم فقط یه جا می‌ایستاد ‫و شکلات تعارف می‌کرد.
‫توی یه ماه اکتبر،
‫یه تیغ توی آب‌نبات هالووین ‫یه دختر سفیدپوست پیدا می‌شه.
‫پلیس میاد دنبال «شرمن»، ‫ولی «شرمن» رفته بود.
‫ولی یه روز خودم دیدمش.
‫توی دیوار ها قایم شده بود.
‫صدای مرموزی از...
‫اونجا بود که چهره واقعی ‫ترس رو دیدم.
‫بجنب، بجنب، ‫برو، برو، برو!
‫برو، برو! بجنب، برو!
‫عجله کن! برو، برو، برو!
‫بیا اینجا.
‫ببرش بیرون! عجله کن!
‫بهش هجوم بردن.
‫همونجا زدن کشتنش.
‫چند هفته بعد چی پیدا شد؟
‫آب‌نبات بیشتر ‫و تیغ بیشتر.
‫همونجا بود که فهمیدیم ‫«شرمن» بی‌گناه بوده.
‫بی‌خطر.
‫ولی این آخرین چیزی نبود ‫که ازش دیدیم.
‫نمی‌دونم بهت چی بگم.
‫«بشاو» از نمایش من بیرون شد.
‫از چند ماه پیش که ‫بهت گفتم بفرستیش کمپ.
‫خودت درستش کن.
‫چی شده؟
‫- قرار مادرت رو یادت رفت. ‫- لعنتی، متأسفم.
‫می‌شه بهش زنگ بزنی؟
‫- فردا. ‫- دیروز هم همینو گفتی.
‫و خوبه که می‌خواد باهات ‫وقت بگذرونه.
‫مادر های همه اینطوری نیستن.
‫حالش خوبه؟
‫گفت من به تو پول دادم ‫که بهش سر نزنی.
‫پس حالش مثل همیشه‌ست.
‫- تمومش کن. ‫- عالیه.
‫می‌خوام یه چیزی نشونت بدم.
‫آه...
‫- لازمه بیام طبقه بالا؟ ‫- همونجا باش.
‫خیلی‌خب پس.
‫انقدر بد کتک خورده بود که ‫چهره «شرمن» قابل شناسایی نبود،
‫و داستان همینجا شروع شد.
‫داستان دیده شدنش ‫اطراف کابرینی.
‫و درمورد اینکه می‌رفت سراغ آدما.
‫در طول زمان اسمش فراموش شد، ‫و اسمش شد کندی‌من.
‫نظرت چیه؟
‫خب...
‫یه رویکرد خیلی واقعیه.
‫به بیننده فضای زیادی ‫برای تفسیر ندادی، می‌دونی.
‫از نماد خشونت رفتی ‫به سمت تصویر واقعیش.
‫خیلی‌خب، ولی چه حسی بهت میده؟
‫این...
‫دردناکه.
‫واقعا باهاش ارتباط برقرار می‌کنم. ‫تا حالا اینطوری نبودم.
‫انگار دقیقا می‌دونم الآن ‫باید چه کاری انجام بدم.
‫عزیزم، خیلی خوبه.
‫- و مطمئنم «کلایو» هم... ‫- اوه، یه چیز دیگه هم هست.
‫افسانه ها میگن اگه ‫اسمش رو پنج بار،
‫موقع نگاه کردن تو آیینه بگی،
‫توی انعکاس آیینه ظاهر میشه ‫و تورو می‌کشه.
‫پس، فکر کردم...
‫که اینکارو...
‫چی تو سرته؟
‫احضارش کنیم.
‫راه نداره.
‫نه.
‫کندی‌من.
‫«آنتونی»...
‫- کندی‌من. ‫- «آنتونی»، نه.
‫- کندی‌من. ‫- تمومش کن.
‫- کندی‌من. ‫- کافیه.
‫باشه.
‫- بهتره آخری رو نگی. ‫- باشه، باشه، باشه.
‫- کندی‌من. ‫- «آنتونی» خیلی بی‌شعوری!
‫بسه، بسه، بسه.
‫دستت چی شده؟
‫- زنبور کوفتی نیش زد. ‫- جدی؟
‫آره، خیلی درد داره.
‫ظاهرش هم همینو میگه.
‫- بوسش کن. ‫- برو گمشو بابا.
‫کمک، کمک.
‫- دیگه می‌تونیم بریم. ‫- بالأخره.
‫سال گذشته ما یه غرفه انفرادی ‫توی فریز لس‌آنجلس با «جیمسون» داشتیم.
‫کار محشری بود.
‫اینجا هم کارهای مشابه هست،
‫اما اینجا اون داره ‫گذشته رو بازسازی می‌کنه.
‫عجله نکن.
‫خیلی با کار های قبلیت فرق داره.
‫بازش کن دیگه.
‫سعی دارم نقاطی از زمان رو که توی ‫یک مکان رخ داده هم‌سو کنم.
‫ایده‌اش این بود که تقریبا...
‫تراژدی رو توی یک نسب متمرکز کنیم ‫که در زمان حال به اوج خودش برسه.
‫«بریانا»، به دوست پسرت ‫بگو رو مخ منتقد نره.
‫اون امشب یه جوریه.
‫آره، نه، می‌دونم، منم شنیدم. ‫یکم عجیه.
‫خب اونم داره با ‫اثر ارتباط می‌گیره.
‫آیینه تورو به اقدام برای ‫احضار خودت دعوت می‌کنه.
‫بگذریم، نمی‌دونم چرا اومدم ‫کنار اثر خودم ایستادم،
‫مثل یه آدم عوضی.
‫- اثر باید معرف خودش باشه. ‫- آره، معرف خودش هم هست.
‫معرف کلیشه‌های تکراریه
‫درمورد خشونت محیطی ‫چرخه جنسیت زدایی.
‫ولی امثال تو واقعا توی ‫این چرخه پیشگام هستن، می‌دونی.
‫ببخشید؟
‫هنرمند ها.
‫هنرمند ها میرن سراغ ‫محله‌های محروم...
‫از حق اجاره ارزون، تا بتونن ‫برن روی مخ استودیو ها
‫بدون اینکه توی برنامه ‫روزانه کاری خودشون تداخلی ایجاد بشه.
‫میرم یه نوشیدنی دیگه بگیرم.
‫- امتحانش کنیم؟ ‫- چیو؟
‫کندی‌من رو احضار کنیم.
‫آره، ولی نه. سیاهپوست ها ‫لازم نیست چیزی رو احضار کنن.
‫- بی‌خیال، مسخره‌ست. ‫- اینجا که بایو نیست.
‫توی شیکاگو این ‫کارهای سفیدپوست‌هاست.
‫هممم...
‫- کندی‌من، کندی‌من. ‫- ببند، تمومش کن.
‫- کندی‌من. ‫- تمومش کن.
‫البته که آره. ‫به «بریانا» مدیونم.
‫سه سال پیش اون منو ‫به «تلما گلدن» معرفی کرد.
‫هنوز سر اون بهم مدیونی.
‫و...
‫«تونی» بودی دیگه؟
‫من عاشق استراتژی مداخله‌گر هستم.
‫نقاشی معمولی کشش عجیبی داره.
‫عاشق اینم که اون کس‌شعر هارو
‫توی انبار با چراغ خاموش نگه‌داشتی. ‫خیلی باهوشی.
‫تمام کارهات رو بر اساس ‫منابع واقعی می‌سازی؟
‫آخه اینارو از کجا پیدا می‌کنی؟
‫توی لباس‌فروشی وسط صحرا؟
‫توی استودیو اونارو پیدا می‌کنم، ‫همونجایی که نقاشی می‌کشم.
‫مرتیکه تخم‌سگ.
‫همینطور تو، کفتار‌های لعنتی.
‫- یعنی چی؟ ‫- بیا بریم. «کلایو».
‫- «آنتونی». ‫- فکر می‌کنی اگه بخاطر اون نبود
‫تو الآن اینجا بودی؟
‫الآن نباید بری برای ‫کارآموز های تابستونی خودت
‫قرص‌های ضد بارداری آماده کنی؟
‫مطمئنم این تو دلت بوده. ‫امکان نداره بداهه گفته باشیش.
‫آره، تو دلم بوده، آشغال.
‫مشکلی نداره، می‌تونم تحمل کنم ‫یکی بهم بگه آشغال.
‫- چیزی نیست، من نووارینگ مصرف می‌کنم. ‫- می‌دونم.
‫ممنون که اومدید.
‫من که دیگه حوصله‌اش رو ندارم.
‫خدایی، اگه نتونه مردش رو کنترل کنه...
‫کنترلش رو از دست داد.
‫اصلا کسی از من تشکر کرد؟ نه!
‫واسه اون نمایش ‫کسی ازم عذرخواهی کرد؟
‫نمایشگاه جنایت.
‫اولین اشتباهش جایی بود که توی برنامه ‫کارآموزی تابستانه من دوست پسرش رو آورد.
‫- اشتباه کرد دیگه. ‫- کارش تمومه.
‫مقصر فقط و فقط خودشه.
‫با کسی که می‌خوابی ‫هیچ‌وقت کار نکن.
‫عشق مارو جدا می‌کنه.
‫باشه دیگه، «جریکا»، فهمیدیم. ‫از «جوی دیویژن» خوشت میاد.
‫- اون چیزه چی بود؟ ‫- کدوم چیز؟
‫می‌دونی.
‫چیو پنج بار جلوی آیینه بگی؟
‫تو باید بگی.
‫«جریکا»، تو نسخه مطبوعات رو نوشتی.
‫کندی‌من.
‫ولی اینکارو نکن، باشه؟
‫نمی‌خوام امشب بیفتی بمیری.
‫حداقل نه تا زمانی...
‫که من نکردمت.
‫تو بدرد من نمی‌خوری.
‫می‌دونی چیه؟ نظرم عوض شد. بگو.
‫سکس با جنازه همیشه ‫تو لیست آرزو های من بوده.
‫پس بیا همینجا انجامش بدیم.
‫- نه، من کل روز اینجا بودم. ‫- بی‌خیال.
‫- کندی‌من. ‫- جدی میگی؟
‫خفه شو، آشغال.
‫کندی‌من.
‫دیدی؟
‫هیچی نیست.
‫آفرین به تو.
‫این واقعیه؟
‫این واقعیته؟
‫یعنی چی؟
‫یعنی چی!
‫آهای؟
‫این...
‫چه کوفتیه؟
‫لعنتی!
‫لعنتی، باید سریعتر برم.
‫باید سریعتر برم!
‫لعنتی!
‫لعنتی! نه!
‫نه! نه!
‫بسه! بسه! بسه!
‫کمک! نه! نه!
‫یه مشت عوضی.
‫این قتل‌ها پس از افتتاح نمایش ‫گروهی گالری "نایت درایور" رخ داد.
‫جنازه‌ها جلوی قطعه‌ای از
‫ستاره آینده «آنتونی مک‌کوی» پیدا شدند. ‫به نام "اسم مرا بگو".
‫افسران اجرای قانون می‌گویند ‫که درحال تحقیق بر روی...
‫"اسم مرا بگو".
‫اونا اسم منو گفتن.
‫و "اسم مرا بگو".
‫من فقط...
‫فکر کنم جالبه که اسمتو بیارن.
‫آخه واضحه که...
‫واضحه... واضحه که اتفاق بدیه.
‫جدی؟
‫«کلایو»؟
‫بابا؟
‫چرا اونجا نشستی؟
‫سلام.
‫مطمئنم نمی‌دونستی که ‫بابات می‌تونه پرواز کنه.
‫می‌دونستی؟
‫می‌تونما.
‫«آنتونی»؟
‫حالت خوبه؟
‫خواب بد دیدم.
‫منم همینطور.
‫چی دیدی؟
‫منظورت چیه؟
‫خوابت.
‫یه دقیقه دیگه میام بیرون.
‫«آنتونی»؟
‫خب، من نمی‌دونم این چیه یا اینکه ‫تو از کجا می‌دونستی وجود داره،
‫ولی این تمام چیزیه که ‫از «هلن لایل» داریم.
‫نمی‌دونستم، واسه همین پرسیدم.
‫خب، اینم از این.
‫ممنون، لطف کردین.
‫البته، پرونده‌اش رو توی ‫بخش جنایات واقعی پیدا کردم.
‫از دست این دانشجو های کارشناسی.
‫خب، شما هم دانشجو هستین؟
‫چند تا چیز که طی سال‌ها ‫توی کابرینی رخ داده،
‫خشونت شدید بوده، ‫خیلی عجیب و غریب،
‫انگار که خشونت ‫جزوی از سنت شده.
‫بدترین بخش اینه،
‫که اهالی می‌ترسن ‫به پلیس خبر بدن.
‫احتمالا نماد شرافت باشه، ‫ترس پلیسی که خودشون دارن.
‫جواب ساده همیشه این بوده ‫که "کار کندی‌من بود".
‫ممکنه این بازی احضار ‫ارتباطی داشته باشه.
‫یعنی مشخصه که هیچ‌کسی ‫نمی‌تونه اینارو صحنه‌سازی کنه.
‫این از ناخودآگاه جمعی ‫جامعه رشد کرده.
‫یک ابزار بقا که برای ‫مراقبت از خود...
‫و کودکانش تکامل یافته...
‫درمقابل وحشت‌های جامعه.
‫من و «برنادت» احضار رو امتحان کردیم.
‫اینکه چقدر تأثیرگذاره واقعا محشره.
‫این که یک نفر داره دنبال شما میاد، ‫یا شما رو می‌پاد،
‫اون هم به شکلی ‫در انعکاس خودتون.
‫ولی درک می‌کنم.
‫مست کننده، به طرز غیرقابل توصیفی جذاب...
‫...درمورد وعده دیدن یک روح...
‫تقریبا انگار...
‫بی‌خیال.
‫هی.
‫منو ببخشید.
‫و یه صدایی شنید. ‫اسمش رو یادتونه؟
‫فکر کنم «روثی جین» بود،
‫و صدای کوبیده شدن رو شنید...
‫انگار یکی سعی داشت ‫توی دیوار سوراخ درست کنه.
‫بعد «روثی» به پلیس زنگ زد.
‫و گفت "یکی داره از توی ‫دیوار میاد."
‫و اونا هم باورش نکردن.
‫فکر می‌کردن این خانم ‫دیوونه باشه، درسته؟
‫بعد دوباره به پلیس زنگ زد،
‫و اونا هم همچنان باورش نکردن.
‫وقتی هم رسیدن به اونجا ‫اون مُرده بود.
‫بهش شلیک کرده بودن؟
‫نه.
‫با یه قلاب کشته شده بود.
‫آره.
‫واقعیت داره؟
‫آره که واقعیته. توی روزنامه خوندمش.
‫کندی‌من کشتش.
‫آره ولی... درمورد اون چیزی نمی‌دونم.
‫الو؟
‫دارم میرم بیرون.
‫امشب قرار شام داشتیم.
‫نمی‌دونم چقدر طول بکشه.
‫«جک هایل» داره از نیویورک میاد، ‫و اونم هیچ‌وقت نمیاد شیکاگو.
‫پس لطفا اینو هم به گا نده.
‫چیزی نیست.
‫بخاطر من.
‫بخاطر من اینو به گا نده.
‫چند هفته اخیر خیلی دیوونه کننده بوده.
‫خیلی خفیف بیانش کردی.
‫همونطور که می‌دونی من درحال حاضر ‫نقد نمایشگاه نمی‌نویسم.
‫این...
‫الآن تبدیل شده به ‫یه مقاله بزرگتر.
‫که روی جفت کارها تأثیر می‌ذاره...
‫و شرایط پیرامون قتل.
‫متوجهم.
‫خب، می‌خواستم چند تا ‫نقل‌قول از تو هم بکنم.
‫خب، منم زیاد ازش خبر ندارم.
‫کار شما خیلی عادیه، و همین...
‫با درنظر گرفتن ‫اتفاقی که افتاده خیلی جالبه.
‫که کاملا اتفاقی بوده.
‫منم نگفتم تقصیر شماست.
‫منم نمیگم یه روح که ‫پایه داستان‌های ترسناک جمعیه
‫از ناکجا آباد ظاهر شده و ‫یه فروشنده برجسته هنری رو کشته.
‫حرف من اینه که...
‫آثار تو خیلی ناگهانی بنظرم...
‫ابدی میان.
‫بعدیش چیه؟
‫می‌خوام چند سری ‫از همین کار درست کنم.
‫امیدوارم بتونم یه ‫نمایش انفرادی داشته باشم.
‫همه‌اش درمورد کندی‌من. ‫حرفش تو دهن بچرخه.
‫هممم، این ایده رو دوست دارم.
‫تعجب کردم الآن چقدر ‫نسبت به کار من نظر مثبتی دارید.
‫خب، کم کم خوشم اومد.
‫- مثل اینکه کامل درکش نکردید. ‫- نه، درکش کردم.
‫درمورد اعیان سازی، فقیر نشینی و غیره‌ست...
‫هنرمند ها فقیر نشینی رو جلوه بدن؟
‫فکر می‌کنی منشأ خودش از چیه؟
‫شهر یک جامعه رو از خودش ‫جدا می‌کنه و صبر می‌کنه تا بمیره.
‫بعد توسعه دهنده هارو میارن
‫میگن "هی، شما هنرمند ها،
‫شما مردم جوان، ترجیحا سفید پوست، ‫یا کلا سفیدپوست...
‫بیایید توی محله فقیر نشین. ‫اونجا ارزون تره.
‫و اگه چند سال اونجا رو تحمل کنید ‫واستون فروشگاه هم می‌زنیم."
‫می‌خوای جزوی از داستان باشی، نه؟
‫خب، به عنوان یه منتقد من...
‫که کاملا با اثر درگیر بشی،
‫که متوجهش بشی...
‫باید بگیش.
‫- چیو بگم؟ ‫- اسمشو بگو.
‫فکر کنم باید برم دستشویی.
‫الآنم وقت خوبیه.
‫اگه جرأت داری.
‫درها در سمت راست ‫به سمت "استیت اند لیک" باز می‌شوند.
‫برای تغییر مسیر به خط قرمز ‫در "استیت اند لیک".
‫«فینلی»؟
‫حالت خوبه؟
‫- فکر کردم... ‫- چی؟
‫باید برم.
‫واقعا؟ هیچ‌کس قرار نیست بخره. ‫البته من که واسم مهم نیست.
‫مراقب باش.
‫از اینجا بودن لذت می‌برم. ‫توی شهر کوچیک، ولی جذاب.
‫خدایا، با «دنیل هرینگتون» آشنا شدی؟
‫- اون سرپرست... ‫- توی "ام‌.سی.ای"ـه.
‫بنظر منم عجیبه که ‫تا حالا باهاش آشنا نشدم.
‫خیلی منتظر بودم شمارو ببینم.
‫الآن دیگه شروع نکن. ‫من زودتر شروع کردم.
‫«کلایو» برای آزاد شدن ‫باید برای «بریانا» می‌مرد. شرمنده.
‫«جیمسون» داره توی گالری من ‫تو نیویرک یه نمایش درست می‌کنه.
‫فکر می‌کنم بهترین فرصت برای شما هست
‫که یکم بیشتر دیده بشید.
‫بیایید به شهر بزرگتر.
‫می‌تونم تورو به خانم‌های ‫"آنترا نوس" معرفی کنم،
‫اگه بخوای بیای نیویورک.
‫واو، خیلی ممنون.
‫واقعیتش منم داشتم فکر می‌کردم ‫که رو پای خودم بایستم.
‫نمی‌خوای روی کار کردن ‫با هنرمند ها تمرکز کنی...
‫به جای اینکه دنبال ‫فاکتور های برجسته باشی؟
‫تو می‌تونی مؤسسه رو ‫از درون تغییر بدی.
‫هر از گاهی به موزه سر بزن.
‫خیلی‌خب.
‫فکر کنم خوشم بیاد.
‫خدای من.
‫- مشکل چیه؟ ‫- چی شده؟
‫جنازه «فینلی استیونز» ‫توی آپارتمانش پیدا شده.
‫شوهرش پیداش کرده.
‫بیچاره. اوه شوهرش خودش متهمه.
‫- باید برم. ‫- «آنتونی».
‫«آنتونی»؟
‫اون چیه؟
‫کندی‌من "اون" نیست.
‫کندی‌من کل کندوی لعنتیه.
‫بازم هست؟
‫«ساموئل اوانز».
‫در جریان شورش‌های دهه پنجاه ‫کاخ سفید، سرنگون شد.
‫«ویلیام بل»، دهه 20 اعدام شد.
‫ولی اول، جایی که همه اینا شروع شد،
‫دهه 1890 بود.
‫داستانی که «هلن» پیدا کرد. ‫داستان «دنیل روبیتایل».
‫با نقاشی کشیدن برای خانواده‌های ثروتمند ‫زندگی شاد و مرفهی داشت.
‫اکثرا سفید پوست بودن، ‫اونا هم عاشقش بودن.
‫ولی می‌دونی تهش چیه دیگه.
‫اونا عاشق چیزایی هستن ‫که ما می‌سازیم.
‫نه خودمون.
‫یک روز، اون مأمور می‌شه تا
‫نقاشی دختر صاحب کارخونه‌ای رو بکشه
‫که ثروت خودش رو ‫از دامگاه درمیاورد.
‫خب،
‫«روبیتایل» مرتکب ‫بدترین گناه زمان خودش شد.
‫اونا عاشق شدن.
‫رابطه برقرار کردن، ‫دختره باردار شد.
‫دختره به پدرش گفت و...
‫می‌دونی دیگه...
‫چند نفر رو برای شکار ‫«روبیتایل» می‌فرسته.
‫بهشون میگه خلاق باشن.
‫تا اواسط روز ‫تا اینجا دنبالش می‌کنن.
‫اون از خستگی کم میاره،
‫درست همون‌جایی که شهر قدیمی بود.
‫اونا کتکش می‌زنن. ‫شکنجه‌اش می‌کنن.
‫دستش رو قطع می‌کنن، ‫و یه قلاب توش فرو می‌کنن.
‫سینه‌اش رو به لونه عسل ‫که جلوش بود آغشته می‌کنن،
‫و می‌ذارن زنبور ها نیشش بزنن.
‫جمعیت جمع شده بودن ‫که نمایش رو ببینن.
‫و پایان نمایش:
‫اونو به آتیش کشیدن.
‫تا اینکه اون مُرد.
‫ولی همچین داستانی،
‫همچین دردی...
‫تا ابد موندگاره.
‫کندی‌من همینه.
‫پس...
‫واقعیه؟
‫معلومه که واقعیه.
‫«ساموئل»، «شرمن»، «دنیل روبیتایل»، ‫همشون واقعی هستن.
‫کندی‌من نحوه برخورد ما با ‫این اتفاقاتیه که رخ دادن.
‫که هنوز دارن رخ میدن.
‫استراحت کن، جوون.
‫فردا حالت بهتر می‌شه.
‫به اونا نگاه نکن!
‫این چه کوفتیه؟
‫نباید بهشون نگاه کنی.
‫«آنتونی» دیگه به من این ‫مزخرفات هنرمند هارو تحویل نده.
‫اینجا چه خبره؟
‫فکر کنم... فکر کنم...
‫- یه اشتباهی کردم، «بری». ‫- منظورت چیه؟
‫- من برگردوندمش. ‫- کیو؟
‫قول میدی فکر نکنی من دیوونه‌ام؟
‫«آنتونی»، کیو میگی؟
‫ای خدا.
‫- «بورک» بهم گفت... ‫- خدایا، «بورک» کیه؟
‫توی خشک‌شویی دیدمش. ‫اون درموردش می‌دونه.
‫درمورد چی می‌دونه؟
‫کندی‌من.
‫- کندی‌من واقعی نیست. ‫- من دیدمش!
‫کندی‌من واقعی نیست، «آنتونی»!
‫می‌دونی چی واقعیه؟
‫من، «آنتونی». ‫من. این... اینه که واقعیه.
‫- متوجه نیستی. ‫- خیلی‌خب.
‫بهت نشون میدم، خیلی‌خب...
‫- کندی‌من. ‫- نه!
‫کندی‌من!
‫اسمشو... به زبون نیار.
‫- به من نزدیک نشو. ‫- «بریانا»...
‫دنبال من نیا.
‫بذار مرتیکه پدرسگ بیاد اینجا.
‫مرتیکه هنری انتلکت اسکل. ‫«گریدی» کونش رو پاره می‌کنه.
‫- مگه نه، «گریدی»؟ ‫- اگه لازم باشه، می‌کنم.
‫آخه برگشته میگه...
‫"من کندی‌من رو احضار کردم،" ‫منم گفتم...
‫کندی‌من واقعی نیست، داش.
‫من که گفتم عاشق این ‫مرتیکه پلشت نشو،
‫مرتیکه کون‌نشور بی‌کار...
‫«تروی»، فهمیدم.
‫کدوم آدم حیوونی روی زمین ‫سرگرمیش شیطان شناسیه.
‫باشه، «تروی»، بسه!
‫چیه؟ واقعیته دیگه. ‫اگه «گریدی» میومد اینجا،
‫آیینه هارو خرد می‌کرد.
‫آیینه ها.
‫راست میگه.
‫- خیلی‌خب. ‫- تو...
‫مراقب «لوسی» باش.
‫و تو برو استراحت کن.
‫بیا اینجا.
‫یه نفس بگیرید.
‫با مامان حرف زدم.
‫می‌خواد واحد ذخیره‌سازی رو ببنده،
‫یعنی بالأخره مجبوریم ‫با کار بابا کنار بیاییم.
‫تو فکرم بود که شاید بتونیم
‫بفروشیم یا...
‫- اگه می‌خوای چیزی رو نگه‌داری... ‫- نه، نمی‌خوام تو خونه من باشن.
‫- ممنون. ‫- خب یا بفروش، یا به نمایش بذار.
‫بنظرم باید یه جایی رو باز کنی.
‫من از چیزی که اونو ‫به کشتن داد نمایش نمی‌سازم، «تروی».
‫نمی‌تونی همه چیزو مخفی کنی و...
‫- و امیدوار باشی خودش غیب بشه. ‫- «تروی»...
‫مجبور نیستی هر دفعه که اون هنرمند روانی ‫اسکل می‌شه بلند شی بیای اینجا.
‫متأسفم.
‫«بری».
‫من خوشحالم که اینجایی.
‫تا هرموقع دلت خواست بمون ‫فقط به شرطی که...
‫نخوای کندی‌من رو احضار کنی.
‫کی خواست اینکارو بکنه؟
‫چه خبرا؟
‫«ترینا» آخر هفته به گا رفته بود.
‫- بچه ها، چتری‌هام رو چی کار کنم؟ ‫- چتری های تو واسه هیچ‌کس مهم نیست.
‫«آنیکا»، اینجارو ببین.
‫«ترینا» به گا رفته، ببین. ‫ببین، ببین، ببین.
‫- «سامانتا». ‫- وای خدا. چقدر بد.
‫- اوه، لعنتی. ‫- چه بد تگری می‌زنه.
‫خدایا، جلوی اون همه آدم.
‫درمورد کندی‌من چیزی شنیدین؟
‫ول کن بابا، نظرم عوض شد. ‫من نیستم.
‫- بی‌خیال، «بوف»، بچه نباش. ‫- چرا نباشم؟ بچه بودن خیلی خوبه.
‫«بوف» خودمون می‌دونیم چطوریه.
‫- باشه. ‫- خب، حاضری؟
‫کندی‌من.
‫باید همزمان بگیم، اسکل.
‫کندی‌من.
‫- من نیستم، من نیستم. ‫- بی‌خیال.
‫دو بار دیگه.
‫کندی‌من.
‫یه بار.
‫کندی‌من.
‫خب، هنوز زنده‌ایم دیگه...
‫سلام «ترینا».
‫بیایین بریم.
‫هی «ترینی»، سردرد بعد مستیت چطوره؟ ‫خیلی بدبختی.
‫- «ترینا» خیلی به فنا رفته بود. ‫- نذار انقدر مشروب بخوره.
‫اون به خودش مربوطه.
‫«ترینا»، در کوفتی رو چرا خراب کردی؟
‫«هیلی»، من واسه مُردن خیلی جوونم. ‫بازش کن.
‫دارم بازش می‌کنم.
‫بچه ها...
‫یعنی چی؟
‫- صبر کن، ویپم یادم رفت. ‫- «بوف».
‫می‌دونی، فکر نکنم...
‫«بوف»
‫«بوف»؟
‫چی کار می‌کنی؟
‫- خدایا، انقدر اسکل نباشید! ‫- «هیلی»!
‫دیگه بامزه نیست.
‫بچه ها، چه گُهی می‌خورید؟ ‫تمومش کنید!
‫نه!
‫توی دو سال اخیر سعی داشتیم
‫به مسیر جدیدتری بریم،
‫سرپرست قبلی ما خیلی آدم خوبی بود، ‫ولی اینجا اومدن واسش سخت بود.
‫خب، مسلما از زمانی که ‫شما شروع به کار کردین
‫- متوجه برنامه‌ریزی شیفت شدم. ‫- به امید بهتر شدن.
‫خیلی خوشحالم بالأخره باهات ‫حین شام با «جک» آشنا شدم.
‫آره. حتی قبلش هم سعی می‌کرد ‫ما رو با هم آشنا کنه.
‫ماجرای «کلایو» خیلی عجیب بود.
‫شنیدم تو جنازه هارو پیدا کردی.
‫آره...
‫با همه اینا...
‫بنظرم شخصیت جالبی ‫از خودت نشون دادی.
‫نمایشی که ترتیبش رو دادی ‫بنظر خیلی خوب میومد.
‫خیلی شجاعت می‌خواست ‫که بدون فُرم اینکارو بکنی.
‫واقعیتش، کلی جنازه... مجسمه توی نمایش بود.
‫مثل کار «آرنولد».
‫برای مدت طولانی، انتزاع به معنی نشون دادن ‫یه حالت متعالی و عاطفی بود،
‫- من فقط می‌خواستم روی جسم تمرکز کنم. ‫-البته، ولی منظورم اینه
‫بین این ناگواری های اخیر ‫و میراث پدر شما،
‫شما داستان محشری دارید.
‫درسته.
‫و کنار خودتون یه استعداد نوظهور رو دارید.
‫چند وقته با «آنتونی مک‌کوی» کار می‌کنید؟
‫فقط چند ساله.
‫اعضای هیئت مدیره من عاشق ‫کار‌های «مک‌کوی» هستن.
‫مثل اینکه موضوع یه نمایشگاه پروژه هم ‫چیز جالبی برای بحث بعدی ماـست.
‫و البته هر هنرمند دیگه‌ای ‫که خودت مایل باشی.
‫جامعه بخش شمالی که زمانی ‫به نام کابرینی‌گرین شناخته می‌شد،
‫توسط قتل‌های وحشیانه در دانشگاه ‫"گالین پرپ" متحیر می‌شود.
‫پلیس ارتباط شگفت انگیزی با ‫قتل‌های دنیای هنر پیدا کرده،
‫مخصوصا قطعه‌ای به نام ‫"اسم مرا بگو".
‫که با خون قربانیان ‫روی دیوار دستشویی نوشته شده بود.
‫خوش برگشتی، آقای «مک‌کوی».
‫چی؟
‫پرونده شمارو دیدم، ‫اینجا به دنیا اومدید.
‫من جنوب به دنیا اومدم.
‫نه، نوشته اینجا به دنیا اومدید.
‫صرف نظر از اینکه، ‫خوب شد اومدید اینجا.
‫ما باید بلافاصله نظارت بیشتر ‫و آزمایشات بیشتری انجام بدیم.
‫«آنتونی»، تو کجا بودی؟
‫دستت چی شده؟
‫بنظر ناجور میاد.
‫رفته بودم "ریور نورث"، ‫سمت کابرینی.
‫اونا درستش کردن.
‫نقاشی می‌کشیدی؟
‫آره، واقعیتش خیلی هم ‫از اونجا الهام گرفتم.
‫از کابرینی.
‫چایی می‌خوری؟
‫داستان یه آتیش‌سوزی رو شنیدم.
‫که یه زنی به اسم ‫«هلن لایل» رو کشت.
‫یه بچه‌ای که دزدیده شد.
‫یه چیزی که اسمش ‫کندی‌من بوده.
‫نگو.
‫اسمشو نگو.
‫گفتی من جنوب به دنیا اومدم.
‫من توی خونه‌ای که یادته ‫تورو بزرگ کردم.
‫ولی توی "ریور نورث" به دنیا اومدی.
‫و دو سال اول ‫توی کابرینی بودی.
‫چرا دروغ گفتی؟
‫که ازت محافظت کنم.
‫درمقابل چی؟
‫فقط می‌خواستم خوشحال و...
‫عادی بزرگ بشی.
‫بنظر تو من عادی‌ام، مامان؟
‫باید بدونم.
‫همین الآن.
‫اون اول که تورو بردن، فکر می‌کردم ‫کار اون بوده که تورو گرفته
‫«هلن».
‫اونطوری که اونو توی خونه‌اش پیدا کردم.
‫غرق خون بود.
‫همه فکر می‌کردیم دیوونه‌ست.
‫ولی دست خودش نبود.
‫کار اون بود.
‫برای تو یه هدفی داشت.
‫انتخاب کرد که تو...
‫یکی از قربانی‌هاش باشی.
‫می‌خواست توی اون آتیش بسوزی.
‫ولی اون تورو بیرون کشید...
‫و تورو به من برگردوند.
‫- فکر می‌کردم اون‌شب ماجرا تموم شد. ‫- صبر کن!
‫فکر می‌کردم توی آتیش‌سوزی تموم شد.
‫و ما قسم خوردیم که ‫هیچ‌وقت دیگه اسمش رو نگیم.
‫ولی...
‫یه نفر پیمان رو شکست و...
‫اونم پیدام کرد.
‫متأسفم.
‫«آنتونی»، صبر کن. ‫صبر کن، عزیزم، وایسا.
‫داری کجا میری؟
‫«آنتونی»، عزیزم، وایسا، وایسا.
‫«آینتونی».
‫«تروی»ام.
‫فورا جایی وایسا که بتونم ببینمت.
‫- گفتم فورا. ‫- «تروی»، تمومش کن. خدایا.
‫داریم وسایلش رو جمع می‌کنیم...
‫که قراره...
‫با اونا از اینجا بریم.
‫متوجهم، آره، ممنون.
‫پیش «نواه» هم نیست.
‫چه خبر شده؟
‫- شاید کندی‌من کونشو پاره کرده. ‫- بامزه نبود، «تروی».
‫« خشک‌شویی بورک »
‫سلام؟
‫«آنتونی»؟
‫نوچ.
‫آهای! ببخشیدا!
‫با شماـم!
‫برو گمشو.
‫- می‌خوام بازی کنم. ‫- نه.
‫- تروخدا. من دیگه نمی‌ترسم. ‫- برو با عروسک هات بازی کن.
‫اگه نذاری بیام داخل ‫می‌شاشم رو تختت.
‫الآن دیگه خیلی رو مخی.
‫- داری چی کار می‌کنی؟ ‫- به تو ربطی نداره.
‫بی‌خیال، بذار منم بازی کنم، لطفا.
‫این بازی مال آدم بزرگ‌هاست. ‫تو هم یه بچه‌ای.
‫من بچه نیستم.
‫برو گمشو!
‫نه، اصلا واقعی نیست.
‫کندی‌من.
‫گفتم...
‫«سابرینا»؟
‫«شرمن».
‫حالا...
‫ما یه شاهد داریم.
‫فکر کنم اونی که ‫دنبالش هستین رو دیدم.
‫قاتل "اسم مرا بگو".
‫اطراف خونه‌های کابرینی پرسه می‌زنه.
‫یه مرد سیاهپوست، ‫نزدیک سی ساله.
‫یه قلاب دستش بود و حرف‌های عجیب می‌زد. ‫فکر کنم قراره چند نفرو اونجا بکشه!
‫یعنی چی؟
‫چه کوفتیه؟
‫منو اینجا غسل تعمید دادن.
‫قشنگ نیست؟
‫«آنتونی»؟
‫آره، گمونم حواسم پرت شد، نه؟
‫وقتی یه چیزی لکه‌ای به جا می‌ذاره،
‫حتی اگه بشوریش،
‫هنوز اونجاست.
‫می‌تونی حسش کنی.
‫مثل یه پارچه که ‫آغشته به مایع رقیق شده.
‫این محله درگیر یه چرخه بی‌پایان شده.
‫این لکه کثافت هربار ‫به یه نقطه خورده،
‫همیشه و همیشه،
‫تا اینکه بالأخره از ‫درون و بیرون فاسدش کرده.
‫اونا خونه های مارو نابود کردن، ‫که خودشون بتونن واردش بشن.
‫ما به کندی‌من نیاز داریم.
‫چون این بار، ‫قراره پدران اونها رو بکشه،
‫کودکان اونها، ‫خواهران اونها.
‫می‌دونستم اول و آخر ‫اون بچه برمی‌گرده اینجا،
‫به همسازی بی‌نقص.
‫فرصتی برای کندی‌من تا چیزی ‫که حقش بوده رو پس بگیره.
‫افسانه خودش.
‫دستت.
‫صبر کن...
‫نه، نه، نه، نه!
‫«آنتونی»!
‫می‌بینی، واقعا می‌شه ‫داستان خودتو بسازی.
‫اما... بعضی موارد خاص
‫باید حدودا سازگار باشه.
‫اینم از داستان «آنتونی مک‌کوی»،
‫هنرمندی که دیوانه شد،
‫پلیس‌ها هم اومدن و ‫به گلوله بستنش،
‫اونم لام تا کام حرف نزد.
‫خب، اگه جرأت داری اسمش رو بیار!
‫پنج بار جلوی آیینه بگو، ‫ببین چی می‌شه.
‫وقتی تموم بشه، ‫داستانش می‌چرخه.
‫و کندی‌من تا ابد...
‫زنده می‌مونه.
‫اینم از ازدحام.
‫آماده پذیرایی هستی؟
‫هی!
‫کجا میری؟
‫مگه آب‌نبات نمی‌خوای؟
‫لعنتی!
‫کجا میری؟
‫اینجا هم برای عملی کردنش جای خوبیه، کوچولو.
‫گمونم مُرده.
‫«بریانا».
‫نه، نه!
‫بلند شو، «آنتونی». ‫بلند شو.
‫عزیزم، عزیزم، عزیزم...
‫لطفا، نه، نه...
‫«آنتونی»، عزیزم.
‫- چیزی نیست. ‫- لطفا بلند شو.
‫تروخدا، لطفا زنده بمون. ‫«آنتونی»، لطفا.
‫لطفا، لطفا، لطفا، لطفا، لطفا بلند شو.
‫لطفا بلند شو، «آنتونی».
‫نمیر.
‫قراره واست کمک بیاریم. ‫قراره ببریمت بیمارستان.
‫می‌بریمت بیمارستان.
‫اینجا!
‫- دستاتو ببر بابا! ‫- اون فقط...
‫هی، زودباش راه بیفت.
‫- بجنب، تکون بخور. ‫- چه خبر شده؟
‫دو تا مظنون داریم، ‫یه نفر مُرده.
‫- ببرش تو ماشین. ‫- عجله کن.
‫نمی‌دونستیم چی کار کنیم.
‫خیلی حیف شد این بلا ‫سر شوهرت اومد.
‫ما دنبالش می‌گشتیم.
‫یکی گفت ممکنه اینجا باشه.
‫درمورد این چیزی می‌دونی؟
‫هرچیزی که بهمون بگی کمک می‌کنه.
‫هر همکاری‌ای ثبت می‌شه.
‫بهمون بگی چی دیدی...
‫وقتی به «جونز» حمله کرد...
‫«جونز» هم می‌دونست ‫چه کاری از دست اون مرد برمیاد،
‫با دیدن قلابش، ‫می‌دونست تو خطری.
‫چاره‌ای نداشت جز اینکه ‫با اسلحه‌اش شلیک کنه.
‫بنظرت درست نمیاد؟
‫یا...
‫شاید زنه هم همدست وبده.
‫کمک کرد قربانی رو بکشن، ‫شوهرش هم کشتش.
‫موقع حمله به پلیس هم مُرد.
‫زنش هم تا آخر عمرش افتاد زندان.
‫کدوم داستان درسته؟
‫می‌شه خودمو ببینم؟
‫چی؟
‫توی آیینه.
‫اگه بذاری تو آیینه ‫خودمو ببنیم همه چیزو میگم.
‫نه.
‫هرچیزی تو بخوای رو میگم.
‫کندی‌من.
‫چی؟
‫کندی‌من.
‫یعنی که چی؟
‫- کندی‌من. ‫- کندی‌من؟
‫چی شد؟
‫یا خدا.
‫«رونی»؟ خدایا، چی شده؟
‫اورژانس خبر کن. ‫به یه افسر حمله شده.
‫این چه کوفتیه؟
‫بخواب رو زمین، حالا!
‫این چه کوفتیه!
‫- درو باز کن. ‫- نمی‌تونم!
‫بذار بیام داخل لعنتی!
‫- کافیه! ‫- نه، نه، نه، نه!
‫خدای من!
‫این چه کوفتیه؟
‫تو کی هستی؟
‫من...
‫نوشته های روی دیوارم.
‫من بوی خوش خون ‫کف خیابونم.
‫هیاهویی که توی کوچه‌ها ‫طنین اندازه.
‫اونا میگن من خون بی‌گناه می‌ریزم.
شما از بی‌گناهی دور هستید،
ولی اونا میگن که بی‌گناه بودید.
‫فقط همین مهمه.
‫به همه...
‫خبر بده.
‫ترجمه | حامی مغیثی ‫T.me/timelordsubs