Carapax, znaleźliście Skarabeusza?
Nasi tną kopułę.
Robi się ciekawie.
Od dwóch tygodni każę ludziom pracować bez przerwy.
Dobrze. Nikomu ani słowa, dopóki nie będziemy gotowi.
Pani Kord. Proszę pani? Przepraszam.
Witam, doktorze Sanchez.
- Wcale tak się nie nazywam. - Ile to potrwa?
Do wschodu słońca się ją rozetnie.
Dociśnij ludzi.
Piętnaście lat szukania. Nie mam ochoty dłużej czekać.
Mogła nas pani uprzedzić.
To może być wabik.
Leży tam.
Czuję to.
ARCHEOLOG DAN GARRETT
NOWE ODKRYCIE
TED KORD FINANSUJE BADANIA
BOHATER W PALMERA CITY
BLUE BEETLE RATUJE MIASTO
KORD WYZNACZA KURS EKO
KORD ZAGINĄŁ
VICTORIA KORD NOWĄ DYREKTORKĄ
KORD WZNAWIA PROJEKT DLA WOJSKA
Dobra. Idę.
Przepraszam, jak wyglądam?
Jakbyś miał kilkaset tys. długu.
Miło.
Widzicie go?
Ya saben. Ani słowa.
Nacieszmy się tą chwilą. Potem się dowie.
Ja mu powiem.
Oszalałaś?
Z czym znowu? Dlaczego nie?
Nawet dobra wieść
brzmi jak zła, kiedy ją przekazujesz.
A ta jest raczej zła.
W żart to obrócę.
Masz trzymać balon.
Obym podołała.
Podołała?
Nasz absolwent wrócił!
- Jak lot? - Dobrze.
- Głodny jesteś? - Jak wilk.
Proszę. Nie mieli innych.
- Witamy w domu. - Dzięki.
Jestem z ciebie taka dumna.
Wreszcie w komplecie!
Tulimy się!
Gdzie wujek Rudy?
¡Eso! Witamy, pinche studenciku.
Wysiadaj, dawaj przytulasa.
Nie. Wielki Brat obserwuje.
- Kamery. Rozpoznawanie twarzy. - Tak czułem.
Skanery.
Rząd marzy o tym, żeby cię dopaść.
Właśnie. Przez takie gadki nas zapuszkują.
Skąd ten balon?
Kupiłam Jaimemu.
Chłopak? Wiadomo. Pewnie jest z pluskwą.
Myśl. Niepoważna jesteś?
Boże. Brakowało mi tego.
Nie wszystko się zmienia.
Rodzice mają niusa.
- Milagro. - No co?
Dostał tacosy, powiedz mu, jak jest.
Jak jest? O co chodzi?
Więc...
Stracimy dom.
Co?
Widzicie? Bez tragedii.
Stracimy dom? Co ona wygaduje?
Właściciel potroił czynsz.
Mamy trzy miesiące. Płacimy albo cześć.
Bardzo mi przykro, flaquito.
Amá, daj spokój. Nie twoja wina.
Najwyżej będziemy tyrać w warsztacie, tak?
Warsztat trafił szlag.
- Jak to? - Podziękuj Kordom.
- Bracie. - Nie daliśmy rady.
Zwłaszcza że ojciec...
on... miał...
Tata przeszedł zawał.
Co?
Wyzdrowiałem!
Tętnica się zatkała,
ale już jest dobrze.
Ale żarełko super. ¿Qué no, cabezón?
I nic nie powiedzieliście?
Tyle się uczyłeś, mi amor.
Nie chcieliśmy cię odrywać od zajęć.
Pomógłbym jakoś.
Wróciłbym. Popracował z wami.
Ánimo, Jaime.
Coś się wymyśliło. Jak zawsze.
Tu się trzeba cieszyć, mamy z czego.
Świętujemy, bo pierwszy Reyes
skończył studia!
No. I ostatni!
Tak, bo nie złożyłaś papierów.
Żeby do śmierci spłacać długi?
Dziękuję, postoję.
Ile? 25 procent?
Mi amor, oni zarabiają grosze.
A my jesteśmy bez grosza.
Pieniędzmi pomartwimy się jutro.
WITAMY W EDGE KEYS
Pamiętasz, jak mama uczyła nas tańczyć salsę na ganku?
Łapałaś szybciej niż ja.
Wiem. I do dziś mylisz kroki.
Nogi mi się plączą. Co poradzę?
A pamiętasz swoje 21. urodziny?
Pierwszą połowę imprezy.
Nie wierzę, że tracimy dom.
Było ciężko.
Więcej nie wyjeżdżam.
A podyplomówka?
Tak rodzinie nie pomogę.
Nie wpakuję nas w większe długi.
Ánimo, brachu.
Zawsze spadasz na cztery łapy.
Jak to Jaime.
Dziękuję, ale...
Nie tak to wszystko miało wyglądać.
A jak miało?
Tak, że coś osiągnę.
Miałem nas stąd wyciągnąć.
Dzięki, ale dobrze mi w Keys.
- Wiesz, o co mi chodzi. - Wiem.
Nie wkurza cię, że tam się rozwijają, mają wszystko,
a tu się klepie biedę?
Jesteś Meksykaninem z Edge Keys.
Ich rozwój nas nie obejmuje.
Biedni żyją tu, bogaci tam,
aż nie zechcą żyć tu i nas nie wykopią.
Kiedyś ta strona była nasza, ale się na nią zasadzają.
Przecież mam dyplom.
To chyba się liczy.
Znajdę pracę.
Nie zwykłą, dobrze płatną.
Dorobię się i uratuję Keys.
Nie patrz tak. Mówię ci, Mili,
za pięć lat będziemy spać na kasie.
To będzie jeden z naszych domów.
Sprawimy sobie willę nad wodą,
wszędzie marmury, basen bez krawędzi.
Mówię ci. Zobaczysz.
Zobaczysz.
Przepraszam, proszę pana?
Zeskrobiesz te gumy spod krzesła?
Porażka.
"Dzięki, że załatwiłaś mi tę fuchę".
Nie moja wina, że plan na przyszłość się wykrzaczył.
Jak bezrobotny ma zdobywać doświadczenie?
To w tobie tkwi problem.
Powaga?
Co? Dokładam roboty, lamusie.
Tak, wreszcie go znaleźliśmy.
Dr Sanchez przeprowadza testy.
Mając kod, możemy wyjść z fazy prototypu.
Zobacz.
Tak.
To Victoria Kord.
Jak się rusza.
Seksowna babka, mieszanka Cruelli i Kardashianki.
- Przywitam się. - Nie.
Dzień dobry.
Jeśli pan chce, możemy.
Panie generale, na taki przełom liczyliśmy.
Dla takich jesteśmy niewidzialni.
Supermoc najuboższych.
Dobra. Do roboty.
Zgoda. Szkoda czasu, ale, generale, daję słowo,
jutrzejsza prezentacja rzuci panów na kolana.
Tak. Również czekam.
Pa.
Ciociu Vicki.
Jennifer, to ci niespodzianka. Nie zapowiadałaś się.
Carapax, to córka Teda. Moja ulubienica, Jennifer.
Czemu zawdzięczam tę nieoczekiwaną wizytę?
Świat się zmienił.
Kord Industries mierzy się z nie lada wyzwaniem,
aby zabezpieczyć cenne aktywa tak w kraju, jak i za granicą.
Od kopalni prometu w Gwatemali
po inwestycje budowlane w Palmera City.
Oto rozwiązanie, przyszłość branży ochroniarskiej.
Projekt OMAC. One Man Army Corps.
Dokąd mnie ciągniesz?
Krecik wystawia wąsy. Będziesz obserwował.
Toalety dla pracowników są tam.
Są, ale zasługuję na dwójkę w świecie luksusu.
Stój na czatach.
Ale...
Dzięki przełomowej technologii symbiotech
OMAC łączy się bezpośrednio z ludzkim mózgiem,
tworząc samodzielną jednostkę bojową
o sile rażenia całych oddziałów.
OMAC to gwarancja bezpieczeństwa.
Przyszłość jest w naszych rękach.
Projekt OMAC.
Na poziomie, nieprawdaż?
Ten projekt zakończono lata temu.
I tak nagle go wznawiasz?
Jennifer, OMAC to przyszłość firmy.
Ciesz się.
Nie, nie. Masz mi powiedzieć, co robicie na Pago.
To ściśle tajne.
Tajemnica.
Ale powiem ci, co nie jest tajne, i dotyczy wielkiego party.
Zapowiada się świetny wieczór, zjadą ciekawi goście.
Jeśli masz ochotę, bierz kogoś, nie pożałujesz.
To do zobaczenia.
Wiem, co kombinujesz.
Od dawna nie produkujemy broni.
My?
Jacy "my"?
Ty w tej firmie jesteś nikim. Tylko kosztem.
Zapchajdziurą po tatusiu dyrektorze.
Rozbijasz się po świecie na koszt firmy
- w celach charytatywnych. - Ojciec by...
Dostał firmę, którą stworzyłam. Moją firmę.
I nieomal ją zniszczył,
brnąc w idiotyczne wynalazki i nieodpowiedzialne zarządzanie.
I co po tym wszystkim zrobił?
Zniknął, a mnie zostawił bajzel do sprzątnięcia.
Twój ojciec porzucił firmę.
I ciebie też porzucił.
Nie zostawię tak tego.
Nie wchodź mi w drogę.
Odsuń się.
Nie boję się ciebie.
Może powinnaś.
Kazała się pani odsunąć.
Królewsko!
O, w dupę.
Nazywasz się jakoś, przystojniaku?
Jaime Reyes.
Radzę rozejrzeć się za nową pracą.
Klozetowej też. Zjeżdżać.
Dzięki.
Gdzie ta fura?
Będzie za 47 minut.
Nic ci nie jest?
Ładny wjazd na białym koniu, ale sama o siebie dbam.
Widać. Ale wredna z niej szuja, nie?
Jest z Kordów. Wszyscy to szuje.
Jenny Kord.
Nie wszyscy to szuje.
Widać.
Słuchaj, naprawdę mi przykro.
To nic.
Daj telefon. Wpiszę ci numer.
Dobra.
Zajrzyj jutro do Kord Tower.
Może znajdę ci coś w innym dziale.
Jasne. Byłoby ekstra.
Wezmę, co dasz. Serio.
Co da?
On skończył studia.
- Prawnicze. - Tak.
Nie chcecie gościa po prawie?
- Napisz. - Dobrze.
Miło cię było poznać.
Ciebie też.
Jenny Kord.
Chyba wpadłeś jej w oko.
Co? Nie.
Pa.
- Myślisz? - Tak.
Wystarczył rzut oka na meksykańską dupcię,
do tego przybohaterzyłeś i już ją wzięło.
A wiesz co?
Może cię wyciągnie z ubóstwa jak w Maríí la del Barrio?
Tyle że ona to biały bogol, a ty to María!
Zabawne.
Cześć, tu Jaime Reyes. Przyjmę tę ofertę.
Do jutra.
Pijesz?
Jednego.
Nie wygadaj matce.
Nie możesz spać?
Nie.
Ja też nie.
Posadziliśmy te nopales z Naną, jak byłeś mały.
Spójrz, jak wyrosły.
Są jak ty i Mili. Duże i wspaniałe.
W porządku?
Tak.
Chodzi o to, że wszystko wydaje się nieosiągalne...
i czuję, że was zawiodłem.
Życie to podróż.
Ta działka, nopales, warsztat.
Wszystko.
To tylko przystanki na naszej trasie.
Nic z tego nie jest celem podróży.
A co jest?
Nie wiem.
Istotne jest to, że tę podróż odbywamy wspólnie.
Majątek nie jest wieczny.
La familia – ona jest.
Ona przetrwa.
Nie smuć się tak.
Każdy ma swoje przeznaczenie.
Ty jeszcze swojego nie odkryłeś.
A ty, jakie masz?
Też próbuję je odkryć.
Na tę chwilę jest takie.
Porozmawiać z tobą.
Widzimy się rano.
Dobra.
Przyjmę tę ofertę.
Do jutra.
Na luzie. Nie schrzanisz.
Boże...
Dziękuję, Apá.
Ya, pues, możecie wracać.
Od razu się odnajdziesz. Pasujesz tu.
Tak, cabezón. Bo wyglądasz jak te wszystkie ćwoki.
Podejdź!
Nie pobłogosławiłam cię!
Błyśnij tam.
Weź mołotowa i spal tę norę!
Dobrze. ¡Ya!
I mi też załatw robotę!
Jaime, Jaime...
Rzadko wychodzą z domu.
Witajcie, nazywam się Victoria Kord, wchodzicie do Kord Industries.
Tu planetę się szanuje, a przyszłość kreuje.
Wykorzystujemy najnowsze...
Cześć. Miło cię poznać.
Przesyłki zostawiamy na dole.
Nie, nie. Jestem Jaime.
Jaime Reyes. Do Jenny Kord.
Jesteś umówiony, Jamie?
- Jaime, przez "h". - Proszę?
Tak, jestem.
Kazała mi wpaść, na pewno...
- Nie podchodzimy. - Dobrze.
Siądź sobie, Jamie?
W porządku. Dziękuję.
WSTĘP WZBRONIONY
Znalazła go.
Jenny?
No dobra.
Tylko ty i ja.
Nie.
Nie, nie...
Nie!
Włamanie do pracowni. Zamknąć wyjścia.
Zamknąć wyjścia!
Jenny!
Co jest?
Jenny!
Przepraszam.
Jenny Kord. To ja. Poznaliśmy się wczoraj.
- Wybacz, śpieszę się. - To nic.
Mówiłaś, że załatwisz mi pracę
i nie mogę wrócić z niczym. Wiem, jak to brzmi.
Zatrzymasz się? Proszę.
Wybrałeś kiepski moment.
Rozumiem. Pogadajmy na lunchu.
Proszę cię.
Ścisła łączność.
- Weźmiesz, co dam? - Tak.
- Dosłownie wszystko. - Trzymaj.
- Strzeż tego. - Dobra.
Ale nie otwieraj. Nie dotykaj. Nie patrz na to.
Dobra, będę pilnował.
Szybko się uczysz.
- Dość. - Idź już.
- Dobra. - Znikaj.
Zamknąć południowe wyjścia! Wy dwaj, ze mną.
Idziemy.
Obserwuj bramę.
Poszedłeś załatwić robotę, a załatwiłeś hamburgera?
To raczej nie burger.
Nie zajrzałeś?
Zabroniła.
- Jej tu nie ma. - Co?
Otwórz!
Dobra, zerkniemy.
Jak przedszkolaki.
Co to za cholerstwo?
Jakiś owad, racja?
Co tu ukrywać?
A ja wiem?
Rozczarowanko.
Rekordowo wielki kleszcz.
To wy chcieliście zajrzeć.
Dosyć. No jak dziecko. Zabroniła otwierać.
- Nie. - Zabroniła, ale tobie.
Przestań.
Swoje waży.
Podłubię narzędziami.
Idę po wiertarkę.
Nie wiertarkę! Gorzej ci?
Nie znoszę tego.
To jakieś nowe Tamagotchi?
Co zrobiłeś, że się rozłożył?
Nie wiem.
Chyba mnie polubił.
Co jest?!
Nie lubi mnie!
Wgryzł ci się w twarz! Siedzi na twarzy!
To go ściągnij!
Alberto!
Cholera, no!
Gdzie się schował?
Próbuję ci pomóc!
Chyba siedzi we mnie.
Boże. Siedzi we mnie.
Jak to, w tobie?
Wlazł mu do dupy!
Opętało go!
Boże.
Jaime!
Milagro!
Rudy, co się ze mną dzieje?
Rusza się.
- Jaime? - Rusza się.
Nie.
Szlag!
Prawie narobiłem w gacie.
W porządku, mijo?
Jaime.
Ja pier...
Powiązano.
Kto to mówi?
Konfiguracja systemu rozpoczęta.
Nie słyszycie jej?
Nie patrz w oczy.
Analiza gospodarza.
Słyszę jakiś głos.
- Witaj, Jaime. - Co się dzieje?
- Test systemu za trzy... - Test?
...dwa, jeden.
Silniki włączone.
Jest okej. Nic się nie dzieje!
Co ty wyprawiasz?
- Co jest? - Protokół prędkości ucieczki aktywny.
Gdzie mnie wywozisz?
Przekraczam sfery Ziemi.
- Stój! - Wyrównuję ciśnienie w skafandrze.
Ay, virgencita. Kosmos. Jestem w kosmosie.
Kurde, jestem w kosmosie.
Co tu się odwaliło?
- To mój dom? - Testuję systemy wejścia.
Czekaj. Nie.
Nie, nie!
Boże. Palę się!
Dość, dość.
Leć!
- Nie. - Zbliżam się do obiektu.
- Umrę. - 300 metrów.
200 metrów.
100 metrów.
Test hamowania ukończony.
Wreszcie koniec.
Odstaw mnie do domu.
Włączam system lotu.
Czekaj. Nie włączaj.
Przestań!
Posłuchaj mnie!
Pomyliłaś mnie z kimś!
Słowo! Jestem nikim!
No nie.
Testuję przyśpieszenie.
Za szybko!
Uważaj.
Co to było?
Nie wiem, co robię!
Sorki, niechcący.
Kalibracja sterowania.
Uważaj!
W górę! Odbij!
Za co to wszystko?
Reakcja nieadekwatna.
Nieadekwatna? Porwałaś mnie!
Dawno temu zarzuciliśmy?
Tak ze 20 minut.
- Czesze cię już? - Nie.
- Mnie też nie. - Nic.
- Ciebie? - Nie, stary.
Moje plecy!
Test systemów lądowania ukończony.
- Wszyscy cali? - Mój wóz!
Masz wykupioną polisę?
Na maksa wdepnąłem.
Wykryto zagrożenie.
Jak ja to...?
Coś ty zrobiła?
Ochrona gospodarza udana.
Coś wam jest?
Spokojnie. Wyjaśnię.
Nie ma się czym martwić.
I jeszcze dzieciak. To nie ja, słowo.
Nie uwierzycie, ale ja tym nie steruję.
Test systemów ukończony.
Nie, znów to samo.
Teraz czesze.
Wyjaśnię jeszcze raz.
Syn zasadniczo nie zaginął, zapodział się.
- Do tego go... - Opętało!
wystrzeliło przez sufit. Miał rakiety na plecach.
Nie poszukamy go?
Znów każą czekać.
Lądowanie udane.
Nieważne. Syn się znalazł.
Czemu jesteś nagi?
Zakryj te huevos, brachu.
Takie jak za dzieciaczka.
Bo mu zimno!
Zasłoń jajka, Jaime.
Przez "dż", nie "h".
O nie.
Co tak stoicie?
- W porządku? - Żyje.
Jaime. Dobrze się czujesz, mijo?
Nie. Nie wierzę.
Słuchaj,
- masz coś... - Nie teraz.
- Nie żartuję. - Nie. Nie teraz.
Nie teraz!
Ten koc to se weź. Dotknął twojego chorizo.
Co się dzieje?
Nie umiesz latać.
Nie latasz. Superman lata.
Pasażerowie autobusu przeżyli.
Takie akcje się w kółko zdarzają.
Nie załatwiłaby mnie tak.
Nie ma opcji.
Ostrzegałam.
Muszę znaleźć Jenny Kord,
ona to ze mnie ściągnie.
Gdzie moje buty?
Mówcie, gdzie buty.
Tylko nie forumy!
Te lubiłem najbardziej.
Co się stało? Gdzieś ty był?
Amá, nie wiem.
Rozciąłem autobus...
- Co? - ...byłem na orbicie.
- Jak to? - Nie wiem.
- Znajdę Jenny. - Wzywam policję.
Nie, żadnej policji. Żadnych glin.
Pracują dla Kordów.
Co ci ludzie zrobią, jeżeli odkryją,
że Meksykaniec ma w ciele wojskowy sprzęt?
Wsadzą go do paki.
A nam wyczyszczą pamięć, żeby nikt nie paplał.
Zresztą Meksykańców się zamyka za nic.
To jakiś kosmiczny temat. Projekt CIA.
- Tych ze Strefy 51. - Skup się. Co ty bredzisz?
I rząd, i ta Kord zaraz się zainteresują,
zaczną nam grzebać w papierach.
Jesteś tu na czarno. Ty tak samo, Alberto.
Spoko. Załatwię to sam.
Nigdzie nie idziesz.
Mam 22 lata!
- A jak Jenny coś grozi? - Jej?
- To ciebie wystrzeliło. - Nie rozumiesz.
- Leci na nią. - Na stówę.
Wcale nie.
Stalkował jej Insta.
Brazylijka, mieszka w Regent Tower.
I jest singielką, jakby co.
Jak dla mnie ma mało znajomych.
Singielka?
Przecież na nią nie lecisz.
- To mój? - Był odblokowany.
Jak w Marii Mercedes.
Tylko ona jest bogatym białym,
a on nie ma grosza przy duszy.
Tak samo!
Mnie się skojarzyło z Maríą la del Barrio.
Nawet lepiej!
Z dumą mówię
Jaime z sąsiedztwa gość
Wyjechał z miasteczka
Zarabiać na życie.
- Słyszysz, flaco? - Rudy!
Nie.
Jaime!
Nie!
Wziął Taco!
Nie dramatyzuj!
Jak to swędzi. Dziadostwo.
Dobra.
Niemożliwe.
To ona?
Zaraz, co jest?
Jenny?
Rany.
Ty tutaj?
- Jedź. Idą. - Kto?
Oni!
- Dobra! - Jedź!
Mówiłam ci, jedź.
Było się drzeć, że mają broń.
Uważaj!
Rudy mnie zabije.
Moje lampy.
Nie! Moje lusterka!
Nienormalny jesteś?
Co z tobą nie tak? ¡Cabezón!
Napijesz się wody?
Moja klapa!
Nie, nie trzeba.
Coś ty zrobił z Taco?
A to Rudy.
Na imię mam César.
Rudy tylko dla przyjaciół.
- Jestem Jenny. - Cześć, Jenny.
Znamy cię. Czego tu chcesz?
Zrobić nam z domu elektrownię atomową?
Pływałem raz niedaleko waszej fabryki.
Jądra mi spuchły siedem razy.
Nie powinnaś rozkradać kobaltu
w którymś rozwijającym się kraju?
- Gdzie go masz? - Chwila.
Ja pokażę.
Rudy! Jak można?
Co z tobą?
Liczyłem, że chingaderas się wysuną.
Wysuną?
- O czym on mówi? - O tym.
Zapomniałam, jaka to ohyda.
Ohyda. Zasłoń to!
Ledwo widać.
Widziałem gorsze.
- Gdzie? - Nie pytaj.
Co to za cholerstwo?
Mówią na to Skarabeusz.
Mój ojciec go dostał, kiedy byłam mała.
To jakaś broń zdolna zniszczyć świat.
Milutko.
- Broń? - Co ona mówi?
Co?
Wiedziałaś, co się stanie,
jak mu wciskałaś te swoją broń?
Przysięgam, nie miałam pojęcia.
Akurat.
Ojciec twierdził, że nie aktywuje się go ot tak.
Skarabeusz musi wybrać.
Wychodzi na to, że cię wybrał.
Szlaban na randki w ciemno.
Spoko. Co mam zrobić, żeby mnie odrzucił?
Nie wiem. Ale nie ma co zwlekać,
ciotka nas zabije, żeby go odzyskać.
Zabije?
Przesadziłam.
To ona wysłała zamachowców.
W Meksyku są zamachowcy?
Przepraszam, że was naraziłam.
Nie miałam pojęcia, że się aktywuje.
Naprawdę. Bladego.
Wygodna wymówka.
Mówi, że nie wiedziała.
Ona jest z Kordów. Ufasz jej?
Coś się wymyśli. Jak zawsze.
Kto, jak nie Reyesi?
Z większych opresji wychodziliśmy.
Naprawdę?
Ánimo. Damy radę.
Tak. Racja.
Ma rację.
Do roboty. Jak wydłubiemy ze mnie to coś?
Zanim wywali nam kolejną dziurę w domu.
Otóż to.
Wiem, gdzie można poszukać informacji.
Ale potrzebny nam klucz.
Spoko, gdzie leży?
W siedzibie firmy.
Ale pewnie obstawili ją po kradzieży Skarabeusza.
Co tam mają? System alarmowy z laserami?
System obrazowania WAMI?
Emitery fotonów?
- Nie wiem. - Bo pracuję nad urządzeniem,
które może się nadać. Właściwie już kończę.
Tylko muszę je mechanicznie dopracować.
Kocham cię.
Wrócę za parę godzin.
Po dostarczeniu OMAC-a
okrzykną panią najpotężniejszą producentką broni.
Jak pan go kupi, będzie mi wszystko jedno.
Nasz bezwzględny wojownik.
Generale, porucznik Carapax.
Bez jego udziału nie rozwinęlibyśmy prototypu.
Osobiście go wybrałam, słysząc jak zasłynął
na antykomunistycznych, antyterrorystycznych misjach w Gwatemali.
Jest idealnym operatorem OMAC-a
i plonem edukacji obu Ameryk.
Miło porucznika poznać.
Chętnie zobaczę OMAC-a w akcji.
Kiedy będzie gotowy?
Już jest, prawda?
Jesteśmy na etapie dopieszczania szczegółów.
Jest problem.
Proszę wybaczyć.
Pan zapali cygaro, zwijali je rdzenni Kubańczycy.
Uciekła? Jak?
Ktoś jej pomagał.
Masz się dowiedzieć, z kim pracuje.
Bo bez Skarabeusza nie dokończymy OMAC-a.
Biorę się za to. Odzyskam Skarabeusza.
Tym razem sam się tym zajmę.
Na to liczę, Carapax, i jeśli nawalisz,
lata poświęceń pójdą na marne.
Pomyśl tylko, ile twoje ciało się nacierpiało.
Wiem, co z nim zrobiłaś.
Mój Boże, my oboje.
Ignacio, jestem po twojej stronie.
Nie pamiętasz, w jakim stanie cię znalazłam?
Jak bardzo byłeś pokiereszowany?
Jak poraniony?
Ja tylko chcę cię ocalić.
Rozumiesz?
Dobrze.
Muszę wracać do gości.
Idź, odzyskaj Skarabeusza.
To ten sprzęt?
Nazwałem go El Chapulín.
Dlaczego?
Jak sam zbudujesz coś fajnego,
nazwiesz to, jak będziesz chciał.
Wykaż się raz. Potrzymaj.
Zadziała?
Dziękuję. Tak.
W przeciwieństwie do szmelcu Kordów mój sprzęt nie zawodzi.
Wystarczyło "tak".
Misiaczku, pstrykniesz żółty przełącznik?
- Żółty. - Pstryknęłam.
Fajnie, że nie muszę otwierać tej wkurzającej klapy.
Policzę was za nią.
Odsuńcie się trochę.
Dam na rozruch.
- Seksownie. - Ekstra.
Świetnie. Czyli działa.
Jasne, że działa.
Zaczekam w wozie.
Chodź.
Mira nomás. "Czyli działa"?
Panowie.
Coś się dzieje.
Co to za gniot?
Dołączcie do mnie, moich podopiecznych i pracowników naszych filii...
Klucz jest tu.
...na całym świecie, żeby kreować lepszą przyszłość.
Przyszłość Kordów.
Wydawała się zupełnie inna.
Tworzyli z dziadkiem Kord Industries od zera.
Zrobili z firmy koncern zbrojeniowy.
Po śmierci dziadka
Victoria liczyła, że firma trafi w jej ręce.
A on wszystko zapisał mojemu tacie.
- Trochę... - Seksistowskie?
Tak.
Dość.
Nieważne, ojciec chciał wysterować firmę w innym kierunku.
Wtedy Victorii odwaliło, wymyśliła, że zniszczy spuściznę po nim.
Pomożesz?
Sorki. Co mam robić?
Potrzymaj.
Blokują nam sygnał z kamer.
Zakłócają częstotliwość.
Panie poruczniku, jest kłopot.
- To ten klucz? - Tak.
- Dobra, spadajmy. - W nogi.
PROTOTYP TEDWATCH
Dlatego nikt poza mną nie prowadzi Taco!
Szczerze mówiąc, nie wierzyłam, że Chapulín zadziała.
Cały Rudy. Nasz meksykański Doktor Brown.
I to serio.
I to ci wystarczy?
- Tak. - Boże.
Co ja się stresowałem, że będzie ciężko?
Cholera.
Skarabeusz. Oddawaj!
Skąd on się tu wziął?
Uciekamy? Nie zwalnia. Uważaj.
Boże. Jak to zrobiłeś?
Żebym to ja wiedział.
Wkurzył się.
Co to za sprzęt?
OMAC.
Pożałujesz tego.
Ochrona gospodarza.
Szybko. Znajdź Rudy'ego.
- Staję do walki. - Do walki? Nie!
W mordę.
Czekaj. Nie, nie. Zaczekaj.
Po co to było? Mówiłem, nie walcz.
Mam na wyposażeniu uzbrojenie.
Nie. Żadnej broni.
Mój kawałek.
- César! - Co?
- Gdzie cabezón? - Tam!
Spokojnie.
- Szlag. Jedziemy. - Ruszaj.
Pogadam z nim.
Odradzam komunikację w trakcie działań bojowych.
Stary, słuchaj. Zaszło nieporozumienie.
Nie chciałem ci przywalić.
Słowo, ja bym w życiu...
Ja tym nie steruję.
Nie, nie. Wyjaśnię ci.
Olać. Nie słucha.
Pozwolisz, że przejmę kontrolę?
Tak! Rób, co chcesz!
Patrz i ucz się, Jaime.
Dokąd idziesz?
No weź.
Kurde, serio?
Boże. Mam spluwy w rękach.
Wróg spacyfikowany.
Po co te ostrza?
Zlikwiduję zagrożenie.
Nie. Schowaj ostrza.
Czy chciałbyś użyć innej broni?
Nie, nie musimy go zabijać.
Likwiduję zagrożenie.
Ty mnie w ogóle słuchasz?
Likwiduję zagrożenie.
Przestań. Nie jestem mordercą.
Polecenie przyjęte.
¡Cabezón!
Jaime!
Wujek Rudy.
Nie!
Jasna cholera!
Rudy!
Gdzie cię niesie?
Wiejcie, uciekajcie stąd!
O co mu biega?
Co?
Głupi szczeniak.
Myślałeś, że mnie pokonasz?
Zalecam rozwiązania śmiercionośne.
Tłumaczyłem ci...
Uwaga. Doznałeś wstrząśnienia mózgu.
Trzeba było mnie dobić, jak miałeś okazję.
Zabije go.
Nie. Nie pozwolę.
Trzymaj się.
Proszę, nie krzywdź mi rodziny.
Miłość do najbliższych osłabia w walce.
César! Co ty wyprawiasz?
Słuchaj, Kordówo.
Na mój znak zaciągnij ręczny, tylko mocno.
- Gotowa? - Zwariowałeś.
Trzy, dwa, jeden.
Teraz!
Cabezón, wiejemy!
Nic mu nie jest? Jaime!
Jenny! Ocknij się!
- Już. - Nie patrz.
Przepraszam.
Nic się nie stało. Dzięki.
Masz tam t-shirt. Z boku.
Dobra. Fajnie.
Ludzie...
Psychol prawie mnie zabił.
Masz klucz?
Super.
Dobra. Wydłubmy z ciebie tego Skarabeusza.
Khaji-Dę.
Ma na imię Khaji-Da.
Skąd wiesz?
Stało się coś dziwnego.
Jakby połączyła się z moim mózgiem. Wariuję?
Tworzycie więź symbiotyczną.
- Co? - Jak mam jechać?
- Tu zjedź. - Co? Uwaga!
Nie!
Ktoś w tym mieście umie jeździć?
Tu nie będą cię szukać?
Od lat nikt tu nie przyjeżdża.
No tak. Sensowne rozwiązanie.
Tata miał fioła na punkcie skarabeuszy?
Gdzie my jesteśmy?
Nie wierzę.
Moment.
Ted Kord to Blue Beetle?
Co za Blue Beetle?
Za mały byłeś. Superbohater, działał w Palmerze.
Jak Superman w Metropolis albo Flash w Central City.
Tylko był...
Może nie był równie dobry.
Nie pomyślałbym, że to on.
Ale z drugiej strony.
Ekscentryczny miliarder, geniusz.
Twój ojciec to był ktoś. Nie wiedziałem.
Mów mi César albo Rudy.
Albo inaczej. Wszystko jedno.
Dlaczego to wszystko...?
- Dobrze się czujesz? - Tak.
Pytałeś o coś?
Dlaczego te rzeczy nie są...
Ładniejsze? Mniej tandetne?
Nie, ale, no wiesz...
Zerknij na to. Pas w stylu Batmana,
ale jakby go robił gość z ADHD.
Batman to faszysta.
Za to Blue Beetle... On miał poczucie humoru.
Ojcu nie udało się odblokować Skarabeusza.
Dlatego opracował własny sprzęt do walki.
Jeśli da się wyjąć Skarabeusza, tu będzie info.
Zhakujmy to badziewie.
- Śmierdzisz. - To twój t-shirt.
Chodź, na górze chyba są ubrania taty.
Niegłupi pomysł. Chwilę mi to zajmie.
Kiedy ten dzień się skończy?
W porządku?
Tak. Już wychodzę.
Nawet... nawet nieźle leżą.
I są bardzo wygodne.
To dobrze.
Zarąbiście się tu dorastało, co?
Prawdę mówiąc, najczęściej męczyła mnie samotność.
- Mieszkaliście tu w trójkę? - Tak.
Ten obraz to ostatni mojej mamy.
Przestała malować?
Umarła, kiedy miałam sześć lat.
Nie wiedziałem.
- Głupio wyszło. - Nie szkodzi.
Jaka była?
Wspaniała.
Była wspaniała.
Zmieniła życie ojca.
Przekonała go, że świat należy chronić.
Fajnie.
Ale po jej śmierci ojciec zdziwaczał.
Myślał tylko o Skarabeuszu, znikał na całe dnie.
Czasem i tygodnie.
Aż któregś dnia...
wyszedł i...
i nie wrócił.
Strasznie ci współczuję.
Szczęściarz z ciebie.
Ten dom wypełniają przedmioty.
Twój wypełnia miłość.
Masz rodzinę.
Tak.
To właśnie jest dom.
Przepraszam. Strasznie przepraszam.
Za co?
Kawał czasu nie rozmawiałam o tych sprawach.
Czasem to dobrze robi, nie?
Dziękuję.
Drobiazg.
Umiesz słuchać.
Mama mówi, że to zasługa wielkich uszu.
Znalazłem coś.
- My nic nie ten. - Jej mama umarła.
Chodźcie zobaczyć, co wyszperałem.
Świetnie. Chodźmy.
Fajna pidżama.
Więc tak.
Przejrzałem pliki.
Ted zatrudniał profesora, jakiegoś Dana Garetta.
I Skarabeusz wybrał tego Garreta, zanim padło na ciebie.
Pinche Ted robił na nim badania, żeby określić,
jak Skarabeusz wpływa na ludzkie ciało.
I wyszło, że po wjeździe w tyłek...
Nie wjechał mi w tyłek.
Wtedy łączy się z mózgiem.
To samo próbuje zrobić z tobą, wpiąć się w twój mózg.
Chce stworzyć wspólny organizm.
Po co?
Nad tym sam się zastanów. To coś ma wolną wolę.
I własny rozum.
Dlatego wybiera gospodarza.
Dlatego raz słucha, a innym razem robi, co chce.
Kto go zbudował? Twórcy nie pomogą?
Nie powstał na Ziemi.
- Guano prawda. - Prawda.
To twór obcych.
Nie przepadam za tym słowem.
Mamy to gdzieś. Do brzegu.
Co z tym profesorem? Jak wyciągnął Skarabeusza?
Może usiądź.
Albo nie.
- Skup się. - Wieści są dobre i złe.
Dobra brzmi tak – wiem, jak to wyjąć.
Świetnie.
Zła brzmi tak, że musisz najpierw umrzeć.
- Co? - Umrzeć.
Jak to, umrzeć?
Spójrz na to.
Łączy się z każdą komórką w twoim ciele.
Całkowicie owinął się wokół mózgu.
I nie ma takiej siły, która go usunie.
Ma chronić gospodarza. Utrzymać go przy życiu.
Zostanie ze mną na zawsze?
Nie, nie na zawsze.
Posiedzi w tobie, dopóki nie umrzesz.
Ale są zalety.
W wielkim skrócie... jesteś superbohaterem, cabrón.
Tak mi przykro. Nie wiedziałam.
Nie wiedziałaś.
To jakie mam możliwości?
Pierwsza – do śmierci żyć jak android.
I druga – oddać się w ręce kasiastej psychopatki?
Ja tylko chciałem pracować.
- Może da się... - Co się da?
Co wieść, to gorsza. Nie będzie happy endu.
Czego tu nie rozumiesz?
Boże.
Walić to. Przejdę się.
Zaczekaj.
Ja z nim pogadam. Wiem, dokąd idzie.
Cabezón, zaczekaj.
Boże.
Jest. Czułem, że cię tu znajdę.
Jesteś jak kot.
Przepraszam, że się wydarłem. Nie powinienem.
To nie tak, że nie widzę, że sytuacja jest niestandardowa.
Po prostu wiem,
że twardzi z nas ludzie.
Życie bez przerwy sprzedaje nam kopniaki,
ale każdy z nich nas wzmacnia.
Weźmy twojego ojca. Przywiózł mnie tu z Sonory.
Miałem 10 lat. On z 19.
Ludzie myślą, że wyjechać jest trudno.
Jest. Ale wiesz, co jest trudniejsze?
Następne 20 lat życia. Harówki, la chinga.
Wiesz, że twój ojciec zapieprzał 16 godzin na dobę?
Brał każdą fuchę, która wpadła.
Jornalero, pomagier, kelner.
Robił jako mechanik, era de todo, zmywał gary.
Żeby nas tu ściągnąć, żeby nie rozdzielać rodziny.
Nie dlatego, że chciał. Musiał.
Bo tak to z nami jest.
Dostałeś od wszechświata dar.
Zastanów się, co z nim zrobisz.
Może to nie był przypadek.
Może czas, żeby i naszych ktoś bronił.
A nie tylko kopał w dupę.
Ale co ja tam wiem.
Wuj nieudacznik, który śpi u brata w salonie.
Nie mów tak.
Nie jesteś nieudacznikiem.
Jesteś kozak. Wiesz o tym.
W sumie jestem.
I cię kocham.
Ja ciebie też, cabezón. Będzie dobrze.
Chłopaki.
Słyszycie?
To Victoria.
Dokąd lecą?
Do nas.
Ile ty wody lejesz.
Zawsze wszystko źle.
Coś nie tak?
Kochani.
Ktoś się kręci pod oknami.
Jaime Reyes, wyjdź z rękami w górze.
Poddaj się. Mamy prawo użyć broni bojowej.
Odejdź od okien!
Dobra.
Polecę tam.
Tak jest.
Lot!
Ta, nielot.
Teraz!
Nie martw się. Powoli.
Dzięki.
Zmuś ją do roboty!
Niby jak?
- Jesteś genialny. - Wiem. Czym błysnąłem?
Ona ma mnie chronić, tak?
Nie da mi umrzeć.
Nie. Po śmierci...
- Przekonamy się. - Nie sprawdzaj.
- Nie. - Czekaj.
Idziemy do tacomy, nie?
Tak.
Otoczyliśmy dom. Rodzina jest w środku.
Wiecie, co robić.
Schwytać ich!
Szturm, wchodzić.
Za mną.
Weszliśmy.
Rozdzielić się. Świeć!
Tu nic!
- Świeć tu. - Osłaniam lewą.
Z tyłu nic.
Nic!
Ręce na głowy. Nie ruszać się.
- Dobrze. - Nie ruszaj się.
- Zostawcie rodzinę. - Wstawaj.
Już. Wstawaj.
Ręce! Uważaj na drugiej.
Proszę pani, znaleźliśmy rodzinę.
- Wyprowadzamy. - Na dwór ich. Już.
Wyciągamy ich.
Marsz. Idź.
Ruchy.
Idziesz, idziesz!
Nie stawiaj oporu!
Klękać. Na ziemię.
Klękać! W tej chwili!
Smarkacza nie ma.
Znajdźcie go!
Siedzi w domu?
Nic nie mówcie.
Gdzie on jest?
Gdzie jest?
Gdzie on jest?
Przydałoby się to uzbrojenie.
Mówisz i masz.
Ładnie!
Dobra robota.
Trzymacie się?
- Jaime? - Sorki, że tak późno.
Coś wspaniałego.
Chwila, co wy?
Nie strzelajcie. Nie chcę was poobijać.
Ognia!
Do diabła!
Mówiłem, nie strzelać.
Jestem kuloodporny.
Zobaczmy, co potrafisz.
Nowy cel – rodzina.
- Wykonać. - Rozwalić ich.
Osłonię was. Spokojnie.
Nic wam nie zrobią.
Zobaczmy, co potrafisz.
Likwiduję zagrożenia.
Co? Nie, Khaji, nie zabijamy.
To mi pasuje.
Uciekajcie.
W nogi!
Analizuję zagrożenie.
Dobra. Usadźmy ich.
Srogo!
Na ziemię!
- ¡Papi! - Mili!
Mamy jedną.
Kryjcie się!
Leż. Nie ruszaj się.
Stój tam.
- Nie! - Mamy go.
Tato!
Chodźcie do taty.
Carapax, ładuj szpon.
Tato, boję się.
Wszystko będzie dobrze.
- Jaime, rodzina. - Leżeć!
Wstawaj!
Chodź, Papi.
Mili, zabierz tatę. Wiejcie!
- Idź. - Chodźmy.
Gotowy?
Mają broń. Radzę się wycofać.
Nie ma bata. Zaatakowali rodzinę, skończymy to tutaj.
I...
Tato.
Tato, nie. Co ci jest?
Tato!
Nie, nie. Tato!
Nie!
Nie, nie.
- Tato! - Nie!
Teraz!
Co mi jest?
- Układ symbiotyczny niesprawny. - Zrób coś!
Tato, nie!
Tato! ¡Apá!
Nie.
Nie, Jaime.
Uważaj!
Ty!
Czego od nas chcecie?
Co mi robisz?
Ściągnij to ze mnie, psycholu!
Mamo!
- ¡Mami! - Mili!
Alberto!
Alberto.
Puszczaj mnie!
- Khaji, zrób coś. - Mam go. Wracamy.
- Rudy. - Hermano, ocknij się.
¡Apá!
Pomogę wam. Wrócę po was.
Dzwoń po karetkę.
Strzał!
Musimy pomóc Jaimemu.
Nie czas się nad sobą użalać.
Musimy go ratować.
Tego chciałby jego ojciec.
Posłuchaj...
Wiem, jak się czujesz,
ale musimy być dzielni.
Przyjdzie czas na łzy.
Nie pora rozpaczać.
Nadstawiliśmy oba policzki.
A teraz stajemy do walki.
Nana ma rację. Odszukamy go i uratujemy.
Jak?
Nie wiemy, dokąd go wywieźli.
Ja chyba wiem.
Proszę was.
Jedźcie ze mną.
Pomogę.
Patrzcie pod nogi.
Dobra.
Działamy.
Milagro, apúrate. Chodźże.
Dobrze.
Skończyłam.
Dziewczyny.
Oby szmelc Korda odpalił.
Chwilkę.
Stary!
- I już. - Witaj na pokładzie, Teddy.
- Seksownie. - No proszę.
- Obłęd. - Silniki!
- Odbijmy młodego. - Lecimy.
Jenny.
Spoko.
Dobrze, dobrze.
Jak chcemy to załatwić?
Na pewno nie fajką spokoju.
Coś pokręciłeś.
Amá, ja lecę!
Piętnaście lat, tyle starań, tyle wyrzeczeń
i oto jesteśmy.
Nareszcie posiądziemy moc Skarabeusza.
Jeszcze chwila.
Zmienimy świat, Carapax.
Gotowy?
Gotowy.
Po tym ci się poprawi.
To coś jest kuloodporne?
Ten robal to za mało, żeby uratować Jaimego.
Chcecie obejrzeć gadżety ojca?
Zaraz, to balonówa Kabloom?
Nie. Coś zupełnie innego.
To specjalny prototyp, który tata zrobił, jak byłam mała.
I one działają?
Część z nich. Czasami.
To Tarczka.
Wciśnij inny guzik.
Wiesz co, zostawię to sobie.
Ogólnie jak rozgryziemy to całe wyposażenie?
Nana?
Skąd wiesz, jak to fachowo trzymać?
Jeszcze mało wiesz o babci.
Tutaj go wywieźli.
Na Pago, karaibską wyspę niedaleko wybrzeża Kuby.
Kupiliśmy ją od Batisty w latach 50.
Prawdziwa forteca.
Jak się tam dostaniemy?
Brałam już takie fortece szturmem.
Ale że jak?
Kiedyś pogadamy o rewolucyjnej przeszłości babci.
O czym?
Pokaż ten tunel na środku.
Tędy wejdziemy.
Przeprowadzimy dywersję,
a Mili i Jenny
zejdą do podziemi.
Tak, tu stoją generatory.
Można je wysadzić i odciąć zasilanie.
Potem znajdziecie Jaimego.
Ja z Rudym opracuję ucieczkę.
Pytania?
Cholera, Nana.
Ktoś ty?
Co tam ustawiasz?
Wypnij mnie z tego.
Coś nie tak, Sanchez?
Przykro mi.
Przykro ci? Co to w ogóle znaczy?
Każ mnie wypiąć!
Już dobrze.
Posłuchaj, mały.
Skarabeusz cię wybrał. Tak było.
Lecz to nie znaczy, że jest twój. To moja własność.
Ale miło, że go aktywowałeś.
Przeniesiemy kod źródłowy bezpośrednio do OMAC-a.
Co ty bredzisz?
Nie, proszę pani. To go wykończy.
Peszek.
Każdy coś poświęca dla dobra ogółu.
Ty własne życie, Jaime Reyes.
Włączaj, Sanchez.
Drobna uwaga, nie nazywam się Sanchez.
Wypnij mnie z tego!
Cholera.
Robal.
- Rudy. - Widzę.
Lecisz za szybko.
Raz kozie śmierć.
Trzymać się!
Dobrze jest.
Zbliża się!
Zawadzimy!
Tempo!
Na mur. Ostrzelać.
Rudy, wymyśl coś.
Trzeba wiać. Wiejemy.
TRYB BESTII
Ruszamy!
Niech złażą z drogi.
Darujcie!
- Nie da się nie zdeptać. - Tutaj.
Nadepnąłem go!
20 punktów!
Włączam maskowanie.
Aktywacja gazu z odwłoka.
Wdychać!
- Tędy. - Dobra.
W mordę.
Wiem, że mnie słyszysz.
Wypuśćcie mnie!
Popilnuję ci.
Przenieś kod.
A kiedy skończysz, zabij smarkacza.
Wypnijcie mnie!
Więcej się dowiemy, skanując Skarabeusza.
Więcej się dowiemy, wycinając go z trupa.
Puśćcie mnie! Nie!
Milagro, chowaj się.
Cholera.
Chyba już można.
Co to?
Victoria, ty szurnięta suko.
Co to w ogóle jest?
W pełni sprawne systemy OMAC. Tyle, że stworzysz z nich armię.
Nie wygląda to dobrze.
Co się dzieje?
Nie. Przez te pliki pobór mocy skacze.
Przeciążają system.
Mów po ludzku.
Transfer go wykończy.
Nie może umrzeć, dopóki nie skończymy.
Puls mu spada.
To coś wymyśl!
Flaco.
Tata.
Co się dzieje?
Co ty tu robisz?
Wiesz.
Nie. Apá.
Wszystko się ułoży.
Milagro, trzymaj.
Pomóż rozkładać.
Jaime.
Nie czas odchodzić.
Musisz wrócić.
Chodź ze mną.
Proszę cię.
Wszystko zrozumiałem.
Moim przeznaczeniem było cię wesprzeć.
W tej sytuacji.
Pomóc ci zrobić ten krok.
Wszechświat wie, że to masz być ty.
Ja to wiem.
Ty też to wiesz.
To twoje przeznaczenie.
Skarabeusz nie wybrał cię bez powodu.
Pora zaakceptować przeznaczenie.
Jak ja sobie bez ciebie poradzę?
Zawsze będę przy tobie.
Skąd będę wiedział, co robić?
Wszystkie odpowiedzi nosisz tu.
Kocham cię, synu.
Ja ciebie też, Papi.
Coś się dzieje.
Co?
Fale mózgowe synchronizują się ze Skarabeuszem.
Tu widać. Łączą się.
Potrzebuję cię, Khaji!
Stają się jednością.
Zgrałeś kod?
Przesłał się. Mamy go.
I działa.
Nie.
Gaz, gaz.
Dobra. Detonujemy.
Biegniemy.
Nie.
Sanchez, za nim!
Cholera.
Co robisz?
Ratuj rodzinę i uciekajcie z wyspy.
Zaraz. Moją?
- Szybko. - Moją rodzinę?
Idź!
Sanchez, kretynie. Co ty wyczyniasz?
Nie nazywam się Sanchez, pendeja!
Jestem Jose Francisco Morales Rivera de la Cruz!
Co robisz?
Powstrzymaj go, Carapax.
Idź. Dam radę.
Khaji, włącz się.
Dobra. Khaji, aktywacja!
Restartuję.
Restartujesz? Jaja sobie robisz?
Boże. Nie.
- Pędź. - Dobra.
Zaczekaj.
- Nie. - Co jest?
Nie, uważaj!
Jenny.
Jenny?
Jenny!
Nareszcie. Czuję jego moc.
Do twarzy ci w tym.
Dobra.
Khaji. Dajesz, Khaji-Da.
Włączysz się. Odpalisz.
No już. Włączaj się!
Restart w toku.
No nie.
Stój!
Nie ruszaj się!
Chodźcie.
Ani kroku.
Rozwalić go.
Nana?
Chodź.
Dobrze.
Gdzie się nauczyłaś tak strzelać?
Potem ci opowiem.
Rozglądać się.
Do piachu z imperialistami!
Teraz można iść.
Milagro!
Jennifer.
Strasznego bajzlu narobiłaś.
Idziemy. Podnoś się. Wstawaj.
W porządku?
Milagro.
Gdzie ona?
Milagro i Jenny tam zostały.
No nie gadaj.
Muszę po nie wrócić.
Spoko. A strój?
Nie działa. Nic nie poradzę.
- Jaime. - Tak?
Dobrze.
Jak się to chongo nazywa?
Khaji-Da.
Właśnie.
Wiem, że mnie słyszysz, Khaji-Da.
Macie się oboje wziąć do roboty.
Znajdź w sobie siłę, mijito.
Wykorzystaj ból, który cię rozsadza, i przekuj go w wolę walki.
Macie tam wrócić...
i skopać im dupy!
Jedna znaleziona.
Odpał.
- Broń na ziemię. - Niech to.
Restart zakończony.
Wara od mojej siostry.
Pusto!
Gotowa, Khaji?
Przekopmy ich.
Chodźcie, lejemy się.
Który pierwszy?
Wyjechać ci?
Chwila. Uważaj.
Ostrzelać cel.
Jazda!
Jeszcze więcej.
Łap go.
Co oni? Zrzuć ich ze mnie.
Z przyjemnością.
- Dzięki. - De nada.
Stój!
Został jeden.
Już tu do mnie!
No, no.
Ładnie wyrwał.
Gdzieś ty był?
Spoko, zasłużyłem.
Myślałam, że cię nie zobaczę.
Mówiłem, że nie zniknę.
- Ale zniknąłeś. - Nie z wyboru.
Rudy!
Mili, Boże. Jesteś cała. Bałem się, że zginęłaś.
Nie. Zobacz.
Moment. Gdzie Jenny?
Rozdzieliło nas. Nie wiem.
Musimy ją znaleźć.
Zanim zrobią to żołnierze.
Uwaga!
Co tak przywaliło?
- OMAC naciera. - Kurde.
Puszczaj!
Załatwmy go, Khaji.
Dawaj rakiety.
Generuję blastery.
Ładnie, teraz ostrza.
Dobra, to teraz...
Ostrożnie, zyskał na sile.
Właśnie widzę.
- Którędy teraz? - Idź na statek. Tędy.
- A ty? - Biegnę po cabezóna. Leć.
Skrzydła niesprawne.
Chcesz na ostro? Będzie na ostro.
Dobra, byku.
Nie zasługujesz na tę moc!
Myślałem, że bijesz mocniej.
Daj coś innego, Khaji.
Odblokowuję dostęp do reaktora.
O to chodzi.
Chcesz zatańczyć?
Daj miecz.
Mogę sobie zażyczyć każdą broń?
Wyobraź sobie, co chcesz, a ja to wygeneruję.
Bawimy się.
Dobry wybór.
Cięcie!
W trybuny!
Tak!
I to już wszystko?
Nie lekceważ go, Jaime.
Nic nie bój. Ogarniamy.
Dobra, liczyłem, że pójdzie sprawniej.
System regeneracji uszkodzony.
Cholera, jak to?
Istnieć może tylko jeden.
Khaji, zrób coś.
Co jest? Dusisz się?
Jaime, nie mam jak cię chronić.
Przykro mi.
Khaji, nie wyłączaj się.
Dalej jesteś tylko cykorem.
Mówiłem ci,
miłość do najbliższych osłabia w walce.
Wypchaj się!
Dalej. Spróbuj mnie złapać.
Zajmę go, młody.
Rudy.
Szlag.
Nie!
Rudy!
Khaji-Da!
OMAC nie wypalił.
Nie rozumiesz, czym jest ten projekt.
Carapax to zaledwie prototyp.
Tu jest wszystko, co ma wartość. Kod źródłowy.
Mając go, złożę tysiąc Carapaksów.
Oto zwieńczenie mojej kariery.
Dziedzictwo Kordów. Nasze dziedzictwo.
Nie moje. Odcinam się od tego.
Wyżej cenisz hołotę z Edge Keys
niż własną rodzinę?
Ta hołota wie o rodzinie więcej, niż kiedykolwiek pojmiesz.
Nie, na rodzinach to ja się znam.
Moja rodzina się ze mną nie liczyła.
Tak jak ty w tej chwili.
Nie różnisz się od swojego żałosnego ojca.
Faceta, który nie miał jaj, żeby postawić na dobro ogółu.
Żałuję, że nie siedzi tu i nie patrzy.
Ja też.
Nie! Nie skończyłem!
Jaime, wróg obezwładniony.
Nie panujesz nad sobą.
Myślałeś, że mnie pokonasz?
Było mnie wykończyć, jak miałeś okazję.
OMAC rozbrojony. Zalecam się wycofać.
Dlaczego blokujesz?
Nie jesteśmy mordercami. Oszczędź go.
Kto pomści tatę?
Kto pomści Rudy'ego?
W czasie przesyłu danych odblokowałam jego wspomnienia.
Pokażę ci je.
A jeśli nie przeżyje zabiegu?
To się weźmie następnego.
Może umrzeć.
Dobro ogółu wymaga poświęceń.
Ten kraj zmaga się z brutalnymi atakami
partyzantów zbrojonych i wspieranych przez sojuszników spoza Gwatemali.
Rząd USA dąży do przywrócenia demokracji
i usunięcia źródła brutalnej rewolty.
Wiemy, z jakimi problemami mierzy się Gwatemala.
Doskonali. Bierzemy ich.
Ignacio!
Czy teraz rozumiesz?
Mylisz się.
Miłość do najbliższych...
to ona dodaje mi sił.
No już, oddaj mi to. Prędko.
- To? - Tak, to.
Nie!
Coś ty zrobiła?
Nie!
Jenny?
Już dobrze.
Carapax, zabij ich.
Zabij oboje!
Zajmij się rodziną.
Idź.
Dobra.
Co z tobą? Uciekają!
Nie.
Jenny, czekaj.
Wracaj na pokład. Dobiegnę.
- Co? - Obiecuję.
Zostaniemy wspólnikami.
Załatwię to. Wyleczę cię.
Znajdziemy kogoś za Sancheza.
Pamiętasz, ile dla ciebie zrobiłam?
Wszystko sobie przypomniałem.
Co on robi?
Ustawia reaktor w pancerzu na pełną moc.
Radzę się ulotnić.
Ignacio.
Pora...
Co?
Nie! Czego mnie ciągniesz?
Przestań! Nie!
Pora wrócić do domu.
Dobro ogółu wymaga poświęceń.
Nie. Proszę cię. Nie.
Ignacio, nie!
Radziłabym uciekać.
Dobra. Cholera.
Milagro, wciągaj!
Rocío!
Cała jesteś?
Mili.
Rudy?
Rudy!
- Ale jak? - No wiesz.
Chwasta nie wytępisz.
Teraz możemy popłakać.
To niełatwy okres dla Kord Industries.
I oczywiście boli nas strata Victorii Kord.
Lecz patrzę w przyszłość.
I jak wspomniałam, wycofujemy się z produkcji broni.
Zależy mi na tym, żeby zachować dziedzictwo ojca.
I zamiast niszczyć, tworzyć lepszą przyszłość.
I nie odbierać terenów społeczności, ale sukcesywnie oddawać.
I co teraz?
Ánimo, Rudy, jasne?
Coś się wymyśli. Jak zawsze.
Reyesi wrócili.
Kochani.
Wszyscy przyszli pomóc.
Nana.
Można zacząć nowe życie.
Gdzie, Amá? Straciliśmy dom.
Rudy, połowa Edge Keys się tu zebrała.
Ludzie chętnie pomogą.
Sí, claro. Jasne, że pomogą.
A potem? Kord nas stąd wykopie.
Tym bym się nie przejmowała.
Jenny.
Dzięki, że przyjechałaś.
Pora oddać Edge Keys tym, dzięki którym rozkwitło.
Rodzinka Reyesów jedzie na znajomości z Jenny Kord, co?
Kordowie mają się czego od was uczyć.
Zwłaszcza od ciebie.
Kazałeś jej cukrować?
Gęby nie otworzyłem.
Pachnie tak, jakbyś kazał cukrować.
I nie martwcie się, firma naprawi i wykupi wasz dom.
Przepraszam.
- Przekazuję. - Dzięki.
- Łap. - Co to?
Sumienie mnie gryzło, więc kupiłam ci nową klapę.
I jak, misiaczku?
Niebieska. Niezbyt oryginalnie, nie?
- Rudy. - Podziękuj.
- Zastanowię się. - Idź, obejrzyj.
- Przekonaj mnie. - Biorę w spadku.
Muszę lecieć.
Jasne.
Może cię odprowadzę?
Pewnie.
To kiedy cię zobaczę?
Niedługo. Mam nadzieję.
Dokąd jedziesz?
Do domu taty.
Pooglądam sobie obrazy mamy.
Zapomniałam, jakie są piękne.
Spoko.
Może cię podrzucę?
Jak?
Czuję napływ krwi w rejonie krocza.
Przestań.
Nie. Nie ty.
Co powiedziała?
Nic ważnego.
Dobra.
Złap się.
Halo?
Boże, działa. Dobrze.
Do tego, kto włączył komputer. Skontaktuj się z moją córką, Jenny.
Jenny Kord.
Proszę, przekaż, że ją kocham,
że przepraszam,
i że jej tata żyje.
Ted Kord żyje.
Tekst – Jakub Kowalczyk
Seksownie.