"ชาวญี่ปุ่นใช้เสื่อทาทามิ"
"ทั้งในตอนรับประทานอาหาร และนอนหลับ"
"มาแต่ครั้งโบราณกาล"
"ทุกความรู้สึกนึกคิด และอารมณ์"
"ที่แสดงออกมาในครอบครัว"
"ล้วนทิ้งร่องรอยไว้"
"บนเสื่อทาทามิ"
"และค่อย ๆ แทรกซึมลงไป"
"ชั้นแล้วชั้นเล่า"
"ผ่านกาลเวลาอันยาวนาน"
"มิใช่เพียงความสุขสำราญ"
"ความอาฆาตพยาบาทก็เช่นกัน"
"สาปแช่ง"
"การสังหารหมู่ ตระกูลชิโนมิยะ"
"ชาวญี่ปุ่นใช้เสื่อทาทามิ"
"ทั้งในตอนรับประทานอาหาร และนอนหลับ..."
"ความกลัวและความเกลียดชัง ที่คนตระกูลชิโนมิยะรู้สึก"
"ในวินาทีแห่งความตาย"
"จะฝังอยู่ในเสื่อทาทามิ ของพวกเขาหรือไม่"
"ชิบาตะ: งานเป็นยังไงบ้าง"
"ฉันจะส่งงานไปให้ตรวจแก้"
"หลังจากทำเสร็จ"
"ชิบาตะ: ประชุมกัน วันพุธนี้นะ"
"ชิบาตะ: ส่งให้ก่อนสามทุ่ม คืนนี้ได้ไหม"
"ขอโทษที ขอเลื่อนไปอีกได้ไหม"
"เรื่องนี้ต้องใช้เวลา มากกว่านี้"
"ชิบาตะ: มันไม่จำเป็น ต้องพิถีพิถันอะไรมากหรอก"
"ก็ใช่ แต่ฉันอยากทำให้ดี"
"ชิบาตะ: เดี๋ยว นายคงไม่คิดว่า"
"คืนนี้จะไปอยู่ที่นั่น ใช่ไหม"
"ก็กะไว้อย่างนั้นแหละ"
"ชิบาตะ: ทำไมนาย"
"ถึงหมกมุ่นกับเรื่องนี้ ขนาดนี้"
"ทำไมชาวญี่ปุ่น..."
"ทำไมฉันถึงได้..."
ตรง...
นี้...
"แม่"
"พ่อของลูกเสียแล้วนะ"
มาโกโตะ
ขอบคุณที่มาช่วยนะคะ
ฉันซาบซึ้งใจจริง ๆ
ขอโทษครับ ขอคุยด้วยได้ไหมครับ
งั้นไปคุยกันตรงโน้นนะคะ
ขอตัวนะคะ
"กลับมาแล้วเหรอ"
"หิวหรือเปล่า อยากกินอะไรไหม"
"ไม่เป็นไรครับ ผมไม่หิว"
โอเค
ถ้าหิวก็บอกแม่นะ
คนจัดงานศพต้องการรูปพ่อ
เอาไว้ตั้งหน้าศพ
ช่วยเอาอัลบั้มครอบครัว มาให้แม่หน่อยได้ไหม
ขอบใจจ้ะ
พ่อเขาหน้าบึ้งทุกรูปเลยนะ
นี่ลูกไง มาโกโตะ เมื่อก่อนลูกน่ารักจังเลย
แล้วคืนนี้ลูกจะมานอน เฝ้าศพพ่อหรือเปล่า
"ให้แม่มาเฝ้าแทนไหม"
"ลูกไปนอนเถอะ"
ตรงนี้
มาโกโตะ
ตายจริง
บาดเจ็บด้วยเหรอ
โธ่ ลูกรักของแม่
คงจะเจ็บมากสินะ
ดูสิว่าเลือดออกเยอะขนาดไหน
นึกแล้ว ว่าวันนี้จะต้องมาถึง
นึกแล้วเชียว ว่าสักวันหนึ่ง...
ลูกจะต้องรู้ความจริง
บอกตามตรงนะ แม่ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น
ไม่ว่าจะเป็นบ้านหรือมรดก
แต่พ่อของลูก ปล่อยมันไปไม่ได้
แม่ก็เลยบอกเขาไปว่า
"ถ้าพี่ชายคุณไม่ยอมยกให้"
"ก็แย่งมาจากเขาสิ"
ดังนั้น จุดจบ...
ของพี่ชายเขา...
คราบเลือดบนเสื่อทาทามินี่
นี่ ยอมสักทีเถอะ
พี่
ผมไม่อยากทำแบบนี้ กับพี่เลยจริง ๆ
พี่เป็นลูกชายคนโต
ใคร ๆ ต่างก็มารุมรักพี่ แค่เพราะเกิดก่อน
พี่ได้ทุกอย่างไปคนเดียว
ผมต้องอดทน...
กับความลำเอียงมาทั้งชีวิต
พี่...
เพราะอย่างนั้น ขอทีเถอะ
แค่ทำตามที่ผมบอกเท่านั้น
จริงสิ ขอโทษที...
เอาล่ะ จัดการได้เลย
แค่ครึ่งหนึ่งก็ได้ ครึ่งเดียวก็พอแล้ว...
เอาเลย เขียนลงไปตรงนี้
บอกหน่อยสิ...
ถ้าแกได้มรดกไปครึ่งหนึ่ง แล้วจะเป็นยังไง
หา
แกไม่มีทายาทเลยด้วยซ้ำ
จะมีเมียทั้งที
ดันไปเลือกผู้หญิงไร้ค่า ที่มีลูกไม่ได้
กล้าดียังไงถึงพูดแบบนี้
เขียนลงไปเดี๋ยวนี้
หัดเจียมกะลาหัวไว้บ้าง
ฉันคือหัวหน้าครอบครัวโว้ย
ฉันเป็นหัวหน้า...
ตั้งแต่นั้นมา พ่อของลูกก็ไม่ยิ้มอีกเลย
แต่ไม่เป็นไรหรอก
ก็เพราะว่า ลูกได้เข้ามาในชีวิตแม่
เร็วสิ เอามาครอบหัวไว้
หลบไป
เปิดสิ
เปิดประตู
เปิดนะ
เปิดประตู
หยุดนะ
หยุดสิ
แม่
แม่ฮะ
คุณแม่
เด็กคนนี้
เป็นของฉัน
เขาคือของขวัญจากพระเจ้า
ลูกแม่
รู้ไหม แม่รอลูกมานานเหลือเกิน
รอมานานเหลือเกิน
ลูกแม่
แม่มีความสุขจริง ๆ ที่ได้พบกับลูก มาโกโตะ
แม่รักลูกสุดหัวใจ
มาโกโตะ
ขอบคุณจริง ๆ นะ ที่เข้ามาในชีวิตแม่
แต่มันคงถึงเวลา ที่ต้องส่งลูกคืนแล้ว
ไม่ต้องกลัวนะ
แม่ก็จะไปกับลูกด้วย
เอาล่ะนะ
ไปกันเถอะ
ตรงนี้
"โอ้โห ฉันซื้อของได้ถูกจัง"
"เสียดายจัง ฉันน่าจะต่อเพิ่มอีก"
"คุณป้าข้างบ้าน ทำไมไม่ยอมออกมา"
"ที่ฉันไม่ออกไป เพราะข้างนอกมีปีศาจ"
"เอาหม้อครอบหัว แล้วออกมาสิ"
"แต่บ้านของฉัน ไม่มีหม้อน่ะสิ"
"เอาผ้าห่มคลุมตัว แล้วออกมาสิ"
"แต่ผ้าห่มของฉัน ก็ขาดรุ่งริ่ง"
"ส่งเด็กคนนั้นมาให้ฉัน"
"ไม่ได้ ฉันต้องการเด็กคนนั้น"
"งั้นก็ส่งเด็กคนนี้ มาให้ฉัน"
"ไม่ได้ ฉันก็ต้องการ เด็กคนนี้เหมือนกัน"
"งั้นมาช่วยกันเลือก สักคนเถอะ"
"งั้นก็ได้"
"เธอนั่นแหละ"