NETFLIX PRZEDSTAWIA
ORYGINALNY SERIAL MOVISTAR+
Naziści.
W stołówce.
Oznaka szaleństwa.
Albo jesteś z nami, albo zginiesz.
Rozumiesz? To zdjęcie jest ważne, by to się nie powtórzyło.
To już się powtórzyło.
Rwanda, Serbia, Chile, Argentyna…
Bez swastyki, ale powtórzyło się.
Tylko ze sobą sypiamy, nie?
No tak.
- Ale chcę więcej. - Nie musimy brać ślubu.
Oczywiście, że nie.
Najpierw muszę poznać twojego ojca.
Podobno w ścianach korytarza są korniki.
Dlatego go naprawiają.
Fajna ta wystawa, co?
I te zdjęcia nazistów?
Tak, niesamowite.
Prawdziwi naziści, albo ci z Listy Schindlera.
Tak. Mocne.
Patrzcie na rektora.
Skromna wystawa, ukazująca, jak stołówka
spojrzała w oczy historii przez duże „H”.
Poznajcie człowieka odpowiedzialnego za renowację.
Pretensjonalne. „Historia przez duże »H«”.
Wkradnijmy się tam!
- Zapomnij. - Proszę cię!
- Co? - Wyrzucą nas.
- Dobra, dobra. - Chociaż to kuszące.
- Chodźmy na śniadanie. - Trochę kawy…
- Brzmi dobrze. - Albo piwa.
- Zacznijmy dzień z kopyta. - Co ty mówisz?
Poczekajcie, tak sobie myślałem.
- Zróbmy etykę w weekend. - Okej.
Może u Minervy, wraca z Buenos Aires.
Tak. Dobrze.
O, nie. Nie powiedziałem wam.
Dwie ważne sprawy.
Po pierwsze, zostaje w Argentynie.
- Nie… - Stary!
- Co? - Tak, jej babcia jest bardzo chora i…
niedługo kipnie.
Hej, stary. Nie możesz inaczej tego powiedzieć?
Tak, trochę wrażliwości.
Ale taka jest prawda.
Umiera, a Minerva chce przy niej być.
- Kurwa. - Nie wierzę, że nie przylatuje.
- Lipa. - To była trudna decyzja.
Dziwne, była tu szczęśliwa.
Co jeszcze chcesz powiedzieć?
- Bo… - Tak.
Cóż… Cosmo nie żyje.
- Kurwa. - Biedak.
Piętnaście dni temu. Ale był bardzo stary.
No i? To twój pies.
To tylko pies.
Nie obchodzi go pies
- ani Minerva. - Dupek!
- Chciałbym, żeby wróciła. - Ja też.
Chciałem jej pomóc z Ligą Debat.
Kurwa, Liga Debat.
Jaka Liga Debat?
Vidal zasugerował, żebyśmy ją wznowili
od końca roku i
ja ją organizuję.
- Kurwa. Wow. - Fajnie, co?
Ale musisz się postarać.
Pomożemy!
Nie, będziesz świetny, ale to mnóstwo roboty.
Więc lepiej już zacznę. Chcę to zrobić.
Dobrze.
- Gratulacje. - Dzięki.
Hej, Maria.
O co chodzi z Ligą Debat?
Nudne spotkanie czterech siwych wdów.
Poważnie, warto czy nie?
- Naprawdę to robią? - Tak.
Nie wiem, czemu Biel to organizuje.
Lubię go, ale raczej się do tego nie nadaje.
W przeciwieństwie do ciebie.
Tak, byłbym lepszy.
Sam tego nie zrobię.
Ale może zrobimy to razem?
Nie mieszaj mnie w to. Mam dość pracy z zajęciami,
nie potrzebuję nudnych debat.
Dobrze. Porozmawiam z dziekanem.
- To na pewno pomoże! - Pewnie, on to organizuje.
Wygląda na to, że naprawili projektor.
Dziś go użyjemy,
bo chcę powiedzieć wam…
o Carlu Saganie.
Orędownik nauki,
który badał kosmos jak nikt inny.
Tak? Proszę.
To moja randka.
- Nazywa się… - Axel.
Tak, Axel…
Odnawia stołówkę i chce uniknąć pracy,
słuchając moich wykładów.
Dobrze, przejdźmy dalej.
Carl Sagan powiedział:
„Gdzieś
coś niesamowitego czeka,
by to odkryć”.
BLADA BŁĘKITNA KROPKA
To zdjęcie zrobiono ponad 30 lat temu.
Przedstawia naszą galaktykę z sondy kosmicznej Voyager.
Ta błękitna kropka tu…
to Ziemia.
Słowami Sagana,
nasz dom to maleńki punkt
pośród kosmicznej ciemności.
Pamiętając, jak mali jesteśmy,
czy warto zabijać się nawzajem?
Czy pogoń za władzą i sławą jest konieczna?
Eric.
Podobno astronomia skłania do pokory.
Według Sagana to zdjęcie podkreśla
naszą odpowiedzialność,
by traktować się lepiej.
Ale mam dla was inne pytanie:
jaki jest sens czynienia dobra?
Podobno
jest to niezbędne do wspólnego życia.
Ale są też ludzie działający przeciw
społeczeństwu, którzy wykorzystują dobro innych.
Mam problem z ideą „czynienia dobra”.
Nie wiem…
To trochę jakby:
„Patrzcie, jaki jestem dobry, czynię dobro”.
A nie jest tak?
Czynienie dobra nie czyni cię dobrą osobą?
Może nie ma dobrych i złych ludzi,
a raczej dobre
i złe uczynki.
Dobro nie jest tak ważne, jak naprawianie zła
czy zastępowanie złych uczynków dobrymi.
Czyli się zgadzamy.
Żyjemy na małej scenie dryfującej w kosmosie,
ale tylko tu
według naszej wiedzy istnieje
sprzeczność między dobrem a złem.
Dobrze.
Potrzebuję tezy,
która nie wzbudzi lęku przed egzaminem z etyki.
Opinie na temat dobra i zła?
Zawsze czyniono zło w imieniu dobra.
Świetnie!
Tak.
Hitler zabił miliony Żydów w imię dobra
rasy aryjskiej. I to było piekło, tak?
W imię dobra wolno wszystko.
Ale patrząc na zdjęcie Ziemi,
zaczynasz się zastanawiać
i zadajesz sobie jedno pytanie:
co robić z życiem pozbawionym znaczenia?
To właśnie jest pytanie. Prawda?
No i?
Mówiąc tak, jesteś pesymistą.
Życie jest pesymistyczne.
Świetnie, znowu.
Tak zaczęła się filozofia.
Ludzie przyglądali się życiu i pytali:
„Czym jest ten chory żart zwany życiem?”.
Myślę, że dziwności życia
nie trzeba szukać w kosmosie.
Wystarczy spojrzeć na swoją dłoń. Czasem to robię.
Tak, patrzę na rękę i…
Myślę: „Czemu taka jest?
Jak to możliwe,
że we wszechświecie są miliony podobnych dłoni,
ale każda jest wyjątkowa?”.
Ekspres działa?
Kazałem im naprawić filtr.
Moja praca polega na ulepszaniu wydziału,
nie na wszystkich szczegółach.
Tak, z tego, co wiem, wskrzesiłeś Ligę Debat.
To był mój pomysł,
oczywiście, o ile Dr Llorenç się zgadza.
Najaktywniejszy rektor w historii.
Podoba mu się ten pomysł, wiesz? Bo mi ufa.
Wie, że poprawiam reputację uczelni.
Co za bzdury.
Proszę, nazywaj go po imieniu.
Zakochałaś się w nim?
Starczy tego.
Mam dość twoich insynuacji.
Dobra, będę cicho.
- U ciebie dobrze? - Tak.
- Naprawdę? - Tak!
Proszę cię, ciszej.
Codziennie mnie o to pytasz, a naprawdę masz na myśli:
„Czy znowu pijesz?”. Cóż, nie.
Spokojnie, nie piję.
Chociaż chcę.
Jak znów będzie cię ciągnęło,
zadzwoń i się spotkamy.
Ciągnęło do czego?
Bo może znów ciągnie mnie do egzystencjalizmu.
Jedno i to samo, gdyby chociaż…
- Tak. - Masz zajęcia z Bolaño?
Tak.
Wow!
- Wow! - Ale jazda!
Widzieliście to?
- Halo? Tak. - Ale dziwnie.
Co to?
Wow.
Robisz to częściami?
Nie. Tylko przednią część.
I co odnawiasz? Drewno?
Tak.
I barwiony gips, alabaster…
Czad.
To kawał roboty.
Gdyby mój tata mnie słyszał… To od niego się uczyłem.
Możemy tam wejść?
Nie stawiaj go w takiej pozycji.
- Tak. - Serio?
Tak, śmiało. Tędy.
Ale jazda!
Arnau, nie masz matematyki?
- Jeśli przeszkadzam… - Chodź.
A ten chłopak, który z wami był?
Pol. Rozmawia z nauczycielką.
Myślę, że ten projekt zadziała na nas terapeutycznie.
Przynajmniej na mnie, palę zamiast pić.
Dalej nie piję.
Zanim zapytasz.
Zaufaj mi. To nie Vidal ci pomoże.
Musisz wyjaśnić swój pomysł z wieży, nie z placu.
Czemu rektor jest rektorem?
Bo sra o trzeciej po południu, każdego dnia jak w zegarku,
w tym samym miejscu od pięciu lat.
Proszę!
Nie żartuję.
Dziekan nie jest jeszcze rektorem, bo ma zaparcia.
Więc musisz iść do rektora.
Ale już się znacie.
On kocha zmotywowanych studentów.
Musisz tylko użyć jednego słowa:
„prestiż”.
Nie tak się prezentuje pomysły,
przed łazienką.
Nie lepsza będzie propozycja?
Skończ z tymi bzdurami.
O trzeciej idź z nim porozmawiać
w najcichszym korytarzu wydziału.
I pamiętaj: „prestiż”.
Dzień dobry, doktorze Llorenç.
Jestem Pol, studiuję filozofię.
Czego chcesz?
Słyszałem, że jest Liga Debat.
To pomysł Vidala, dziekana.
- Naprawdę? - Porozmawiaj z nim.
Chcę przedstawić nowy format.
Przedstaw go jemu.
Potrzebuję…
To kwestia prestiżu.
Dawno tu jesteś?
Dopiero przyszedłem.
Musiałem wyjść
i przegapiłem oprowadzanie…
- Tak. - Ale pójdę, jeśli ci przeszkadzam.
Nie. Skoro tu jesteś…
Jeśli lubisz termity…
Nie wybijesz ich po prostu?
Oczywiście, że nie.
Ale fucha, co?
Czyszczenie, polerowanie, szkliwienie, malowanie polichromii…
Piękne i lśniące.
Och!
To części do wygładzenia.
Ta jest bardzo drobna. Dotknij.
Daj mi rękę.
Taka była.
A teraz…
Niesamowite.
Tak.
Spotykamy się na naukę w sobotę.
Urwę się i pójdziemy na drinka.
Jeśli chcesz.
Nie mogę. W sobotę jadę po psa.
Och.
Adoptowałem psa i muszę go odebrać.
Okej.
Fajnie.
Chcesz jechać ze mną?
- Co? - Możesz jechać ze mną.
Nie, bo… Jeśli pojadę…
- Poważnie? - Tak.
Nie musisz jechać.
Hej!
Mają też charty?
Tak.
Lubię je.
Miałem charta wieki temu.
Miałeś kiedyś psa?
Nie. Zapomnij.
Rodzice nie lubią zwierząt?
- Cóż, to wydatek. - No tak.
Hej! No proszę! Co tam?
Jak się masz, przystojniaku?
Hm?
Przyznaję, że dużo śpi.
Lubisz spać? Dobrze.
Nie dokarmiaj go
albo nie da ci spokoju,
Dobrze.
Wysłałam ci maila ze skanem karty zdrowia
- ze szczepieniami i tak dalej. - Dzięki.
Jak się wabi?
Nie ma imienia. Musisz je wybrać.
- Pa. - Pa. Dziękuję.
- Wyślij zdjęcia! - Dobrze.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Słyszałeś ją. Wymyślaj imię.
Nie, jest twój.
Wyjdziemy z nim?
Okej.
Nie podoba mi się.
A mi tak.
Chcesz tu mieszkać? To ruina.
Do tego brudna.
Posprzątamy.
Nie ma balkonu na mały ogródek.
Mogło być gorzej.
Za oknami jest dużo zieleni.
Dzieciaki, nie udawajmy,
że to serce Europy.
Mamo!
Oczywiście.
Źle zaprojektowane, nie ma ogrzewania…
Winda jest skandalicznie wąska.
Nie weźmiemy go.
Zwłaszcza od agenta z lizakiem w ustach.
Mamo, przestań!
To nerwy.
Rzuciła picie.
Victor!
- Co chcesz? - Szybki prysznic.
Daj mi spokój.
Wyjdź!
Chcę wziąć prysznic.
Co tam, Pol?
Etiene zostawił nam mieszkanie do nauki.
Tak, już mi mówił.
Będzie fajnie.
Ja nie przyjdę, jestem z Axelem.
Co?!
Co się stało?
Przestań, rozmawiam.
- To ważne, zostaw mnie. - Dziwna akcja.
Pojechaliśmy adoptować psa.
Zaproponował to i… Cóż, oto tu jestem.
Co za akcja! Serio?
I wiemy, że leci na kolesi.
Nie wiem, co powiedzieć.
Zdaje się przyjacielski.
Ale nic nie musi się wydarzyć.
Proszę! Pewnie, że nie!
Jeśli…
- Opowiem ci później. - Okej.
- Do zobaczenia. - Pa.
Chcesz go wziąć?
Nie, musi się do ciebie przyzwyczaić.
Zmienimy się. Mamy cały dzień.
Czy musisz się uczyć?
Już wszystko wiem.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Pan Alfonso Rubio Escobar?
- Tak, o co chodzi? - To z Urzędu Skarbowego.
- Co? - Skarbówka. Potrzebuję podpisu.
W czym problem?
Nie mam pojęcia. To pewnie wezwanie.
Trzeba czekać do poniedziałku.
Kto to był?
Nikt.
To wychodzimy czy jak?
Gdzie to było?
Cnota według Arystotelesa…
- Kurwa. - Powtarzany nawyk
wybierania średniej miary
między dwiema skrajnościami.
- Tak. Nieźle. - Dobrze.
Brzmi strasznie.
- Tak. - Cóż…
Dziwnie być tu bez Minervy.
No…
Rai, myślałam, że jest w tobie zakochana i wróci.
Czemu Pol nie przyszedł?
Mówił mi, że woli uczyć się samemu.
Chyba go rozpraszam.
Powiedzcie mu, żeby się wprowadził
i płacił część Minervy.
Nie musimy też zdefiniować każdej części definicji cnoty?
Nawyk: powtarzanie celowego działania.
Średnia miara: miara między nadmiarem a niedostatkiem,
określona przez rozum.
- Wow… - Stary, dołożyłeś do pieca.
Tak. Ile Minerva płaciła za pokój?
Czterysta euro.
Naprawdę chcesz się wprowadzić?
Wyszedłbym na oportunistę, ale…
Chcę się wyprowadzić.
- Rób, co chcesz, jesteś dorosły. - Oczywiście.
- Bo coś cię ominie. - Czasem trzeba zadecydować.
Filozofia nie uczy niczego konkretnego.
Uczy cię myśleć, co jest ważne.
O świecie, o tym, jak działa, o samym myśleniu…
Większość grupy nie skończy kierunku.
Ale nasza czwórka tak.
Mówisz, jakbyś już wszystko wiedział.
Nie, nie…
Studenci filozofii mogą być zarozumiali.
Mówię to od serca.
- Nie złość się. - Mówisz od serca,
że jestem pretensjonalny.
Ktoś też mi to kiedyś powiedział
i byłem zły, ale potem pomyślałem…
„Kurwa, ma rację”.
Może jesteś przez to jeszcze fajniejszy.
To brak pewności siebie.
Przyjaźnimy się.
Inaczej by cię tu nie było.
Prawda, Lucky?
Lucky to jest fajny.
Mówili, żeby tego nie robić.
Jest głodny. Patrz, jak je.
Mój ojciec.
Tak.
Co?
Pewnie, że przywitałem się z rektorem.
Codziennie to robię.
Tak. Idę. Dobrze?
Dobrze. Pa.
Firma była jego.
Wie, że nie kocham tej pracy tak jak on.
Ale…
Pokażę, co umiem. Stołówka będzie piękna
i zasypią nas oferty.
Lucky, twój właściciel jest trochę arogancki.
Okej, kupiłam pizze.
Trzeba je podgrzać.
Co to, do cholery?
Laura znalazła butelkę schowaną za pralką.
Nawet o niej nie pamiętałam.
Kłamiesz!
Przysięgam, zapomniałam,
że schowałam tę butelkę, Jezu!
Znowu zaczęłaś pić!
Powariowaliście? Co z wami?
Trochę szacunku, pani Bolaño!
W dupie to mam.
Lepiej już pójdziemy.
Och!
Śmiało.
Tak, zaczerpnijcie świeżego powietrza!
W sensie…
Będziecie potem prosić o wynajęcie mieszkania.
Ile masz lat?
- Czterdzieści dwa. - Och.
Mały brzuch jak na twój wiek.
A ty jesteś pomarszczona.
Maria!
Pa, Silvia.
Zostawię cię ze swoimi egzaminami.
Czemu nic nie powiedziałaś?
Nic ci nie jest? Xavi, czekaj.
Jak słodko.
- „Kochanie, zaczekaj”. - Nie powiedziałam tak.
Chociaż przyznaj, że się pieprzycie!
Możesz mówić ciszej?
Ona nie potrafi być dyskretna!
Zamknij się, okej?
To było proste, hm?
„Maria, pieprzę dziekana”.
Ale nie! Zero zaufania!
Ewidentnie coś z tobą nie tak.
Nic mi nie jest.
To ty masz problem z tym facetem w twoim domu.
Czy ma sznurki w rękach?
Zwariowałaś!
Jakie sznurki?
Do ruszania marionetką!
Jest marionetką rektora!
Boże. Jesteś w strasznym stanie!
Pewnie ma drewnianego kutasa!
Szaleję za tobą.
Czasem trzeba podjąć decyzję.
Nie było problemów.
I dobrze dogaduję się z twoim rokiem.
Nie stracisz przyjaciół.
Ani ja.
Wielu eks się dogaduje.
Było dziwnie.
Ty jesteś dziwna.
Czekaj. Kocham cię. Jesteś dla mnie ważny.
Twoi rodzice widzą?
Nie pytam ich o pozwolenie.
Dzisiaj braliśmy prysznic.
Oby polubił nowy dom.
Na pewno.
Cóż…
Do zobaczenia w poniedziałek na uczelni, tak?
Tak.
Oczywiście.
Dobrze się bawiłem.
Ja też.
Pa.
Axel.
Czemu chciałeś, żebym dołączył?
To znaczy…
Masz pewnie przyjaciół, tak?
Ale to mnie zaprosiłeś, nie znając mnie…
To trochę dziwne. Denerwowałem się.
Zdawało się, że coś się wydarzy,
ale się nie wydarzyło.
Bo ci się nie podobam, tak?
Widziałeś, jak ja się denerwowałem?
- Nie. - Cóż, tak było.
Bo podobasz mi się.
Nie chcę kończyć tego dnia łatwym seksem,
który do niczego nie prowadzi.
Nie wiem, co ty myślisz?
Poznajmy się lepiej.
BILET: R-27 STANOWISKO: 8
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
W porządku…
Dostałem tę kopertę…
i jestem trochę zbity z tropu.
To wezwanie.
Zaliczył pan swój czynsz do kosztów uzyskania dochodu.
Tak. Nie można tak?
Nie.
Urząd Skarbowy na to nie pozwala.
Musi pan zapłacić tę należność plus grzywnę.
Łącznie…
około 7000 €.
O Boże!
Może pan zapłacić w ratach, wie pan?
Ale to niemożliwe.
Tak właśnie jest.
Chciałem tylko trochę zaoszczędzić.
Myślałem, że wolno. Znajomy mi mówił…
Nie możemy oddzielić istnienia świata od naszej jego percepcji.
Ale jeśli to, co widzimy, jest subiektywne,
wtedy traci wartość, prawda staje się kłamstwem.
Zapisz się do Ligii Debat.
- Mamy stolik, okej? - Idziemy.
I jak tam?
Znów się widzimy. Chyba dobrze idzie.
A ty i Arnau?
- Już? - Najwyższa pora, nie?
- Nie wiem… - Pol!
Gdzie byłeś w sobotę?
Mówiłem, że łatwiej mi się skupić w domu.
Tak, skupić. Gówno prawda.
Co?
Byłem z Axelem.
- Od stołówki? - Ze stolarzem!
Cholera, a co z Etiene?
Mój współlokator się w tobie buja.
- Już się wprowadziłeś? - Dzisiaj.
Ale jeśli będę bał się zasnąć,
wpadnę w ramiona Etiene.
- Tak. - Robi się tłoczno.
Ej, Pol, to nie twój tata?
Pan Rubio.
Naprawdę myślałeś, że oszukasz skarbówkę?
Nie miałem pojęcia, że to oszustwo.
Fernando z baru ma mieszkanie w Salou…
Czy Fernando z baru zapłaci ci 7000 €?
Potrzebuję pracy, pilnie.
Gdyby to było takie proste.
Czy Gloria wie?
Nie musi. Jak myślisz, po co tu jestem?
Nie, musisz jej powiedzieć.
Umrę ze wstydu.
Sam to załatwię, ale potrzebuję pracy.
Masz znajomości,
może potrzebują stróża na parkingu.
Albo kogoś w supermarkecie, w którym pracowałeś.
Podejmę się wszystkiego,
nawet szorowania podłóg.
Zrobię, co mogę, nie martw się.
Ale musisz porozmawiać z Glorią.
Najlepiej być szczerym.
Mamo?
Nigdy nie podejmowałaś dobrych decyzji.
Ja z nią pomówię.
Zerwałaś z Arnau?
No i co?
- „No i co”? - Słuchaj…
- Co ty mówisz, kochanie? - Moment…
Nie znajdziesz drugiego takiego jak Arnau.
- Salvador nie wie. - Sonia nic nie powie.
To twój problem, tato?
Jak to zaszkodzi biznesom z jego ojcem?
Zero szacunku. Przesadziłaś!
Czas dorosnąć, cholera!
Twoje rodzeństwo pracuje, a ty jesteś tu,
żerując na innych.
Koniec tego. Przestaję płacić!
- Oriol… - Cicho.
- Nie! - Mieszkanie jest moje.
Pożegnaj się z nim.
Za to też zapłaciłem.
- Puść! - Tato!
Tato, co ty robisz?
Idziemy!
- Przemyśl to… - Luisa!
Eva proszona do działu mięsnego.
- Efra. Co tam? - O cholera.
- Co tam? - Co tam?
- Co słychać? - Trochę minęło.
Tak, jak tam?
- Dobrze. - Dobrze?
Tak.
Nie chcesz wracać do tego syfu.
Nie.
Ale chciałem spytać
czy kogoś potrzebujecie.
Chodzi o ojca,
- jest zdesperowany. - Tak.
Nie ma opcji, stary.
Mamy teraz jeszcze mniej ludzi.
Część zwolnili.
- Sporą. - A Encarna?
- Zwolniona. - Tak?
Tak, pierwsza.
Serio jest źle.
Dzwoniłem do ciebie. Nie odebrałeś.
- Ja? - Aha.
- Ja… nie wiedziałem. - No tak.
To też moja wina.
- Nie nalegałem ani… - Cóż…
Wyskoczymy później na piwo?
Tak.
- Tak? - Tak, pewnie.
- Do później. - Do zobaczenia.
- Więc jesteś kujonem. - Dokładnie.
Trochę. Zdajesz wszystko?
Na razie. Jutro mam egzamin z etyki.
Wow. Filozofia.
- Udało ci się. - Tak.
Chcę skończyć i…
kiedyś zostać profesorem i…
Krok po kroku.
Mówiłeś, że do mnie dzwoniłeś, tak? Kiedy?
Mam HIV.
Masz…
Mam HIV.
Wiem od…
około pół roku.
Wszystko w porządku?
Tak.
Leczą mnie.
Może…
powinieneś się zbadać.
Efra,
od kiedy je masz?
Gdy byliśmy razem, nie wiedziałem, przysięgam.
Szybko, idzie ciasto!
Nie rozumiem, zawsze używam prezerwatyw,
- z każdym. - Nie ze mną.
Ani razu.
Sto lat, sto lat
To musiałby być pech.
No i dobrze się czuję.
- Nic nie zauważyłem i… - Też dobrze się czułem.
Musisz się zbadać, nawet jeśli po to…
żeby to wykluczyć.
Niech mu gwiazdka pomyślności…
Jestem czysty.
Pol…
Stary.
APTEKA
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Robicie tu testy?
Testy…?
Testy na HIV.
Ach, tak. Proszę ze mną.
Proszę usiąść.
Dobrze…
Ukłuję pana w palec.
Dobrze.
Zobaczmy.
Poczuje pan ukłucie, dobrze?
I zamknę…
Jest…
Proszę tu docisnąć.
I… to wszystko. Teraz czekamy.
Co?
Jest…
Wyszedł reaktywny.
Reaktywny… pozytywny?
Tak.
Tak mi przykro.
Ja… Zadzwonię
po protokół i…
Proszę się nie martwić, hm?
Przepraszam, to mój pierwszy raz.