NETFLIX PRZEDSTAWIA
ORYGINALNY SERIAL MOVISTAR+
O FORTUNO, NIBY KSIĘŻYC
Czy to uleczalne?
Nie. Ale można z tym żyć.
- Ludzie umierają. - Ale…
Ile mi zostało na lekach…
Mogę ja mówić?
Z leczeniem nie umrze pan na HIV.
Spokojnie, niedługo je rozpoczniemy.
Jak się zaraziłem tym świństwem?
Czemu ja? Zawsze używam prezerwatyw.
To był jeden facet, trzy czy cztery razy.
I załapałem AIDS…
- Nie ma pan AIDS. - Nie? A więc co?
- Co to? - HIV.
HIV dobrze brzmi, ale to pieprzone AIDS!
Proszę się uspokoić.
Rozumiem pana nerwy.
Ale chcemy panu pomóc i przekazać informacje.
Jeśli nie będzie pan brał leków, dostanie pan AIDS.
Jak długo mam je brać?
Codziennie.
Zawsze.
Co ja mam zrobić?
Dokąd mam iść?
Mam negatywny wynik.
- Masz wyniki? - Tak. Wszystko dobrze.
Pozwolili mi wejść wcześniej.
Zobaczyli moją twarz po nieprzespanej nocy.
Jest nas dwóch.
Mogłem to od ciebie złapać, wiesz?
Dobrze, że użyliśmy gumki.
- Zawsze używam gumek. - Zawsze?
Serio, zawsze?
A ty niby taki idealny?
Jezu, Etienne!
W porządku.
Jak się czujesz?
Dobrze, nic mi nie jest.
Nie mów nikomu.
Nie chcę, żeby wiedzieli.
- Pewnie. - Dzięki.
Mówili, kiedy zaczynasz brać leki?
Niedługo. Zadzwonią do mnie.
Nie wiem nawet, co mówił lekarz.
Nie masz egzaminu?
Nie mogę teraz iść na egzamin.
Musisz, Pol.
To dla ciebie ważne.
Zatrzymajmy się tu.
Octavi jest świetny.
Ma ciekawe zajęcia
i pisze ciekawe artykuły.
Chyba mnie lubi.
To słynna dzielnica żydowska.
Jest tu wiele reliktów, ale trudno je dostrzec.
Znacie jakieś?
Słyszałam, że kamienie
framug były rzeźbione.
Zgadza się. By wieszać pergamin z fragmentami Tory.
Zobaczymy niektóre.
Prawa Talmudu mówiły:
„Naród żydowski nie podlega Mazel”.
Ktoś wie, czym jest Mazel?
To znaczy…
Kapanie z góry.
Tak! Kapanie z góry.
Kapanie poza naszą kontrolą.
Więc niepodleganie Mazel oznacza,
że możemy zmienić
przeznaczenie naszym działaniem.
„Charakter to nasze przeznaczenie”, Heraklit.
Z drugiej strony mamy wiersze Goliarda:
„O fortuna velut Luna, statu variabilis”.
Fortuna zmienna jak księżyc.
Rządzi nami los,
zjawiska, na które nie mamy wpływu.
Moje pytanie to:
jak reagować na kaprysy losu?
Z rezygnacją.
To jedna możliwość.
Albo możemy zaakceptować, że może nasrać na nas gołąb
i trzymać się tego, co zależy od nas.
A gdy sprawy nie idą po naszej myśli,
przeciwności losu uczą.
A więc oto wielkie pytanie:
czy to szczęście mieć pecha?
Nie!
Tak, trzeba je pomalować.
Medaliony są w dobrym stanie.
Nie malowałbym ich.
- Radziłbym… - Nie potrzebuję twojej rady.
Twój tata mówił, że trzeba je odnowić.
Przypominam, że to wchodziło w zakres wyceny
wysłanej do zarządu.
Chcę, by inskrypcje lśniły nowością.
Szczególnie motto uczelni:
„Libertas…”
- „Perfundet”. - „Per”…
- „Libertas perfundet omnia…” - „Luce”.
„Luce”.
„ Libertas perfundet omnia Luce”, co oznacza:
wolność wszystko skąpie w świetle.
Axel, kiedy skończysz?
Jak skończę!
Dobry, ale trzeba go krótko trzymać.
- Wolę gry fabularne. - Tak?
Ja lubiłem budować,
zawsze.
Totalnie mogłabym cię przedstawić rodzicom.
Tak.
A za miesiąc się hajtamy.
Chwila, posłuchaj.
Potrzebuję przysługi, dużej.
Mama mnie odwiedza.
I co to za przysługa?
Udawaj przed nią mojego chłopaka.
Pogadamy jutro. Cześć!
Dzień dobry.
Myślałem, jak zachęcić ludzi
do dołączenia do Ligii Debat.
Zapomnij o tym.
Jak to?
Przestań.
Zapomnij o tym.
Inny student się tym zajmie.
Ale wybrał pan mnie.
To nie ja. To odgórna decyzja.
Twój kolega rozmawiał z rektorem
i go przekonał.
Przykro mi.
Aha… Dobrze.
Nie chcesz wiedzieć kto?
Rozumiem.
To jest egzamin.
Tak.
To z zeszłego roku.
Nie mam pojęcia.
Gdzie byłeś?
Hm?
Twój tata wczoraj przyszedł i zniknąłeś.
No tak.
Chciałem wyjaśnić
sprawę Minervy i Cosmo. Myślę…
Przestań. Minerva nie wróci
- i masz w dupie swojego psa. - Tak?
Tak właśnie myślisz?
Sorry, denerwuję się.
Zauważyłem.
Luz, to ostatni egzamin.
Wszystko dobrze?
Mój tata dostał wielką grzywnę ze skarbówki.
- No co ty? - Siedem koła.
- Kurwa! - Próbował ich oszukać.
Szuka pracy, jest taki bezmyślny.
Ja tam jestem fanem Alfonso.
Zamknij się i kup trzy psy!
Zawsze było mi trochę żal tych złotych rybek.
Takie… pomarańczowe,
bez ambicji.
Pol Rubio.
Co?
„Łamacz zasad”.
Liga Debat zależy od dziekanatu,
ale ty poszedłeś prosto do rektora.
Ominąłeś dziekana, za złą radą wykładowczyni, która…
Nie powinienem tego mówić, ale źle z nią.
Zachęciła cię, byś tak bezczelnie mnie pominął.
Nie wiedziałem.
Nie…
Oczywiście.
Ani o tym, że gdy kurs się zaczął,
wycofała się z tego zajęcia.
Gdy usłyszała, że się nim zajmuję,
zmieniła zdanie, zagrała nieczysto.
Jesteś moim studentem.
Ile tu będziesz?
Cztery lata?
Nie wiem.
Ci, którzy łamią zasady, nie wytrzymują więcej niż dwa.
Nie rozmawiasz dziś ze mną?
Przeprosisz za zeszłą sobotę?
Nie. Wiesz czemu?
Bo mówiłam szczerze.
Więc jesteś chamska.
Vidal to moja sprawa.
Lubi, jak wkładasz mu palec w dupę, prawda?
No proszę! Rysownik penisów!
Czemu mnie wykorzystałaś?
Nie obchodzi cię Liga Debat.
Pogrywasz sobie z Vidalem. I ze mną.
Słuchaj, młody,
zapomniałeś, jak chciałeś ukraść projekt kolegi?
„Nie nadaje się”, mówiłeś.
„On jest słaby, jestem lepszy!”.
Ja sobie pogrywałam, a ty korzystałeś.
Proszę! Temat na twoją debatę.
Co jest etycznie gorsze? Pogrywać z kimś czy korzystać?
Wisi mi to.
W dupie mam ciebie i ligę.
- Cześć. - Cześć, co tam?
Hej!
Jak tam egzamin?
Chyba za bardzo cię nie rozproszyłem w sobotę?
Nie, wszystko okej.
Widziałem Oti i mówiła, że egzamin był okej.
I że idziecie na piwo.
- Idziesz? - Chyba.
Chodźmy razem.
Albo spotkajmy się tam.
Wszystko dobrze?
Tak, dobrze.
Pol!
Hej!
- Co? - Jak tam egzamin?
- Masakra. - Mnie świetnie poszło!
Dużo się uczę na studiach.
- Nie mogę… - Pospieszę się.
Wiem, że jestem głupi.
Za dużo mówię i nie jesteśmy przyjaciółmi.
- Daj spokój… - Najpierw
Liga Debat to bzdura,
- potem ją kradniesz. - Mówiłem Bolaño,
że odchodzę. To koniec.
Jest twoja. Nic nie zrobię, nie chcę.
Nie! Musisz coś zrobić.
Wiesz co? Obyś cierpiał.
Nie łapiesz tego. Ja zmagam się ze wszystkim.
Miłość, studia, wszystko!
Nie mam szczęścia!
- Pol… - Cześć.
Co ty tu robisz? Chcesz nadgodziny?
Nie, chciałem powiedzieć, że rzucam pracę.
Nie ma mowy! Czemu?
Muszę skupić się na studiach.
- Mam egzaminy. - Cholera.
Tak źle cię traktuję?
Nie o to chodzi! Nie mogę pracować i studiować.
Zostawiasz mnie na lodzie.
Przepracuj ten tydzień, aż kogoś znajdę.
Nie mogę.
Ale znam kogoś, kto…
może zacząć natychmiast.
Kto to? Znajomy?
- Nie, mój tata. - Jezu…
Co?
Może robić to, co ja.
- Zawsze pracował. - Nie.
Wolę… młodszą twarz dla firmy.
Bo ty taki młody.
Zjeżdżaj stąd.
Wypłać mi to, co zarobiłem.
Nagle odchodzisz, a ja mam ci płacić?
Nie, wypłać mi to, co zarobiłem.
Co za głupiec.
Powiem jasno: nie dla ojca i nie dla pieniędzy.
To nie miejsce dla starców.
Czy to konieczne?
Jesteś takim snobem, ale nie wyglądasz.
Mama umarłaby na mój widok.
Potrzymaj to jak jointa.
Nie siedź tak prosto.
Przestań wyglądać elegancko.
Tak?
Weź to i baw się tym.
Ale bez słowa, tak? Nic!
- Ja będę mówić. - Tak?
Tak. To moja mama.
Oti.
Oti!
Kto to?
Mam życie, mamo.
Zostawiłaś Arnau dla tego ćpuna?
Wystarczy. Nie jest ćpunem.
Jego ojciec to psychiatra.
Jest w porządku.
Zamieszkam z nim. Ma pokój.
Co ty wygadujesz?
Nie mam mowy! Zamieszkasz z nim? Gdzie?
W domu ze znajomymi.
Na squacie?
Mieszkają tam od lat, pieprzyć bankierów!
To tak jakby dom kultury,
urządzają aktywności w okolicy.
Jak ty to sobie wyobrażasz?
Nie zamieszkasz z tymi brudasami!
To co mam zrobić, mamo?
Tata mnie wyrzucił, więc mam spać przy bankomacie?
- W tamtym domu mam prysznic. - Dość!
Porozmawiam z twoim tatą.
Zostaniesz w domu.
Ale ten jaracz…
Zapomnij o nim. Jasne?
Octavi! Jak tam wycieczka?
Dobrze.
Przyszli tylko ci zmotywowani.
I dobrze.
Woda na dziś.
Nic nie mówiłem.
I tabletki też.
Nie chcę wchodzić między ciebie a Silvię.
Jestem cichy.
Piszę artykuły, poprawiam egzaminy i wychodzę.
Nie będę przeszkadzać.
Co to ma znaczyć?
Wiesz, dokąd idę?
Cześć, Silvia.
Cześć.
To wszystko naprawdę
mnie smuci.
Mnie też.
To, że odeszłaś…
zabierając nie swoje rzeczy.
Moje.
- Wariatka. - Może, ale pożyczyłaś to.
Kompletna wariatka.
Nie wiesz, co to znaczy.
O, mój długopis od rzeźnika.
Jeśli chcesz taki,
prześpij się z rzeźnikiem.
- Cześć. - Cześć, Pol.
Nigdy nie widziałam Etienne takiego.
Zdawał się szalony.
Co się stało?
Nie trzeba mieć doświadczenia, żeby być dostawcą.
Myślę…
Nie, nie mam dostawczaka.
Mogę wypożyczyć i płacić ratami…
Halo?
Sukinsyn!
Cześć, Alfonso.
Pola nie ma w domu, Rai.
Powiem mu, że byłeś.
Mogę wejść?
Dobrze.
Ale mówiłem, że Pol jest na uczelni.
Nie widziałeś go?
Mogę się napić?
Nie rozumiem.
Jeśli kupi mi pan piwo, ocalę pana.
Skarbówka na karku?
Pol mi mówił.
Mam dla pana pracę.
Jedyną różnicą między alkoholikiem
skazanym za jazdę po pijaku i mną…
jest to, że mnie nie złapali.
Może to dziwne,
ale prawda jest taka,
że miałem farta.
Prowadziłam, kiedy ledwo widziałam na oczy.
Wpadałam na każdy krawężnik.
Nie wiem, jak mi się to udawało.
Ile jesteś trzeźwa?
Dziś trzy lata.
Zazdroszczę. Dla mnie to tylko
dwa miesiące i trzy tygodnie.
Jak u ciebie?
Cóż…
Chcecie prawdy, tak?
Jaki byłby cel siedzenia w kółku
i celebrowania trzeźwości? Nie będę kłamać.
Na pewno by mi ulżyło po trzesz szotach whiskey.
Na szczęście rodzina mnie wspiera.
To wspaniale.
Tak.
Ostatnio córka zrobiła mi omleta.
W pracy też mi pomagają.
W sumie to mam szczęście.
Szachy?
Tak, chcę zapisać się na kurs.
Nauczyć się mata szewskiego…
Dom kultury ma świetną ofertę.
Zawsze siedzę w domu, Gloria.
To Pol.
Nawet się nie przywita.
Dzięki za pomoc, synu.
Rai to dziwny chłopak, ale dam radę.
Co?
Twój kolega przyszedł zaoferować mi pracę.
Ten Meksykanin wrócił na jakiś czas do domu
i dał mi jego pracę.
Skurwysyn.
- Wspomniałem grzywnę… - Słuchaj.
Mogę ufać Raiowi?
Zapłaci mi?
Dokąd idziesz? Nie zepsuj tego!
- Dzięki Raiowi zachowam to mieszkanie. - Tak.
Zapłacił za nie?!
- Nie, proszę cię! - Stary!
To mój chłopak ze squatu,
- dla mamy. - Powinna
to przejrzeć. Nie z tą twarzą.
Cóż, nabrała się. Moja mama jest głupia.
Nie mów tak o swojej matce.
To pewnie Pol.
Nie wydaje mi się.
Etienne go rzucił.
Kurwa! Serio?
Cześć.
Jaki masz problem?
Chcesz ocalić mojego tatę?
Skończ kpić z ludzi!
Nie dałem mu pieniędzy,
tylko zaoferowałem mu pracę.
Ma ci przygotować kąpiel?
- Pol… - Cicho!
Kosić trawnik?
Czyścić koszule?
Obyś mu dużo płacił
albo zapamiętasz mnie do końca życia.
O, hej! Idziemy? Albo możemy wyjść razem.
- Zostaw mnie. - Ej…
- Z drogi. - Co?
- Z drogi! - Uspokój się.
Nie mogę.
Spokojnie, porozmawiajmy gdzieś.
Teraz jesteś coachem?
Bo jesteś starszy i dojrzalszy?
Szkoda mojego czasu.
Hej!
Tak mnie traktujesz, dupku?
Zostaw mnie.
Jesteś miły, a potem jesteś chujem?
Nie zostawiaj mnie.
Co się dzieje?
Było sprzedawać narkotyki.
Pol.
Co ty robisz?
Zostaw go, znam go.
Pol… Nie rób mi tego.
Do kurwy nędzy.
Proszę, nie rób tego.
Nie cofnę czasu. Nie naprawię tego.
Miałem tak samo.
Pol…
Najwyższa pora.
Czekałam pół godziny.
- Przepraszam. - Proszę wejść.
To ta przesyłka.
Dość ciężka.
Gdzie pan zaparkował?
Przyjechałem metrem i autobusem.
Więc jak weźmie to pan na aukcję?
Rai nie wspominał nic o ciężarówce.
Rai? Kim pan jest?
Alfonso Rubio Escobar.
Rai kazał mi przyjść,
żeby zastąpić Meksykanina.
Boże…
Nic pani nie wiedziała?
Pani syn mówił, że podpiszemy umowę.
Umowę?
Więc da mi pani gotówkę? Mogę pani ufać?
Spytam wprost.
Czy ktoś w pana wieku
może zająć się siedmioma sypialniami,
3 pokojami i ogrodem?
To nie takie łatwe.
Poprzedni pracownik miał 30 lat i mnóstwo energii.
Bez obaw, spełnię pani oczekiwania.
Oto pana pierwsze zadanie:
przypomnieć mi, że mam zabić syna.
- Hej, Amy. - Hej, Arnau.
- Co ty tu robisz? - Oti i ja zerwaliśmy.
Więc…?
Wie, że szukam mieszkania i mówiła, że Francuzika nie ma, tak?
Ale wielki!
- Fajnie, wezmę go. - Arnau…?
Co jest, Biel? Niezła chata, co?
Wszyscy odchodzą! Ciekawe, ile wytrzymamy.
Wytrzymamy?
Jeśli się zgadzacie, wezmę go.
Oti wam nie mówiła?
- Nie. - Nie.
Nie chcę się w to zagłębiać, dobra?
- Ja też nie. - Dobrze.
Dzwonię do Oti, okej?
Boże, mężczyzna w domu!
Dwóch mężczyzn, nie? Ja też.
Ta.
Dziś zaczęłaś?
Mam zajęte ręce, więc cię nie uduszę.
Kochasz przesadzać.
Henry wyjeżdża, a ty przysyłasz chorowitego starca!
To było nowe!
Kup nową, idioto. Albo odeślij starca.
Chciałaś dwudziestolatka?
- Co za idiota! - Dobra!
To tata Pola. Można mu ufać.
Trzeba było mi powiedzieć.
Jakoś dziecinnie lubię cię zaskakiwać.
Tak.
Nie obeszła mnie śmierć Cosmo.
Miłość do psów nie jest obowiązkowa.
Ani do ludzi.
Nasze uczucia…
Sam wiesz.
Kiedy wraca Minerva?
Tak.
Nie ochrzaniaj mnie, nawet jeśli jesteś moim sponsorem.
Nie. Powiedziałam, że…
Otwarłam butelkę whiskey…
i powąchałam.
O co chodzi?
W AA nie wolno wąchać whiskey?
Wezmę kolejne benzo.
Jezu.
Jak psychiatra nie zwiększy dawki, ja to zrobię.
Kurwa! Dokładnie.
Dziękuję.
Kurwa!
Dołączyłeś do kultu czy jak?
Czy kutas, którego narysowałeś na egzaminie, to autoportret?
Co się z tobą dzieje?
Na pewno nie ma to związku
z moimi planami wkurzenia dziekana.
Nie piłam.
Wierzysz mi?
Tak.
Rzuciłam alkohol.
Ale mam przyrostek „izm”.
Jestem chora.
Cały dzień czułem się pijany.
Czemu tu jestem?
By negocjować Ligę Debat.
Nie jestem w nastroju.
Dziesięć przykazań filozofii można podsumować tak:
nie zanudź nas. Co robią filozofowie?
Przynudzają.
Liga Debat jest nudna.
Musimy zaproponować coś inspirującego.
Ucztę.
Możemy odtworzyć Ucztę Platona.
Podoba ci się ten pomysł, niemowo?
Zrób coś dla mnie.
Pij za mnie.
Jakie to uczucie?
Uspokajające.
Pol!
Rai coś ci mówił?
- Że ci zapłaci. - Dobrze.
Willa dziwaków.
Kiepsko wyglądasz
Jestem zmęczony.
Mamy gościa.
Teraz? Naprawdę?
Gloria zaprosiła byłego nauczyciela.
Kogo?
Nauczyciela literatury.
Pamiętasz nadzienie cannelloni?
- Tak. - Tak.
- Jest takie…
- Dobry wieczór. - Proszę, Pol Rubio!
- Co u pana? - Dobrze.
Po staremu, nie?
- Dokładnie. - Kolacja?
Proszę. Dobrze pana widzieć.
- Tak, cieszę się, że widzę Glorię. - Tak.
Patrzyłem na tamto turystyczne mieszkanie…
Można zwariować, co?
Tak… Na szczęście jesteśmy po drugiej stronie.
Jak się pan ma?
Cóż, dziś czuję się dobrze.
Już kilka dni.
Czasem muszą mi przypominać.
Ale zazwyczaj wszystko pamiętam.
Jak pierwsze zdanie, które napisałem na tablicy.
„Jedzmy dzieci”.
Każdą lekcję z nowymi uczniami zaczynałem od:
„Jedzmy dzieci”.
Tryb rozkazujący.
Jak możemy ocalić im życie?
Dodając przecinek.
„Jedzmy, dzieci”.
Smutek.
Zrobiłem test na HIV i był pozytywny.
Tak się boję.
Nie chcę nikomu mówić.
Nikomu! Proszę im nie mówić.
Spokojnie.
Może do jutra zapomnę.
Co lekarz ci powiedział?
Że nic mi nie jest, mam się uspokoić i…
Brać leki do końca życia.
Więc zrób tak.
Gdybym ja nie brał swoich leków
wszystko bym zapomniał…
1989, Berlin,
z niesamowitą 30-letnią blondynką. Nie mogłem w to uwierzyć!
Prawie 12 godzin,
pieprzenia, bez przerwy.
Jej mąż wpadł w furię, przeszukiwał hotel.
Noc później
mur berliński upadł.
Musimy o siebie dbać, Pol Rubio.
Dobrze pana widzieć, Millan.