NETFLIX PRZEDSTAWIA
ORYGINALNY SERIAL MOVISTAR+
W Barcelonie jest golibroda,
który goli tylko ludzi z Barcelony,
którzy nie golą się sami.
Ale oto paradoks:
golibroda
sam mieszka w Barcelonie.
Więc golibroda ogoli się
jeśli, i tylko jeśli, sam się nie goli.
To sprzeczność,
w której „alfa” jest prawdziwe, tylko gdy
„alfa” jest ujemne.
Witajcie w świecie autoreferencyjnych paradoksów,
które będziemy poznawać na filozofii języka.
Hej, Oti.
W końcu odebrałeś.
Wybacz, zrobiłem sobie małe wakacje po tej akcji z Etienne.
Rozumiem, to było takie niespodziewane…
Tęsknimy za tobą, stary.
Biel ciągle gapi się na moje cycki.
Też tęsknię.
Właśnie zaczęliśmy filozofię języka.
Pożyczysz mi notatki?
Jeśli po nie przyjdziesz.
Przygotuj je, wpadnę dzisiaj.
BOCIAN
Pol!
Co?
Nic, tylko zastanawiałem się
czy wybierasz się dziś na zajęcia.
Tak. Strajk wydziału się skończył.
A jak tam praca na parkingu?
Po staremu. Mój szef to dupek.
Wychodzę. Miłego dnia.
Dobrze. Wrócę dziś późno.
Młody mistrz szachowy
będzie uczyć nas nowych ruchów.
Tak? Boże!
- Pa, do zobaczenia! - Pa.
Nie patrz tak na mnie.
Jak zaczniesz kłamać, ciężko przestać.
Tak…
Powiedziałbym jej prawdę,
gdybym był tak odważny, jak ty.
Cześć.
- Dzień dobry, co słychać? - Palisz, prawda?
Tak, proszę.
Skończyły mi się fajki.
Przepraszam, że przeszkadzam.
Nie szkodzi.
- Palisz tu? - Tak.
- To nie problem. - Nie, nie.
Wolę zapalić na zewnątrz.
Dlatego nie przychodzisz na moje zajęcia.
Tylko ty potrafisz naprawiać rzeczy.
Może się wymknę.
Wymkniesz się… Brzmi dobrze.
Podobno metafizyka też jest ciekawa.
Możesz chodzić na wszystkie zajęcia, na które chcesz.
Czy metafizyka nie jest najważniejsza w filozofii?
Niekoniecznie.
Etyka pojawiła się wraz z początkiem ludzkości.
Metafizyka już wtedy istniała.
To prawdziwa filozofia.
Twoi rodzice żyją?
Tak.
Dziś ich zabiję.
A jutro porozmawiamy o metafizyce.
Alfonso!
Co do diabła?!
Głuchy jesteś czy co?
Co pani wyprawia?
Czemu tknąłeś moją bieliznę?
Robiłem pranie.
Herminia się tym zajmuje.
Dobrze.
Po prostu w domu zazwyczaj robię pranie.
Nie jestem twoją żoną.
Nie dotykaj moich majtek.
Dobrze, przepraszam.
I posprzątaj roślinę, którą upuściłam.
Boże, co za…
Mam nadzieję, że trochę dajesz Alfonso popalić.
Pol Rubio, w końcu.
Gdzieś ty był?
Mała przerwa.
Ciężko było zaakceptować sytuację taty.
Okej.
Naskoczyłem na ciebie.
Zrobiłem taką scenę!
Nie szkodzi.
W domu jest dziwnie.
Gloria dalej jest zła o grzywnę.
A u ciebie dobrze?
- Zajebiście. - To dobrze.
Zrobiłem sobie nawet wakacje, jak ty.
Kogo my tu mamy!
- Cześć. - Hej!
- W końcu. - Cześć.
Co tam? Myśleliście, że nie wrócę?
Nie ma mowy, przyłożę się!
- Co u ciebie, Biel? - Niewiele.
Uczcijmy to kolacją u mnie, okej?
O, kawior!
- Przyjdź po pracy. - Już tam nie pracuję.
Szef mnie zwolnił.
Szukam pracy.
Nie gadaj! Może Angel ci pomoże.
- Jaki Angel? Koleś z Satanassy? - Tak.
Pomógł nam z imprezą, ma dobre pomysły.
I jako kelner zarabia
po sto euro w napiwkach.
- Wow! - Nieźle.
Szkoda, że nie mam pracy.
Żyjesz na koszt ojca.
Odezwę się do niego.
Po teście z etyki nie dostanę stypendium.
Proszę, znalazł się.
Co tam?
Co słychać? Wszystko dobrze?
- Byłeś trochę zdenerwowany. - Wszystko dobrze.
Pokłóciłem się z Raiem o jakąś bzdurę.
- Zrobiłem taką scenę… - Nie szkodzi.
Podobałeś mi się taki.
Naprawdę? Wow…
To znaczy, uchodzisz za twardziela,
ale widziałem cię bezbronnego.
Uwielbiasz nieszczęśliwych ludzi?
- Mówiłem coś o nieszczęściu? - Nie, ale…
Lubisz widzieć ludzi w złym stanie?
Jesteś trochę wrażliwy.
Ludzie nie są z kamienia.
I zobaczyłem, że ty też nie.
Oczywiście, że nie.
Moglibyśmy się spotkać.
Byłoby miło.
Jesteś dziś wolny?
Dziś kolega pomaga mi szukać pracy.
Oby ci się udało.
Zobaczymy.
Idę na zajęcia Bolaño. A ty?
Idziesz czy musisz pracować?
Muszę pracować.
Pierwszy rok co roku jest gorzej przygotowany.
A wy jesteście jeszcze gorsi.
Tak!
Dla was wszystko zaczęło się po waszym urodzeniu.
Nie obchodzi was, co was tu sprowadziło.
Jesteście prymitywnymi stworzeniami, pełnymi zbędnych informacji.
Dalej, zapomnijcie o barierach.
Powiedziałam to,
żeby przygotować was na kolejne pytanie:
Czy etyka istniałaby, gdybyśmy byli zupełnie szczerzy?
- Nie wydaje mi się. - Czemu?
Bo życie byłoby chaotyczne, gdybyśmy zawsze mówili prawdę.
Czyli brak szczerości pomaga nam
zachować porządek i uniknąć życia jak troglodyci.
Dostojewski pisał:
„Gdyby ludzie ujawniali swoje najskrytsze sekrety,
świat przesiąknąłby ohydnym, duszącym zapachem”.
Ohydne.
Tak.
Myślę, że etyka istniałaby, nawet jeśli postanowilibyśmy być
zupełnie szczerzy.
Wytłumacz.
Nie wiem…
Ludzie mają skłonność do przezwyciężania
najcięższych okoliczności.
Więc, dla samego przetrwania,
nie powstałaby nowa etyka?
Z pewnością.
Ta etyka wymagałaby balansu między mówieniem prawdy
a właściwym postępowaniem.
„Etyka” nie jest równoznaczna z „prawdą”,
nawet jeśli jest nam potrzebna jak powietrze.
Projektem kieruje syn Joaquima Torne,
mistrza stolarskiego.
Teraz jest na emeryturze w Emporadzie
i zostawił firmę Axelowi.
Przed nim obiecująca kariera.
Axel!
Dzień dobry.
Dzień dobry. Zawoła pan Axela?
Jest tu zarząd.
Chyba jest w sali.
Tak, racja, daliśmy mu pustą salę
na przechowywanie materiałów.
Dzięki temu mają więcej miejsca…
Ach tak.
Gdy tylko się godzimy,
już mnie o coś prosisz.
Ale uwielbiam ten stół.
Nie kupię ci mebli,
ty i Victor nie macie jeszcze mieszkania.
Bo żadne ci się nie podoba.
Jesteś taka nieznośna.
Większość mieszkań w Barcelonie to masakra.
- Cześć. - Cześć.
Pamiętasz mnie?
Oczywiście.
- Co tam? - Dobrze. Ty?
Poczekaj na mnie w bibliotece.
Dobra…
Więc? Chcesz zobaczyć swój egzamin?
Czy mogę podejść do niego ponownie.
Zapomniałeś o swoich włosach łonowych i chcesz dostać wyższą ocenę?
Maria, spieprzyłem.
Miałem pustkę w głowie.
Muszę zdać etykę na stypendium.
Trzeba było o tym pomyśleć.
Nie uwierzysz,
ale jestem porządnym wykładowcą.
Nie proszę o zaliczenie egzaminu,
tylko… o jeszcze jedną szansę.
Mogę dzisiaj go napisać.
Nie będę wyświadczać ci przysług,
nieważne, ile iberyjskiej szynki mi dasz.
Myślisz, że to żart?
- Źle ze mną. - Wiem.
Widzę. Jest nas dwóch.
Ale nie pozwolę ci znów podejść do egzaminu.
Gdybym wiedział, oszukiwałbym jak reszta.
Słucham?
Kto oszukiwał?
Nie powiem.
Mów, kto oszukiwał na egzaminie Marii Bolaño.
I zapomnę o mojej etyce pracy,
a ty powtórzysz egzamin.
Siadaj, to zajmie moment.
Dobrze.
Wow! Świetnie!
Tak się cieszę, nie spodziewałam się.
Nic dziwnego! Dostałaś maksa!
Tak.
Wykreśl jedynkę.
Ale czemu?
Z przyjemnością patrzyłam, jak ściągałaś z telefonu.
I nie mogłam doczekać się tej chwili.
Widoku twojej radości, a potem zawodu.
Proszę pani, ja…
To nie… Przepraszam.
Twoje tłumaczenie jest nudne.
Prosiłam o jedną rzecz, powtórzyłam ją,
nie każ mi mówić tego trzeci raz.
Proszę pani…
Musisz skradać się jak duch?
- Przepraszam. - Czego chcesz?
Nie omówiliśmy mojej umowy.
Znowu to! Pomów z Raiem.
Chodzi o to, że nie mogę pracować na czarno.
I jeszcze jedno…
Mogę dziś wyjść wcześniej?
Gloria, moja partnerka,
nie ma pojęcia, że tu pracuję,
żeby spłacić skarbówkę.
Nie mogę wymyślić żadnej wymówki, czemu nie ma mnie w domu.
Nie chcę jej zezłościć.
Jestem wdowcem.
Już wystarczająco długo byłem sam.
Możesz wyjść, kiedy chcesz.
Pożegnaj się z pracą.
Poszedłem na spotkanie zarządu
i powiedzieli mi, że jesteś wolnym słuchaczem.
I znalazłem to.
Porozmawiajmy, doktorze.
Nie będę rektorem, który spalił aulę.
Twój ojciec mówił, żebym cię pilnował.
Tak mówił?
I dziś to potwierdziłem.
- Powiedział mu pan? - Natychmiast.
Nie wątpię w twój talent,
ale fakt, że paliłeś przy tak starym drewnie jest nieakceptowalny.
Możesz już iść.
Skąd pan wie, że niedopałek był mój?
A nie był twój? Więc czyi?
Pracownika?
Nie, absolutnie.
Jest tu wielu ludzi.
Masz dobre poczucie humoru.
Chcesz, żebym wyszedł na głupca.
Pet nie jest mój ani nikogo ode mnie.
Przed oskarżaniem powinien pan to zbadać.
Mam to zbadać?
W porządku.
Axel, kto palił w auli?
Powiem tak.
Chcesz tę pracę?
Czyi to niedopałek?
Już miałem zwolnić Axela.
Axela?
Tak, jest wolnym słuchaczem na twoich zajęciach.
Myślałem, że to on palił w auli,
ale to byłaś ty.
- Proszę… - Nie zaprzeczaj. Wiem o tym.
Spójrz na stolarza…
Nie zwolnię przewodniczącej katedry,
ale mogę cię ostrzec.
Czemu chcesz mnie ostrzec?
Wiem, przez co przechodzisz.
Niepokój, stres, liczne przeciwności.
Ale jeśli zrobisz coś, co mnie zdenerwuje,
będziemy mieć problem.
Maria,
nie spalisz mojej auli.
Następnym razem pociągnę za wszystkie konieczne sznurki
by cię odesłać, byś paliła w domu.
Nie wierzę. Oblałam.
Igranie z Bolaño jest ryzykowne.
Najwyższa ocena, a potem…
Nie łapię, to takie podłe.
Pomogę ci się nauczyć na następny test.
Mam kilka dobrych technik.
Świetnie. Zaczniemy dzisiaj?
Dobra, wpadnij do mnie.
I do Arnau? Lepiej przyjdź do mnie.
Nie, nie.
Kurwa, co to jest, Rai?
Dupek z ciebie.
Ale mnie wystraszyłeś.
Mam trochę petard.
- Na po kolacji. - Kolacji?
Zamówiłem sushi dla wszystkich.
Dziewiąta wam pasuje?
Jestem za smutna, żeby jeść.
- Proszę cię… - Oblałam etykę.
Biel pokaże mi techniki nauki.
Jedzie się do ciebie 45 minut.
Ej, to nieprawda/
Gdzie jest impreza?
Chcę urządzić kolację.
Możecie pomóc mi w dekorowaniu. Sprzedałem San Pedro.
- Co? - No co ty?!
- Tak. - Kochałeś ten obraz!
Cóż, już nie.
To nic osobistego. Spotkamy się kiedy indziej.
Zamróź sushi.
Dwumetrowe płaskie łóżko?
Ferran cię dziś nie znajdzie!
Nie! Wczoraj wysłałam mu lokalizację!
- Nie chce, żeby ją znalazł. - Taka wredna!
Zapomnijcie! Znów się w sobie zakochujemy.
A wy? Źle mi, że tak mówię o Ferranie.
Jesteście takie samotne…
Jestem dumna z bycia singielką. Wiecie o tym.
A ty, Vicky? Chyba pora już kogoś znaleźć?
Przepraszam.
Wychodzę, proszę pani.
Zostawiłem zupę w lodówce.
Alfonso, mamy mnóstwo zupy.
Tak, ale tę sam ugotowałem.
Użyłem nawet kości z kurczaka.
„Specjał Alfonso”.
To wszystko.
Miłej zabawy.
No proszę…
Kim jest ten starzec?
Zastępuje Henry'ego.
Jedynie w pracach domowych.
- Okej… - Trochę stary, co?
Oby nie spadł ze schodów.
- Nie wygląda, jakby był w dobrej formie. - Rai nalegał,
to kilka miesięcy…
Zdaje się miły, co?
I ugotował „specjał Alfonso”.
Czego chcieć więcej?
Tak, ale kości z kurczaka…
Lepiej nie tłumaczyć tych rzeczy, prawda?
Modlisz się?
Złamałem wszystkie zasady etyki.
Jak?
Mówiąc prawdę.
Kurwa.
Ja przeciwnie, naruszyłem zasady etyki, kłamiąc.
Ale na zajęciach mówiłeś,
że to przetrwanie.
Albo egoizm.
„Ego te absolvo”.
Posłuchałem twojej matki.
I pierwsze, co robisz, to podpalasz to miejsce?
W końcu się pojawiłeś.
Poprosiłem rektora, by dał ci kolejną szansę.
Ale nie zrobiłem tego dla ciebie,
a dla twojego dziadka, dla mnie,
dla firmy.
Nie akceptujesz mojego sposobu pracy.
Twój sposób pracy to palenie
i chodzenie na wykłady.
Cholerna szkoda.
Uwielbiasz mnie ośmieszać.
Tak właśnie się przez ciebie poczułem: śmieszny.
Rektor wie, że to nie ja paliłem.
Mówił mi.
To była wykładowczyni, hm?
Nie wiem nic o tej kobiecie,
ale ty na pewno paliłeś. Znam cię.
Pasja,
poświęcenie,
zadowolenie.
Trzy rzeczy, których ci brakuje.
Jeśli uczysz się, słuchając barokowej muzyki,
twój mózg tak jakby się rozszerza, wiesz?
Ale czy to musi być barokowa muzyka?
Halo?
Moja mama.
- No i? - Moja mama!
Udawaj, że się uczysz,
otwórz książkę, wyjmij kartkę i rób coś.
- To Luisa, moja mama - Dzień dobry.
Pomagam Bielowi w nauce. Czego chcesz?
Twój ojciec tak się martwi.
Ciągle o tobie mówi.
Pogubiłaś się.
Bo zostawiłam Arnau?
Nie będę przy nim rozmawiać.
- Pójdę! - Nie, zostań!
Nie jesteśmy razem, jest gejem.
Wyglądasz na dobrego ucznia.
Dokładnie tak.
- A ty, Oti? - Dostała dziesiątkę z etyki.
Ach tak? Dziesiątka!
Oblałaś etykę.
Wystarczy, mamo.
Oblewasz wszystkie przedmioty.
Nie będę kłamać, a jak mam pomóc ci
- z tatą… - Oblałam test.
Nigdy ci się nie zdarzyło?!
Nie powiem tacie,
ale jak będzie płacił za następne czesne
i się dowie, to koniec.
Mamo, chyba czas na ciebie.
Och, Oti…
Naprawdę lubisz filozofię?
Wiesz, co chcesz robić?
Tyle pracy z termitami,
a zachowałeś się jak one.
Nie chciałem…
Przestań. Chciałeś.
Dobra. Chciałem.
Więc wyrażaj się jasno, cholera!
Uratowałem swój tyłek, niesłusznie oskarżając panią.
Ty i ten twój temperament,
że wszyscy próbujemy przetrwać.
Coś w tym jest.
Skoro bociany to robią, czemu nie ty?
Bociany źle traktują młode.
Karmienie trzech ptasząt jest męczące?
Wyrzućmy najsłabszego i… po problemie!
O to chodzi.
Axel!
Miałeś rację. Zajęcia z metafizyki
z Silvią Montoliu są warte odwiedzenia.
Była moją studentką.
Obyś nie planował znów przyjść na zajęcia
z tą sakiewką.
Okej, Angel. Do zobaczenia w Satanassie.
Spokojnie. Wiem, że to nic pewnego.
Tak. Pa. Dzięki!
Dziś przyjechali. Rosjanie.
Czemu turyści zawsze się śmieją?
Niech się śmieją. Nie to co tu…
Ostatnio jest tu wiele sekretów.
Nie jestem głupia.
Alfonso nie obchodzą szachy.
Dostał grzywnę ze skarbówki.
Siedem tysięcy euro.
Pracuje dla Raia.
Wstydził się ci powiedzieć.
Cześć.
Cześć. Jest Angel?
Tu jestem!
Kevin, zanieś rachunek stolikom dwa i cztery. Dobrze?
Proszę, proszę, mój Dyskobol! Co tam?
- W porządku. - Chodź poznać Dino.
Kim jest Dino?
Właścicielem tego miejsca, skarbie.
Teraz występuje, ale później pogadacie.
Okej. Jest w porządku?
Jest wyjątkowy.
Może na ciebie spojrzeć i od razu cię zatrudnić, albo…
Przepraszam.
Może z tobą porozmawiać i nie być zainteresowany.
Okej.
Daj mi rękę, stary.
Pewnie, ale najpierw…
musisz się uśmiechnąć, jakbyś był w Disneylandzie.
- Brawo! - Chodź.
Widziałem rzeczy…
w które byście nie uwierzyli.
Widziałem…
atak grupy macho na siedzenia w kinie dla dorosłych.
Widziałem promienie słońca
błyszczące w Las Ramblas, obok bram Liceo.
Wszystkie te chwile kiedyś odejdą w zapomnienie, jak łzy…
spuszczone w jakimś kiblu w Chinatown.
Niech żyje moja tuberoza!
Niektórzy tu wiedzą, że moja matka niedawno zmarła.
Wiem, że po Gejlandii krążą plotki
i z przyjemnością was zawiodę, hieny Babilonu,
to nieprawda
że chcę wydać oszczędności na sklonowanie matki.
Nie jestem Barbarą Streisand, a moja mama nie jest psem Sammym.
Cholera, dobra jesteś.
Ty też. Mamy ze sobą coś wspólnego.
Dwie rzeczy, tak? Oboje jesteśmy republikanami.
Jesteś głupi czy co?
Halo?
- Wybacz. - Hej!
Dlatego nie mam orgazmu z mężczyznami.
Arnau, wkurzasz Amy?
Zamknij się, Oti.
Jestem demokratką, zero związku
z bronią.
Będziemy u mnie.
Pokazuję jej… techniki nauki.
Tak w ogóle
mówiłaś serio o tych orgazmach?
Nie wiem, chyba zamieram w pobliżu penisów.
Próbuję, staram się, ale nic z tego.
W każdym razie…
- Dalej, strzelaj! - Strzelaj!
To normalne, że twoja mama pyta, czego chcesz.
Chciała być suką i udało jej się.
Nie mów tak.
Dobrze.
Nie wiem. Mam dość moich rodziców.
I grożą rozwodem,
- ale nie zrobią tego. - Okej.
Nieważne.
Nie wiem, co zrobię,
ale wiem, jak chcę żyć.
Więc…
Jak chcesz żyć?
Tak jak wszyscy.
Nie chcę być pracoholiczką.
Wiesz? Chcę łatwego życia i zabawy.
A teraz chcę seksu.
- Och. - Co?
Widziałam, jak na mnie patrzysz.
Czas, żebyśmy się dotknęli.
Mogę dotknąć twoich cycków?
A ja twojego kutasa.
Nie zapomnę tego dnia.
Dino i ja szliśmy drogą krajową
w Almendralejo.
Osiemdziesiąt pięć?
- Tysiąc dziewięćset osiemdziesiąt cztery? - Tak.
Wtedy dwóch policjantów
nas aresztowało.
- Byli tacy przystojni. - Mieliśmy szczęście.
Hę?
- Jezu! Oboje byli na służbie. - Och…
Dino, wybacz, że przeszkadzam.
Chcę ci kogoś przedstawić.
To student filozofii Pol.
Nazwisko? Tancerz. Pan Tancerz na Rurze.
Penny, proszę!
- Cześć. - Przyszedł zobaczyć twoje show
i chcę być tu kelnerem,
w razie potrzeby.
Sumienny, odpowiedzialny,
- miły, mądry… - Dobra, dobra.
Spokojnie, mój wenezuelski karabinie.
Siadaj.
Zróbcie miejsce.
- Cześć. - Cześć.
- A więc chcesz podawać drinki. - Tak.
Potrafisz robić drinki?
Oczywiście.
Jak tam twoje Krwawa Mary?
Pyszna.
Czemu student filozofii chce tu pracować?
Gdybym powiedział, że naprawdę potrzebuję pieniędzy,
powiedziałbym połowę prawdy.
Powiedz mi prawdę, całą prawdę,
a będę zadowolony.
Za dużo myślę na uczelni.
Och, tutaj nie myślimy.
Jak widzisz, wygląd
nie jest ważny w pracy tutaj.
Ale badania Uniwersytetu w Chicago wykazały,
że oglądanie piękna wzbudza pragnienie.
Potwierdzam.
Wstań.
Co masz pod tą kurtką?
Koszulkę.
Zdejmij kurkę.
Idź za bar.
Za dwie godziny
sprawdzę, ile drinków podałeś.
O Boże.
Ale ciacho!
Trzy szoty tequili. Okej.
Proszę.
- Tequila. - Tequila. Dzięki!
Piwo?
Nie gol się.
Potrzebujemy typa drwala.
Mam tę pracę?
Nauczę cię czegoś.
Lojalność to uczucie, które przezwycięża ambicję.
Szczerze, myślę, że jesteś zdzirą.
Po prostu mnie nie zawiedź.
Nie lubię czuć się zdradzony.
Więc nie mogę tu pracować.
Jestem zdrajcą.
Dziś zdradziłem ojca
i przyjaciółkę. Oblała przeze mnie egzamin.
Całymi dniami udaję,
zwłaszcza przed tymi, których lubię najbardziej.
I nie umiem robić Krwawej Mary.
Próbuję przetrwać.
Chodź.
Włóż cztery kostki lodu do szejkera.
I trochę wódki.
Okej. Teraz krew.
Szczypta soli.
Pięć kropli sosu Tabasco.
Sos Worcestershire…
- Wystarczy. - Wystarczy?
Tak.
Trochę pieprzu.
I potrząśnij.
Spokojnie, chłopcze.
Jakbyś masował jaja samego Zeusa.
Teraz podaj.
Dzisiaj zamykasz.
Ja?
Żebyś wiedział, że ci ufam.
Nie podoba mi się Pol.
Będę cię nazywał…
Apollo.