NETFLIX PRZEDSTAWIA
ORYGINALNY SERIAL MOVISTAR+
Pol, wychodzimy!
Gloria ma szkołę, a ja idę do domu kultury.
Chociaż mi się nie spieszy.
Pewnie, nie musisz całymi dniami grać w szachy,
jeszcze zostaniesz Kasparovem.
Ależ był z niego mistrz.
Dobrze, czas na mnie.
Pa. Miłego dnia.
Nie wiem, ile jeszcze dam radę ciągnąć tę farsę.
Nie musisz.
Wie od kilku dni.
Cholera! Powiedziałeś jej?
Podejrzewała coś.
Czeka, aż jej powiesz.
Nie do wiary! Prosiłem, żebyś jej nie mówił!
To nie ja tu krzyczę.
Naprawdę ciężko mi się przed nią przyznać.
Rozumiem, ale to twoja żona.
Czemu się tu wprowadziliśmy?
To był rodzinny plan.
Więc może zaczniemy mówić bez strachu?
Chcesz mi coś powiedzieć?
Odszedłem z parkingu.
Pracuję w barze Satanassa.
Nie sprzedają tam narkotyków?
Nie, absolutnie.
Masz rację.
Muszę porozmawiać z Glorią.
Hej…
A u ciebie dobrze?
Tak.
Dobrze traktują cię u Raia?
Tak.
INTELIGENTNE AUTA
Wreszcie!
Czego chcesz?
Wyluzuj, nie chcę pieniędzy.
Ale nie odbierasz ode mnie.
Efra… Nie tu.
O co ci chodzi? Czekaj, chcę pogadać.
Nie możemy pogadać? Co u ciebie?
Nie, nie tu.
Pol…
Luz, nie chcę się kłócić.
Sprawdzam, co u ciebie.
Cholera! Musisz być taki trudny?
Ułatw mi to, stary.
Myślisz, że czemu nie odbieram?
Powiedz, kiedy możemy pogadać.
Nie wiem, stary, ale nie tutaj.
Czy według was
ludzie mają godność?
Tak.
Odpowiedź zdaje się oczywista: tak.
Spójrzmy na badanie Uniwersytetu Virginia
w USA.
Wyobraźcie sobie, że macie zaprogramować inteligentne auto.
Kiedyś hamulce mogą wysiąść
na pasach, po których przechodzi ośmiu pieszych.
Co jest etyczne?
Przejechanie grupy trzech pieszych?
Czy grupy pięciu?
Trzech. Mniejsze szkody.
W porządku. A jeśli powiem,
że trójka pieszych to dzieci,
a piątka to 90-latkowie na emeryturze?
Dalej uważacie, że zabicie grupy trzech pieszych
wyrządzi mniej szkód?
- Nie, to… - Nie.
Możemy powiedzieć, że każdy człowiek ma godność,
ale niektórzy mają jej więcej?
Tak.
Nie.
Cisza!
Cisza! Spójrzmy na ten scenariusz.
Na przejściu dla pieszych
mamy starą kobietę, chorą osobę, biznesmena i złodzieja.
Kogo ma przejechać inteligentne auto,
jako mniejsze zło?
Chorą osobę.
Stary, złodzieja!
Nie, bo złodziej może się zresocjalizować
i być przydatny.
Ale chory tego nie może.
- Jezu. - Ma rację.
O co chodzi?
Kieruję się logiką, a ty emocjami.
Nie, to ciekawe.
Mów dalej.
Po prostu…
Nie wiem, czy o etyce powinny decydować
emocje. Są subiektywne.
Więc proponujesz postawę ideologiczną
na podstawie optymalizacji zysków ekonomicznych.
Tak, chory kosztuje społeczeństwo dużo pieniędzy.
Pomyślmy o budżecie państwa.
I wszystko sprowadza się do pieniędzy?
Czy pieniądze nie są problemem w służbie zdrowia
i prawodawstwie?
Czynniki ekonomiczne są tam kluczowe.
Zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych.
Myślę, że jeśli mielibyśmy
zaprogramować auto tak, by powodowało najmniejsze szkody,
nie powinniśmy się zastanawiać, kto zasługuje na śmierć,
ale kto jest wart uratowania.
Dobrze powiedziane.
Podtrzymuję swój pomysł z Ucztą Platona.
Debata o miłości…
Nie chcesz tego?
Zmagasz się z czymś
związanym z tamtą szynką.
Mam rację?
Więc
może debata pomoże nam zapomnieć o naszych traumach?
Dobrze.
Stworzysz zespół z Bielem.
Co? Ja i on?
- Tak. - Nie!
- Ten, który nie chciał myśleć. - Nie!
- Nie ma mowy. - Ma lepsze oceny.
Powtórzył test i dostał 5/10.
Denerwujące, hm?
Cóż, zagryź zęby.
Nawet jeśli to trudne.
Są ludzie tak samo utalentowani jak ty, nawet bardziej.
I do tego szczęśliwsi.
Jutro o 11:00 spotykamy się z rektorem i dziekanem.
Ukradłem tę szynkę.
Dalej chcesz ze mną pracować?
Chora kobieta i złodziej.
Musimy unikać inteligentnych aut.
Dobrze.
Włączę odkurzacz do basenu,
zobaczę, czy mogę go wyczyścić.
A to postawię tu,
dokładnie tu.
- Dobrze. - Do kogo mówisz?
Do nikogo. Do siebie.
Opowiadasz.
Postawić to tu, włączyć odkurzacz.
Pewnie
przywykłem do bycia samemu,
gdy żona zmarła.
Nie czuje się pani samotna w tym wielkim domu?
Oczywiście, że nie. Nie jestem sama.
Przepraszam.
Za co? Zdajesz sobie sprawę,
że przeprosiłeś mnie już tysiąc razy?
Tak, proszę wybaczyć…
Cóż, ja…
Nieważne.
- Jestem takim molem książkowym. - Ja też.
Niektórzy tak mnie nazywają.
To znaczy, że różnisz się od większości studentów tutaj.
Powinieneś się cieszyć.
- Mogę? - Tak, ale zanudzisz się.
Nie ma mowy.
Ale relikt.
Zgadza się.
Oddaję ją.
Proszę pana, nie chcę być lizusem, ale…
Kocham pana zajęcia.
Dziękuję bardzo.
Ale jak będę musiał cię oblać, zrobię to.
Oddaję jeszcze to.
Jest uroczy.
Jest mądry. Chcę być taki jak on.
A jego nowy artykuł?
Tutaj. Jest świetny.
HURAGANY KULTURY
Ta, jest bardzo podobny.
Prawie identyczny. Splagiatował go.
To plagiat.
Tytuł, temat, całe zdania.
Cóż, Biel,
wszyscy oszukują. Ja też.
- I tak ci nie poszło… - To nie żart.
To nie jedyny skopiowany artykuł.
Przejrzałem stare magazyny
i znalazłem sześć plagiatów.
Czemu ktoś tak mądry robi coś takiego?
Może nie jest mądry.
Może ma słuchawkę na zajęciach.
- Dzięki. - To oszust.
Zarabia na plagiatach artykułów z magazynów,
których nikt nie czyta.
Octavi używa swoich słów.
Magazyny to inspiracja.
- Pisarze kopiują. - Filozofowie kopiowali Platona.
- Nie. - Jak to się mówi?
- Filozofia to… - Nie. „Zachodnia filozofia to”…
…„przypisy Platona”.
- Kocham to zdanie. - Tak, dobre.
- Wiesz, co myślę? - Co?
Może kupię wibrator.
- No co ty. - Tak.
Cześć, Biel.
Mam zły dzień.
Ja ciągle je mam.
Potrzebuję cię w Lidze Debat.
Ciekawe!
Prymus mnie potrzebuje!
Przestań.
Mówiłem ci, że Liga Debat jest twoja.
To nie liga.
Bolaño chce odtworzyć Ucztę Platona.
- Sztukę teatralną? - Nie!
Nie, to byłaby debata
na wybrany przez nas temat.
Wyobraź sobie stół w krużganku,
pełen szynek i wędlin.
Zadamy pytanie do dyskusji.
Co się zmieniło? Nagle jestem dobry?
Nie chcę kogoś dobrego.
Nie, szukasz kogoś przeciętnego.
Słuchaj, nie wszyscy skończą ten kierunek.
Ale ty i ja tak.
A wiesz czemu?
Nie przez to, że jesteśmy dobrzy,
przez to, że obchodzi nas filozofia.
Chcę z tobą pracować,
jesteś pełen pasji.
Będę miał chwilę chwały?
Pewnie.
Chcesz podać jedzenie w czerwcu?
Będą muchy.
Znajdziemy inne miejsce.
Czy twój przyjaciel gdzieś tu nie pracuje?
Tak, pewnie.
Mówiłem to, zanim zacząłem.
Wracam do pracy. Przepraszam.
Porozmawiamy później. Pa.
Cześć.
Wszystko okej?
Tak, tylko jestem zajęty pracą.
Kiedy skończysz?
Gadasz jak rektor.
Nie, po prostu…
Chcemy urządzić tu debatę pod koniec roku.
Aha.
To zależy.
Muszę zwolnić pracownika.
Ale nie wiem kogo.
Co ty byś zrobił?
Cholera, nie traktuj tego tak lekceważąco.
Liczby się nie zgadzają, muszę podjąć decyzję.
Myślisz, że to gra,
ale to wymaga empatii, tak?
To coś, czego nie mam.
Życie, nie?
Pójdę już, żebyś mógł podjąć ważne decyzje.
O Boże! Co ty wyprawiasz?
Mieszkasz z innymi ludźmi,
nie możesz chodzić nago, psycholu!
Dziwna akcja.
Co? Co się stało?
Myślałem, że jestem sam, a Amy się pojawiła.
Co do cholery?
Ukłułem się.
Jesteś taki owłosiony.
Ona jest szalona.
Mówisz to z ananasem na jajach?
- Hej, skarbie. - Nie mów tak do mnie.
Przepraszam.
Planuję spotkanie
filozofii. Wpadniesz?
Raczej nie. Nie lubię imprez.
Pol tam będzie.
No i?
Cóż, coś jest między wami
od pierwszego dnia.
Lubi cię, nie ma chłopaka ani dziewczyny.
- Dziewczyny? - Tak.
Okej, idę na zajęcia. Pa!
Ty rozmawiasz z rektorem.
Nie, ty też.
Zobaczymy.
Pomóż mi, jak zaniemówię.
Luz, Bolaño tam będzie.
Oczy mnie szczypią. Nie spałem.
Serio?
Stresowałem się, czytałem „Ucztę” Platona.
Zaraz mi łeb wybuchnie.
Nie przesadzaj.
Serio. Mój mózg ma dość po czytaniu
filozofii i próbach jej zrozumienia.
Mam obsesję na punkcie dobrych ocen.
I słono za to płacę.
Mam dość myślenia.
To wyczerpujące.
Łapię twoją spinę na filozofię.
- To nie jest spina na filozofię. - Wyluzuj.
To takie trudne.
Większość ludzi po prostu zjadłaby mandarynkę.
I tyle. Ale ja patrzę na nią i myślę:
czemu istnieje? Skąd się wzięła?
Dokąd odejdzie?
Zgodnie z ustaleniami z dziekanatem z zeszłego…
- stycznia. - Stycznia.
Postanowiliśmy urządzić Ligę Debat
ze studentami filozofii
pod przewodnictwem Marii Bolaño,
w nowej formie.
Maria, możesz wyjaśnić?
Pomysł polega na zaproszeniu studentów
do otwartej debaty, biorąc przykład
z „Uczty” Platona.
Odtworzymy ją w auli.
Co? W auli? Sama podjęłaś tę decyzję?
Myślimy, że to dobry wybór.
Weźmy pod uwagę dwie rzeczy.
Pierwsza, nie tak się to robi,
Dr Llorenç.
To dziekanat wpadł na ten pomysł.
Ale ominęli mnie i chcą urządzić
jakiś piknik.
Po drugie, aula to nie miejsce
- na eksperymenty. - Zgadzam się.
Po ukończeniu remontu urządzimy
oficjalne otwarcie.
Dokładnie.
Zamknijmy aulę przed studentami.
Za kogo ty się masz?
Mogę coś wtrącić?
Ligi Debat są nudne.
To konkurs, w którym są wygrani i przegrani.
U nas wszyscy wygrywają.
Tak. Proszę wyobrazić sobie stoły
z jedzeniem dla wszystkich, my zwracamy się do obecnych
i rozpoczynamy debatę o filozofii, miłości, życiu.
Każdy uczci przekąską
otwarcie auli.
To zmieniłoby wizerunek studentów filozofii.
Jaki wizerunek?
Że jesteśmy nudni.
Filozofowie uwielbiają żarty.
Śmiech to powietrze.
Jak nazywałoby się to wydarzenie?
„Uczta przeciw filozofii”.
Jeśli mówi sam do siebie, lepiej na niego uważaj.
Przesadzasz, Susana. To zabawny facet i tyle.
Vicky, kogo to obchodzi? Najważniejsze, że pomaga w domu.
- Jest taki duży… - Tak, za duży.
To znaczy, ogród jest bezcenny.
Ale w środku domu…
Są nieużywane pokoje.
Używamy wszystkich pokoi.
Raczej dużo nie korzystasz z kuchni.
Zwłaszcza nie z Alfonso.
Cicho, idzie!
Zabiorę te kieliszki.
Miałaś rację.
„Zabiorę tę kieliszki”.
Przezabawne.
Jak audiodeskrypcja dla ślepych.
Mówię do siebie, mówię do siebie.
Ja do siebie mówię!
Jeśli chcesz, żebym to siebie mówił,
to tak zrobię.
Wezmę zupę warzywną
i wyleję ją do zlewu.
Proszę.
Będą jedli zupę z puszek.
Niech się pieprzą!
- Axel. - Cześć.
Chcę tylko powiedzieć
że nie chciałem mieszać się w sprawy twojej firmy.
Liczby się nie zgadzają, okej.
Nic się nie stało.
I rektor zgodził się na urządzenie debaty tu,
w auli. Chciałem, żebyś wiedział.
Przepraszasz, żebym skończył aulę?
Nie, to nieprawda.
Cóż, trochę.
Chciałem wiedzieć, czy będzie gotowa.
Też chciałbym coś wiedzieć.
Oti powiedziała mi, że jesteś biseksualny.
Cholera, Oti!
Mogłeś mi powiedzieć.
Myślisz, że to definiuje ludzi?
Nie, nie obchodzi mnie to.
Chcę wiedzieć, czy czegoś jeszcze mi nie mówisz.
W sumie tak.
Spacer z psem to za mało, żeby kogoś poznać.
Twoja tajemniczość mówi mi, że coś ukrywasz.
Cóż, nie.
Dobrze.
Więc się mylę?
Tak.
Wkrótce ci powiem, czy będzie gotowa.
Idziesz na Bolaño?
Tak.
Może zdam. Nie wiem, jak z Oti i Polem.
Ale ty i Pol już się nie przyjaźnicie.
Przestań! Oczywiście, że tak.
Tak jak z nim.
- Octavi, dzień dobry. - Cześć.
Pana nowy artykuł jest świetny.
Bardzo dziękuję.
Przejrzałem magazyny,
które oddawał pan do biblioteki. Ciekawe.
Nie bardzo.
Lepiej czytaj materiały na zajęcia.
Chciałbym dać ci dobrą ocenę.
Nie chce, żebym je czytał.
Wisi mu to.
- Był zdenerwowany. - Nie był.
Więc Uniwersytet Virginii
i inteligentne auta
to obsesja moich studentów,
zastanawiających się, kogo zabić.
Ten dylemat etyczny to tylko
wersja słynnego
dylematu z wagonikiem,
stworzonego przez Philippa Foota ponad 50 lat temu.
Pewnie macie własne wnioski
na temat programowania auta.
Oczywiście, nie ma poprawnego rozwiązania
tego dylematu.
- Tak? - Czy to ćwiczenie ma jakiś cel?
Rozumiem, że pomaga zgłębiać moralność,
rozpoczyna ciekawą debatę etyczną.
Ale pytanie, kogo przejechać,
jest trochę nazistowskie, tak?
Programowanie auta,
by zabijało…
Ale skoro jest inteligentne, czemu ich nie ocalić?
Mogłoby wznieść się w powietrze przy awarii hamulca.
Mamy decydować, czyje życie jest cenniejsze? Złodzieja,
chorego czy starca?
Czemu ludzkość ma obsesję na punkcie ofiary?
Musimy zabijać?
Każą nam wybierać strony,
mówią, kogo potępić.
Ale kiedyś pewnie będziemy starcem,
złodziejem lub chorym.
Chcesz wyjść na drinka?
Chętnie, ale nie mogę. Pracuję w Satanassie.
Wcześnie zaczynam.
Chętnie bym cię opieprzył za wygadanie, że jestem bi.
Wymsknęło mi się.
Jesteś niemożliwa.
Czemu tak się ode mnie oddaliłeś?
Kiedyś tyle gadaliśmy.
Nie wiem.
To dziwne.
Odkąd Etienne odszedł, jesteś odległy.
Nic mi nie jest.
Wiem, że go kochałeś, ale nie jestem głupia.
Nie mów, że nic ci nie jest.
Nie mów, co się stało,
ale powiedz, że coś jest nie tak.
Możesz na mnie liczyć.
- Cześć. - Cześć!
Co to?
Prezent dla ciebie.
Poważnie?
Bananki?
Nie lubisz ich?
Kto nie lubi słodyczy?
Czemu?
To najlepsze antidotum
na błędne koło w rozumowaniu.
Idealne, żeby za dużo nie myśleć.
Jeśli będziesz czegoś potrzebować, zagwiżdż.
Cieszę się, że tu jesteś.
Hej…
Litujesz się nade mną?
Nie.
A ty litujesz się nad sobą?
Oczywiście, że nie.
Maria.
Znowu?
Myślisz, że jestem swoim najgorszym wrogiem.
Nic nie mówiłam.
- Wejdź, wyglądasz… - Nie dotykaj mnie.
Nie dzwoń po karetkę.
Co tu robisz?
Chcę ci powiedzieć, że pamiętam,
że Uczta była twoim pomysłem,
gdy byłaś moją studentką.
Wiem. Oby się udało.
Silvia…
jesteś moją jedyną przyjaciółką.
Nie miałam racji,
tyle ze mną znosisz.
Tęsknię za tobą.
Kocham cię, suko!
Zamknij drzwi.
- Ale… - Zamknij jebane drzwi!
Gdy Octavi opowiadał o wycieczce do Kenii,
brzmiał tak sztucznie.
Pewnie to zmyślił i pojechał do Düsseldorfu,
typowego szarego, nudnego miasta.
Düsseldorf jest fajny.
Tak, wiem.
- Nieważne. - Tak.
Mój kuzyn jest nauczycielem w Milwaukee
i to najbardziej niedoskonały facet, jakiego znam.
W Milwaukee!
Tak, jest głupi, ale taki przystojny.
Fantazjowałam o nim.
Ma tyle włosów na brzuchu.
Miałeś rację.
Octavi jest dobrym nauczycielem, ale to oszust.
Plagiatuje.
Ludzie zawodzą. Oti i ja.
Pewnego dnia mówi,
że mam się spakować i odejść.
Oti i ja też
oddaliłyśmy się po akcji u Raia.
Nie wspominała o tym?
Nie.
Całowałyśmy się i więcej.
W każdym razie…
Nic nie wiedziałem!
Ta dziewczyna mnie podnieca.
Teraz mówi, że ona i Oti…
Oti, wiesz.
Coś jest między wami?
W każdym razie…
SUPERMARKET, KTÓRY CIĘ KOCHA
Efra.
Stoję przy drzwiach.
Skończyłeś?
Kurwa.
- Cześć. - Nie wierzę.
Zwolnili cię przeze mnie.
Cóż…
- Uspokój się. - Nie mogę.
Musiałeś płacić za ten bałagan?
Chcę tylko powiedzieć
że wyjeżdżam.
Dokąd?
Do miasta, gdzie nikt mnie nie zna.
Poznam nowych ludzi i
będę pracować jako przewodnik
albo na myjni.
Gdybym tam nie poszedł…
Przestań o tym myśleć.
To nie twoja wina.
Odkąd się dowiedzieli,
czekali na wymówkę, by mnie zwolnić.
Nie mogą cię za to zwolnić.
Oficjalnie to nielegalne.
Wiedzą, że mam AIDS.
Nie mów „AIDS”.
To nic, czego byś nie wiedział.
Gdy masz raka, wszystkim cię żal.
Gdy masz HIV, jesteś skażony.
Próbuję się pozbierać.
Myślę o sprawach,
czasem się bawię.
Przyzwyczajam się do leków.
Ale nikomu nie powiedziałeś.
Bo będą cię postrzegać jako zdeprawowanego pedała.
Jezu, Efra…
Ludzkość musi palić ludzi.
Nie uczyli cię tego na studiach?
Naprawdę cię polubiłem, wiesz?
Zwłaszcza gdy powiedziałeś:
„Jestem Pol. Koniec, kropka”.
Kiedy my…
Co?
Mówię tylko, że…
Seks z tobą był zajebisty.
Nie czuj się źle.
Nie wiedziałeś.
Koniec, kropka.
Cześć.
I jak tam zajęcia?
Szach-mat.
Wiem, że Pol ci powiedział.
Czemu nie ty?
Było mi wstyd.
Sytuacja ze skarbówką była upokarzająca.
Z jakiegoś powodu jesteśmy razem, hm?
Pomagamy sobie.
Pomogłabym ci zapłacić.
Nie ma mowy! Dziękuję, ale nie.
To moja wina i ja to rozwiążę.
Jesteś taki dumny!
Kochanie, nie złość się, proszę.
Teraz muszę pracować w domu Raia,
aż spłacę dług.
I po sprawie.
Mam umowę.
Pewnie.
Ale czy dobrze cię traktują?
Tak, dobrze.
Dziś właścicielka powiedziała mi:
„Alfonso, zrób sobie przerwę na drinka!”.
Więc siedziałem tam jak król
i piłem piwo w ogrodzie.
- Jesteś gwiazdą! - Pa!
- Pa, dobranoc. - Chodźmy.
- Pa! - Pa!
- Pa. - Do jutra, słodziaku.
Pa! Wyłączyć światła?
- Nie, Dino tam jest! - Dobrze, dobranoc!
- Wejdź. - Wychodziłem, wszyscy już poszli.
Jest pyszne! Szybko się uczysz.
Odkąd wiem, że mogę brać leki i pić,
czasem sobie dogadzam.
Chodź bliżej.
Chcesz mieszkać na wyspie, mieć sekrety? Ja nie!
Kto czegoś nie żałuje?
Ja żałuję.
To czysta filozofia.
Nieźle.
Podoba ci się moje pudełko na leki.
Czarno-białe, jak domino.
Patrz.
Najświętsza Panna Paracetamolu,
oby nigdy nie zawiodła,
błagamy cię, Panie.
Omeprazol, mój obrońca przed problemami gastrycznymi.
Lorazepam, tylko pół.
Odstawiam moje leki na lęk
od dwóch lat, nie spieszę się.
I mój najlepszy przyjaciel: leki antyretrowirusowe.
Chronią mnie przed moim wrogiem od 25 lat.
1995.
Moi przyjaciele zmarli, zanim odkryto
skuteczną kombinację leków.
Zostałem tylko ja.
Jacy byli?
Moi przyjaciele? Miałem wielu!
I zaczęli padać jak muchy.
Adyel, 28-letni Kubańczyk.
Juan Carlos z głębokiej Extremadury,
uciekł z miasta, bo chcieli go ukamienować.
Była procesja
i rzucali w niego kamieniami, bo był gejem.
Jordi…
Wspaniały mężczyzna, prawnik.
Ależ wielki kutas.
Niesamowite!
Wdowa po nim i synowie się z tym nie pogodzili.
Proszę cię!
Przestań na mnie patrzeć, jakbym był chory.
Wcale tak nie patrzyłem.
Ale jesteś chory, prawda?
Nie.
Chorzy mają gorączkę i leżą w łóżku.
Ja mam wirusa.
Akceptujemy się, współistniejemy.
Codziennie pracuję.
Zajmuję się barem, rozmawiam z klientami.
Występuję na scenie. Wyglądam ci na chorego?
Nie, absolutnie.
To uprzedzenie społeczeństwa.
Jebać społeczeństwo!
Nie potrzebuję aprobaty.
Ani miejsca w ich świecie.
Odkąd mnie zdiagnozowano, bardziej o siebie dbam.
Czy inaczej wyglądałbym tak świetnie?
Dobrze się ubieram.
Dobrze się odżywiam.
Wszystko lepiej smakuje, pasuje.
Kupuję sobie prezenty.
Jestem rozpuszczonym dzieckiem.
Przekonałem się, że nie potrafię
odmawiać sobie przyjemności.
I to, Apollo,
jest sekret zdrowia.
Nic nie powiesz?
Chciałbym, żebyś kogoś poznał.
Przystojny?
To kobieta.
Jesteś zwolniony!
Nie mam czasu na heteroseksualną społeczność.
Ale Apollo ją poleca.
A dziś uszczęśliwił Dino.