NETFLIX PRZEDSTAWIA
ORYGINALNY SERIAL MOVISTAR+
Gratulacje.
Co? Za co?
Przestrzeganie zasad leczenia.
No pewnie, Andreu.
Biorę moje leki codziennie jak w zegarku.
Obciążenie wirusowe jest małe, ledwo wykrywalne.
Na dwa kolejne miesiące.
Dbaj o zdrowie, jesteś na dobrej drodze.
Niekończącej się drodze.
Nie cieszysz się?
Nie.
To dobre wiadomości, ale dalej jest, jak jest.
Przyzwyczajasz się do ciężkiego leczenia.
Musisz dalej żyć normalnie.
Czyli jak?
Przestała podobać mi się idea normalności.
Co to znaczy „żyć normalnie”?
Mam mówić ludziom?
Mogę normalnie się pieprzyć? Mieć partnera?
Mam powiedzieć partnerowi
- co się dzieje i…? - Wiele par żyje z HIV.
Niewykrywalnym, nie zarazisz nikogo
nawet bez kondoma.
Wiem, ale ciężko mi przyznać się, że mam AIDS komuś, kto mi się podoba.
Ludzie myślą… AIDS.
Wiem, że jesteś zły,
ale masz dwie opcje: tworzyć
lub niszczyć.
„Niszczyć”. Kurwa, Andreu…
Nie jestem wrogiem.
Jeśli ci zależy i chcesz z nim być,
musisz mu powiedzieć.
Dla mnie normalność to życie w strachu.
NORMALNE ŻYCIE
To on.
Cześć.
Wychodzę.
Czemu wyszedłeś tak wcześnie?
Rano wyszedłeś o siódmej.
Ledwo wróciłeś i wychodzisz?
Byłem po notatki u koleżanki.
Siadaj i zjedz coś.
Wyglądasz strasznie.
Nic mi nie jest.
W twoim wieku musisz jeść.
Wszystko dobrze na studiach?
Tak, dostałem stypendium.
Super, gratulacje!
Świetna wiadomość. Kiedy się dowiedziałeś?
Kilka dni temu.
Mówię ci,
ma depresję.
Mógł wspomnieć stypendium.
Jak mam pracować, kiedy wiem, że Pol jest chory?
Mówiłam ci kilka dni temu.
Rozumiem twoje obawy,
ale szczerze, mam dość.
Co mam zrobić?
Może potrzebuje czasu na wyjaśnienia?
Nie, ty potrzebujesz czasu na zrozumienie.
Wiedząc o tym, że Michael Jackson
był podejrzany o relacje z nieletnimi,
powinniśmy słuchać jego piosenek?
- Nie. - Nie.
Zobaczmy, podnieście ręce.
Rozpalcie pochodnie przeciw Michaelowi
i wyjdźcie na ulice, by spalić mit.
Micheal: tak czy nie?
Zobaczmy. Ty, z ręką w górze,
czemu nie robić moonwalku
podczas odkurzania?
Dobrze.
Był zdeprawowanym człowiekiem.
Za każdym razem, gdy słuchasz go na Spotify,
wspierasz go. A jego potomkowie zarabiają.
- Dobrze powiedziane. - Tak!
Czyli myślisz, że można oceniać czyjąś pracę
przez pryzmat życia osobistego?
Tak.
- Nie. - Chwila.
Dzieła sztuki
istnieją poza artystą.
Prawda. To radykalne, by zakazywać sztuki
przez wątpliwe czyny artysty.
Historia jest pełna niedoskonałych geniuszy.
Pomyślcie o…
Caravaggio. Zabił kogoś.
Co z jego obrazami? Mamy je zniszczyć?
- Tak czy nie? - Nie…
A więc teraz nie.
Czyli aprobujemy morderstwa?
Nie.
Musimy oddzielić sztukę od artysty.
Jeśli Michael wykorzystywał syna,
oddzieliłbyś sztukę od artysty?
Tak, bo sprawiedliwość to nie
fakty. Inaczej byśmy spłonęli.
Więc to okej, że pedofil zarabia na swojej sztuce?
Musi zostać osądzony i zapłacić.
Zgadzam się.
Oceniajmy ludzi za ich czyny,
sztukę zostawmy w spokoju.
Pieprzyć ludzi i ich lekcje moralności.
Teraz jest zły.
No raczej, że jestem zły!
Wasze telefony pewnie zostały zrobione
w Chinach przez wyzyskiwane dzieci.
Tak samo z ciuchami,
z Tajlandii, Kambodży,
wyprodukowane za grosze,
bez poszanowania praw.
Ale kto przestanie kupować te marki?
Nikt. Wszystko jest zepsute.
Wszyscy mamy brudne ręce.
Moja babcia nie.
Skąd to wiesz?
Co, jeśli kamieniuje króliki dla zabawy?
To popieprzone!
Co tam?
Szukałem cię.
Pracujesz dziś?
Nie.
Przyjedź do Empordy.
Co? Czemu tam?
Odwiedzam rodziców, wracam jutro.
Serio?
Rodziców? Ledwo się znamy…
Ale…
Nie wiem, czy tak wypada.
Jak to się zwykle robi?
Nie jesteśmy ze sobą.
- Nie? - Nie.
Chcę, żeby poznali Lucky'ego. Wpadniesz?
Nieważne, powiem Lucky'emu, że go nie kochasz.
Mam spotkanie z dziekanem w sprawie debaty.
Och.
Jutro wrócimy?
Tak.
Są łóżka, bez obaw.
Nie o to chodzi. Nie wiem,
- czy to normalne. - Normalne?
Zależy. Co to znaczy?
Alfonso…
Chciałam tu poczytać.
Za chwilę skończę.
Lepiej pani?
Tak. To była tylko ta jedna noc.
Co robiłeś?
Spulchniałem poduszki, żeby nie było wgnieceń.
Mój tyłek to wgniecenie.
Każdy tyłek.
Miło mieć puszyste poduszki,
gdy przychodzą goście.
Nie martw się gośćmi. Są pilniejsze rzeczy do zrobienia.
Dobrze.
Jest kilka rzeczy do wyprasowania.
Nie, kazałam Herminie to zrobić.
Od teraz ona się tym zajmuje.
Przepraszam,
pierwszego dnia mówiła pani, że to moje zadanie.
Coś jest nie tak
z niechodzeniem do pralni?
Mówmy wprost.
Mówi pani o garniturze.
Oczywiście.
Nie miałem zamiaru go ukraść.
Aha. Więc bawiłeś się w przebieranki?
- Idź już. Potrzebuję tego pokoju. - Ale…
Szybko, proszę!
Jako Katalonka
głosowałabym za niepodległością.
To skomplikowane. Cudzoziemcy tego nie rozumieją.
Wiem.
Tak samo jest w Stanach.
Wszyscy myślą, że jesteśmy szaleni.
Ach tak?
Na starym kontynencie nie zdajecie sobie sprawy,
że wszyscy potrzebują terapii.
Przestań. I tak nie dojdę.
Racja. Chcesz spróbować?
Możemy to sprawdzić.
Nie. No i sypianie ze współlokatorami nie jest okej.
Może nie w Stanach.
Na starym kontynencie…
Arni, proszę…
Szkoda.
Mam też
włosy na brzuchu.
Czemu Pol nie przyszedł?
Coś mu wypadło.
Co za bezczelność!
Ale bez obaw, pamiętam, o czym mówiliśmy.
Tak! Teraz już wiesz, jacy są ludzie w Gironie!
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Może wytłumaczycie wasze plany na debatę
nieco jaśniej, dobrze?
To na pewno.
Mamy dużo pomysłów.
Przypomina mi mnie,
zawsze miałem świeże pomysły dla wykładowców.
Jeśli w końcu urządzicie debatę,
powinna być bardzo… dynamiczna.
Nie chcemy się ośmieszyć.
Debata będzie udana, bez obaw.
Nie wątpię w to, Octavi.
Ale miałem świetną nauczycielkę,
która kiedyś coś mi powiedziała.
By odnieść sukces, potrzebujesz talentu,
odpowiedzialności i…
Wysiłku?
To tu.
Chodź.
Patrz!
Podoba ci się?
Masz.
Dzięki.
Wow, niezła chata.
Halo?
Chodź.
Nikogo nie ma?
Nie dajesz mi spokoju!
Tu są.
- Cześć. - Cholera! Tato!
- Nie chcę słońca. - Będzie ci zimno!
Daj mu spokój.
Dobrze, zostań tu.
Dziadku, zostań w cieniu.
Pewnie!
- To ten pies? - To Lucky.
- W końcu go mam. - Słodki!
Jeśli wytrzyma.
- Mamo… - Słodki!
Miała na myśli mnie.
To Pol.
Mama Mariona i dziadek Valenti.
- Miło cię poznać. - Chodź, pomożesz mi.
Chciałeś iść.
Idź odwiedzić ojca.
- Tu, dziadku. - Tak.
Zostań tu.
Chodź tu, piękny. Ale jesteś słodki.
Bach ci się nie nudzi.
To nie jest dzisiejsza muzyka,
słuchanie jej nie ludzi.
- Słyszałem kogoś. - Tak.
Przyprowadziłem psa i przyjaciela.
Tak szybko?
Tak.
Jutro jest ceremonia.
Nie ominąłem pracy, jeśli musisz wiedzieć.
Zacząłem o szóstej, żeby skończyć.
Kiedyś jadłem śniadanie o szóstej
i spędzałem noce, pracując w studio.
Tak, zawsze robiłeś więcej.
Twoja mama mówiła, że mam spuścić z tonu,
ale nie potrafię.
Nie lubisz mnie.
Masz tupet!
Chcesz, bym był tobą? Nie mogę.
Jesteś za dobry. Nie dam rady.
Jak kochałbyś swoją pracę…
Możesz być dla mnie niemiły.
Ale bądź miły dla niego, okej?
Więcej?
Musi być głęboka, by kula korzeniowa się zmieściła.
Dobrze.
Axel musi cię lubić,
skoro zaprosił cię na pogrzeb.
Słucham?
Nie mówił ci?
- Kto umarł? - Moja matka miałaby jutro 90 lat.
Kupiliśmy jej drzewo.
Ambrowiec, mają czerwone liście zimą.
Ładnie.
- To był pomysł Daniela. - Daniela?
Tak, byłego chłopaka Axela.
Dalej, jeszcze trochę.
Pol!
Co?
Chodź!
Idź, dokończę.
Axel, nie wracajcie późno! Nando i Celia przychodzą!
Dobrze!
Masz, weź ten.
Nie mówiłeś nic o swojej babci.
Tak.
Bałem się, że nie przyjedziesz.
Chciałeś, bym przyjechał, hm?
Świetnie cię tu mieć.
A Daniel?
- Kurwa! To była moja mama, tak? - Tak.
- Mój były. - Rozumiem.
- Masz byłego? - Nie.
- Nie miałem czasu. - Mówisz, że jestem stary?
Więc teraz jestem stary, dzięki!
- Chodź. - Niech będzie!
Nie chcesz?
- Chodź. - Możemy je zostawić.
Chcę jechać! Lucky, zostań tu,
zabieram twojego właściciela!
Jedź!
Co robisz w Barcelonie?
Nie mogę tu mieszkać.
Ja mieszkam z tatą.
Daj temu kilka lat.
Wszystko dobrze?
Wieki nie pływałem w morzu!
Nie…
Poważnie, stary?
Jest tak zimno!
Przestań.
Lubisz moje ciało?
Dużo ćwiczę.
Nie wyglądam na chorego.
Pol!
Wszystko dobrze?
Mam HIV.
Kto wie, czemu ci mówię.
Może musisz wiedzieć, bo mi się podobasz.
Teraz rozumiesz.
Ja nic nie rozumiem.
Nie wiem, jak mi się to przytrafiło.
Podoba ci się to ciało? Widziałem twoje spojrzenie.
Wolałbym go nie mieć.
Uciekłbym od siebie,
zmienił je, bo ma HIV.
Dbam o nie, dobrze jem,
ćwiczę, lekarze mówią, że jest dobrze,
ale muszę znów żyć normalnie.
A nie mogę nikomu powiedzieć.
Bo wtedy będę nienormalny.
Mam dosyć uczenia się na błędach.
Nie pamiętam mojej matki.
Straciłem tylu ludzi. Teraz to się stało,
„Kurwa, Pol, ty też?”.
Ale zdaje się, że można z tym żyć.
Jak uprawiam seks, muszą wiedzieć.
Chciałem tego, odkąd odebraliśmy Lucky'ego.
Słuchaj…
Charty są ponure,
ale uczą się szczęścia. Może jesteś chartem.
Może tak.
Twoja rodzina się nie dowie.
Tylko nie mów tacie,
że gardzisz muzyką poważną.
Co ty robisz?
Sprzątam. Nie widzi pani?
Mówiłam, że masz tu nie wchodzić.
Wiem, co pani mówiła.
Skoro mnie tu pani nie chcę,
bo mogę być złodziejem, zacieram swoje ślady.
Może chce pani zadzwonić na policję
i narobić mi kłopotów.
Boję się pani!
To podłe i obraźliwe.
Mam problemy,
i to duże,
nie chcę dodawać do tego policji.
Nie zamierzam cię zgłosić!
Wiem, że panią obraziłem,
bo to był pani
to był garnitur pani męża, niech spoczywa w pokoju.
Po prostu otworzyłem szafę i znalazłem ukryty skarb.
Ale nie nacieszyłem się nim,
spodnie były takie ciasne.
Wystarczy, Alfonso.
- W porządku. - Proszę pani…
Mam wrażenie,
że nie chciała mnie tu pani od pierwszego dnia.
Nie prosiłem o tę pracę, Rai mi ją zaoferował.
Jeśli nie czuje się pani ze mną komfortowo,
zabiorę swoje rzeczy i odejdę.
Co za bzdury.
Idź do piwnicy i wytrzyj wilgotne plamy,
są tam od trzech dni.
Do jutra.
Maria…
Tak? Słucham.
Po prostu…
Dobrze, że rozmawiamy
po tym, jak do mnie przyszłaś.
- Pamiętasz? - Tak, nie wiem, co mówiłam.
Bzdury. Nieważne.
Więc…
- U ciebie dobrze? - Lepiej.
Zmieniłam sponsora.
Do zobaczenia.
Pa.
Zdrówko!
Skończyły im się szklanki czy jak?
Publiczna uczelnia. Nie to co prywatne.
Lubię, gdy jesteś niegrzeczny.
Nie, to snobizm.
Próbuję budować lepszy świat.
Za dwa dni egzamin z historii kultury.
- Pouczmy się razem. - Tak, okej!
Już nie ściągasz?
Poważnie, muszę się nauczyć i zdać.
Koniec ściągania z telefonu.
Zabieram się do nauki.
- Świetnie. - Metoda sokratyczna ci nie pasuje.
Nie bądź dupkiem, będę czuć się niepewnie.
A jaka jest metoda Oti?
Sofijska. Kopiowanie
bez skruchy.
Jeśli działasz sprawiedliwe, masz przejebane.
Świat to miejsce dla dupków.
Powinieneś wziąć udział w debacie.
Idę po szklankę, oby nie dali mi plastikowej.
Gość jest taki zgorzkniały, wygląda jak Batman.
- Kocham drewniane podłogi. - Ja też.
To pierwsze podłogi.
Może, ale trzeba je wypolerować.
Tylko nie to, mamo!
To nie powód, dla którego go nie wynajmiemy.
Powód to łazienki z lat 80.
Szczerze, 1200 € to zdzierstwo.
To Barcelona.
Może być nawet i Dubaj.
Dałby pan tyle za 70 niezgrabnych metrów?
Hm?
Proszę pozdrowić ode mnie właściciela. Chodźcie.
- Cześć. - Gloria, kochana. Co tam?
- Co słychać? - Dobrze? A u ciebie?
Dobrze, czekam na wezwania, ale lubię akcję.
- To jest Alfonso. - Dzień dobry.
- Cóż, czas na mnie. - Co? Nie idziesz z nami?
Nie. Chodź ze mną.
- Palisz? - Nie.
Paląca pielęgniarka. Nic nie mów!
Gloria mówiła mi, że twój syn ma HIV.
Wiem, że to strasznie brzmi.
- Chcesz wiedzieć, czy umrze? - Skoro tak to ujmujesz…
Wiesz, ilu pacjentów
z HIV tu leczymy?
Ponad 3000.
Leżą w szpitalu?
Nie. Żyją swoim życiem.
Pewnie, niektórzy są szczęśliwsi, inni mniej.
Podobno syn dobrze sobie radzi.
Tak, jest optymistyczny. Ale ma to…
Tak, ale jak mówiłam,
może z tym żyć.
Wiem, ale…
Ale nic.
Przestań widzieć go jako chorego.
Czekaj, Celia.
Nie do końca cię rozumiem.
Masz problem z Mozartem?
Ja? Nie, był geniuszem.
Chcę wina.
Nie możesz pić wina, tato.
Perfekcja nie jest emocjonalna. To nie przejdzie.
Mówimy o pampersach?
Nie sądzisz, że „Requiem” jest emocjonalne?
- Nie obrażaj Mozarta… - Tylko rozmawiamy.
Możemy?
Możemy porozmawiać?
Tak, Bach jest nietykalny.
- Zamknij się. - Chcę pić!
I to nie wodę.
„Requiem” jest emocjonalne,
masz rację, ale…
Czarodziejski flet
jest… zabawny.
No nie! Słyszeliście? „Zabawny”!
Właśnie opisałaś jedną z najlepszych oper
jako „zabawną”.
Jesteś naćpana czy jak?
Ty mnie rozumiesz, tak, Aniol?
Nazywa się Pol.
Ja nazywam go Aniol.
- Dobrze. - Lubisz muzykę klasyczną?
Powiedz, że kochasz chaconne.
Nie śmiej się z chaconne!
Przestań, Joaquim.
Chcę umrzeć.
- Nie śmiej się z chaconne. - Przestań.
Tato, nie mów, że chcesz umrzeć.
Ale mnie nie słuchacie!
Pol studiuje filozofię.
O, wspaniale.
- Wspaniale. - Tak, pewnie, bo…
Arystoteles przejdzie.
Był taki filozof.
Nie zmyślam, jasne? Ale przewidział własną śmierć.
Nie pamiętam jego imienia…
Jeden ze starych.
Ca… To…
Demokryt.
Właśnie!
Dodałeś sos?
Dziadek jest twój.
- Tak, sos romesco. - Daniel jutro przychodzi?
- Czy źle się czuje? - Nie. Nie przychodzi.
Tato, zjedz coś.
Chcę wina, jutro będę płakać.
Daniel się nie odzywał.
Możesz płakać, tato.
Oczywiście, po to tu jesteśmy, by płakać za babcią.
- Axel. - Co? Niech pije.
Tęskni za babcią!
- Jesteś już wystarczająco stary. - Stary jak czas.
Kiedy zmarła twoja babcia?
Osiem lat temu.
Serio?
Dziadek dalej ma jej prochy.
Kurwa!
- Poważnie? - Tak.
- Nie ma mowy! - Tak, to moja babcia.
Stary!
Kurwa!
Zabierasz tu wszystkich facetów?
Nie, nie wszystkich.
Zabierałem tu byłego.
Tego, z którym jest źle?
Tak, ma depresję.
Trochę o nim gadali.
Nie chcę gadać.
Jak długo byliście razem?
Nie musimy się pieprzyć, zero presji.
Tak.
Wiem.
Jesteś… czysty?
Badałeś się?
Jestem czysty.
Mówił, że śpi
u rodziców znajomego.
Ma swoje tabletki?
Na pewno.
Musimy jutro zrobić zakupy, lodówka jest pusta.
Nie martw się, zrobię to.
Dobranoc.
Młodzi powinni…
mieć informacje o seksie
i zapobieganiu chorobom.
Gdzie był wtedy Pol?
Co zrobił? Od kogo to załapał?
- Ceremonia była ładna, hm? - Tak.
Nie chciałeś dodać ziemi.
Nie szkodzi.
Dlatego, że to był pomysł Daniela?
Co chcesz wiedzieć?
To normalne, że pytam.
Chyba kochają twojego byłego.
Ja nie.
- Ile byliście razem? - Siedem lat.
Mieszkaliście razem?
Tak, wtedy dostał depresji i go zostawiłem.
Chcesz, żebym się źle czuł?
Ja obchodzę się z tobą jak z jajkiem. Odpuść.
Mam ci dziękować za bycie w porządku?
Dziękuję, Axel. Tak mnie wspierasz.
Nie wszyscy by to zrobili. Ja tak.
Taka jest prawda.
Właśnie mówiłeś…
- Jesteś taki wrażliwy. - Tak, wiem.
Masz dość chorych ludzi?
Co? Teraz zgrywasz ofiarę?
Nie rozumiesz, jak się przez to czuję?
Miałeś kogoś,
byliście razem, zachorował i go zostawiłeś?
Nigdy z nikim nie byłeś.
Nie wiesz, o czym mówisz.
Nie obchodzi mnie to.
Ty jesteś w porządku, ale ja nie.
Znajdź sobie kogoś innego.
To będzie łatwe, jesteś piękny.
Znajdziesz kogoś zajebistego,
będziesz się ruchać.
O mnie się nie martw, też porucham.
Dobrze.
Okej.
Odwiozę cię na wydział, masz zajęcia.
Naprawdę?
Znów zawroty głowy?
Myślałam, że umieram.
Straszne uczucie.
Nic dziwnego! Idź do lekarza
i się zbadaj.
Zrób operację i zapomnij o tym.
Nie ma na to lekarstwa.
Czasem tak mi się dzieje. Ostatnio rok temu.
Na szczęście Alfonso poszedł do apteki
i przyniósł mi leki.
A ubezpieczenie?
Wszystko pokrywa, kochana,
- lekarz by przyszedł. - Alfonso się mną zaopiekował.
Rozumiem.
Gdy jesteś sama,
wolisz kogoś, kogo znasz,
nie jakiegoś lekarza.
Ten facet nie jest lekarzem.
Gdy jesteś sama…
Lubicie mówić mi, że jestem sama!
Ale to wy tu przychodzicie,
bo czujecie się samotne.
Wypraszam sobie, dobrze mi z Ferranem.
Ach tak? Czy Ferran spędził noc
w szpitalu po twojej operacji?
Jak tam siostra?
Przestałyście rozmawiać po spadku.
Nie czujecie się samotne?
Po prostu nie ufacie Alfonso.
Coś wam powiem.
Alfonso jest lepszy od was.
Descartes mówi o wosku.
Jego rozmiar, kolor i zapach
to jego definiujące cechy.
Ale gdy położymy go przy ogniu,
te cechy znikną.
Czy wosk pozostanie ten sam?
Jeśli definiujemy wosk na podstawie rozmiaru,
zapachu i koloru, wtedy się zmienił.
Ale jeśli definiujemy wosk na podstawie wosku,
to znaczy substancji, nie zmienił się.
Descartes mówi, że tylko wiedza pozwala nam
na uchwycenie esencji rzeczy.
Zmysły nas ogłupiają.
Ta obsesja na punkcie umniejszania zmysłom.
W zmysłach jest coś moralnego czy religijnego.
Jakby wszystko, co wrażliwe, czego dotykasz, skóra…
Gdy daje przyjemność, jest grzeszne.
- Do zobaczenia. - Pa.
Uspokoiłeś się już?
Uspokoiłem? Proszę!
Dobrze, przegiąłem wcześniej.
Przechodzę przez…
dobre i złe rzeczy jednocześnie.
Jestem na studiach.
Ciężko było się dostać, obronię się
i skupię na jednej rzeczy.
Ale nie na mnie.
To brzmi strasznie.
Jak chcesz.
Ale wiedz, że będę
twoim nieskończonym projektem.
Twoja córka czeka.
Już tu jest?
Tak, mówiła mi, że masz jej dość.
Tak mówiła?
Tak, mówi, że zawraca ci głowę szukaniem mieszkania.
Boi się zamieszkać sama.
Rozchmurz się.
Koniec bananków! Zjedz piankę.
Dzięki.
Gotowa?
Sama nie wiem.
Masz wątpliwości?
Cóż, zaoferowali mi magisterkę.
- Och. - Cóż…
Nie mogą wiedzieć, że jesteś w związku.
Dołączenie do związku to jedno.
Strajk to coś innego.
Robi się późno.
Nie wiem, daj mi się zastanowić.
Czas na mnie.
O, jak długo mam kupować
słodycze Bolaño?
- Lubi je? - Uwielbia.
Myślę, że ją uspokajają.
Więc ma ich nie braknąć!
Dzięki, że to robisz.
Strzelaj!
Dawaj!
Zapomnij o wykładowcy oszuście.
Po prostu mnie to wkurza.
Kocham twój hiszpański omlet, Biel.
Dzięki.
Wiesz, że masz ładne oczy?
Ach tak?
Nieźle. Też jesteś ładna.
Pamiętasz akcję z mikrofonem na imprezie?
Nie przypominaj mi. Ale wstyd!
- To było zajebiste! - No co ty!
Przestań
O, włosy!
Tak.
- O, tak! - Tak?
Tak.
O, tak!
Co?
- Biel to twój współlokator. - Cicho!
O, tak.
Rozpłaczę się przez was.
Otoczony ludźmi, którzy potrzebują stypendium.
Kocham twoje tyrady na biednych ludzi.
Widzisz ich twarze?
Ponure, spocone twarze,
gdy jedzą batoniki z automatu.
Lubicie się tu uczyć?
Co proponujesz?
To się nazywa piwo!
- Ładnie. - Świetnie!
Kocham ten widok.
Możemy się uczyć, czego chcecie.
Powinieneś dołączyć do debaty o miłości.
Miłości, mówisz.
Ja? Nie płakałem za moim psem.
Jestem materialistą. Nie jestem wrażliwy.
Miłość jest wrodzona czy wyuczona?
Rodzimy się z umiejętnością kochania.
Mnie za dużo nie nauczyli.
Miłość to
poświęcenie,
zależność, ciężkie próby,
brak wolności,
zawodzenie innych.
Mogę tego użyć?
- Powiem, że to twoje. - Olej to!
Jak Octavi. Jak wszyscy.
Słuchaj Raia. Kradnij, oszukuj.
Baw się. Życie i tak jest dziwne i trudne.
To cierpienie pragnienia tego, czego nie masz.
Musisz to ukraść.
Tak, użyję tego.
To nawet nie moje.
Oznacza, że musimy być tak szczęśliwi, jak to możliwe
i cieszyć się tymi momentami,
ale życie jest inne.
O wiele trudniejsze od skończenia studiów.