NETFLIX PRZEDSTAWIA
ORYGINALNY SERIAL MOVISTAR+
- Dzień dobry! - A co w nim takiego dobrego?
Co mi powiesz o Vidalu?
- Jest wrzodem na tyłku? - Bingo. Debata.
Co znowu? Nie chce jej zrobić?
Rozpowiada po uczelni,
że Uczta nie odbędzie się w auli.
- Czy wszystko musi iść źle? - Chce wkurzyć rektora.
- Mają swoją wojnę. - I co teraz?
Zmieniamy miejsce czy odwołujemy?
- Musimy go przekonać. - Więc pomów z nim.
Ja? Nie będę znów kłócić się z tym pachołkiem.
- Dzień dobry. - Dobry dobry.
Przepraszam, chciałem spytać, czy możemy urządzić debatę na auli.
Nie zaczynaj znowu.
Wiem, że masz dobre intencje,
ale rusztowanie zostanie tam tygodniami.
Rektor uznał to za pewnik.
Rektor ma problem z rachunkiem zdań.
Jeśli aula nie będzie gotowa,
nie będzie czego w niej świętować.
Przekaż to Marii Bolaño.
Zgodził się pan, a teraz się wycofuje?
Jestem dziekanem, nigdy się nie wycofuję.
A teraz mogę już iść?
SPALIĆ KSIĄŻKĘ
Czekajcie, cicho!
Podsumowując… Czekajcie!
Cicho. Dziekan nam nie pomoże.
- Zgodził się i wycofał. - Idź do rektora. On tu rządzi.
Vidal go nienawidzi, bo to on tu rządzi.
Jeśli się dowie, będzie po nas.
- Będzie gorzej. - Więc niech Bolaño
- to naprawi. - Bolaño nic nie zrobi.
A my nie możemy czegoś zrobić?
Rozgryziemy to, dobra?
Nie możemy zezłościć Vidala.
No, nie chcę, żeby mnie oblał.
- Jest takim chujem. - Ja też nie.
Ale czemu tak się go boicie?
Olejmy jego zajęcia w ramach protestu.
- Postawmy mu się i go wkurzmy! - Dokładnie.
No nie wiem.
Zagłosujmy.
Kto chce opuścić zajęcia Vidala?
Wittgenstein powiedział, że język jest granicą świata.
Ma sens, tylko gdy spełnia warunki logiczne.
Ale ostrożnie, język nie jest doskonały
i zezwala na zdania przeczące tym warunkom.
Czy ktoś da mi przykład takiego zdania?
Nikt?
Biel, może ty?
Antylopy to piękne zwierzęta.
Nie wiadomo, czy to prawda.
„Antylopy są piękne”.
Koniec końców to zdanie nic nam nie mówi.
O takich zdaniach
„Traktat” mówi jasno:
To, o czym nie możemy mówić… musimy przemilczeć.
To do ciebie.
Americano, proszę.
Ostatnio wpadłam na Laurę.
Tak, szukała mnie.
- Wynajęłaś jej mieszkanie? - Zapomnij!
Nie zamieszka w jakiejś dziurze.
Nie wyobrażasz sobie, jak dobrze żyją producenci lamp.
Co tam?
Ostatnio mój teść miał spotkać się z producentem lamp o 11:00.
Więc była 11, potem 12, 13
i się nie pojawił!
Dzień później dzwoni i mówi:
„Nie zdążyłem, bo brałem ślub”.
Dasz wiarę?
Wiesz co?
Zaczynam go nienawidzić.
Stajesz się mną?
Napiłabym się teraz.
Zrób to, co ja. Wypij wymyślony kieliszek.
To dobra whiskey.
Nie, chciałbym zapomnieć,
że się żenię!
- No tak. - Wiesz, o czym mówię.
I to koniec z Axelem?
Ty i Arnau macie większy sens.
Nie narzekam. Raz wkradłam się na zajęcia z matmy.
Więc to koniec.
Fakt, że zostawił byłego, gdy zachorował, mnie niepokoi.
Tak, ale nie znasz szczegółów.
Jakich szczegółów?
Jak to się rozwinie? Według lekarza jest okej, ale…
Wkurza mnie to. Axel tak mi się podoba.
Odrzucasz dobry związek.
Odrzucam też porażkę i cierpienie.
Wie o debacie?
Nie wydaje mi się.
Jeśliby skończył, mielibyśmy aulę.
I Vidal by nie odmówił.
Nie będę naciskał na Axela, by skończył na czas.
Tak, wiem.
Chciałbym, żeby było jak kiedyś. Bez pytań, bez…
Bez strachu.
Naprawdę zacząłeś pracę w wieku 14 lat?
Czemu?
Cóż…
Bo musiałem.
Ojciec załatwił mi pracę w fabryce szkła.
Nie widzę cię w pracy za 15 lat.
Może cię zaskoczę.
Pamiętam, jak kiedyś wstałem o czwartej nad ranem.
Poszedłem w niedzielnych ciuchach,
bo reszta ubrań była przemoczona.
W fabryce rozgrzany kawałek szkła odprysnął
i zniszczył mi spodnie.
Jak wróciłem do domu,
ojciec zlał mnie za spalenie spodni.
To brutalne.
Oj, tak!
Był brutalny.
Ja nigdy nie biłem Pola.
Jestem pewny, że sobie poradzi.
Z żoną musieliśmy coś dobrze zrobić.
Po jej śmierci długo byłem sam.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Ja do Victorii.
Proszę wejść.
Pani Victorio!
Cześć, Fabio.
Vicky… Wyglądasz pięknie.
Dziękuję.
Zapewniam, że nie zamierzałem ukraść pani złotego zegarka.
- Poczekasz w aucie, proszę? - Pewnie.
Jest i stary, dobry Rai.
A ty ruszasz do przodu.
Życz mi szczęścia.
Ivet!
Jak leci?
Nie minęło aż tyle.
Słuchaj, co dzisiaj robicie?
Wychodzicie razem?
Tak, świetnie!
- Victor. - Cześć.
Moja siostra czeka w aucie.
Poradziła, żebym powiedział wszystko od A do Z.
- Co? - Mam cię dość.
Jak miło.
Laura i ja pracujemy, robimy zakupy, gotujemy.
Wiemy, jak włączać i wyłączać kuchenkę.
Ty jesteś taka idealna?
To jasne, że nam nie ufasz.
Myślisz, że nie potrafimy rozwiązywać problemów.
Ale chcemy razem mieszkać.
To wszystko?
Dobranoc.
Okej, Kevin, dwa giny z tonikiem.
- Dwa i piwo, skarbie. - Okej!
- Co tam, pani profesor? - Cześć.
- Jest szeryf? - Przy swoim stoliku.
- Rozmawiałem z Vidalem. - I?
- I chuj? - Tak.
Nie zgodził się na debatę. Mamy się uczyć
- i zapomnieć o bzdurach. - Jezu.
Daj mi wodę z cytryną.
- Podaj terminal. - Proszę.
Gdzie Angel? Nie przyszedł do pracy?
Wylali go.
- Co? - Dino.
- Co podać? - Piwo, proszę.
Nie czuję się komfortowo.
Nie wiem, po co przyszłam.
Tylko nie mów, że wychodzisz.
Lubisz ze mną być.
Tak, chcę się z tobą zestarzeć.
Nie chcesz zobaczyć mojego show?
- Dziewczyna śpiewa lepiej niż ty. - Też to zauważyłaś?
Tu jesteś, Maria.
Dino, możemy pomówić?
Przecież mówisz.
Podobno zwolniłeś Angela. Mogę spytać czemu?
Myślisz, że muszę ci się tłumaczyć?
Nie, ale myślę, że to błąd. Jest miły, bardzo mi pomógł.
I miał bar pod kontrolą.
Mówisz o pieprzeniu się z klientami w kiblu?
Kevin jest sam za barem?
Nie zostawiaj go.
Pewnie pieprzyłeś się w kiblu więcej razy
niż tamten chłopak.
Brawo!
- Jaka piękna! - Brawo!
- Raimon! - Hej, Ivet!
Dobrze wyglądasz!
Wyglądasz pięknie! Co tam?
Boże, ale zniknąłeś. Nie grasz w golfa.
Trochę zmieniłem styl życia.
Chodź do sali VIP.
- Fajnie! - Nie mówiłam im,
to niespodzianka.
Poważnie, Ivet?
Ej, to ty zadzwoniłeś!
To się nie dzieje!
Pieprzony Rai Casamiquela!
Ten, który uciekł z prywatnej szkoły!
- Tak, nagle! Hej, Fernando! - Stary! Co tam?
- Co tam, Sonia? - W porządku!
Raimon! I co tam, filozofie?
Jak usłyszałem, że jesteś na filozofii,
prawie się zabiłem, stary!
Arystoteles i Platon należą do przeszłości!
- Co do diabła? - Nie jest źle.
Na tym kampusie musi być zioło!
Nieźle, mówi.
Arturo, whiskey z colą dla niego!
Dawno temu złamał nam serca.
Whiskey z colą, tak?
Najśmieszniejszy skurwiel, jakiego poznałem!
Salvador!
- Dalej pamiętam lokaja z Meksyku. - Jak mu szło?
To był….
- Henry! - Henry!
- Pamiętacie? - Byłeś dupkiem
- dla służby. - Wiem.
A jak rozsmarowałeś psie gówno
- po poręczy? - No co ty!
- Macie filmik? - Tak!
- Nie. - Gdybyśmy mieli,
już byłby viralem.
Twój tata się wściekł,
że dałeś psu środki przeczyszczające.
Zajebisty prank.
Ten pies próbował uciec z tysiąc razy. Twój dom był jego Auschwitz.
Co tam u Cosmy?
- Dobrze widzieć Raia. - Totalnie!
Gdzie moja whiskey z colą? Nie widzę jej!
- Tu, pyszna. - Tak?
- Cała dla ciebie. - Rekord?
- Jaki rekord? - No dalej, rekord!
- Ile? - Siedem drinków w dwie godziny.
- Dla ciebie! - Proszę!
- Kurwa! - Kurwa!
Debiutowałam na tej scenie.
Występowałam sama.
Potem przyszła zazdrość.
Cóż…
Jak miałam odmówić szefowi?
Nie martw się, skarbie. Niedługo będę występować sam.
- Nazywasz mnie starą? - Nie, pedale.
Nazywam cię silnikiem spalinowym.
I kto to mówi, suko?
Cały dzień na tabletkach.
Twoje pudełko na tabletki jest jak torba Mary Poppins.
Wybacz, skarbie, nie znasz blichtru AIDS?
AIDS śpiewało z Montserrat Caballé!
Brawo!
Patrzcie, mam gęsią skórkę.
My, artyści, czujemy emocje głęboko w skórze.
Głęboko.
Improwizujemy. Zawsze zapomina kwestii.
Zostawiłeś mnie na scenie na 4 minuty.
Cztery minuty! Na scenie to wieczność.
A gdy się tu unosiła, cała w bieli,
jak chmura na niebie, oczywiście…
odwiedziła neurologa.
Właśnie go potrzebuje młodzież,
niektórzy bezczelni młodzieńcy.
Ale wszystkich spotka sprawiedliwość.
I młodzi też staną się starymi prykami.
Po twoim tacie
spędziłem dwa dni w pokoju, w kompletnym szoku.
Masakra. Nikt się tego nie spodziewał.
- Tak. - Och, a Alvaro
z makroekonomii, pamiętasz?
- Wykładowca? - Zmarł.
- No co ty! - Tak po prostu.
Staruch mnie oblał bez powodu,
a rok później, bach! Zjadł go rak.
- Masakra! - Kochałaś go, skarbie.
Był dobrym nauczycielem.
A wy dwoje…
- Ty czy ja? - Ja mu powiem.
Bierzemy ślub w to lato!
Wow! Nie wiedziałam!
- Kurwa! Super. - Wysłaliście zaproszenie?
Niedługo je dostanie.
Gratulacje.
Taksi!
Toni się żeni!
- Toni się żeni! - Toni się żeni!
Dotknij mojego dzwonka i życz mi szczęścia!
Dobra.
Hej!
Ssij jego wymiona!
- Dalej, nie wstydź się! - Toni się żeni!
Oj…
Ten pedał lubi mleko!
Popłoch!
Uciekamy!
Frajer!
Toni się żeni!
Kurwa!
Skurwysyny!
Właśnie wychodziłam.
Ale te krokiety są za dobre.
Są kupne.
- Kochani, uciekam. - Nie!
Zostajesz.
Siadaj, zagramy w traumę.
Trauma, trauma, trauma…
Czym jest „trauma”?
Terapia grupowa.
Każdy z nas wyjaśnia swoją małą traumę bez monologów.
Usiądziesz, młodzieńcze?
- Dalej, siadaj. - Chodź!
Okej, jestem głodny.
Trauma numer jeden.
Zacznijmy…
od ciebie.
Dwa tygodnie pisania na Grindrze
- i mnie wystawił. - Oj!
Och, biedna suka.
Biedna suka, nie wyjdzie za mąż!
Pochowamy ją w Satanassie!
- Co to miało być? - Motto baru.
Ale wracajmy do tematu…
Ty.
1971.
Miałam 16 lat.
Chciałam być „Sarą”.
Zamknęli mnie w pokoju.
Udało mi się uciec.
Ukradłam 1000 dolarów od mojego ojca dupka
i uciekłam do Barcelony.
Byłam pionierką opuszczonych wiosek.
Brawo!
Twoja kolej, Mario Bolaño.
Twoja kolej.
Wymyślę to.
Zazdroszczę mojej córce, bo
jest szczęśliwa.
Twoja kolej.
Moja trauma sprowadza się do tego…
Apollo, czy jesteś gejem?
- Nie. - Oj…
Tyle wiedziałam.
Jestem biseksualny.
Myślałam, że jesteś samcem alfa kampusu.
Dino, lubisz, jak bezczelni, młodzi faceci jak ja tu pracują?
Czego ty uczysz studentów?
Buntowania się przeciwko niekompetentnym władzom.
Wow!
Czemu nie dasz Angelowi szansy?
Zastanowię się. Ale wiesz co, Apollo?
W albumie seksownych gejów
byłbyś najcenniejszą kartą.
Biedna suka, nie wyjdzie za mąż!
Pochowamy ją w Satanassie!
Nie patrz na mnie. Nic nie mam, stary.
Okradły mnie krowy.
Ukradli mi kurtkę, portfel, zegarek…
- I buty? - Ta. Buty też.
- Zapłacisz taksówkarzowi? - Ale co się stało?
Powiedziałaś Fabio, że nasmarowałem poręcz gównem?
Idź wziąć prysznic.
Mamo…
Jesteśmy samotni nie przez to, że dom jest duży.
Wystraszyłeś mnie.
Nie wiedziałem, że śpisz.
Spałem.
Co tam?
Nic.
Dawno nie rozmawialiśmy.
- O czym? - Nie wiem.
Dobrze pogadać od serca.
Od serca?
Nie śmiej się.
Pomogło mi powiedzenie ci o skarbówce.
Dzięki tobie znalazłem pracę.
To Rai ci ją zaoferował.
Tak, ale ty mi pomogłeś.
Spytałeś w supermarkecie i na parkingu.
Ten skurwiel z parkingu nie chciał mi zapłacić.
Jaja se robisz.
A gdy zaproponowałem, byś tam pracował…
Co, wyśmiał mnie?
Cóż, obraził nas.
I co zrobiłeś?
Nic.
Po prostu odszedłem.
Bardzo dobrze.
Zapomnij o tym. Jest masa chujowych szefów.
Nie chcę nawet o tym myśleć. Co musiałem tolerować.
- Cześć. - Co jest?
Nie poddaję się.
Wczoraj napisałem ten list.
Wszyscy mają go podpisać.
O, dobrze…
Ostatnia szansa.
Zjedz piankę.
Poprawi ci humor.
Dźwigasz tyle traum na barkach.
- Nie mówiłem o nich wczoraj. - Co nie znaczy, że ich nie masz.
- Pewnie, że jakieś mam. - Ale nam nie powiedziałeś.
Jedna dotyczy faceta, który remontuje aulę.
Ach, jego.
Axela.
Dlatego sukinsyn przychodzi na moje zajęcia. Do ciebie!
- Pieściłeś jego klatkę piersiową? - Nic się nie wydarzyło.
Poza bałaganem w mojej głowie. Dlatego nic między nami nie ma.
Już mi lepiej.
Znam twoją małą traumę.
Jesteśmy kwita.
Bo wczoraj powiedziałam ci coś osobistego o mojej córce.
Dziwnie mi z tym.
Jestem twoją nauczycielką.
Więc chcesz zdystansować się od studentów.
Wolałabym zdystansować się od innych nauczycieli.
Niezły tekst.
Pewnie przypomina ci o twoim nauczycielu z liceum.
Idąc tu, wspominałem jego powiedzenie.
Zaskocz mnie.
Sposób działania rzeczy zawsze można zmienić.
Hej.
- Dzień dobry. - Cóż.
Jak tam mój ulubiony palacz?
Dobrze, pracuję, jak zwykle.
Możesz wyluzować.
Słynna debata w auli została odwołana.
Czemu?
Góra tak wczoraj zadecydowała.
Bo nie skończę do tego czasu?
Nie jesteś taki ważny, Michale Aniele.
Ale nie będę kłamać, to by pomogło.
Nie jestem cudotwórcą.
Dlatego mówię, że możesz wyluzować.
Na decyzję wpłynęły napięcia między
Vidalem a rektorem.
Szkoda. Kto za to zapłaci?
Studenci. Tak się cieszyli.
Naprawdę chcieliby
urządzić debatę w twojej auli.
Byłam podpita.
- Biel, skończ! - Napisałem list ze skargą
dla rektora.
- Dobry pomysł! - Świetny.
Wszyscy go podpiszemy.
Tak, musimy urządzić tę debatę.
Ten student matmy przyjdzie.
- Nieźle. - Tak!
- Jak nie dostaniemy auli,
- zrobimy ją w barze. - Tak, zrobimy wszystko.
To przestrzeń kampusu. Nie mogą odmówić.
Wybaczcie, że przeszkadzam.
Pol, dziękuję.
Dino przyjął mnie z powrotem.
Ekstra! Ale to dzięki tobie mam tę pracę.
Nie, tamto było łatwe. To nie.
- Świat potrzebuje więcej takich ludzi. - Daj spokój!
Możecie myśleć, że jestem dramatyczny,
ale mówię poważnie, przez ciebie wstaje słońce.
Och!
- Oj! - Jak słodko!
Jeśli kiedyś cię ukrzyżują, będę obok.
Och, miłość.
Pomówię z rektorem.
- Co? - Zajebiście!
No i pięknie!
Patrzcie!
Chodźcie z nami.
Uniwersytet Barceloński z dumą prezentuje projekt
wymiany język…
Co się dzieje?
Przepraszam, Doktor.
Możemy zamienić słowo?
Zawieram umowę z Uniwersytetem w Phoenix w Arizonie.
Tylko chwila.
Uczeń jest bardzo niecierpliwy.
Lepiej, żeby to było ważne, inaczej stąd wylecisz.
Dziekan nie chce debaty na ponownie otwarcie auli.
- Chce. - Nie, wczoraj rozmawialiśmy.
Więc zrobimy to czy nie?
Zrobicie.
Ale może nie w głównej auli.
Zależy, kiedy ją skończą.
Jeśli nie, użyjcie audytorium.
Tak mówię ja, rektor.
Dziekan chyba zapomniał, kto tu rządzi.
Bojkotuje ten projekt.
Jakbyśmy mieli tu tylko płacić czesne i pisać egzaminy.
To nie przynosi prestiżu uczelni.
Pomówię z nim.
I może trochę dyskrecji?
Idę, idę…
Znasz tę zabawną historię o producencie lamp z Girony?
Nie obchodzi mnie to.
Kto tu rządzi? Ja!
Debata pierwszego roku odbędzie się podczas otwarcia auli.
Nie podważaj więcej moich decyzji.
Po co mnie tu ściągnąłeś?
Żebyś mnie polubił.
- Nie wkurzaj mnie. - Dobra.
To dla mnie włączyłeś Chaconne Bacha?
Jak miałem 16 lat, zabrałeś mnie na nie.
Do audytorium.
- I pozostawiło cię bez tchu. - Słyszałem ją tysiąc razy.
Nigdy mi nie mówiłeś.
Teraz wiesz.
Po co mnie tu ściągnąłeś?
Potrzebuję pomocy. Muszę skończyć wcześniej, niż planowałem.
Za dwa tygodnie, może mniej.
Po co ten pośpiech?
Dla miłości.
Zawsze pracowałem z miłości.
Tak, z miłości do pracy.
Ale ja kocham Pola. To też jest z miłości, tak?
Dobrze, że zjadłem przed wyjściem.
- Co to? - Otwórz.
Ubrania dziecięce?
Były moje?
Tak.
Trzymałam je w tym pudle
na moment, gdy zostawisz mnie dla dryblasa i zostanę babcią.
Victor nie jest dryblasem.
I nie mamy mieszkania.
Myślę, że to pudełko
pasuje idealnie do szafy w ostatnim mieszkaniu, jakie widzieliśmy.
Nie podobało ci się.
Ale tobie tak. Rozmawiałam z agencją.
Za miesiąc będzie wasze.
A wtedy…
do roboty, chcę w wnuka.
Nie boisz się, że moje dzieci będą jak ja?
Chcę, żeby były jak ty.
Co się dzieje?
- Mamo… - Co?
Czy to przeze mnie zaczęłaś pić?
Laura…
Nie mów tak!
Bo jestem, jaka jestem.
Nie kradnij mojego show, kochanie.
Miałam problemy, zanim się urodziłaś.
Ale przestałam pić.
Za to dalej kłamię. To na pewno.
Moja Laurunia.
Daj mi 101 wnuków.
Chcę być jak Cruella de Mon.
Próbowałeś frytek?
- Pyszne. - Oti.
- Serio dobre. - Ja ich nie zrobiłam.
To była Amy.
Biel mi pomógł.
Pewnie.
Toast za to, żebym zdała historię kultury.
- Okej. - Zdrowie!
Zdrówko!
I za Pola, który uratował Ligę Debat!
- My wszyscy. - Tak!
- Dobra. - Razem to zrobiliśmy.
Ty też coś powiedz, Rai.
Rzucam studia.
Jasne.
Co robisz?
Rzucam filozofię.
- No co ty. - Kończę z zajęciami.
- Ej! - Nie gadaj.
Mówi poważnie.
Tak.
Myślałem o tym i podjąłem decyzję.
Co zrobisz?
Pojadę do Indii, żeby się odnaleźć.
Nie mam pojęcia.
Chcę wam powiedzieć,
że byliście najlepszym, co mnie spotkało.
Wiem, że jestem snobem, rozpieszczonym bachorem,
ale was nie miałem.
Musiałem
uciec z mojego świata.
Już nie będę nieznośnym bogaczem.
Powodzenia.
Będzie dobrze.
Czasem trzeba podjąć decyzję.
To ulga. Polecam.
Odwrócić stronę.
Nie.
Spalić całą książkę.
Ty jesteś szefem?
Tak.
Ej! Skurwysynu!
Spokojnie.
Nie okradnę cię.
Po prostu wyjmę siusiaka
i nasikam, jak pies,
który cały dzień był zamknięty w domu.
Co ty wyprawiasz?
Skurwysyn!
Ty sukinsynu!
Przestań!
Co za oblech!
Przestań, do kurwy nędzy!