NETFLIX PRZEDSTAWIA
ORYGINALNY SERIAL MOVISTAR+
Ej, będzie dobrze. Wszystko powtórzyliśmy.
- Rozumiemy tematy… - Ogarnę to.
Będzie dobrze, stary. Tyle się uczyliśmy.
Nie umiem improwizować i…
Ja przejmę stery.
- Gdy zaczniemy… - Rozbierają to.
- Jezu, racja. - Aniol!
Nazywam się Pol.
Nie pamiętałem. Zapomnijmy Aniola.
Jasne. Co pan tu robi?
- Przyjechał pan to rozebrać? - Nie tylko.
Byłem tam z Axelem kilka dni.
- Tak? - Nie, nie ma go tu.
Poszedł do domu spać. Leń.
Została ciężka praca i, oczywiście,
poddał się w ostatniej chwili.
Nagle mu się spieszyło.
Musiał skończyć.
Jakby miał zacząć coś ważnego, wiesz?
Pol, dziekan czeka.
Już idę.
Dziękuję.
- Pa. - Powodzenia.
Axel robił nadgodziny, by skończyć dla mnie aulę.
Zakochał się w tobie.
No nie wiem.
Tak, wiesz.
Teraz doda ci to inspiracji, co?
Tak.
UCZTA PRZECIW FILOZOFII
PIĄTEK, 11:30 GŁÓWNA AULA
MISTRZOWIE
Dzięki zarządowi możemy dziś odsłonić
tę piękną, niedawno odnowioną aulę.
Ta niezwykła przestrzeń była świadkiem historii.
Tysiące studentów
świętowało tu ukończenie studiów.
Dziś też świętujemy.
Świętujemy wiedzę,
krytyczne myślenie.
Świętujemy mądrość.
Motto uczelni to…
„Libertas perfundet omnia luce”.
„Wolność skąpie wszystko w świetle”.
Niech zapanuje światłość.
Za bardzo mnie kocha?
Alfonso!
Właśnie wychodziłem.
- Och. - Mówiła pani, że ostatniego dnia
mogę skończyć o 12:00.
Czas na mnie. Mam listę nadgodzin.
Dobrze.
Ktoś ma przyjść?
Tak.
- Mogę jakoś pomóc? - Nie.
Daj. Widzę, że chcesz dostać wypłatę i wyjść.
Nie jestem tu dla zabawy.
Lakierowałeś krzesła na ogrodzie?
Tak. Tak, jak uzgodniliśmy.
Dobrze. Dam ci odcinek wypłaty
do podpisania i możesz iść.
Bez pośpiechu.
Teraz bez pośpiechu? Zabawny jesteś.
A więc tak,
zorganizowaliśmy tę ucztę,
by dyskutować o miłości.
Jedna sprawa…
A raczej jedno pytanie.
Nie studiuję filozofii, tylko matmę
i myślę, że tytuł debaty jest nieco dziwny.
Czemu „przeciw” filozofii?
To jest mandarynka.
Jest taka sama dla wszystkich.
Ale co myśli filozof?
Zastanawia się, czemu istnieje, skąd pochodzi
i dokąd zmierza.
Użyliśmy tego tytułu,
bo filozofia sprawia, że myślisz
i cię wyniszcza.
Więc chcieliśmy się spytać, czy refleksja jest konieczna do życia?
Nie żartujemy.
Jesteśmy moralni.
Podobno filozofia to droga
do śmierci z głodu.
Czy nie jest konieczna?
Jest konieczna, by w ogóle zadać to pytanie.
Gdy kwestionujesz, filozofujesz.
Więc pytanie powinno brzmieć:
czy filozofia mogłaby nie istnieć?
Być może jako filozofowie
jesteśmy skazani na myślenie o innych.
Czy jesteśmy skłonni do filozofowania?
Ludzie nie chcą rozważać pewnych poważnych spraw.
Tak, bo ludzie są praktyczni, jak dziekan.
Robi swoje, idzie do domu, a latem ma wakacje.
Zazdroszczę panu.
Potrzebuję wakacji przez takich studentów jak ty.
Gdzie jest Bolaño?
Pojadę tam,
ale wolałabym się pojawić, jak już zaczną debatę.
Tak jak tu.
Szczerze, nie spóźniam się tylko na własne lekcje.
Przepraszam.
Ważne jest…
Že nie piję od 183 dni.
Ale zastanawiam się, nie mogę wypić piwa
raz na jakiś czas, raz na tydzień?
Ciągnie mnie.
Szczególnie, że rzadziej widuję córkę.
Mieszka z chłopakiem…
I to tyle.
Bez picia, córki…
Zobaczymy, jak to będzie.
Czy miłość ogranicza naszą wolność?
Czy zmusza nas do czegoś?
Co wolimy? Życie w związku czy życie samemu?
Wolisz zaliczać.
Nie, poważnie.
W naszej kulturze istnieje presja,
by znaleźć kogoś i stworzyć rodzinę.
Przerwijmy ten trend.
Wielu ludzi zostaje razem,
bo takie jest życie.
Tak jest, gdy miłość znika,
ale zależność zostaje.
Co masz na myśli?
Że akceptujemy podporządkowanie jako nieodzowne?
Chcemy, by ktoś nas kontrolował, by pokierował nas przez życie.
Zawsze cytuję Dostojewskiego.
Dzień dobry.
Dostojewski pisał tak:
„Wolny człowiek niczego nie pragnie bardziej,
niż znaleźć kogoś, przed nim uklęknie”.
Świetne zdanie.
Ludzie są krusi i bezbronni.
I uzależnieni.
Tak, świetnie.
Może pan zacząć jutro?
Świetnie, pasuje mi.
Dom jest dużo, mnóstwo roboty.
Podpisz.
Prawo jazdy?
Cóż za ulga!
Tak.
Oczywiście, będzie umowa.
Jeśli przyjdzie pan o 12:00,
na spokojnie pokażę panu dom.
Świetnie. Dziękuję. Do widzenia.
- Podpisałeś? - Tak.
To czek na twoje nazwisko.
Alfonso Rubio Escobar.
Idę napić się na ogród, skorzystać ze słońca.
- Zanieść to? - Nie, policzyłbyś mnie za to.
Alfonso. Nie wychodzisz?
Proszę pani.
Nie chciałem pani zranić.
Nie przyszedłem tu dla zabawy, ale lubiłem tu pracować.
Dobrze, cieszę się.
Tak.
To tyle?
„To tyle” co?
Nie zasługuję na trochę…
Trochę czego?
Jak to ująć? Na coś więcej niż zimne „do widzenia”.
Powodzenia ze wszystkim.
Cieszę się, że panią poznałem.
- Nie bądźmy sentymentalni, dobrze? - Oczywiście.
Jestem pewna, że kiedyś znów się spotkamy.
Oby.
Proszę częściej lakierować
- krzesła… - Tak.
Pani Victorio.
Do widzenia.
Dziękuję.
ZUPA Z KURCZAKA „SPECJAŁ ALFONSO”
Dobrze, chwila.
W tak indywidualistycznym i narcystycznym społeczeństwie,
potrafimy w ogóle kochać?
Oczywiście.
Związki są skomplikowane, ale czy to nie my
je komplikujemy?
Musisz się wyluzować.
Zakochać się.
Jak słodko.
Zaraz zamienię się w cukierka.
Proszę, co to ma być?
Zjazd dla naiwnych?
Nie zdajecie sobie sprawy,
że większość waszych związków jest skazana na porażkę?
Moja przyjaciółka Silvia Montoliu zadała istotne pytanie.
Czy w naszym społeczeństwie
jest miejsce na miłość?
Wszyscy bez zastanowienia powiedzieliście „tak”,
jakby to była bajka.
Ja mówię „nie”.
Nie ma miejsca na miłość.
Przyszłość związku można zapisać jednym słowem.
Zerwanie.
I płacenie za motel.
Więc jaka jest alternatywa?
Wieczna samotność?
Zakochać się w sobie
i promować kulturę, w której wiadomo, jak być samemu.
Ale właśnie kochanie siebie daje nam zdolność do miłości.
Nie zaprzeczam tej zdolności.
Myślę, że większość związków
jest skazana na porażkę.
Może to i prawda,
ale nie można zaprzeczyć znaczeniu miłości.
Aplikacje randkowe są dowodem.
To nie miłość, chłopcze, to seks.
Miłość jest związana z dobrem i z czynieniem dobra.
Zaprzeczając miłości, zaprzeczasz dobru,
co nie jest etyczne.
Prawdziwa miłość to iluzja.
Kochać chorą osobę,
prawie nikt tego nie robi.
Bo nikt nie może oddać całego serca drugiej osobie.
Wystarczy, nie?
Trochę to smutne.
Wolę być naiwny,
wierzyć w miłość i… Bolaño, nie słuchaj na minutę, proszę.
Oti…
Dalej cię kocham.
- Rządzimy! - Tak!
Bolaño też! Nieźle się pokłóciliście.
- Cicho. - Rozwaliliśmy to.
A ty znalazłaś miłość.
- Zabiję Arnau. - Wyszedł. Boi się.
Nie podobała mi się ta scena.
To był uroczy gest.
- Myślę, że powinnaś dać mu szansę. - A co z Axelem?
Cześć!
Tato?
Cześć. Taty nie ma.
Dobrze. Idę do pracy.
- Czekaj, jak poszło? - Dobrze. Nawet bardzo.
Cieszę się.
Szkoda, że nie poszłam z twoim tatą.
Ojciec na debacie filozoficznej?
W czym problem?
Jest głupi?
Nie.
Po prostu nie mogę sobie wyobrazić, jak mówi na te tematy.
Myślę, że potrafi zrozumieć wiele rzeczy.
Co się dzieje?
Widzieliśmy twoje tabletki.
Twój ojciec je znalazł, gdy szukał ubrań dla Raia.
- Tak… - Spokojnie.
- Dobrze się czujesz? - Tak.
Nic mi nie jest. Jestem na lekach, ale nie chcę, żeby ludzie wiedzieli.
Nic nie mówiliście. Wpadł w histerię?
Trochę. Jak ty teraz.
Mogę wyjaśnić.
- To był kolega z pracy. - Nie pytałam.
Nie musisz się tłumaczyć ani czuć się winny.
Tak, twój ojciec dużo płakał.
Bał się, że straci syna.
Powiedziałbym wam, ale nie chciałem kazania.
Jakiego kazania?
Teraz wie.
Chce tylko z tobą porozmawiać.
Naprawdę?
Tak, skarbie, nie martw się.
Jesteś dla mnie jak mama.
Silvia?
Cześć. Mogę wejść?
Nie wierzę w to.
Jesteś pijana? Czy udajesz?
Byłam na spotkaniu związku.
I piliśmy pomiędzy każdą decyzją.
Ale spokojnie, dobrze się czuję.
Dzięki za przypominanie,
jak dobrze jest pić. - Wybacz.
Nie, to mój problem.
- Wypiłabym 14 drinków. - Dobrze.
Ale piłam z Octavim,
który jest serio fajnym facetem.
Nie jest ostatnio trochę kobiecy?
Daje mi pianki i…
bananki.
- Poważnie? - Tak.
To dziwne.
Dziwne jest to,
że siedzisz tu,
a nie ze swoim chłopakiem.
Jakim chłopakiem? Idiotą?
- Nie powiedziałam tego. - Ale pomyślałaś.
Powiem tak.
Wiedziałam, że był idiotą, ale był moim idiotą.
I był dobry w łóżku.
Ale postanowiłam to zakończyć.
Bo nie podejmuję decyzji po twojej scenie na klatce.
Scenie w oparach alkoholu.
Chodź, pokażę ci miejsce, które ci się spodoba.
Nie bar.
Zostaw mnie
Przestań doprowadzać mnie do szału
Chcę wiedzieć
Czy jesteś ze mną
Tej nocy
Hej…
Co się stało? Skąd ta mina?
Nie mów, że całe to „miłość ssie”
- nie było do mnie. - Słuchaj.
Nie jestem złą wiedźmą. Jestem Bolaño. I tyle.
- Czy to takie ważne, co myślę? - Podziwiam cię.
Przestań podziwiać mnie jak obraz Velazqueza.
I pamiętaj, od następnego roku
nie będę cię uczyć.
Wróciłem… odpocząć.
Jasne.
Okej, przekroczyłem granicę. Ale nie chcę problemów, dobrze?
Boże, urządziłeś scenę przed wszystkimi.
Tak. Ale mówiłem prawdę.
Arnau…
- Nie wrócimy do siebie. - Tak. Dobrze.
Mam inne rzeczy, wiesz.
Kocham cię, jesteś dobrym przyjacielem i wieki byliśmy razem, ale…
Przepraszam.
Nie pomyślałbym, że to twój szalony pomysł, gdybyś od tego zaczęła.
Ile szalonych pomysłów mam?
Dużo.
I kocham je.
I kochasz to, że jestem pełna sprzeczności?
Ale nie będziemy razem, okej?
Nie!
- Kevin, piwa? - Tu.
Dino mówi, że stolik 10 ma być obsłużony za 5 minut.
Chodźmy.
Tato.
Cześć.
Jak się masz?
- W porządku? - Tak.
Więc to ta słynna miejscówka.
Dobrze cię traktują?
Tak, tutaj tak.
Cieszę się.
Nalej mi kieliszka.
Pol, skarbie, myślisz, że Biel mógłby do nas dołączyć?
Alfonso i Gloria. Moi rodzice.
O Boże! Do usług!
Świetna robota z synem.
Miałem nadzieję, że zauważysz i dasz nam budkę.
Bez obaw. Proszę za mną. Przygotuję najlepszy stolik.
Linie Lotnicze Satanassa dziękują za zaufanie.
Mogą państwo na moment zapomnieć o swoim nudnym życiu.
Mam złe wieści.
Dziś nie śpiewam.
Banda hipokrytów.
Wpada mój głuchy znajomy.
Migamy. Ludzie myślą, że dobrze się bawię,
ale mówimy o chemioterapii jego brata.
Usiądę, żebyście mogli cieszyć się
występem kapitana.
Wyznam coś…
Nauczyłam go wszystkiego, co wie.
Mam nadzieję, że was nie oszołomimy.
Zacznijmy od Dino!
Nie jestem taka, jak sobie wyobrażasz
Spokojna, prosta kobieta
Ta, którą kiedyś porzuciłeś I która zawsze wybacza
Ta dziewczyna
Nie jestem nią
Nie jestem tym, kim myślałeś
Białym gołębiem Przez którego woda tańczy
Która śmieje się ze wszystkiego Na wszystko się zgadza
Ta dziewczyna
Nie jestem nią
Nigdy nie będziesz mógł się pochwalić
Że igrałeś
Z prawdą, z miłością
Ze wszystkimi innymi
Jeśli naprawdę mnie kochasz
Nie jestem już tą dziewczyną
Którą przeraziła burza
Zmaga się z falami Znajduje plażę
Ta dziewczyna
Nie jestem nią
Ale jeśli tylko szukasz przygody
Postaw straż wokół swojego domu
Nie jestem tą, która traci nadzieję
Już nie
Nie jestem taka, jak sobie wyobrażasz
Spokojna, prosta kobieta
Która pewnego dnia odchodzi I zawsze wybacza
Ta dziewczyna
Nie jestem nią
Ta dziewczyna
Nie jestem nią
Brawo!
Dajcie mi chwilę.
Przedstawię wam dwójkę ludzi.
Jedna to wykładowczyni etyki
na Wydziale Filozofii.
Jest na szczycie
Olimpu uniwersytetu.
Nie powiem, jak się nazywa, by nie złościć Marii Bolaño.
Maria Bolaño.
Brawo!
Druga osoba to jej student.
Dziedzictwo Grecji, urodzony filozof.
Chodź na scenę.
Apollo Rubio!
Apollo? Podoba mi się!
Brawo!
Piękny!
Powiedz coś.
- Co? - Mnie pytasz?
Możesz wymyślić nagrodę.
Albo ją przyjąć. Nie wiem!
Tylko zwięźle, tak? Wiem, że tak.
Nagrodę?
Cóż…
Wiem, co jest moją nagrodą.
To świadomość,
że odkąd się urodziłem, ktoś dbał o to, czy zjadłem śniadanie.
Nie szedł spać,
gdy ja nie mogłem.
Ktoś, kto cierpiał, bo obwiniał się,
że nie mógł dać mi tego, na co według niego zasługiwałem.
Nie miał łatwego życia,
ale dalej opowiada mi kiepskie żarty.
Musi wiedzieć, że nic mi nie jest.
Że…
Wiem, że mogę na niego liczyć.
Nie wierzę, że kiedyś będziemy mieszkać osobno.
Tato, jesteś moją nagrodą.
Brawo, Apollo.
Cóż…
Gratuluję emocjonalnego momentu z ojcem.
To miłość, w którą wierzę, rodzica i dziecka.
- A miłość nauczyciela do ucznia? - Bo się wzruszę.
Nie będziesz już mnie uczyć.
Znajdziesz tak samo dobrych nauczycieli.
Albo nawet lepszych.
Bolaño jest tylko jedna.
Czekaj, jeśli się skupię,
może się trochę wzruszę.
Nie śmiej się. Jesteś inspiracją.
Mogę cię pocałować?
Mały, dyskretny pocałunek.
Skończ z tym całowaniem i z nauczycielami.
Twojego nauczyciela i mnie nie będzie
z tobą w najważniejszych momentach.
Nauczyciel to…
miłe wspomnienie.
Nic więcej.
To prawda, że mamy ego,
ale czas nabrać wiatru w skrzydła.
I lecisz sam.
Będziesz popełniał błędy.
Mówię to jako ekspertka w tej dziedzinie.
Słuchaj, Pol,
niektórzy ludzie istnieją,
a inni żyją.
Co wolisz?
Istnieć czy żyć?
Mój syn to prawdziwy skarb.
Taksówkarz też to wie. Powtarzałeś to całą drogę.
To prawda.
Uświadomiłem sobie, że jestem dobrym ojcem.
Nie wątpiłam w to.
Co to?
„Alfonso Rubio”.
Zmieścisz się?
Dobrze.
Pomóż mi.
Garnitur.
Jest liścik.
„Wspaniały garnitur dla prawdziwego dżentelmena. Vicky”.
Patrz.
Dobrze…
Boże.
Bogaci ludzie są dziwni.
A ty jesteś dobry.
Masz, zaciągnij się.
Niech opary przenikną twoje ciało.
Nie bądź dupkiem,
bo wypiję wszystko, co zostało i zjem lód.
Więc moim obowiązkiem jako dżentelmena jest pozbyć się tej whiskey.
Co, Maria Bolaño?
Nie pieprzymy się?
Za mało we mnie faceta.
Ale to nie twoja wina.
W moim domu wszystko jest możliwe.
Dalej mi nie ufasz?
Teraz tak.
Teraz mnie podniecasz.
Nie zamierzam cię pocałować.
Cóż, nie pierwszy raz ktoś mnie odrzuca.
Posłuchaj.
Myślę, że im bardziej chcesz pić, tym bardziej chce ci się pieprzyć.
To droga ucieczki.
Seks. To też uzależnienie.
Pocałuj mnie, tylko raz.
I zobaczymy, co dalej.
Pocałuj mnie i daj się ponieść wyobraźni.
Dobra.
Albo zamknę oczy,
pomyślę o Clarku Gable
- i się pocałujemy. - Pewnie.
Ja jestem Clark Gable, a ty…
Dean Martin.
Axel!
Axel.
- Zejdź na dół. - Co jest?
Odnowiłeś najlepszą aulę na świecie.
Co mówiłeś?
- Co się stało? - Nie mogłem czekać do jutra.
Dziś było intensywnie. Uczta poszła świetnie,
ale gdy wszedłem
i zobaczyłem, co zrobiłeś…. Dzieło sztuki.
Dlatego…
Jeszcze bardziej się w tobie zakochałem. Wiedziałem, że zrobiłeś to dla mnie.
- Cóż… - Nie, daj mi mówić.
Przeze mnie jesteś chory.
Nie wiem, czym jest szczęście,
ale to pewnie to, co czuję z tobą.
I jeśli…
Nie wiem, jeśli chcesz i…
jeśli czujesz to samo, moglibyśmy być razem.
Bez moich nudnych gadek.
Już czas, hm?
Nie chcę płakać.
Chcę, żebyś płakał.
TRZY LATA PÓŹNIEJ
Co?
- Udało się! - Udało się!
- Zajebiście. - Tak.
- Ej! - Hej!
Pięknie.
Mamy to!
Widzieliście Bolaño?
- Nie. - Myślałem, że przyjdzie.
- Cóż. - Twój chłopak.
Oti…
- Pani Montoliu. - Profesor Rubio.
- Obroniłem się. - Jeden z nielicznych ocalałych.
Co dalej?
Cholera. A co z Bolaño?
Podróżuje po greckich wyspach z Dino.
- Niezłe wakacje. - Ano.
Ale kazała mi przekazać ci wiadomość.
Kazała mi dać ci „małego, dyskretnego buziaka”.
Patrz na niego.
Skąd wziąłeś ten garnitur?
Fajny, co? Trzymałem go na specjalne okazje.
- Nienaganny. - Chodź, wygnieć go uściskiem.
Udało mi się.
Nigdy w ciebie nie wątpiłem. Jesteś dziwakiem w rodzinie.
Gratulacje.
Dziękuję.
Więc Axel nie przyszedł?
Nie mógł.
Ma urwanie głowy w pracy.
Racja. Wybacz, że to powiem, ale…
Przestań.
Pozwól mi mówić.
Na taką okazję bierze się wolne.
Proszę, powiedziałem to.
- Oti, gratulacje. - Dziękuję, tato.
- Oti, skarbie. Mamo.
Matematyk i filozofka!
Udało mi się, co?
Wiesz, co to?
„Eudaimonia”. Nie mam pojęcia.
Co to, łacina?
- Greka. - Aha.
Dosłownie oznacza „dobrego ducha”.
Tak jakby… szczęście.
Nie sądzisz, że czas przyznać, że jesteś szczęśliwy?
Oczywiście… „Eudei”… cholera, szczęście do nas zawitało!
Dokładnie!
Hej…
Świetna pierwsza lekcja.
Nawet ja zrozumiałem.
Daj mi piątkę, nauczycielu!
Dam ci piątkę z plusem.
Nie powinienem tego mówić.
Ze mną jako uczniem miałeś łatwo,
ale gdy staniesz przed 25 gówniarzami…
To będą czarujące gówniarze.
- Chodźcie na zdjęcie. - Zdjęcie.
Tak.
Czekajcie na mnie, proszę.
No, dalej.
Oti, trochę w tę stronę.
- Jak słodko! - Pani też!
Hej, Cati.
Tak, dzwoniłem.
Wiem, zawracam ci głowę,
ale mówiłaś, że sprawdzisz wolne stanowiska…
Nic nie ma?
Tak.
Po prostu czekam na stanowisko nauczyciela od roku.
Tak, racja. Cierpliwości.
Obym tylko nie malował ścian całe życie.
Jak chcesz odmalować mieszkanie, daj znać.
Dobrze.
Tak. W przyszłym tygodniu nie będę cię irytował moimi telefonami.
Świetnie. Dzięki.
Pa.
Niemożliwe
Nie mów mi
Że jednak za mną tęsknisz
Wszystkie te sny
O zgubieniu się na morzu
I lata też dały o sobie znać
Tak dawno cię nie widziałem
Pewnie jesteś trochę inna
Słodszy wygląd
I ostrzejsze słowa
Pamiętam cię przemoczoną
Deszczem tego ranka
W styczniu '84
I twoje zabłocone buty
I krzyczałem
Że chcę gumę Kosmos
Zabierz mnie na Wenus
W twoim sercu pełnym
Historyjek
Chcę gumę Kosmos
Żebyśmy nauczyli się latać
Nad to morze z twoich snów
Niewidzialnych snów
Tak ciężko sobie przypomnieć
Nie śmiem nawet oddychać
Jeśli wrócisz, będę cię bardziej kochał
Tak ciężko sobie przypomnieć
Nie śmiem nawet oddychać
Jeśli wrócisz, zabierz ze sobą swoje morze