SRPSKA POSLA BRATE
Al van jongs af aan was ik geobsedeerd door de zoektocht naar perfectie.
Waarschijnlijk omdat "perfectie" een woord was
herhaalden mijn architectuur professoren de hele tijd.
Tijdens mijn eerste jaren als architect,
Ik raakte geobsedeerd door het ontwerpen van mooie gebouwen, proportioneel nauwkeurig.
Maar 20 jaar geleden
Ik ging door een enorme crisis
dat deed me nadenken over de betekenis van mijn werk.
De ongemakkelijke waarheid is wat we 'architectuur' noemen
is eigenlijk ontwerpen
voor de rijkste één procent van de bevolking.
Het is niet alleen verkeerd in termen van sociale rechtvaardigheid,
maar het is ook een onhandige bedrijfsstrategie.
Vijftien jaar geleden hebben we besloten om de ontvangers van onze projecten te veranderen,
en we reisden naar Rwanda met het doel
ziekenhuizen te bouwen.
Daar vonden we een kraamkliniek die moeders ziek maakte
vanwege een foutief ontwerp. Nogal een paradox, niet?
Als we weten dat een simpele kijk op de natuur de gezondheid radicaal kan verbeteren,
waarom dan niet een ziekenhuis ontwerpen waar elk gezin zijn eigen uitzicht heeft?
Ziekenhuizen ontwerpen volgens die logica was doorslaggevend, maar...
de daadwerkelijke gemeenschap helpen om het met hun eigen handen te bouwen
was een van de meest verrijkende ervaringen van mijn hele leven.
Twintig jaar geleden,
na een ernstige persoonlijke crisis,
Ik begreep die perfectie in architectuur
gaat niet over het bouwen van mooie gebouwen.
Ik geloof echt dat geweldige architectuur kan genezen
zolang het gericht is op wat echt essentieel is en al het andere vergeet.
Zoals Antoine de Saint-Exupéry had gezegd
"Perfectie wordt niet bereikt als er niets meer aan toe te voegen is,
maar als er niets meer is om mee te nemen."
Dank u.
Hartelijk bedankt.
Hallo.
Ja, ja, natuurlijk.
Voor Concha, hier ben je.
Goed, goed, sorry, meneer.
U zult ons moeten excuseren.
Ik moet meneer Angust meenemen,
anders gaat hij zijn vlucht missen.
Hartelijk bedankt.
Kom op.
Je auto is hier.
OK.
Bedankt voor uw komst naar Parijs. Ik weet dat je het niet leuk vindt.
Hoe kon ik? Je weet niet eens wat de zon is.
Draag je hem nog steeds, Jeremy?
Ik kan haar niet vergeten, Jean.
Nou, het heeft lang genoeg geduurd. Ze heeft je 20 jaar geleden verlaten.
Misschien heb ik een vakantie nodig, wat rust.
Dat zeg ik al maanden.
Jij werkt te veel. Ga naar buiten, ontmoet mensen.
Ik moet gaan.
OK.
Neem me niet kwalijk. Hallo?
Hallo, alsjeblieft?
Hé, het spijt me dat ik u stoor,
maar eigenlijk besteedt niemand aandacht aan mij.
U gaat niet toevallig naar het vliegveld?
Nou, als het verkeer het toelaat ...wel
Dit is zo gênant, maar ik sta op het punt mijn vlucht te missen
en er is geen enkele gratis taxi.
Vind je het erg als ik mee mag rijden?
Het spijt me, ik wilde je niet lastig vallen.
Kom op, stap in.
Ja?
Ja!
O God, dank u, dank u!
Stap in. Let niet op hem.
Bedankt. Ik ben doorweekt
Ik kan dat zien.
Jeremia Angust?
Was je op mijn conferentie?
- Nee. Je naam staat op dat boek in je tas. - Natuurlijk.
- En uw adres in Warschau ook? - Ja, Warschau.
Ik ben Texel. Ik ben Texel Textor. Ik ben Nederlands.
Wauw.
Wat, ben je verrast door mijn naam of door het feit dat ik Nederlands ben?
Uw naam.
Ja, een beetje vreemd, denk ik.
Ja het is. Maar het heeft een mooie klank.
Nou, shit, jij bent de eerste persoon die ik heb ontmoet
die mijn naam leuk vindt.
Wist je dat die Textor... Shit!
- Wat is er gebeurd? - Mijn koffer.
Je had die tas pas toen je instapte.
Hé, stop de auto, alsjeblieft!
- Waarom? - Verdorie.
Ik weet waar ik het heb gelaten. Het is op de hoek waar je me oppikte.
En daar zit mijn paspoort in.
Ik heb het in de deuropening gezet om te beschermen tegen de regen.
Ga je je vlucht missen?
Ja, ik ben bang van wel. Ik kom strak met tijd .
Oké, kijk, het is goed. Ik loop terug.
Kun je een taxi nemen?
Ik heb een uur gezocht naar eentje die gratis is
- Bedankt. - Ja.
Jeetje, hij had eruit kunnen komen.
Hij is net zijn fooi kwijt.
Dankjewel.
Wil je weten waarom ik Texel ben genoemd?
Ik denk dat mijn ouders Texel erg leuk vonden.
Het is in Nederland. Weet jij het?
Ik heb ervan gehoord, ja.
En mijn achternaam is Textor.
En Textor komt van het Latijnse "texere", wat weven betekent.
Het betekent dus eigenlijk woorden die met elkaar verweven zijn.
Maar, weet je, ik geef de voorkeur aan een meer grootse betekenis zoals "degene die tekst weeft".
- Interessant. - Weet je, het is jammer dat ik met deze achternaam geen schrijver ben.
Je kunt altijd beginnen.
Denk je dat?
Wij zijn hier.
Ik moet rennen. Het was leuk je te ontmoeten.
Oke.
Hallo! Succes!
Shit.
Hallo, Jean. Ik kwam wat problemen tegen op weg naar het vliegveld en ik miste mijn vlucht.
Serieus, wil je dat ik kom?
Nee nee nee. Ik heb geen gezelschap nodig voor twee uur. Ik kan het aan.
Bel me als je iets nodig hebt.
Ja, oké, doei.
Geniet van je luchthaven.
Welkom in de VIP-lounge, meneer.
Dank u.
"Angust deed niets meer dan uitleggen"
wat we al in zijn boeken hadden gelezen. Teleurstellend."
We hebben onze vluchten gemist.
We moeten gewoon wachten.
Hoe gaat het met je boek?
Ik lees geen boek.
O ja, ik begrijp het. Ik kan ook niet lezen als er zoveel mensen in de buurt zijn.
- En ik haat luchthavens. Jij niet? - Mijn excuses...
Ze zeggen dat je interessante mensen ontmoet op luchthavens,
maar weet je wat voor soort mensen je hier ontmoet?
Nee.
Welk soort?
Het zijn allemaal leidinggevenden op zakenreis,
en, zoals, een zakenreis is een volledige afwijzing van een reis zelf.
Ik denk dat ze het commerciële verplaatsing hadden moeten noemen.
- Vind je niet? - Het is een interessant concept.
Ja, het is interessant,
ook al ben ik er vrij zeker van dat je hier op zakenreis bent.
Niet precies.
Nou, je bent hier zeker niet op vakantie.
De waarheid is dat ik niet echt zin heb om te praten.
- Hoe brutaal. - Wat?
Ik denk dat je behoorlijk onbeleefd bent.
Ik begrijp je niet. Ik heb je hierheen gebracht en daardoor heb ik mijn vlucht gemist.
Ja, nou, ik heb de mijne ook gemist.
En nu val je me lastig.
Zoveel vijandigheid.
Wie ben je?
Oh het spijt me. Ik ben Texel. Ik ben Texel Textor. Ik ben Nederlands.
En wat wil je in godsnaam van me?
Het spijt me, maar praten is niet verboden.
Ik kan je niet tegenhouden om te praten, maar je kunt me niet dwingen om te reageren.
Oké, dan denk ik dat ik je gewoon over mij moet vertellen.
Ga je me dwingen deze lounge te verlaten?
Nee bedankt.
Waarom doe je dit?
Omdat ik er zin in heb.
- En ik heb het gevoel... - me in mijn gezicht te stompen.
ik wou niet zeggen....
Dat hoeft niet. Ik kan zeggen.
Maar trouwens, fysieke straffen zijn niet legaal,
en daarbovenop een vrouw slaan,
nu, dat is vooral taboe.
Heb je een hogere ambitie dan mensen lastig vallen?
Nee.
- Ik wel. - Nee, dat doe je niet.
Hoe weet je dat?
Je ziet eruit als een zakenman en verdient veel geld
is niet zo'n hoge ambitie.
Ik ben geen zakenman. Ik ben een architect.
Werkelijk?
Kijk om je heen.
Dit is mijn werk.
Wauw!
Ben jij de architect?
Zie je dat model?
En we zijn... hier?
Nee, we zijn er.
Oh... was je blij met het resultaat?
Niet precies. Het was lang geleden.
Ik heb mijn stijl door de jaren heen gepolijst,
Ik denk dat het originele ontwerp onnodige elementen, ruimtes...
Perfectie wordt niet bereikt als er niets meer aan toe te voegen is,
maar als er niets meer is om mee te nemen.
Weet je zeker dat je niet op mijn conferentie was?
IK? Niet...
Ik vind dit gebouw ongelooflijk.
Hé, laten we wat drinken.
Nee, dank je, maar ik heb veel werk te doen...
Alstublieft. Luister, ik weet dat ik je lastig viel en dat ik je je vlucht heb laten missen.
- Het is niet nodig. - Laat me niet slechter voelen. Een cocktail?
Ik vat die glimlach op als een ja.
Komen.
Ik heb een vraag. Waarom heb je mij uitgekozen om lastig te vallen?
Jij inspireert me.
Ik denk dat er een zekere commotie over jou is.
Houd jezelf niet voor de gek. Ik ben niet beschikbaar.
O, begrijp me niet verkeerd. Je lijkt nieuwsgierig naar dingen.
- Nieuwsgierig? - In feite,
Ik denk dat je brandt van verlangen om mijn geheim te weten.
En je denkt echt dat ik zo geïnteresseerd ben om over je te horen.
O ja.
Vertel me.. heb je ooit iemand vermoord?
Neem me niet kwalijk?
Ik heb iemand vermoord toen ik klein was.
Maak je nu een grapje?
Ik zie dat je nu geïnteresseerd bent in mijn verhalen.
Perfect.
Dan ga ik je vragen je ogen te sluiten
en visualiseer het verhaal dat ik je ga vertellen
tot in de details.
Het is een driedelig verhaal, de eerste walgelijk,
de tweede eng, en de derde zal eindigen met liefde.
Ben je klaar?
Ja tuurlijk.
Ik moet dus ongeveer 10 jaar oud zijn geweest.
En ik woonde in de buitenwijken van Rotterdam
in een kleine house met mijn moeder, haar man en onze drie katten.
Ik weet wat je bedoelt. Ik ben in zo'n buurt opgegroeid.
Altijd de buren horen.
- Nee, shit! - Wat is er verkeerd?
- Welk type gebouw stel je je voor? - Wie kan het wat schelen?
Je stelt je een gebouw voor van toen je een kind was, nietwaar?
Ja. Typisch communistisch gebouw.
Oké, kijk, het is normaal. Als we een verhaal horen,
we gebruiken foto's van onze eigen herinneringen om een ​​beeld samen te stellen.
We worden in feite als de architecten van het verhaal.
Dat is een wijze observatie.
Ja, maar ik kan je verzekeren
jouw gebouw was niet zoals het gebouw waarin ik woonde.
Omdat ik in een camper woonde
op een camping ver buiten de stad.
Weet je nog dat ik je vertelde dat het eerste deel van mijn verhaal walgelijk zou zijn?
Toen ik klein was, was eten altijd een probleem voor mij.
Ik kon niet tegen veel texturen en smaken, en niemand in mijn familie kon koken,
dus de vis was ofwel te rot of het vlees was erg taai?
en mijn moeder was de hele tijd aan het koken en DIKKE maakte het allemaal af.
WHO?
Oh, zo noemde ik mijn stiefvader,
want hij at altijd en maakte veel lawaai.
Het was walgelijk. Ik zat daar altijd in stilte. Ik was een heel rustig kind.
Oh, een terzijde, de drie katten waren zwerfkatten, geen stamboom.
Ik dacht aan over jou met brilletjes
Het is een stereotype. Maar ja, ik had wel een bril.
En met een verdrietig gezicht.
Je hebt gelijk. Als een kind geen liefde voelt, kan zijn gezicht het niet verbergen.
Niemand hield van je?
Mijn moeder sprak alleen maar tegen me om te zeggen dat ik moest eten.
En ik heb het geprobeerd, echt waar.
Eet op.
Maar elke keer dat ik moest slikken, kreeg ik niets naar binnen.
Dikke stond dan op en sloeg me in het gezicht.
En je moeder heeft nooit iets gezegd?
Nee. Ze bedacht een nieuwe strategie.
Elke keer als ik mijn bord niet op had,
Ik kreeg de taak om de maaltijden van de kat te bereiden.
Weet je wat ze graag eten?
Blikken slijmerig kattenvoer,
al dat overgebleven vlees en soms zelfs konijnendarmen vermengd met rijst.
Beter dan in elkaar geslagen worden?
Nee. Sterker nog, ik gaf de voorkeur aan de afranselingen
omdat ik dat allemaal met mijn eigen handen moest voorbereiden.
Anders zouden de domme katten het niet eten.
Heeft de nieuwe straf iets opgeleverd?
Nee. In feite, op een dag,
er gebeurde iets ondenkbaar.
De katten miauwden en miauwden,
en ze werden gek aan mijn voeten.
En toen, plotseling, nam ik een vuist.
- Hoe vies. - Mmmm.
Het was heerlijk.
Ik heb nog nooit zoiets lekkers geproefd,
maar ik was bang.
Ik wist dat ik het op de een of andere manier niet was die het wilde eten.
Het was alsof een innerlijke vijand me het liet doen,
een innerlijke vijand die duizend keer krachtiger is dan een watje als God.
Ik geloof niet in God.
Oke, je hebt gelijk. Er is geen definitief bewijs van het bestaan ​​van God,
maar het bewijs van de vijand binnenin is voelbaar.
Het is wat elke dag je pad kruist, alles vernietigend wat de moeite waard is.
Het is wat al je eenzaamheid naar boven haalt
en dat van al je vrienden.
Het is wat je walgt van jezelf.
Weet je wat? Er zijn artsen voor gevallen zoals die van u.
Het spijt me, ik wil je niet meer lastig vallen.
Hey wacht.
Mijn excuses.
Heb je honger?
Wat?
Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik heb honger.
Dit is een persoonlijke oproep voor de heer Antonio Carrizosa.
Alstublieft, Mr Carrizosa, ga naar Gate F12. Dank u.
Heb ik iets gemist of vermeldde dat verhaal niets over het vermoorden van iemand?
Ik kom op dat deel.
Dat was dus alleen de introductie.
Het was absoluut noodzakelijk.
Natuurlijk.
Zie je, ik was ongeveer 12 jaar oud
en er was een meisje in mijn klas genaamd Feline.
Ze was mijn enige vriendin. Leuk, charmant, grappig,
niet de slimste van de klas, maar ze haalde goede cijfers.
Ze was daar de beste balletdanseres.
Dat was op mijn school de sleutel tot populariteit.
Zo was het ook met mijn school met sporten.
Franck Hoffman was het populairst. Iedereen was dol op hem.
- Ja, je was jaloers op hem. - Ik? Nee.
Kom op, Angust. Ik zie het aan je gezicht. Je haatte het kind.
Helemaal niet. Eigenlijk was hij een van mijn beste vrienden.
We speelden samen in het rugbyteam. Hij was de kapitein.
Nee. Verdomme.
Wat is er verkeerd?
Wat voor school stel je je voor?
Nee, niet weer.
Je stelt je de school voor uit je kindertijd,
maar ik kan je verzekeren dat onze scholen heel verschillend zijn.
We droegen uniformen en we hadden zelfs nog nooit van rugby gehoord.
Mijn school was heel anders. Het leek wel een oud paleis.
De Nederlandse barok kent u vast wel, toch?
Het ding is dat iedereen Feline aanbad. Ik hield van haar.
Ze was mijn vriendin, maar diep van binnen kon ik haar perfectie niet uitstaan.
Oh, houd in gedachten, ik was zwak en zag er ziekelijk uit,
- Wilt u wat water, meneer? - en deed altijd mijn uiterste best om mensen te plezieren.
Ik wilde dat ze dachten dat ik aardig en leuk was,
maar het is me nooit gelukt. Ik ben niet zoals jij.
Mensen mogen me niet altijd.
Oh kom op. Natuurlijk doen ze dat.
Je chauffeur was eerder van streek toen hij me ophaalde. Ik bedoel, kijk naar mij.
Wat is het probleem?
Je kunt niet altijd zo politiek correct zijn, Angust.
Het zal je op een dag in de problemen brengen.
mm.
- Wat? - Moet je zoveel lawaai maken?
Sorry, ik heb jouw manieren niet.
Het punt is dat ik Feline steeds meer begon te haten.
Weet je, ze had alles.
Een heerlijk huis,
tonnen speelgoed en familie die, weet je, echt van haar hielden.
Maar elke keer dat ik daar was, voelde ik echt de drang om, weet je, mijn sporen na te laten.
En ze bleef je uitnodigen?
Nee! Ik denk dat ze medelijden met me had.
En toen deed ik het.
Deed wat?
Nou, hier komt het enge deel.
Op een nacht hadden mijn moeder en Dikke ruzie en beledigden ze elkaar
en ik lag opgerold in mijn bed en probeerde te ontsnappen aan het lawaai,
maar dat kon ik niet in de camper.
Die avond had ik een ander doel.
Ik wilde Feline's perfectie elimineren.
Weer de innerlijke vijand?
Precies.
- Sterf, sterf, sterf, sterf ... - Sterf!
De volgende dag kwam de leraar naar de klas.
Plie en strek en houd vast.
Vouw, vouw ...
Wat...
Wat is er met haar gebeurd?
Het was niet jouw schuld.
Natuurlijk was het mijn schuld.
Ze was prima in orde en toen plotseling uit het niets,
ze stierf aan een hartaanval.
Als het zo gemakkelijk was om te doden, ben ik bang
er zouden niet zoveel mensen meer op de planeet zijn.
Ik twijfel er niet aan dat Feline's dood mijn schuld was.
Er is niets krachtiger dan een geest gedreven door overtuiging.
Mijn haat heeft haar vermoord. Maar later verloor ik die kracht.
Dus je denkt dat je superkrachten hebt?
Maak me niet belachelijk.
Je vertelde me net dat je een klein meisje half vermoordde door te bidden. Wat had je verwacht?
Oke, je hebt gelijk. Ik ben niet een of andere grote crimineel.
Ik waardeer deze momenten van helderheid.
Je moet je realiseren dat ik maar twee mensen in mijn leven heb vermoord.
Dat is een middelmatig cijfer. Je moet hogere ambities hebben.
De demon van schuld weerhield me ervan door te gaan.
Na de tweede moord?
Ja.
Gaat het?
Ik ben al dat gepraat over demonen en moord zat.
Ik heb veel werk te doen.
OK.
Fijne avond. Wees voorzichtig.
Ja jij ook.
Dit is een persoonlijk telefoontje voor meneer Yoshihito.
Ga naar poort F42. Uw vlucht naar Frankfurt staat op het punt te vertrekken.
Waar heb je dat mes vandaan?
Sorry, welk mes?
Jezus, Angust, hoe krijg ik hier een mes in?
Doe dat niet. Er zijn mensen in de buurt.
Ik laat mijn voet zakken als je je koptelefoon uitdoet.
Kom op Angust, ik heb nog een verhaal over,
en ik beloof je dat het de beste is.
Wie ben je?
Ik ben Texel. Texel Textor en ik ben Nederlands.
Dat is alles?
Nee, ik heb nog een verhaal over.
Je hebt tegen me gelogen.
Ik weet dat ik veel praat, maar ik lieg nooit.
Je was op mijn conferentie en je wist wie ik was toen je in mijn auto stapte.
- Wauw! Dat is echt schokkend. - Wat is?
Hoeveel dat meisje op mij lijkt.
Alstublieft. Ze heeft hetzelfde figuur. Ze heeft dezelfde sokken aan. Jij bent het.
Kijk, ik zweer het, ik weet niet wie dat meisje is.
-Jan? - Wat is er?
Kun je de lijst bekijken van de mensen die mijn conferentie hebben bijgewoond?
en kijken of er een meisje is dat Texel Textor heet?
- Texel met een X? - Zeker, zeker, waar gaat het over?
Ik vertel het je later. Doe het gewoon voor mij. Ik zal wachten.
God, als je me vindt, zal ik zo bang zijn.
Er staat geen Texel Textor op de lijst.
Nee, wacht even, Jean. Ik stuur je een foto.
Zij is degene aan de rechterkant. Ze heeft krullend blond haar en is in de twintig.
Hé, ik ben het niet.
Ze was zeker op mijn conferentie.
Gaat het, Jeremy?
Ja, het gaat goed. Het gaat goed met mij. Bel me gewoon terug.
Nu begrijp ik waarom je je naam keer op keer herhaalt.
Een leugen moet altijd meer worden herhaald dan de waarheid om te worden geloofd.
Wist je dat liegen zijn eigen werkwoord heeft in bijna elke taal ter wereld?
Leugen, leugenaar...., leugen, klamak ... Maar de waarheid vertellen niet.
- Om eerlijk te zijn. - Dat is niet hetzelfde.
Eerlijk zijn is de waarheid onthullen die verborgen was.
Als ik je vertel dat het nu zeven uur is,
Ik ben niet eerlijk. Ik vertel enkel de waarheid.
Ja, Jan?
Ja, het meisje dat je bedoelt is Alice Myers.
Ik denk dat zij het is. Alice Myers. Zal ik het voor je spellen?
Nee. En weet je of ze op de conferentie om ID vragen?
Ja natuurlijk. Dat doen ze hier meestal. Wat is er verkeerd? Gaat het, Jeremy?
Ja, het gaat goed. Maak je er geen zorgen over.
Als ik iets nodig heb, bel ik je. Dank u.
Wat is je echte naam?
Texel Textor, moet ik dat voor je spellen?
Ik weet nu je echte naam.
Vertel het me. Ik zou graag de naam willen weten van mijn tweelingzus in Parijs.
Je weet het al.
Oh, mijn God, wat een nachtmerrie.
Laat me je paspoort zien.
Nee. Als je me niet gelooft, dan is dat jouw probleem.
Als je echt Texel Textor bent, zou het geen probleem moeten zijn om mij een paspoort te laten zien.
Wil je mijn laatste verhaal horen?
Voordat je naar de herentoilet ging
en daarna, toen je je eten op mijn stoel zette, wat wilde je dan?
Angust, het spijt me, maar...
denk je dat ik je aanraak?
Ben jij niet?
Wat?
Zoals je ziet ben ik Texel Textor
en ik ben Nederlands.
En nee, ik val je niet aan.
Hoewel mijn laatste verhaal over liefde gaat.
Als je klaar bent met je verhaal, geloof me, ik zal uitzoeken wat hier aan de hand is.
mm....
Kan zijn.
Vertel me, hoe is je vrouw?
Oh, je houdt niet meer van haar.
Natuurlijk doe ik dat. Waarom zeg je dat?
Want als we van iemand houden, praten we onvermoeibaar over het object van onze liefde.
Dan moet je ook van niemand houden.
Oh, ik hou van iemand die subliem is.
En waarom zou je je tijd verspillen aan het lastigvallen van een vreemde?
als je bij het object van je liefde zou kunnen zijn?
Ze houden niet meer van me.
Gebruik je verleiding wapens.
- Ik heb geprobeerd. - Probeer het opnieuw.
Het is nutteloos.
Wat een lafaard.
Deze persoon is dood.
Ze waren nog springlevend toen we elkaar ontmoetten.
Hmm.
Angust, kijk me niet zo aan.
Je hebt gelijk. De man van je dromen is misschien dood, maar het is niet het einde van de wereld.
Ik zei niet dat het een man was.
Was het een vrouw?
Maakt het echt uit?
Vertel me, was het een man of een vrouw?
Ik denk dat er iets een beetje morbide in die vraag zit, Angust.
Ga door alsjeblieft.
Het was de eerste keer dat ik me echt tot iemand aangetrokken voelde.
Al die jaren was ik zo opgegaan in mezelf,
mijn moeder trok in bij een Russische jongen en ze liet Dikke alleen en verwoest achter.
En wat gebeurde er met de drie katten?
Ze stierven zonder kinderen te krijgen.
En toen besloot ik naar Parijs te verhuizen.
En daar ontmoette ik de mooiste persoon in het universum.
Waar in Parijs?
Hou je van begraafplaatsen, Angust?
Er is een graf op de begraafplaats van Monmartre dat ik bijzonder ontroerend vind.
Het is pal naast het graf van Alexander Dumas.
En er is dit standbeeld bovenop een grafsteen
dat is ingestort met zijn gezicht op de grond.
Er was een persoon die het bewonderde met exact hetzelfde gezicht.
Oh, heb je een man of een vrouw gekozen voor het mentale plaatje?
Ik zal het je niet vertellen.
Angust, ga je nu met me spelen?
Ik wed dat je een vrouw hebt uitgekozen.
Op een dag verzamelde ik genoeg kracht om te spreken.
Heeft u... heeft u model gestaan ​​voor het beeld?
En wat zeiden ze?
Deze persoon verwaardigde zich niet om mij te antwoorden.
Dus nog steeds, ik zag dat gezicht...
Ik ben nooit hersteld van zo'n emotie.
Het was als totale perfectie.
Voor een keer begrijp ik je.
Die blik trof me zo diep van binnen.
Je bent nog nooit afgewezen door de liefde van je leven, Angust.
Je bent een knappe man. Je weet niet hoe het is
dorst hebben en niet het recht hebben om te drinken.
Water wordt je ontzegd omdat je gewoon niet naar hun zin bent.
Het klinkt als een verkrachter die zichzelf rechtvaardigt.
Inderdaad.
Weet je, er is iets heel opwindends aan het volgen van iemand.
Het is letterlijk als het najagen van een wens.
Je zou schrijver moeten worden.
Nou, dan moet ik je waarschuwen, hier komt het meest opwindende deel.
Oh.
Het kan niet waar zijn.
En toen sleepte ik hun levenloze lichaam
naar een nabijgelegen pantheon waar ik ze observeerde.
Ik schoof mijn hand onder hun rok
en ik voelde hun warme huid, ook al was het buiten koud.
Ze waren nog steeds bewusteloos?
Ik dacht het al.
En het laatste wat ik me herinner was dat iemand schreeuwde,
"Bel een ambulance."
Het was eind december.
De eerste wintersneeuw was gevallen.
Ik was nog maagd, maar ik denk niet dat zij dat waren.
Ik voel me misselijk in mijn maag. Je bent gek. Je hebt therapie nodig.
Waarom zou ik naar een therapeut gaan als er luchthavens zijn?
Waarom vertel je me dit allemaal?
Is dat alles wat je me te zeggen hebt?
Ik heb ook bevestigd dat het slachtoffer een vrouw was.
Ja, het was best moeilijk om het voor het hele verhaal geheim te houden.
Ik snap het niet. Je voelt je schuldig omdat je kattenvoer hebt gegeten
en heb je geen spijt van zoiets?
Wat ik deed was vleiend. Ik bewees dat ik de wet voor haar zou overtreden.
Wat je zegt is weerzinwekkend.
Je viel de eerste persoon aan die je fysiek begeerde.
En als je zin hebt om met iemand te praten, voor mij,
je dringt je bijvoorbeeld aan mij op.
Je bent niet in staat om empathie te voelen.
Typisch voor mensen die als kind niet geliefd waren.
Zie je? Waarom zou ik naar een therapeut gaan als ik jou heb?
Iedereen weet dat.
Mijn ouders hielden niet van me.
Ze hebben me in de steek gelaten, en als je van iemand houdt, doe je dat niet.
Natuurlijk zou ik medelijden met je moeten hebben, maar dat kan ik niet.
Ik heb in al die jaren nooit iemand aangeraakt of van iemand gehouden.
Dat soort totale onthouding is zeker romantisch.
Je bent de minst romantische persoon die ik me kan voorstellen.
Wil je dat ik je mijn verhaal vertel, Angust?
Er is meer?
Ik was nog maar net begonnen.
Ik heb die straten van Parijs afgestruind.
Straat voor straat. Café na café.
Restaurants, bars, nachtclubs, bakkerijen,
alles wat je maar kunt bedenken.
Ik weet wat je denkt.
'Waarom ben je zo geobsedeerd door die vrouw?'
Uiteindelijk vind je iemand anders.
Geloof het of niet, dat dacht ik ook een keer.
Dom.
Op een dag, twee jaar later,
Ik had mijn zoektocht bijna opgegeven.
Ik zat mijn meest favoriete hotdog te eten.
Ik zou haar hebben herkend tussen vier miljoen vrouwen.
De tijd heeft haar alleen maar mooier gemaakt.
Hallo!
Pardon?
Het spijt me, hebben we elkaar eerder ontmoet?
Oh, het spijt me, ik denk het niet.
Hoe kon ze je niet herkennen?
Ik weet het niet. Ik had langer haar.
Ik droeg een bril.
Misschien zag ze me niet in het zonlicht. Misschien was dat het.
Weet je zeker dat je me niet meer herinnert?
Het spijt me zo. Ik ben erg vergeetachtig.
Ik stel me voor dat we elkaar hebben leren kennen via mijn man.
We gaan soms uit eten met mensen die hij kent.
Mijn naam is Texel.
Texel Textor, Ik ben Nederalnds
O, ik meen het me te herinneren. Was het in Amsterdam, misschien?
Ja.
Op de een of andere manier verwarde ze me met een partner van Berg.
Het was een collega van haar man die zei dat ze elkaar een keer in Amsterdam hadden ontmoet.
- Wonen jullie nu allebei hier? - Ja.
Dat is geweldig!
Misschien kunnen jullie twee een keer op de koffie komen.
Zeker. Ja. Morgen?
Morgen?
Ja. Zeker.
Het zou leuk zijn om Berg weer te zien.
Vast en zeker.
Zou vijf uur goed zijn?
Vijf is perfect.
The address is 11 Rue de Rome,
derde verdieping, deur rechts om vijf uur.
Rue de Rome 11, derde verdieping, deur rechts.
Vijf uur. Begrepen.
OK.
Ik zie je morgen. Zie je morgen. Doei.
En ik ging naar mijn kledingkast, toen trok ik deze outfit eruit
die ik alleen voor die dag heb bewaard.
Ik gooide het bijna in de prullenbak, maar
wie had gedacht dat ik na twee jaar mijn liefde weer had gevonden?
Ja ik kom. Wie is het?
Het is Texel.
WHO?
Texel Textor, je hebt me gisteren uitgenodigd.
Ja natuurlijk.
- Hoi! - Hoi!
Waar is Berg?
Berg werd opgehouden op kantoor.
Ja. Hij zegt dat hij wat later langs zal komen.
Je weet hoe het is om met een zakenman te leven.
Vertel me erover. Kom op zeg.....
Haar appartement was heel ouderwets, heel burgerlijk.
Ik denk dat de ontwerper zeer nauwgezet moet zijn geweest.
Eh, is je man thuis vandaag?
Nee, hij werkt 's middags, dus jij en ik zijn vandaag alleen.
Wilt u suiker, mevrouw Textor?
Nee. En noem me alsjeblieft Texel.
Bent u vernoemd naar het eiland Texel?
Ja!
Ze kende Texel.
Ik vertelde haar dat ik graag haar gids zou willen zijn
de volgende keer dat we er samen heen gaan.
Wat doe je nu?
Ik werk als schilder, ik doe voornamelijk sieraden.
Ik haat dat, weet je? Koetjes en kalfjes. Ik wil gewoon direct de achtervolging ingaan.
Hou je van Parijs?
Ja, weet je, steeds meer...
Ze zei deze regel over het Stockholm-syndroom in Parijs.
Ik woon hier al zeven jaar.
En ik bracht de helft van de tijd door met liegen tegen mezelf terwijl ik zei dat ik het leuk vond.
Maar ik weet dat het een leugen is.
Het is een soort Stockholm-syndroom in Parijs,
maar nog steeds het Stockholm-syndroom.
Stockholm syndroom hebben in Parijs.
Stockholm syndrome... in Paris.
O, wat een idee.
Ik ben zo opgelucht dat je me niet bent vergeten.
Wat wil je van me?
Ik ben hier uit liefde gekomen. Ik heb je al die jaren gezocht.
Verlaat alstublieft mijn huis.
ik heb niet liefgehad...
of iemand anders al die jaren heeft aangeraakt.
Alsjeblieft, mag ik je een knuffel geven?
Ga weg!
Ze heeft me afgewezen.
En toen realiseerde ik me dat ze wraak wilde.
Het spijt me, ik ga je geen pijn doen, oké?
Vertel me eerst je naam en dan kun je me vermoorden.
Ga weg!
Als je me doodt, zal ik voor altijd verdwijnen.
Je bent gek. Dood jezelf als je dood wilt.
Nee, nee, ik wil niet dood, oké?
Ik wil dat je me vermoordt. Ik heb het verhaal nodig om een ​​einde te hebben.
Het kan me niet schelen wat je nodig hebt.
Oh! Dat is niet zo'n leuk antwoord.
Wat als ik je hielp me te vermoorden, huh?
Ik zweer dat ik het zal doen. Doe Maar.
Doe het! Kom op!
Ze stierf voordat ik haar bij haar naam kon noemen.
Mijn excuses.
Al die jaren dacht ik dat mijn droomvrouw was
zou iets middelmatige heten...
zoals Cindy of Raymonde of Monique, maar,
eigenlijk had ze een heel charmante naam.
Isabelle.
Zomaar, zonder zelfs maar de bedoeling te hebben,
Ik had een perfecte misdaad begaan.
Niemand zag me naar binnen gaan.
En ik moet niet veel vingerafdrukken hebben achtergelaten
omdat het bewijs is
Ik ben nog vrij.
Wie heeft je dat verteld?
Wat bedoelt u?
Het spijt me, Angust. We zijn nog niet klaar.
Waar gaat dit hele spel over?
Denk je dat dit een spel is?
Vertel me wat je weet over de verdwijning van Isabelle.
Wauw, ken je Isabelle? Dat noem ik nou toeval.
Stop met me te neuken!
OK. Je hebt gelijk.
Deze ontmoeting is zeker geen toeval.
Kom hier als auteur van de feiten.
Stop met met me te spelen of ik zweer dat ik je in je gezicht sla. Vertel me wat je weet.
Je wilt een bondgenootschap sluiten met de vijand.
Jij bent niet de vijand.
Ik verdedig mijn recht om de vijand te zijn.
Wat wil je hier precies?
Weet je het nog steeds niet?
Vertel me wat.
Sterven.
Dit is een persoonlijk gesprek
voor de heer Jeremiasz Angust.
Alsjeblieft, meneer Angust, ga naar de poort. Dank u.
Iemand die mijn verhaal kent, heeft het je verteld
dat als je hier zou komen en me dit alles zou vertellen, ik je zou vermoorden.
Te ingewikkeld.
Zeg het me of ik ben niet verantwoordelijk voor mijn daden.
Precies, oké? Het is tijd voor actie.
Ik heb net bekend dat ik je vrouw heb vermoord. Wat ga je eraan doen?
Als je wilt sterven, ga je gang en pleeg zelfmoord,
maar laat me met rust. De verdwijning van Isabelle was het ergste wat me is overkomen.
Voor ons allebei!
Is dat wat je echt van me wilt? Om je hier te vermoorden?
[vrouw op PA Nogmaals, dit is een persoonlijke oproep voor de heer Jeremiasz Angust.
Uw vlucht naar Warschau staat op het punt te vertrekken.
Im...
Het spijt me, oké, het spijt me echt,
maar je moet me helpen dit op te lossen of ik moet de politie bellen.
Doe Maar. Het zou mijn woord tegen het jouwe zijn.
Ik zou graag de reden willen weten van al deze martelingen.
Ik heb je net de waarheid verteld.
En nu probeer je jezelf te overtuigen
dat ik het niet was, zodat je me niet hoeft te doden.
Een jonge vreemdeling vroeg me haar naar het vliegveld te brengen.
Toen, na een reeks walgelijke bekentenissen,
deze tiener komt plotseling naar buiten en zegt dat ze jaren geleden mijn vrouw heeft vermoord.
Ik denk dat iedereen het ermee eens is dat je de hele tijd tegen me hebt gelogen.
Ik ben geen tiener.
Dat is genoeg. Mijn vrouw werd 20 jaar geleden vermist.
Nou en?
Je was nog maar een kind.
Dit is een persoonlijke oproep voor Miss Texel Textor.
Alsjeblieft, Miss Textor, uw vlucht naar Warschau staat op het punt te vertrekken.
Het vliegtuig is een andere goede plek om me te doden.
- Wat? - Ja.
We zitten op dezelfde vlucht.
Laatste oproep voor de heer Jeremiasz Angust en mevrouw Texel Textor.
Poort F28 gaat sluiten.
Mijn excuses. Goedenavond.
Bedankt.
- Goedenavond heer. - Goedenavond.
Cabinepersoneel, vlucht arm en dan kruiscontrole.
Goede avond dames en heren. Dit is uw kapitein die spreekt.
Allereerst wil ik u welkom heten aan boord van de vlucht van vandaag
van Parijs, Charles de Gaulle naar Warschau.
De vlucht van vandaag brengt ons op een hoogte van 33.000 voet
met de wind onderweg goed. Wij zijn...
Hallo! Meneer, kan ik u helpen?
Ik moet afstappen.
Meneer, alstublieft! Je moet gaan zitten. Meneer!
- Ik moet afstappen. - Je kunt niet uitstappen.
Ik kan deze vlucht niet nemen.
Pardon, we hebben de deur gesloten en zijn begonnen met het opstijgen protocol...
Ik kan deze vlucht niet nemen. Ik moet afstappen.
Je kunt nu niet uitstappen.
Pardon, wat is het probleem, meneer?
- Doe je handen af. - Mijnheer.
Je hoeft me niet aan te raken, oké?
Ik moet afstappen!
- Je kunt er niet uit... - Open deze deur!
Pardon, meneer, mag ik uw instapkaart zien, alstublieft?
meneer?
Is mijn vrouw dood?
Ik zie dat je nu geïnteresseerd bent in mijn verhalen.
Het zijn niet jouw verhalen. Ze zijn van mij.
De onze.
Hoe zit het met deze keer dat je me je verhaal vertelt?
Zeg me waar Isabelle is.
Iets voor iets.
Vertel mij jouw verhaal en ik vertel jou het mijne.
Wat is er met jou gebeurd?
Het moet in februari zijn geweest.
We waren verhuisd naar een nieuw appartement.
We waren vier jaar getrouwd
en we waren klaar om een ​​gezin te stichten.
Is dat het?
De laatste.
Isabelle was al weken afwezig.
Je proeft als een pizza.
Nou en?
We moeten blijven uitpakken.
Eerlijk gezegd maakte ik me zorgen.
We hadden zoveel plezier samen,
maar die dagen lagen ver achter ons.
Ze nam afstand van mij.
Wat wil je dat ik doe?
Je hoeft niets te doen, Jeremy. Geef me gewoon de ruimte.
Ik geef je deze ruimte.
- Oh kom op! - Nu gedraag je je koud.
Nee, ik gedraag me niet koud. Dat mag je niet zeggen. Het is niet eerlijk.
Eerlijk?! Er is nog iemand!
Nee! Hoe heb je... Ah!
Ja! Ren weg, Jeremy! Je bent zo'n lafaard!
Het was niet de eerste keer dat we zo vochten,
maar op de een of andere manier voelde het anders.
Ik ging weer aan het werk.
Ik probeerde me weer te concentreren op mijn luchthavenuitbreidingsproject.
Een duidelijk zicht op de landingsbaan.
Dat wil ik vooral op een luchthaven zien.
De auto's, bewegende vliegtuigen, dingen in beweging.
En misschien kunnen we de grootte van de ramen veranderen, niet?
Wat denk je?
Jeremia?
Ja ik kom. Wie is het?
Ik ben het, Isabelle.
Ik wilde je deze bloemen brengen.
OK.
Hoe gaat het met je?
Wil je iets drinken?
Toen werd het allemaal duidelijk.
Je liefde zou je de volgende dag verlaten.
Maar waarom zou Isabelle jouw perfectie opgeven?
Mijn perfectie?
Je kon jezelf er niet toe brengen om naar het vliegticket te vragen.
Je faalangst heeft de strijd gewonnen.
Isabella ...
Ik hou van je.
Alstublieft...
- Alsjeblieft, Jeremy. - Ja. Ik weet.
Dat kan je niet.
Het is zo lang geleden.
- Isabelle... - Stop.
Hou op.
Sorry.
Ze heeft je afgewezen.
Dat was de laatste keer dat ik haar zag.
Na een aantal dagen niets van haar gehoord te hebben
Ik kwam terug naar ons appartement.
Isabelle!
Ik had gehoopt haar thuis te vinden na haar reis naar Nederland.
Ik moest me verontschuldigen.
Isabella ...
Maar ze kwam nooit meer terug.
Arm ding.
Vertel me, wat weet je?
Ben jij mijn dochter?
Is dat wat je denkt?
Vertel jij mij het.
Op een bepaalde manier, ja. Ik ben je dochter.
Ik heb je vanaf het begin gezegd dat ik Nederlands ben.
Waarschijnlijk omdat je altijd al wilde geloven dat ik in Nederland ben geboren.
Je maakt me gek.
Ik maak je gek?
Mijn excuses. Daar heb je geen hulp bij nodig.
- Wat wil je? - Shh.
Verlaag je stem.
Waarom?
Omdat je nog in het vliegtuig zit.
Hallo.
Kom op, Angustus. Kop op, geniet van de reis.
Ik ben hier.
Ik voel me nogal... goed.
Vraag de stewardess om koffie.
Is goed.
Ja, ja, ja.
Pardon, mevrouw, ik zou graag een kopje koffie willen.
Luider.
Pardon, ik wil graag een kopje koffie, alstublieft.
Luider.
Hallo! Pardon, dame! Ik heb zin in een kopje koffie!
Luider.
Breng me wat koffie!
Waarom heb je me alle verhalen verteld?
Want net als jij, Jeremy.
Ik heb een zeer goed ontwikkeld cosmetisch gevoel.
En ik wilde je verhaal vanaf het begin vertellen.
Het begon allemaal toen je begon te wensen dat Frank Hoffman,
de populairste jongen van de klas, zou verdwijnen.
En je vreselijke jeugd?
Het is de jeugd waarvan je denkt dat ik die zou hebben gehad als ik was geboren.
Waarom zou ik je als een monster voorstellen?
Omdat ik een dochter ben die jou waardig is, Jeremy.
Ik zou al je zonden en al je geweld hebben geërfd.
Het is niet waar.
Dus je weet niet meer wanneer je Isabelle ontmoette op de begraafplaats?
Je droomde ervan haar die nacht te verkrachten, het zit er allemaal nog in.
Wat wil je van me?
Kom op, Jeremia! Ze hield niet van je.
Isabelle.
Hou op. Hou op.
Wacht wacht.
Zo kunnen we niet eindigen.
Wat doe je met het mes? Doe dat alsjeblieft niet.
Ik kan dit niet accepteren, ik...
Kom op lieverd...
Wakker worden...
Kom op, wees niet lui.
Herhaal.
Ik heb gedood waar ik het meest van hield in deze wereld.
Ik beroofde mijn dochter van de meest geweldige moeder ter wereld.
Ga weg. Ik wil dat je verdwijnt.
Nadat je haar vermoordde, reed je naar een van je bouwplaatsen.
Je nam Isabelle's lichaam mee.
Je had de perfecte misdaad begaan.
Niemand heeft ooit het lichaam gevonden,
en de luchthaven is een tombe waar je niet doorheen kan.
Ik heb Isabelle niet vermoord. Ik was smoorverliefd op haar.
Wie praat als je praat?
U.
Doe het snel.
Ik hou van je, Jeremy.
Je hebt je vrouw niet vermoord.
Ze heeft je verlaten.
Ze leeft nog steeds.
Zoals Antoine de Saint-Exupéry had gezegd
"Perfectie wordt niet bereikt als er niets meer aan toe te voegen is.
Maar als er niets meer is om mee te nemen."
SRPSKA POSLA BRATE