„PRAWDA WAS WYZWOLI” - J 8,32
Wiadomości z Kalifornii.
Pożary objęły obszar Los Angeles.
- Prezydent ogłosił… - Służby ratownicze.
- Wszystko się pali. - Co konkretnie?
W powietrzu czuć chemikalia. Unosi się warstwa dymu.
Zaczął strzelać.
Kurwa, przyjedziecie tu wreszcie?
Służby ratownicze…
Drzewa się palą.
Może się pani ewakuować?
Ktoś ukradł mi auto. W foteliku była moja trzymiesięczna córka!
Muszę wydostać stąd dzieci.
Cholerne pożary.
Nie da się oddychać.
Pomóżcie.
- CPR, operator 625. - Pomóżcie.
- Proszę podać adres. - Pomóżcie mi.
- W porządku. Czy to Dru Nashe? - Tak.
Briarwood 1304?
Nie.
- To gdzie pan jest? - Ciemno tu. Nie mogę oddychać.
- Powiedz, gdzie jesteś. - Za chuja.
- Widzę, że w Pacoima. - Kurwa.
- Co zażyłeś, Dru? - Co?
Brałeś narkotyki?
- Tak. - Kiepski pomysł. Co zażyłeś?
- Speed. - Igła czy lufka?
- Weź oddech i odpowiedz. - Nie mogę oddychać. Pietram się, kurwa.
Rozumiem, ale sam sobie zawiniłeś.
- Dru? - Tak. Wyślij jebaną karetkę.
Podaj adres. Wyślę karetkę i radiowóz.
Nie! Kurwa! Nie!
NUMER NIEZNANY
- Kurwa! - Dru?
Tu Joe.
Masz czas odpowiedzieć na parę pytań przed jutrem?
- Kto mówi? - To tylko parę pytań.
- Pytałem, kto mówi. - Katherine Harbor.
Dziennikarka?
Chyba mówiłam. Z Los Angeles Times.
Jesteś zajęty? Zadzwonię później.
Powinna się pani przedstawić, a nie zaczynać od pytań.
- Chcę poznać twoją wersję. - Skąd pani ma ten numer?
- Opisuję twoją sprawę… - Skąd pani ma ten numer?
- Bez komentarza. - Baylor.
Żadnych telefonów. Mówiłam już.
Na tym polega ta robota.
Halo. Przepraszam. Już. Co się stało?
- CPR. Operator numer 625. - Mój pies…
- Proszę podać adres. - Straż pożarna?
Nie, tu CPR. Połączę panią. Proszę czekać.
- Widzę płomienie na wzgórzu. - Rozumiem.
Chwileczkę. Połączę panią.
Proszę podać adres.
CPR. Operator numer 625. Proszę podać adres.
Matthew Fontenot. Znajomy gubernatora.
Jestem tu służbowo. Ktoś mnie okradł.
W porządku. Proszę podać nazwisko.
- Fontenot. Matthew Fontenot. - Proszę przeliterować.
F-O-N-T-E-N-O-T.
- Gdzie pan jest? - W aucie. Ruszcie się!
- Jest pan w centrum? - Chyba. Jestem tu służbowo.
Rozumiem. Gdzie pan jest?
Gościu, nie masz tego na ekranie?
- Nie mam dokładnej lokalizacji. - Ślij policję, kurwa!
Najpierw adres. Proszę wysiąść i podać nazwę ulicy lub budynku.
Mówię, że mnie obrabowali.
- Nie wysiadam! - Co się stało?
Co do…
Laska wyciągnęła nóż i zwinęła mi portfel i laptop.
Wszystko na nim mam.
- To się stało przed chwilą? - Tak.
- Na ulicy? - Nie.
- W aucie, przecież mówię. - Jak wsiadła do auta?
To… Co za różnica?
Słucham?
Wskoczyła do środka.
- „Wskoczyła”. - Spierdalaj!
Oddawaj mi laptopa.
- Widzi pan budynek Wells Fargo? - Rozmawiam z policją.
- Halo? - Tak, tuż obok.
Jest pan na Bunker Hill w Financial District.
- Proszę podać rejestrację. - Nie znam. To wynajęte auto.
- Ma drzwi? - Oszaleję, kurwa.
Samochód? Tak, ma drzwi.
To proszę je otworzyć, wysiąść i podać numer rejestracyjny.
Mówiłem, że nie wysiądę.
Znajdzie pan numer w dokumentacji w schowku.
Jak długo to potrwa?
Nie powinniście, kurwa, chronić obywateli?
Chryste. Gdzie to znajdę?
Dobra, mam.
„2DTN35S”.
- Marka i model? - Niebieskie BMW, seria 7.
Rysopis kobiety.
Młoda, wysoka, ciemna skóra,
różowe włosy, na szpilkach.
- Rasa? - Meksykanka. Latynoska.
Jakieś inne szczegóły?
Miała bujne kształty. No wiesz…
Proszę czekać. Łączę z dyspozytorem.
Adres. Świetnie, dziękuję.
LAPD, Biuro Łączności. Sierżant Miller.
Oficer Baylor. Rabunek na Bunker Hill.
- Podejrzana ma broń… - Baylor!
- Ale numer! Tu Bill. - Chwila. Sierżant?
Cotygodniowa rotacja kierownictwa.
- Serio? - Tak.
Dali pana na dyspozytornię?
Inicjatywa równościowa. Każdy sierżant obsługuje centralę dwa razy w miesiącu.
Dobre wykorzystanie zasobów.
Geniusze polityczni, którzy myślą, że znają się na naszej robocie.
Ta fucha to jakaś chujnia.
Serio? Jak dla mnie bomba.
Jutro wracasz na ulicę.
Wreszcie.
Dobra, dawaj. Co tam masz?
Matthew Fontenot, obrobiła go prostytutka na Bunker Hill.
- Latynoska, różowe włosy. - Miodzik.
Tablice: Kalifornia 2-D-T-N-3-5-S.
Zrozumiałem. Zaraz kogoś poślemy.
Niech sobie troszkę poczeka.
Miodzik.
Słyszałem o akcji w Harbor w zeszłym tygodniu.
Tak, grubsza afera. Jakieś 13 kilo.
- Stosik AK? - Tak, zdybaliśmy.
- Był wydział narkotykowy? - Jasne.
Chayney i Hunt. Ściągnęli SWAT.
Ekstra.
Rick się trzyma?
Tak.
Czemu by nie miał?
Tak tylko pytam.
- Ma się dobrze. - Dobra.
Wysyłam jednostkę. Na razie.
- Na razie. - Cześć.
CPR, operatorka numer 125. Proszę podać adres.
- Jak wyglądał? - Halo?
- Już jestem. - Chryste, wreszcie!
Mam żonę, stary.
Wybuchowa, silna babka.
Nic nie wie. Jestem w delegacji.
- Policja jest w drodze. - No i…
Proszę spokojnie czekać na policję.
Nie. Nóż przyklejony taśmą do trzonka miotły to nie…
Tak, za pięć minut.
Jest pan tam jeszcze?
Gdzie pan jest?
Proszę podać adres.
Widzi pan nazwę ulicy?
Dobrze. A skrzyżowanie?
Skrzyżowanie.
Widział pan tamten samochód?
Kolor?
Dokąd pojechał?
Ulica Slauson. Dobrze.
Proszę zaczekać.
CPR, oficer numer 136. Czym mogę służyć?
Proszę się położyć i zaczekać.
- Mogę wyjść na moment? - Tak.
Hej, tu Jess. Wiesz, co robić. Zostaw wiadomość.
Wiem, że nie powinienem…
Paige śpi? Chciałbym powiedzieć jej dobranoc.
Byłbym bardzo wdzięczny.
Pa.
Telefon! Chryste.
CPR, operator numer 625. Proszę podać adres.
CPR. Proszę podać adres.
Halo? Emily?
- Cześć, kochanie. - To numer alarmowy.
- Tak. - Potrzebujesz pomocy?
- Tak. - No dobrze.
Jesteś na Regis Street 5800, mieszkanie 6?
- Nie bój się. - Piłaś coś?
- Nie. - Po co dzwonisz?
- Chcę tylko porozmawiać. - Rozłączam się.
Zaraz wracam, kochanie.
- No już. Dobra. - Kto to?
- Tak, rozumiem. - Ktoś jest z tobą?
- Dobra, wystarczy. - Emily?
Ten ktoś wie, że dzwonisz do nas?
- Nie. - A do kogo?
Tak, skarbie.
- Do dziecka? - Tak.
Emily, odpowiadaj tylko „tak” albo „nie”.
Znasz tego mężczyznę?
Ma broń?
Emily, czy ten ktoś jest uzbrojony?
Nie wiem.
Zostałaś uprowadzona?
Tak.
Rozumiem.
Zachowaj spokój. Spróbuję cię namierzyć.
Widzę, że jesteś tuż za granicami miasta.
Zachowaj spokój. Udawaj dalej, że mówisz do dziecka.
Mów jak do dziecka.
Mamusia zaraz wróci, skarbie.
Dobrze. Jesteś na autostradzie?
- Tak. - I-10?
- Tak. - W kierunku zachodnim?
No już.
- W stronę wybrzeża? - Nie.
Widzisz pożar?
Tak.
Masz go po lewej czy po prawej?
- Tak. - Po lewej?
- Tak. - Jedziesz na wschód.
- Tak. - Dobra.
Dawaj telefon.
Zostań na linii. Powiedz, że pocieszasz dziecko.
- Chcę ją pocieszyć. - Na chwilę się rozłączę.
Nie.
Muszę. Pozostań na linii. Udawaj, że pocieszasz dziecko.
Postaraj się.
Nie martw się. Zaraz wrócę.
Dobrze. Daj mi chwilkę.
Odbierzcie, kurwa.
Drogówka.
Joe Baylor, Biuro Łączności LAPD.
Mam na linii uprowadzoną.
Jej pojazd porusza się po trasie I-10 na wschód w stronę centrum.
- Macie dostępne jednostki? - Sprawdzę.
LOKALIZACJA KOMÓRKI
I co? Halo?
- Mam jedną. - Poślij ich na wschód.
Tablice?
Nie mam. Ale uprowadzona da znać, gdy zobaczy radiowóz.
Tak, skarbie.
Emily, już jestem.
Drogówka cię szuka. Daj znać, jak ich zobaczysz.
- Zatrzymają auto, jasne? - Dobrze.
- Będziemy czekać, dobrze? - Tak.
Zaraz tam będą.
Tak, skarbie.
Szlag.
Co?
- Emily. - Co?
Udawaj, że pocieszasz dziecko. Dobrze?
Mamusia zaraz wróci. Dobrze, skarbie?
Powiedz, żeby… Żeby poszła do łóżka.
Pora spać, kochanie.
Niestety.
- Pora spać, kochanie. - Tak jest. Świetnie.
Tak trzymaj. Zaraz ktoś tam będzie.
Nie gaś światła, dobrze?
No już. Wystarczy.
Daj, ja z nią pogadam.
Mów, że chce rozmawiać tylko z tobą.
- Tylko z tobą. - Dawaj telefon.
Tylko ze mną chce rozmawiać.
Nie z tobą. Wybacz.
Podaj kolor wozu. Potwierdź, gdy trafię na właściwy.
Czerwony, niebieski, czarny, biały…
- Właśnie tak. - Biały?
- Tak. - Osobowy?
- Nie. - Ciężarówka?
- Van. - Co?
Tylko „tak” lub „nie”, Emily.
- Co? - Wybacz, muszę kończyć.
- Muszę. - Nie rozłączaj się.
Trzymaj telefon na podłodze albo w kieszeni…
Z kim gadasz?
Byle go nie widział. Będziemy cię śledzić.
Albo oddzwoń później.
- Jestem Joe. Będę tu. - Muszę kończyć.
Słyszysz? Będę czekał. Mam na imię…
Kurwa!
Tu Joe. Zgubiłem ją. Jest poza miastem.
Macie helikoptery?
Nie. Zawieszono z powodu pożarów.
Silny wiatr, dym, brak widoczności.
Niech dzwonią z trasy na wewnętrzny.
- Co zamierzasz… - Każ im zadzwonić!
Jasna cholera.
Chwila.
Oficer Joe Baylor, Biuro Łączności.
Tu Rodriguez z drogówki. Miałem zadzwonić.
- Gdzie jesteście? - Wschodni pas I-10 w pobliżu Fontany.
- Prędkość? - Około 145 km/h.
- Co to za wóz? - Biały van.
- Powtórz. - Biały van.
- Szukają białego vana. - Dobra.
- Van jest przed nami. - Kolor?
Nie widać. Dym przesłania.
- Zrównajcie się z nim. - Wiem, co robić.
- To pewnie on. - Wszędzie dym.
Skręca. Dojrzał nas.
- Podjedź obok. - Zjechał z trasy.
- Podjedź. - Nie ma jak.
Gońcie go, kurwa!
- Widzę go. - Dobra.
- Zatrzymuje się. - Biały van?
Pył zasłania widoczność.
- Uzbrojony? - Nie wiem. Możliwe.
Przyjąłem.
Idziemy.
- Drogówka! Pokaż ręce! - Nie zrobiłem nic złego.
Pokaż ręce! Obie na kierownicę.
Co zrobiłem?
Wysiadaj!
Stój. Pokaż ręce! Ręce!
Trzymam je w górze!
- Masz broń? - Nie. Jadę z kumplem.
Co wieziesz?
W czym problem?
- Uważaj na niego. - Spokojnie.
Nie ten van. Nie ma tu kobiety.
Co? Na pewno?
Tak.
Biały van?
Biały albo srebrny. Nie widać. Łuna jest na niebie.
- Drogówka. - Tu Joe. Pomylili vana.
Powiadomię jednostki. Czego szukamy?
Białego vana.
- To za mało. Mam sześć patroli. - Wiem, tablice.
Mam tylko prawo jazdy i adres. Poszukam.
Znajdź, to przekażę radiowozom.
Będę szukał. Da się zablokować autostradę?
Chwila.
Dowódca zmiany odmawia. Za mało…
Znajdźcie, kurwa, ten wóz i zablokujcie drogę.
Serio!
- Nie wiemy, dokąd jadą. - Ciszej, Baylor!
Funkcjonariusze biorą udział w akcjach ratunkowych.
Pieprzony pożar.
Znajdź tablice, to poinformuję…
Nie moja wina.
NUMER KONTAKTOWY
Mamusia?
- Mamusia? - Tu oficer Joe Baylor, LAPD.
Mama albo tata są w domu?
- Nie. - Jak masz na imię?
- Abby. - Ile masz lat?
- Sześć i dziewięć miesięcy. - Sześć i dziewięć miesięcy.
- Mój brat tu jest. - Mogę z nim porozmawiać?
To dzidziuś.
Jak ma na imię twoja mama?
Emily?
- Nie ma ich tu. - Kogo nie ma?
- Mamusi i tatusia. - Gdzie są?
Zostawili mnie.
Tatuś ma białego vana?
Duży, biały samochód?
Jak ma na imię?
Jak mama mówi do taty?
Henry. Ja mówię do niego „tatuś”.
Mówi, że mogę dzwonić, kiedy zechcę.
Abby?
- Abby… - Dzwonię do tatusia.
Jaki numer wybrałaś?
213-100-72…
Co po 72? Możesz powtórzyć?
213-100-7200.
Świetnie.
Henry Fisher. Świetnie.
Tatuś pomógł mi zapamiętać.
WYKROCZENIE PRZESTĘPSTWO
Wspaniale. Jesteś bardzo mądra. Wiesz o tym?
JAZDA POD WPŁYWEM
Rejestracja.
Tatuś z wami mieszka?
Odwiedzam go.
- Chcę do mamusi. - Abby.
Chcę do mamusi.
Abby, nie płacz.
Abby?
Wszystko będzie dobrze.
Oliver bał się noża.
Co?
Tatuś nakrzyczał na mamusię. Płakała.
- Oliver to twój braciszek? - Tak.
A tatuś miał nóż?
Chcę do mamusi.
Wiem. Właśnie z nią rozmawiałem. Nic jej nie będzie.
- Obiecujesz? - Obiecuję.
Obiecuję.
Jestem z policji.
- Wiesz, czym się zajmujemy? - Tak.
Chronimy ludzi.
Nieprawda.
Chronimy tych, co potrzebują pomocy.
Krzywdzicie ludzi. Zabraliście tatusia.
Gdzie jest mamusia?
Znajdę ją.
Sprowadzę ją do ciebie i twojego braciszka.
Mam to zrobić?
- Chcę do mamusi. - Wiem.
Też się boję, gdy jestem sam.
Wiesz, co wtedy robię? Włączam telewizor i jest mi raźniej.
Zrób to.
Nie działa.
To posiedź z braciszkiem.
- On śpi. - Nie szkodzi. Idź do niego.
Tata kazał go nie budzić.
Nie obudzisz go, jeśli będziesz cichutko.
Wyślę funkcjonariuszy.
Zaopiekują się wami, dobrze?
Nie chcę już rozmawiać. Chcę do mamusi.
Ktoś zaraz się tam zjawi. W razie czego dzwoń na numer 911.
Możesz powtórzyć?
911.
Wciśnij te cyferki. Jakbyś dzwoniła do tatusia.
- 911. - Tak.
Mam na imię Joe. Powtórz.
911. Joe.
Dobrze. Zuch dziewczynka.
Dobrze, pa, pa.
Co się dzieje?
Nie twój interes, kurwa.
Dzwoniła do kogoś Emily Lighton?
O co chodzi? Czemu pytasz?
Odebrał ktoś telefon od Emily Lighton?
- A ty, Manny? - Nie.
- Drogówka. - Tu Joe.
Numer rejestracyjny Kalifornia 2-F-T-D-1-2-K.
Kalifornia 2-F-T-D-1-2-K. Przekażę.
To jej były. Henry Fisher. Porwał ją.
- Przyjęłam. - Podejrzany ma nóż.
- Przekażę. - Był karany za napaść.
Przekażę tablice.
Możecie posłać kogoś do jej domu?
- Muszę przekazać tablice. - I co dalej?
- Czekamy, aż znajdziemy vana. - Ale co dalej?
- Joe. - Dziewczynka…
Im szybciej dostaną tablice, tym szybciej ich znajdą, jasne?
Nie. Posłuchaj.
- Musicie… - Dzięki za numer.
Słuchaj, moglibyście posłać radiowóz
- do jej domu. - Sam słuchaj.
Posłuchaj! Mam od chuja telefonów.
Czekaj, aż oddzwoni. Ty rób swoje, a ja swoje. Jasne?
Jasne?
Tak.
Dobra.
Tak w ogóle, to…
16A71.
Zajrzyjcie na Regis Street 5800, mieszkanie 6.
Dwoje nieletnich bez opieki. Pilne.
16A71, zgłaszam się.
Mamy kolejkę wezwań do pożarów.
Jesteśmy w trasie, mamy opóźnienia.
16A…
Cholera.
Jess?
Joe, przedstaw swoją wersję. Artykuł wychodzi jutro.
- Kto to? - Tylko parę pytań.
Kto mówi?
Katherine Harbor z Los Angeles Times.
- Przestań wydzwaniać. - Posłuchaj…
Manny.
Nie jest ci zimno?
Mnie nie.
- Manny? - Tak?
Dupek ze mnie.
- Nie tylko dziś, cały czas. - Zgadza się.
Wyskoczmy na piwko.
Dobry pomysł.
Mam pytanie natury technicznej.
Wal.
Jeśli zaloguję się na innym kompie,
będę odbierał te same telefony?
Tak, są przypisane do użytkownika.
Niezależnie od systemu.
Dokąd to? Kończymy za kwadrans.
A piwo?
Biuro Łączności. Sierżant Miller.
Hej, tu Joe.
Chryste! Nigdy nie wychodzisz z roboty?
Przeszkadzam w czymś?
Skądże. To nudniejsze od siedzenia na klopie.
Chyba że masz zatwardzenie.
Fakt, to prawda.
Masz chwilkę?
Jasne. Martwa cisza. Co tam?
Chcę prosić o przysługę.
Spoko. O co chodzi?
Mógłbyś posłać radiowóz na Regis Street 5800, mieszkanie 6?
- To pilne. - Jasne. Po co?
Karany osobnik porwał byłą żonę
i zostawił dwójkę dzieci w domu.
Poślij tam jednostkę.
Skąd wiesz, że dzieciaki tam są?
Rozmawiałem z małą. Abby.
A rodzice są w domu?
Nie. Gościu wiezie matkę za miasto.
- Powiadomiłeś drogówkę? - Tak. Szukają pojazdu.
Szefie, oni mają dwa różne adresy,
ale oba podlegają naszej jurysdykcji.
Niech ktoś pojedzie do mieszkania matki.
I niech ktoś zajrzy też… do niego.
A jest ktoś u niego?
Raczej nie, ale może coś nam podpowie, dokąd jadą.
- Sam nie wiem. - Byle szybko.
Poślij jednostki do obu mieszkań.
Wyważcie drzwi, jeśli trzeba.
- Co mówisz? - Wyważcie, kurwa, drzwi.
Co proszę?
Obiecałem przerażonej sześciolatce,
że jej mama wróci do domu.
Zakładam, że nie ma nakazu rewizji.
Wyślę kogoś do domu matki, żeby sprawdzić, co u małej.
Nie. Masz posłać jednostkę do jego domu
i osobną jednostkę do matki.
- To przesada. - Psiakrew, Bill!
Dziewczynka jest przerażona, bo ktoś porwał jej mamę.
Dość! Co ty próbujesz osiągnąć?
Masz wystarczająco kłopotów.
Poślę radiowóz do domu matki,
ale nie każę nikomu wyważać drzwi.
To nie twoja działka.
- Wiem. - Najwyraźniej nie wiesz.
To ma związek z jutrzejszą sprawą?
Co? Nie. Chcę tylko…
- Chcesz pogadać z psychologiem? - Chcę tylko pomóc.
- Pomogłoby ci to? - Nie.
Wiem, że z poprzednim się nie dogadywałeś.
Nie. Nie trzeba.
- Co? - Nie trzeba.
No dobra. Kiedy kończysz?
Nie wiem. Za dziesięć minut.
Dobra. A jutro idziesz do sądu.
Potem wrócisz na ulicę i koniec z telefonami.
- Tego chcesz, prawda? - Tak.
- Prawda, Joe? - Tak jest.
No dobra.
- Pozdrów Jess. - Nie ma jej tu.
Jak wrócisz do domu.
- To na razie. - Dobra.
Tu Emily Lighton. Nie mogę odebrać, więc…
Przestań.
Nagraj wiadomość, zadzwoń później albo wyślij SMS-a.
- Drog… - Tu Joe. Znaleźli vana?
Jeszcze nie.
Po co dzwonisz? Masz coś nowego?
Nie.
Jess?
Halo?
Obudziłem cię?
Skończ z tym, Joe.
- Nie śpisz. - Serio.
Od pół roku jesteśmy w separacji. Nie możemy tego ciągnąć.
Chciałem życzyć Paige dobrej nocy.
Ona już śpi.
Myślałem o niej.
Jest druga w nocy.
Posłuchaj.
Musisz z tym skończyć.
Tylko mieszasz jej w głowie. Nie rozumiesz?
- Uzgodniliśmy… - Chcę pogadać z córką.
Paige potrzebuje rutyny.
- Rozumiesz? - Daj spokój, Jess.
- Ty zawsze robisz… - Chryste!
…co ci się podoba.
Nikt inny cię nie obchodzi.
Dobra. Chryste.
Chryste. Dobra. Wiesz co? Mam tego dość.
Nie, Jess, chwila. Zaczekaj.
Jak ci poszła… rozmowa o pracę?
Ta w galerii.
Idę za tydzień.
Już wszystko mi się miesza.
Nie mogę spać w tej wynajętej chacie.
Wciąż tylko gapię się w telewizor.
No tak.
Dobra, Joe…
- Wracam do łóżka. - Czekaj.
- Spróbuj… - Czekaj.
Rozmawiałaś z Vikki o Ricku?
Chryste, błagam, Joe.
Miałeś mi tego nie robić.
Boże.
Vikki mówiła, że byli u nich federalni,
proponowali mu coś…
Może immunitet, sama nie wiem. Proszę cię.
U nas też byli?
Przestań. Nie wciągaj mnie w to.
Czemu nic nie powiedziałaś?
- U nas nie byli? - Nie. Nikogo u nas nie było.
Jasne?
Przyjdziesz jutro?
To nie jest dobry pomysł.
To by dobrze wyglądało, gdybym pokazał się z żoną.
Jasne. Tak.
- Kończę już. - Co takiego powiedziałem?
- Rozłączam się. - Czemu nagle… Co…
- Powodzenia jutro. - Jess.
- Tak? - Do Barrakudy, gazem!
- Chodźmy. - Bramkarz się na nas rzucił.
- Dawajcie policję! - Gdzie jesteś?
Jebana Barrakuda! Przecież mówię!
- Podaj adres. - Odwal się od niego!
Czy to w Valley?
Zostaw go!
- Chuj z tym. Sam to ogarnę. - Nie.
- Policja musi przyjechać… - Chuj z tobą! Nieważne.
Chuj ze mną?
- Chuj ze mną? - Chuj ci w dupę!
- Pierdol się! - Chuj z tobą!
Henry.
Kto mówi?
Oficer Joe Baylor, LAPD. Przepraszam, że o tej porze.
Pańskie dzieci są same w domu.
Jestem z żoną w separacji.
Wie pan, gdzie ona jest?
Nie.
Kiedy ostatnio pan z nią rozmawiał?
Nie wiem.
Nie powinien pan zajrzeć do dzieci?
Teraz nie mogę.
Czemu? Jest pan zajęty?
Tak.
Wiem, że Emily jest z tobą.
Nie mam do tego siły.
Dokąd jedziesz?
- Co? - Dokąd jedziesz?
O czym ty mówisz?
Wiem, że siedziałeś.
Zaliczyłeś odsiadkę w pudle.
- Co? - Tęskno ci, kurwa?
Chcesz tam wrócić?
- Tu Henry… - Kurwa!
- Siemasz, partner. - Wszystko gra?
- Tak. A co? - Gdzie jesteś?
Na komisariacie. Skończyłem zmianę.
Dobra. Mam prośbę.
Jasne, o co chodzi?
- Masz tam auto? - Na komisariacie?
Jedź do Foothill. Wyjaśnię ci po drodze.
- Dobra. - Rick?
Nie jesteś na komisariacie.
Jestem.
Brzmisz dziwnie.
Piłeś?
Wcale nie dziwnie.
- Nie piłeś chyba, co? - Nie.
Joe…
Nie wolno ci pić.
- Nie wolno ci pić. - Wiem.
Ile razy to powtórzysz?
- Jutro jesteś moim świadkiem. - Wiem.
Nie przychodź do sądu na kacu.
Jasne, wiem.
- Tylko… - Co?
Boję się, kurwa.
Nie pójdzie po naszej myśli. Rano byli u mnie fedsi.
Czaisz?
Jeszcze coś przekręcę…
- Wiem… - Joe, boję się.
Nic nie przekręcisz.
- A potem będzie jak dawniej. - Joe?
Mam dość. To już osiem miesięcy.
Wiem. Ja też, bracie.
- Wiem. - No tak.
Ile wypiłeś?
Wybacz. Jedno albo dwa.
Więc możesz prowadzić. Pojedź…
na North Tujunga 1605 w Foothill. Dobra?
Mieszka tam Henry Fisher. Jasne?
Baylor.
- Dobra? - Tak.
W porządku. Jedź ostrożnie. Byle szybko.
Co, tu też nie mogę gadać?
Tutaj możesz.
Ale popracuj nad manierami.
No co?
Dzwoni jakaś dziewczynka.
- Abby? - Nie przedstawiła się.
- Przełączyć ją? - Tak, dawaj!
Możesz grzeczniej?
Przepraszam.
- Abby? - Miałam nikogo nie wpuszczać.
Nie martw się. To moi przyjaciele.
- Z policji. Wpuść ich. - Mamusia nie pozwala.
W porządku. Zaczekają z tobą na powrót mamusi.
- Cześć, jestem Tim. A to Nadia. - Cześć.
Jesteśmy z policji.
- To do mnie? - Tak.
Halo, melduje się Tim Geraci.
Joe Baylor z Biura Łączności.
Mamy tu dwójkę dzieci.
Tak. Abby i jej młodszy brat.
Czuwam na linii, bo jej mama może dzwonić.
- Znajdziecie… - Skaleczyłaś się, Abby?
To nie moja.
Ma krew na dłoniach i koszulce.
Co się dzieje?
Zajrzyj do Olivera.
Abby, gdzie jest twój braciszek?
Śpi.
Dobrze, zaczekaj tu z Nadią, dobrze?
Zostań ze mną.
Ale bajzel.
- Halo? - Szukaj Olivera.
- Wiesz, gdzie on jest? - Nie wiem. Rozejrzyj się.
Jestem w kuchni…
- Tu jest sypialnia. - Jest tam?
Pewnie tutaj.
- Tim, jesteś tam? - Czekaj.
Ślady krwi na podłodze.
O Boże! Policja, przyślijcie karetkę.
Co się dzieje?
- Tim, co jest? - O Boże!
Nadia, chodź tu!
- Tim? - Już idę!
- Jesteś tam? - Sprawdź, czy oddycha, dobrze?
- Dobra, już. - Tim, co się dzieje, kurwa?
- Co jest? - Nie wpuszczaj jej!
- Nie oddycha. - Nie wchodź tu!
- Tata kazał go nie budzić. - Nadia, zamknij drzwi.
- Abby, wyjdź. - Co z nim?
- Tim? - Co mu się stało?
- Nadia, zostań z nim. - Jasne.
Abby, chodź…
Tim?
Joe, koniec zmiany. Dzienna się zaczyna. Wychodzimy.
Jeszcze trochę posiedzę.
Joe?
- Wszystko w porządku? - Tak.
Powodzenia jutro.
Nie dzwoń do mnie.
Wiem, co zrobiłeś małemu.
Nie dzwoń do mnie.
Abby widziała, co mu zrobiłeś. Teraz ją też zabijesz?
Miała tam nie wchodzić.
- Mówiłem jej. - To sześciolatka!
Coś ty sobie myślał?
Ma na sobie jego krew.
Henry, to już koniec.
Zatrzymaj auto, powiedz, gdzie jesteś, wyślemy pomoc.
- Nie mogę. - Musisz.
Jeśli to zrobię…
Tak?
- Co się stanie? - Z tobą? Wrócisz za kratki.
To niemożliwe.
Niemożliwe?
Co chcesz usłyszeć? Że jesteś ofiarą?
Tak? Masz się za ofiarę? Nie ty nią jesteś. Tylko Emily.
I Oliver. I Abby. Nie ty. Ty…
Zasługujesz na stryczek!
Tu Henry, zostaw wiadomość.
Tu Henry, zostaw…
- Rick. - Jestem tu.
Wejście od dziedzińca. Raczej nikogo nie ma. Światła pogaszone.
Wyważ drzwi.
- Co? - Zaufaj mi.
Nie pierdol. Co ja tu robię?
Facet zabił swoje dziecko. Niemowlę.
I porwał byłą żonę. Muszę wiedzieć, dokąd jedzie.
Jak na to natrafiłeś?
Telefon alarmowy.
No jasne. Lep na chujowe akcje.
Halo? Policja.
Halo, policja.
- Co się dzieje? Rick? - Szlag!
Rick, co jest?
Wielgaśny kundel na łańcuchu.
Kurwa.
Dobra, wszedłeś?
- Wszedłeś? - Tak.
- Dobra. - Drzwi były otwarte.
- Pewnie się spieszył. - Rozejrzyj się.
Nie ma po czym.
Nic tu nie ma. Materac, zabawki, nieodpakowane.
Jeszcze coś.
Sterta listów na podłodze, notes z adresami.
Kurde, pełno rachunków. Woda, prąd, mandat za parkowanie…
- Jakieś pięć mandatów. - Co jeszcze?
Daj spokój. Nie da rady. Od groma tego.
Proszę cię.
Kilka godzin zajmie, żeby się przez to przekopać.
- Będzie martwa, nim skończę. - Co to, kurwa, ma znaczyć?
Nic. To wyścig z czasem.
Właśnie. Więc się streszczaj. Czaisz?
Tak.
Emily?
Emily, słyszysz mnie?
- Abby. - Dobra.
Hej, daj mi telefon.
- Emily… - Dawaj go!
Masz zapięty pas?
Nie.
- A Henry? - No już.
- Nie. - Zapnij pas.
No już. Daj telefon. Muszę z nią porozmawiać.
Zapięłaś?
Tak.
Dobra.
Posłuchaj. Zaciągnij ręczny do oporu.
Teraz.
Nie!
- Emily? - Tu Emily Lighton.
Nie mogę odebrać, więc…
- Emily? Co? - Spadłem z roweru, rozbiłem kolano.
- Halo? Spadłem… - Nie teraz. Proszę później.
- Emily? - Spadłem z roweru, rozbiłem kolano.
Wybaczy pan. Nie mogę teraz rozmawiać.
Że co? To jakiś żart?
Łączy się pan z tym samym operatorem.
- Zadzwoni pan później. - Słucham? Przyślijcie karetkę.
- Do stłuczonego kolana? - Tak.
Wezwij Ubera i nie pedałuj po pijaku.
Emily?
Zrobiłam, co kazałeś, ale nie wyszło.
- Nie mogę wysiąść. - Wiem. Jedziecie
w kierunku San Bernardino.
- Wiesz dokąd? - Nic nie widzę.
Nie chcę być zamknięta.
Dokąd jedziecie? Wyciągnę cię z vana.
Nie chcę być zamknięta.
- Emily. - Umrę.
Nikt nie umrze.
- Rozłączę się na chwilę. - Proszę, pomóż mi.
Jeśli mam ci pomóc…
- Czekaj na linii. Zaraz wracam. - Błagam.
- Biuro Łączności, sierżant Miller. - Tu Joe.
- Co? Wciąż tam jesteś? - Cholera. Bill?
- Miałem dzwonić do drogówki. - Idź do domu.
- Nie mogę. - Co z tobą, kurwa?
- Drogówka. - Tu Joe.
Emily jest na drugiej linii. Jest na tyle vana.
Są w pobliżu węzła pomiędzy trasami numer 10 a 210
na San Bernardino.
- To za mało. - Szlag!
Kurwa, szlag! Złapali sygnał z innej wieży.
- Mam ją na linii. - Podaj dokładną lokalizację.
Ustalę. Poślij jednostki na 210, zjazd z I-10.
- Ale jak? - Wyciągnę ją z vana.
- Emily? - Nie rozłączaj się.
- Już jestem. - Nie chcę umrzeć. Nie rozłączaj się.
Nie rozłączę się.
Chcę wrócić do domu, do dzieci.
- Nie mogą być same. - Dobrze. Posłuchaj.
Zamknął mnie w ładowni i nic nie widzę.
- Posłuchaj. - Nie wiem, o co mu chodzi.
Słuchaj mojego głosu. Jestem z tobą.
- Uwięzi mnie. - Nie jesteś sama.
Jasne? Rozumiesz?
Nie chcę umrzeć.
Czym Henry się zajmuje? Po co mu van?
- Umrę. - Nie umrzesz. Emily…
- Umrę. - Weź głęboki oddech.
Pomogę ci wrócić do Abby. Ale też musisz mi pomóc. Dobrze?
Znajdź coś, co może posłużyć ci do obrony.
- Jest tam coś takiego? - Nic nie widzę.
Pomacaj wokół siebie. Poświeć telefonem.
Jest tu pudło. Ciężkie.
- Z cegłami. - Dobrze.
To dobrze. Możesz wziąć jedną?
Mam.
Dobrze.
Posłuchaj.
Kiedy zatrzyma vana i otworzy drzwi,
uderz go w głowę z całych sił.
- Jasne? - Nie dam rady.
- Dasz. - Nie mogę.
- Emily? - Nie.
- Emily. Dasz radę. - Nie.
Zabierzesz mu nóż, powiesz mi, gdzie jesteś,
i wyślę do ciebie pomoc.
Nie mogę.
Możesz, Emily.
- Nie wiem, czemu to robi. - Emily, oddychaj.
No już.
- Już. - Umrę.
Razem ze mną.
Dalej, Emily.
- Emily. - Umrę.
Nie umrzesz. Oddychaj ze mną.
Oddychaj, Emily. Oddychaj ze mną.
Emily, jakie jest twoje ulubione jedzenie?
Jakie jest twoje ulubione jedzenie?
Wiśniowe… Wiśniowe slurpee.
Wiśniowe slurpee. Nie wiem, czy to jedzenie.
Co lubisz robić z dziećmi?
Macie ulubione…
Oddychaj ze mną.
- Lubię… - Co robicie w wolnym czasie?
Lubię być z Abby i Oliverem, ale Henry…
Henry…
Co robisz z dziećmi? Jak spędzacie wolny czas?
Powiedz.
Lubimy oceanarium.
Gdzie?
W San Pedro.
Byłeś tam?
Nie. Zawsze chciałem zabrać tam córeczkę,
ale nie miałem okazji.
Opowiedz mi o nim. Fajne miejsce?
Abby lubi żółwie.
Nawet nie spojrzy na rekiny.
A ty? Lubisz rekiny?
Lubię je wszystkie.
Zwykle idę za Abby z Oliverem w wózku.
Rozglądam się i czuję.
Co czujesz?
Jest tak spokojnie.
Gdzie?
Pod wodą. Jest tak…
Jest cicho, jakby ktoś cię tulił.
Nic cię nie rozprasza. Dookoła jest tylko woda.
Jest bardzo cicho,
wielka, błękitna cisza.
Tak.
Zapomniałam, jak ci na imię.
Mam na imię Joe.
Lubię cię, Joe.
Ja ciebie też, Emily.
Poszedłbyś z nami?
Chętnie.
Zatrzymuje się.
- Boję się. - W porządku.
- Spokojnie, Emily. - Boję się!
- Włóż telefon do kieszeni. - Boję się.
Jak otworzy drzwi,
uderzysz go w głowę cegłą z całych sił.
- Zasłużył sobie. - O Boże.
- Zasłużył sobie. - Tak.
Odłóż telefon.
- Włóż go do kieszeni. - Był taki zły.
- Wiem. - Był taki zły.
Wiem. Emily, odłóż telefon.
- Oliverowi nic nie jest. - Odłóż telefon, jak otworzy…
Oliverowi nic nie jest. Przestał płakać.
Co takiego?
Węże.
Węże? Jakie węże?
Tak bardzo go bolało.
Miał… W brzuszku.
Wciąż płakał, bo miał węże w brzuszku.
Wyciągnęłam je.
To… ty?
Przestał płakać. Teraz czuje się lepiej.
Nic mu nie jest, prawda? Joe?
Joe? Powiedz, że nic mu nie jest.
Powiedz mi, Joe.
Uwięzi mnie.
Zostaw mnie! Przestań!
Przestań!
Halo?
Jesteś tam, Joe?
Telefon mi szwankuje. Czekaj.
- Słyszysz mnie? - Tak.
Znalazłem coś.
Sądzili się o prawa rodzicielskie.
Henry ma listy od prawnika. Stracił prawo do odwiedzin.
W związku z kartoteką i odsiadką za napaść.
Nic dziwnego, kurwa.
Joe?
Tak?
Przejdę do rzeczy.
Znalazłem niezapłacone rachunki za pobyt w psychiatryku w San Bernardino.
Była tam pacjentką.
Joe?
Stanowy Ośrodek Psychiatryczny Patton. To jakiś trop?
Nie chciała być zamknięta.
Co takiego?
Nie chce być zamknięta.
- Nie rozumiem. - Cholera.
Joe?
STANOWY OŚRODEK PSYCHIATRYCZNY PATTON
- Henry? - Halo?
Joe z LAPD. Jesteś w Patton?
- W szpitalu? - Tak.
Tak.
- Gdzie jest Emily? - Boże.
Nie wiem. Chyba mnie uderzyła.
Wyślę pomoc.
- Potrzebujesz karetki? - Nie.
- Żadnej policji. - Muszę.
- Nie zrobiłem nic złego.
Nie.
Wiem.
Nie mogłeś powiedzieć?
Mogłeś wezwać policję. Zajęlibyśmy się Emily.
- Czemu? - Chcę jej pomóc.
- Chcesz jej pomóc? Kurwa. - To moja praca.
Posłuchaj. Nikt jej nie pomoże.
Lekarze, prawnicy, pomoc społeczna.
Nikt jej, kurwa, nie pomógł.
Twierdzisz, że gliniarz jej pomoże?
Próbuję.
Czyżby? Pierdol się.
Zabiła mojego synka.
Zabiła mi synka. Mojego synka.
Mój synek nie żyje.
Zeszłego listopada…
Wtedy…
wyczerpało się.
Próbowaliśmy poradzić sobie bez leków.
Boże!
Nie było mnie stać, bo…
Boże.
Henry? Co robisz?
O Boże, Abby. Zostawiłem ją samą.
Nie, Henry. Policja tam jest.
Henry. Spróbuj się uspokoić.
To tylko mała dziewczynka.
Mówiłem, żeby tam nie wchodziła. Mój Boże. Muszę do niej jechać.
Nie. Henry. Posłuchaj mnie.
Jest z nią policja. Są przy niej. Jest bezpieczna.
Nie jej nie jest.
Gdzie jest Emily? Musimy ją znaleźć.
- Henry? - Nie wiem, gdzie ona jest.
Myślisz, że może coś sobie zrobić?
Nie wiem. Posłuchaj.
Wysłuchaj mnie.
Nie zdaje sobie sprawy z tego, co zrobiła.
Myśli, że… O Boże.
Myśli, że pomogła Oliverowi.
Nie miałem serca jej powiedzieć, że…
Boże. Kiedyś taka nie była.
Zachorowała.
Chciałem jej pomóc. Ona…
Henry?
Tu Emily Lighton. Nie mogę odebrać, więc…
Nie.
Joe?
Ktoś chce z tobą rozmawiać.
Co?
Jakaś kobieta mówi, że z nią rozmawiałeś.
- Ma na imię Emily… - Nie. Co? Gdzie?
Dawaj ją! Prędko!
- Teraz! - Co się stało?
- Przełącz ją! - Już się robi.
- Emily? - To ty, Joe?
Tak, to ja.
Gdzie jesteś?
Pójdę znaleźć Olivera i Abby.
Zabiorę ich do oceanarium.
Nie.
Pokażemy ci żółwie.
Oliver je uwielbia.
Nie…
Nie znajdziesz Olivera.
Nie ma go tam.
Emily, musisz…
- Już mu przeszło. - Rozejrzyj się dookoła.
Gdzie jesteś? Słyszę samochody.
Co widzisz wokół siebie?
Widzę…
Co? Emily?
Samochody.
Co to?
- Mam krew na dłoniach. I na ubraniu. - Emily.
- Skąd… Mam krew na dłoniach. - Emily.
- Widzę w świetle. - Słuchaj.
- Posłuchaj. - Mam na sobie krew.
- Nie martw się. - Skąd się wzięła?
To nie twoja krew. Rozejrzyj się.
Spójrz i powiedz, gdzie jesteś. Co widzisz? Słyszę samochody.
Zgadza się?
Przejeżdżają obok?
Na dole.
Samochody?
Jesteś na autostradzie? Na estakadzie?
- Joe. - Emily.
To krew Henry’ego?
Nie. Nic mu nie jest.
Jeśli to nie moja krew, to czyja?
Nie, Emily…
- Czyja to krew? - Emily.
Powiedz, gdzie jesteś. Wyślę pomoc.
- To nie moja krew. - Emily, powiedz, gdzie jesteś.
- Proszę, posłuchaj. - Co ja zrobiłam, Joe?
- Emily, proszę. - O Boże.
Nie. To krew Henry’ego?
Henry’ego?
Dzwońcie do dyspozytorni drogówki!
Wiem. Henry też.
Powiedzcie, że to ja.
Rozmawiam z porwaną na estakadzie na drodze 210.
Niech jadą natychmiast!
Emily? Jestem tu.
- Wiem. - Co ja zrobiłam?
- Wiem. - Powiedz im, że nie chciałam.
Henry wie. Próbował ci pomóc.
Wszyscy chcemy ci pomóc. Tylko…
Mówiłeś, że mu się należało.
Pomyliłem się.
To moja wina.
To przeze mnie jesteś na tej estakadzie.
Błagam, nie zrób jakiegoś głupstwa.
Rozumiesz? Proszę cię.
Masz ludzi, którzy cię kochają.
Jasne? Abby cię kocha.
Potrzebuje cię.
Czeka, aż wrócisz do domu.
Proszę, Emily. Powiedz coś.
- Powiedz coś. - Pójdę już.
- Będę z Oliverem. - Nie.
Joe, chcę być z Oliverem.
Zabiłem kogoś.
Słyszysz? Zabiłem człowieka.
Słyszysz mnie?
Zabiłem człowieka. Chłopca.
Miał 19 lat. Joseph. Był jeszcze dzieckiem.
Dlaczego?
- Dlaczego? - Nie wiem.
Nie wiem. Bo… Bo mogłem.
Chciałem go ukarać.
Chciałem go ukarać, bo byłem wściekły.
Byłem okropnie wściekły i…
Zrobił coś, zranił kogoś.
Nie… Zranił kogoś?
On… Sam nie wiem.
Zranił kogoś. Ale proszę cię.
Mój ojciec…
Błagam. Nie mogę zabić też ciebie, Emily.
Nie mogę ciebie też zabić.
Joe?
Dlaczego?
To przez węże?
Tak.
Tak, przez węże.
Ale…
Obiecałem Abby, że wrócisz do domu.
Obiecałem jej, że wrócisz.
- Potrzebuje cię. - Abby.
- Tak.
Błagam, obiecałem jej. Henry też cię potrzebuje.
Masz ludzi, którzy cię kochają.
Proszę.
Proszę, Emily.
Joe.
Tak?
Widzę światła.
Dobrze, Emily. Podejdź do policjantów.
Pójdę już.
Podejdź do policjantów.
Pójdę do Olivera.
Emily?
Tu Emily Lighton. Nie mogę odebrać, więc…
Przestań.
Nagraj wiadomość, zadzwoń później albo wyślij SMS-a. Pa.
Nie.
Tu Emily Lighton. Nie mogę odebrać, więc…
Przestań.
Nagraj wiadomość…
- Drogówka. - Tu Joe.
Mamy ją. Zeszła z barierki.
Zaraz…
Mamy ją. Mam łączność z jednostką.
Zeszła z barierki na estakadzie. Mamy ją.
Dobra robota, Baylor.
Tim Geraci zostawił ci wiadomość.
- Kto? - Policjant, który był w domu Lightonów.
Mówi, że niemowlę jest na OIOM-ie w St. Helen’s.
Co takiego?
Niemowlę jest na OIOM-ie w szpitalu St. Helen’s.
- Oliver? - Chyba tak.
- Przeżył? - Tak.
Rozbitkowie ratują się nawzajem.
Halo.
Cześć, partnerze.
- Znalazłeś ją? - Tak.
To dobrze.
Jesteś w domu?
Nie, w aucie. Gdybyś mnie potrzebował.
Jedź do domu.
Wezmę prysznic na komisariacie. Pójdę prosto do sądu.
Jak się czujesz?
Co się dzieje?
Joe, wszystko gra?
Jesteś tam?
Powiedz im, co widziałeś, Rick.
Dziś w sądzie.
Joe, przecież mamy plan.
Powiedz prawdę.
Powiedz prawdę. Powiedz im…
Co? Co ty pierdzielisz?
Nie mogę zmienić zeznania.
Możesz.
Nie mogę. Załatwią cię.
Trzymamy się naszej wersji. Nie zmienię zeznania, stary.
Rick.
Musisz dać mi słowo.
Joe.
Daj mi słowo.
Joe, bracie.
Spoko, Rick.
Całe wieki nie zobaczysz córki.
Odezwę się niedługo.
Dobra?
Los Angeles Times. Z kim połączyć?
Mogę rozmawiać z Katherine Harbor?
Chwileczkę.
Katherine Harbor. Tak. Już łączę.
Dzień dobry. Tu Katherine.
To ja, Joe.
Z ostatniej chwili. Detektyw Joe Baylor przyznał się do winy…
…przyznał się do zabójstwa…
Dziś rano Baylor przyznał się do winy
w sprawie o zabójstwo podczas strzelaniny…
To dopiero czwarty przypadek, w którym policjant został skazany.
Wydziały policji w całym kraju zostaną poddane wnikliwym…
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Napisy: Ewa Nowicka