NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Drogi pamiętniczku...
chuj ci w dupę.
Taki żarcik. Nawet nie wiem, co tu napisać.
W każdym razie: hejka.
Jestem Sydney.
Jestem nudną, białą siedemnastolatką.
W sensie, że nie jestem wyjątkowa.
I to jest OK.
Mieszkamy w Pensylwanii od dwóch lat.
Ale nie w tej ładnej części, tylko tej pełnej kukurydzy i kapusty.
Moje miasto wygrywa w rankingach najgorszego powietrza,
i to od kilku lat, więc...
Hurra.
Pani Cappriotti kazała mi to robić.
Obiecaj, że będziesz pisać.
To ma mi pomóc na humory.
Pomoże ci na te humory.
Często się wkurzam.
Nie chcę, ale czasem mi się uleje.
Tak jakby tata mi zmarł na wiosnę.
Niby co mam pisać? Nie ogarniam.
Cokolwiek.
Wszystko.
Co ci przyjdzie na myśl.
Nikt nie wie, jak ze mną gadać.
Pomyśl, że mówisz do siebie.
Nikt poza tobą tego nie przeczyta.
Nawet szkolny pedagog.
A nie mogę...
pisać na komórce?
Będzie cię rozpraszać, nie sądzisz?
Chcę, żeby to było dla ciebie...
terapeutyczne.
To nigdy nie jest proste, ale przynajmniej spróbuj
mieć normalne licealne życie.
Babka jest całkiem w porządku.
Chociaż wali od niej starą hipiską.
No to spróbujmy z tym normalnym licealnym życiem.
Cokolwiek to, kurwa, jest.
Stan podniecenia
wpływa stymulująco na wiele rzeczy,
w tym na adrenalinę i, oczywiście, krążenie.
Krew spływa w dół
i wypełnia ciało jamiste.
Penis powiększa się i tak samiec homo sapiens
może utrzymać erekcję.
Tak?
Z doświadczenia wiem, panie File,
że erekcja utrzymuje się dłużej w rękach samicy homo sapiens.
Bardzo zabawne.
Czysta nauka.
Idziemy dalej.
U kobiet podniecenie również wywołuje napływ krwi do genitaliów...
Weź, ruda piczko,
śmiej się, to było zabawne.
Skąd to się bierze?
Myślisz, że masz dziwną mosznę?
Pewnie jest asymetryczna.
Dina to moja przyjaciółka.
Jest zajebista.
Pewnie nie chciałaby się kumplować,
ale przeniosłyśmy się tu w tym samym czasie.
Obie byłyśmy nowe w mieście,
więc miałam szczęście.
Przed Diną trzymałam się sama.
Niespecjalnie lubię zwracać na siebie uwagę,
ale w niej jest coś takiego...
że czuję się inna.
Była ze mną, gdy dowiedziałam się o ojcu.
Trzymała mnie za rękę.
Razem płakałyśmy.
A od tego czasu sprawia, że się śmieję,
gdy ja wolałabym wtopić się w podłogę.
Dzięki temu zrozumiałam, że nigdy nie miałam przyjaciółki.
JADŁODAJNIA
Więc próbuję go minąć, a on mówi:
„Co to za nowa laska?”, a ja na to „Weź, to ja, Dina”.
Czekaj, mówisz o Bradzie Lewisie?
Tak.
Jest całkiem słodki.
A potem zaprosił mnie na bal.
I zgodziłaś się?
Nie, kazałam mu zjeżdżać z tym sześciopakiem i męską szczęką.
Pewnie, że się zgodziłam!
O Boże, ty z nim spałaś.
O w mordę!
Bez jaj! Kurde!
Dałaś Bradleyowi Lewisowi?
- Powiedz, że się zabezpieczyliście... - No pewnie.
Dopiero co zdjęła aparat i urosły jej cycki.
Oczywiście, że złoty chłopiec, Bradley Lewis, to zauważył.
Czyli co, nagle ze sobą chodzicie?
Jeszcze tego tak nie nazywamy, ale...
Naprawdę go lubię, wiesz?
Co za koszmar.
No jasne, przecież kumam.
Daj mu szansę.
Musi być ktoś, kto ci się podoba, chociaż trochę.
Nie wiem, nigdy o tym nie myślałam.
No to pomyśl,
a potem może pójdziemy razem na bal.
Podwójna randka.
- Cześć, skarbie. - Cześć.
Wybacz spóźnienie.
Nie szkodzi, skarbie.
Jeszcze sobie „skarbują”, dobijcie mnie.
Cześć, Syd.
Bradley.
Może twoja mama skołuje nam burgery?
Są tu takie smaczne.
Dzisiaj nie pracuje.
Tylko pytam.
Spoko.
Chcesz burgera? To zamówię.
Mam trochę kasy.
- Tak? - Tak.
- Na spółkę? - Tak.
Keczup.
Częstuj się.
Tak że ten...
Dina jest super, nie?
Jezu, nie umiesz się uśmiechać?
Nie dzisiaj.
To co wybieramy?
Co chcesz, skarbie.
Błagam, przestań.
Przestań w końcu gadać.
Starłabym mu ten durny uśmieszek z gęby.
- Cholera. - Boże.
Kurwa.
- Żyjesz? - Co takiego?
Szlag, daj mi chwilę.
Weź chusteczkę.
Daj mi chwilę.
Sprawa wygląda tak.
Dziś prawie uwierzyłam, że wywołałam u Bradleya krwotok
siłą umysłu.
Jasne.
Muszę trochę wyluzować.
Nie stracę mojej jedynej przyjaciółki.
Dobrze jej życzę,
a jeśli chodzenie z tym pajacem ją uszczęśliwia,
to nic mi do tego.
Cześć, Syd!
Cześć.
Stanley Barber.
Mieszka przy tej samej ulicy.
Podczas gdy ja nienawidzę w sobie wszystkiego,
Stan ma gdzieś, co o nim myślą.
Noga mi zdrętwiała.
Odprowadzić cię?
Jasne, czemu nie?
Spoko.
Stan jest trochę dziwny.
Wszystko gra?
Na co komu buty?
Krwawe Wiedźmy, co nie?
Co?
Lubisz ich muzykę?
Beznadziejna nazwa dla kapeli.
Co ty, idealna.
Brzmi kijowo.
Mam ich na winylu...
Limitowana edycja,
rozkładana okładka i w ogóle, wpadnij, to posłuchamy.
Możemy się upalić.
W życiu się nie upaliłam.
Może.
Ale nie musisz.
Ja tylko...
Bo wiesz, mieszkamy obok siebie, a nigdy się nie spotykamy.
Chyba masz rację.
Ale może powinniśmy zacząć.
Właśnie.
Spoko.
To daj znać.
Dziwny jest ten świat, Sydney.
Mieszkam z mamą i młodszym bratem.
Sydney, to ty?
Nie dogaduję się z mamą.
Nie, morderca z siekierą, dobrze, że pytasz.
Bardzo śmieszne.
Słuchaj, pies Karen przebiegł przez drzwi z siatki,
więc musiała jechać do weterynarza.
- Dobra. - Wezmę dzisiaj jej zmianę.
I tak wiszę jej dwie za ten dzień, kiedy Liam objadł się serem.
Dzięki za historyjkę z twojego życia, mamo.
Wracaj, to nie koniec. Patrz na mnie.
Dobrze, mam ważne pytanie.
Widziałaś moje pończochy?
Wisiały na zasłonce w łazience.
Myślałam, że są brudne.
- Suszyłam je. - Znalazłam je w wannie.
To gdzie są? Więcej nie mam.
Tak jakby...
je wyprałam.
W pralce?
A potem trafiły do suszarki, więc...
No świetnie.
Będę się mogła poczuć jak jedna z moich parówek.
Przecież nie musisz ich nosić. Nikt już tego nie robi.
Od lat 90.
Dopilnujesz, żeby Liam odrobił zadanie i zjadł obiad?
Sam się nie może dopilnować?
Sydney, możesz zrobić to, o co proszę?
Choć raz, bez zadawania pytań?
A myślałam, że jestem urocza.
Nie, ani trochę.
Nie ma znaczenia, o czym rozmawiamy.
Mogłybyśmy spędzić resztę życia w ciszy,
a i tak wkurzałaby mnie jak cholera.
Ej, bąblu, odrobiłeś zadanie?
Już dawno.
Gdy tylko wróciłem, a ty?
Mam czas.
Syd, proszę. Mama mówi, że na sukces trzeba ciężko pracować.
Myślałam, że mam się nie wychylać i patrzeć, jak ty odnosisz sukces.
No bo kto wie?
Może jeśli się postarasz,
to ty zapłacisz za mój pogrzeb.
- Jak było w szkole? - No więc...
Richard Rynard walnął Toby’ego Gardnera i wysłali go do gabinetu pana Coffee’ego.
Serio?
Myślę, że będę następny, więc obmyślam plan.
Obczaj to.
O kurczę, bąblu, to dla ciebie?
Sam zaprojektowałem.
Napierśnik, osłony na nogi, kolczaste rękawice...
Nie wiem jeszcze, co z hełmem.
Nie chcę ograniczać pola widzenia, tak jakby co.
Strasznie fajne, twoja najlepsza praca.
To mój pierwszy kombinezon, a takie najtrudniej zaprojektować.
Muszę go jeszcze podrasować.
Na czym polega ten plan?
Zbuduję kombinezon i skopię Richardowi Rynardowi tyłek.
Zemsta.
Kumam.
Moja rodzinka.
Nigdy nie mieliśmy dużo kasy.
Kiedy się przeprowadzamy, a robiliśmy to często,
zawsze kończymy w takim miejscu.
To trochę loteria.
Niektóre dzieciaki wygrywają już w chwili narodzin.
A reszta?
Nas czekają zdrapki, zbieranie nakrętek i cały ten syf.
Liam?
Co?
Jeśli Richard Rynard coś ci zrobi...
zanim zbudujesz swój kombinezon,
wyrwę mu gardło
gołymi rękami na oczach pana Coffee’ego.
Serio?
Pewnie. Właśnie tak.
Dziwna jesteś.
Wiem.
Muszę coś wyznać.
Zaczęły mi wyskakiwać krosty na udach.
Jestem totalnie ohydna.
Próbowałam kremów, mydeł i innych takich.
Nic nie pomaga.
Nawet wycisnąć się ich nie da.
Przestań!
To pewnie ten okres dojrzewania.
Sama nie wiem.
Stanley Barber do mnie napisał.
Kazał słuchać Krwawych Wiedźm.
Czasem nocami mam ochotę się podotykać,
ale tego nie robię.
Masło orzechowe pomaga.
Im później mama wraca, tym więcej wina pije.
Co oglądamy?
Nie wiem.
Nie rozmawiałyśmy o tacie, odkąd zabił się w piwnicy.
Klima nie działa.
Pewnie klimatyzator się przegrzał.
Można się tu usmażyć.
To otwórz okno.
To ta jedna rzecz, o której boimy się rozmawiać.
Wezwali mnie do gabinetu pedagożki.
A co zrobiłaś?
Nic.
Ona tylko...
chce, żebym mogła się jakoś wyładować.
Wyładować z czego?
Czasem mam wrażenie...
że ci, których kocham, nie kochają mnie.
No cóż...
może mierzysz zbyt wysoko, słonko.
Czasami straszna z niej suka.
Tata by mnie zrozumiał,
ale się powiesił,
więc zostałam sama.
Zastanawiam się, czemu to zrobił
i czemu nigdy o tym nie gadamy...
i co się ze mną, kurna, dzieje.
Czemu czasem czuję, że gotuję się od środka?
Bo może...
jestem bardziej popieprzona, niż myślałam.
Napisy: Magdalena Adamus