NETFLIX PRZEDSTAWIA
Czemu teraz nic nie ma?
Marta wie, że na świecie była wojna
i że istnieją nieuleczalne choroby.
Planeta była mocno skażona, a ludzie się bali.
Chcieli silnych rządów, ale odebrano im wolność.
Odzyskamy ją.
Jesteś bardzo podobna do mamy.
- Identyczna. - Mama mi to dała,
gdy zrobiła to.
- No i? Co z nią? - W porządku.
- Mama uratowała jej życie. - W zamian za własne.
Marta Mújica, 10 lat.
- Wujku! - Dokąd cię prowadzą?
- Zabierają ją. - Tatusiu!
Zabiją nas!
Zabrali ją do kolonii dla dzieci osób bezrobotnych.
Mam prośbę.
Powiedziałem żonie, że byliśmy przyjaciółmi.
Byliśmy. Już nie jesteśmy.
Niech przyjdzie o 7.00. Dostanie przepustkę.
Zabiłam wojskowego.
Puść ją!
- Jak masz na imię? - Sol.
Idziemy stąd.
Hugo Mújica. Nie wiedziałeś, że szukamy pary?
Moja żona zmieni swoje plany.
Musisz wyjechać, Julio. Pojadę z tobą.
Dlaczego nie ma rezultatów?
Bo jesteś tchórzem. Miałeś zwiększyć dawkę.
Te wyjątkowe dzieci to nasza jedyna nadzieja.
- Tędy. - Uciekajcie!
Stać! Na ziemię!
Już!
- Brać go! - Babciu!
- Stać! - Znaleźli mnie.
Już!
Wynocha!
Idziemy! Nie ruszać się!
Trzeba ukryć małą.
Czysto!
Malutka.
O co chodzi?
Ręce do góry.
Proszę mnie posłuchać.
- Schowajmy się. - Jesteśmy biedni, ale uczciwi.
- Opiekuję się wnuczkami. - Jest tu ta dziwka?
Ona nie jest dziwką.
Dziewczyna uczy się na krawcową.
Nie mamy pieniędzy.
Ten wojskowy…
Zna go pani?
Oczywiście.
Przychodzi po małe dziewczynki,
próbuje być sympatyczny.
Proszę się nie martwić.
Zapewniam, że nic nie powiemy.
Dość.
Babciu!
MOJA SIOSTRA SARA
BEZ OBAW
ZBUDUJ SWOJĄ PRZYSZŁOŚĆ
WSPOMNIJ DESZCZ
ŚMIEJ SIĘ
MIMO MURU, PAMIĘTAJ
NA PRAWA TRZEBA ZASŁUŻYĆ
MUR
Zdobyłeś paliwo?
- Pojedziemy motorem. - Jak to?
Mniej punktów kontrolnych na południu. Dotrzemy do Cádiz pod wieczór.
- Czemu Cádiz? - Przepłyniemy Cieśninę.
Słuchaj. Nie byłoby bezpieczniej wyjechać w nocy?
Mój człowiek chce przepłynąć nim się ściemni.
Kto tam?
To Hugo.
- Co ty…? - Julia.
To mąż Sary.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Carlos, mój chłopak.
Miło mi.
- Co tu robisz? - Mam problem.
Zabrali Martę.
- Co masz na myśli? - Kiedy się meldowaliśmy.
Odbierają dzieci bezrobotnym rodzicom.
Jakieś nowe prawo.
Zobaczmy.
- Nic ci nie jest? - Nie.
- Mogę ci jakoś pomóc? - Nie trzeba.
Mama załatwiła mi pracę.
- To dobrze. - W Sektorze 1.
- Jutro zaczynam. - Świetnie.
Chodzi o to,
że jest pewien problem.
Chcieli zatrudnić parę.
- Ach tak? - Właśnie.
Dostałem przepustki przez punkt kontrolny.
Nie mogę iść sam.
Hugo i Sara?
Zgadza się.
Mam ją udawać?
Przez dzień lub dwa. Podpiszą umowę i odzyskam Martę.
- Później coś wymyślę. - Nie zgadzam się.
Nie mówię do ciebie.
- Posłuchaj. - No?
Za chwilę wyjeżdżamy.
Mamy poważne kłopoty i musimy uciekać.
To ważniejsze od siostrzenicy?
- Kurwa, Hugo. - Pozwól.
- Posłuchaj. - Nie ma czasu.
Ledwo to zorganizowałem.
Ludzie ryzykują dla nas życiem.
Nie możemy się wycofać.
Jeśli go chcą, to zatrudnią bez żony.
Wiem, masz rację.
Powiem mu. Spokojnie.
Jest coś, o czym nie wiem?
Proszę.
Wybacz, nie pomogę.
Przepraszam.
Powodzenia.
- Jeśli mu powiemy… - To on i jego rodzina wpadną w kłopoty.
Wyjedźmy, proszę.
Dzień dobry!
Dzień dobry. Pobudka.
Włóżcie mundurki.
Kto się spóźni, nie dostanie śniadania.
Jak tam? Świetnie.
Bardzo dobrze. Właśnie tak.
Proszę się ustawić. Najpierw pójdziemy do łazienki,
a następnie do stołówki.
Ale się dziś guzdrzecie. Chodźmy się umyć.
No coś ty.
Nie spodziewałam się tego po tobie.
Nie założyłaś chusty? To takie proste.
Zakładasz i już.
Przeciągnij włosy i przesuń w górę.
Doskonale! Widzisz?
Szybko, stańcie w kolejce.
Dzięki. Należał do mojej mamy.
Nie powinniśmy przyjeżdżać do Madrytu. To jakieś piekło!
- Przestań się tłuc, Álex. - To nie twoja wina.
Tylko tego przeklętego rządu.
To była jej jedyna prośba.
To znaczy?
Prosiła mnie tylko o opiekę nad Martą.
Obiecałem, że oddam za nią życie.
A ją straciłem.
Odnajdziemy ją.
- Obiecuję. - Tak? Niby jak?
Co mam robić?
Już sam nie wiem.
Pamiętasz, jak tata zmarł?
Oczywiście.
Leżeliśmy w łóżkach.
Udawałem, że śpię, ale się bałem.
Ty wiedziałeś.
Powiedziałeś, że jak się wyśpię, to będzie dobrze
i że wiesz, co robić.
Nie odpowiedziałem.
Nie wiedziałem, co planowałeś, ale w ciebie wierzyłem.
Zasnąłem jak kamień.
Ty zawsze wiesz, co robić.
Powiedz mi, co zrobić i jak to naprawić.
Przecież dobrze wiesz!
Przejdę za ten pieprzony mur i dostanę tę pracę.
Przekonam ich, żeby mnie zatrudnili.
Ty idź do urzędu i odszukaj Martę.
Później po nią pojedziemy
i we trójkę w do wrócimy do Asturii.
Tak zrobimy.
- Jestem głodna. - Zaraz będzie śniadanie.
Dlaczego zaraz?
Najpierw nas ukłują.
Zaczynajmy. Zapraszam, Hektorze.
Czasem wymiotujemy i się męczymy,
ale dają nam jogurt.
Mów.
Dźgnęłaś majora Méridę?
- Nie pamiętam. - Czyżby?
Jak długo twoja siostra wytrzyma sama?
Też nie wiesz?
Słuchaj…
Tylko ty jej zostałaś na tym świecie.
A siedzisz tutaj.
Kto był z tobą tamtej nocy?
Co oni ci zrobili?
Możesz iść?
Zabiorę cię stąd.
Dobrze.
- Tak? - Pomogę.
Świetnie.
Bardzo dobrze.
Stój.
- Słucham? - Stop.
- Słucham? - Zatrzymaj się.
- Mamo? - Tak?
- Jesteś. - Tak.
Potrzebuję pomocy.
Pij.
No bierz.
Navarro, przygotuj się do wypuszczenia dziewczyny…
za pół godziny?
- Za pół godziny. - Dobrze.
Może być?
To teraz spróbuj jeszcze raz.
Dziewczyna, która ci pomogła. Jakie miała włosy?
Tak długie jak twoje?
- Tak. - Na pewno?
- Tak. - Okej.
Miała dużo warkoczyków.
Co miała na sobie?
Zieloną spódnicę.
Tę ode mnie.
- Ach tak? - Tak.
Jest w szafie. Zostawiła ją ostatnim razem.
Masz ją tutaj?
Oczywiście. Pokażę ci.
Przepraszam. Ja tylko na minutkę.
- Kolejka! - To zajmie chwilę.
- Tak, ale… - Przepraszam.
- Proszę poczekać w kolejce. - Pamięta mnie pani?
- Był pan tu wczoraj, tak? - Zgadza się.
Możemy porozmawiać?
Zastąpisz mnie na pięć minut?
Dzięki.
Zaraz wróci. Przepraszam.
Chodzi o dziewczynkę, która ze mną była.
Blondyneczka w czapce.
Pobierałyście jej krew.
To Marta Mújica.
- Sporo takich tutaj. - Zabrano ją na kolonię.
Masz szczęście, że zajmą się nią dopóki nie znajdziecie pracy.
Gdzie ona jest?
Chcemy odzyskać dziecko i wrócić do siebie.
- Nie wiem. Mam robotę. - Proszę tylko o adres.
- Skontaktują się z panem. - Ja się nie poddam.
Nigdy nie dam za wygraną.
Będę tu codziennie przychodził.
Nie mam nic lepszego do roboty w tym mieście.
- Ciszej. - Proszę, gdzie ona jest?
Postaram się dowiedzieć, do której kolonii została przypisana.
Nie mogę nic obiecać.
Ona jest dla nas wszystkim.
Rozumie to pani?
Zapraszam jutro.
Dziękuję.
- Jak się pan nazywa? - Álex. Alejandro Mújica.
Mújica…
Tak, to krewny jednego z dzieci.
Zadaje zbyt wiele pytań.
- Witaj, Begonio. - Dzień dobry.
Nie chcę ci przeszkadzać.
Nigdy nie przeszkadzasz.
Chciałam z tobą porozmawiać.
- Ale bez obaw. - Mów, bo się zmartwiłam.
Jest twoja córka, Julia?
- Nie, a czemu pytasz? - Kto to, mamo?
- To Begonia. - Aha.
Dzień dobry pani.
- Ładnie wyglądasz. - Dziękuję.
- Minęło wiele lat. - To prawda.
Słyszałam o twojej córce, ale nie martw się.
- Na pewno dobrze się tam bawi. - Ma dobrą opiekę.
Słuchaj, szukam twojej siostry.
Julia wyjechała na kilka dni.
- Przed chwilą ją widziałam. - Przyszła się pożegnać.
W takim razie przyjdę kiedy indziej.
- Zapraszam. Przekażę, że jej szukasz. - Coś się stało?
To nic takiego.
- Miło było was widzieć. - Wzajemnie.
- Do widzenia. - Pa.
POSZUKIWANA NUMER KONTAKTOWY 091, 062 LUB 112
Opony!
- Zapraszam. - Opony jak nowe.
Tanie opony!
Opony!
Co to ma być, Carlos?
O co chodzi?
- Aresztowali ją. - Co?
- Kogo? - Dziewczynę, której pomogłaś.
- Kurwa! - Przesłuchują ją.
Cholera jasna!
- Nie wierzę. - Jesteś następna.
Dziś odjeżdża transport. To bezpieczniejsze niż jazda w pojedynkę.
Teraz albo nigdy.
- To jedyna szansa. - Wiem.
Gdy przejdziesz za mur po pracy, spotkajmy się tutaj.
- W starych tunelach przy M-40. - Dobra.
O tu.
O 23.00.
Zgoda?
Zgoda.
Pomóż mu odzyskać córkę,
ale wieczorem wyjeżdżamy.
- Ładnie. - Ej.
Jak u zakonnicy.
Daj spokój.
- Dziękuję. - O 23.00.
Następny. Szybciej!
Dla państwa bezpieczeństwa, wstęp jest wzbroniony
osobom chorym, nieposiadającym dokumentów i nieodpowiednio ubranym.
Dalej!
Szybko!
- Ma pan coś metalowego? - Nie.
- Niezarejestrowany materiał organiczny? - Nie.
To przepustka dla pary.
Moja żona nie mogła przyjść, ale będzie później.
- Nie przejdzie pan. Odsunąć się. - Czekają na mnie.
- To pierwszy dzień pracy dla ministra. - Kazałem się odsunąć.
Pan na pewno ma dzieci. Błagam!
Odsunąć się!
Przepraszam.
Wybacz. Spóźniłam się.
Przepraszam.
Proszę.
Obywatele, każdorazowo…
POSZUKIWANA
Odsetek przestępczości w stolicy nadal spada
i jest najniższy od 10 lat.
Mimo że w części Sektora 2
wciąż zdarzają się przestępstwa i przemoc,
to niedługo się to skończy.
- To ostatni raz. - Dziękuję.
Tak, dziękujemy.
Dla bezpieczeństwa miej przy sobie przepustkę
oraz dowód tożsamości i pokaż je policji.
Rozejść się!
Nie zatrzymywać się!
Jak wyglądam, Hugo?
- Mogę? - Jasne.
Tak lepiej.
- Lubiła rozpuszczone włosy. - Chodźmy!
- Wyjeżdżam o 23.00. - Oczywiście.
- Skąd biorą tyle wody? - Z morza.
Odsalają ją.
Ci skurwiele nie mają takich problemów jak my.
Co nie?
Następny przystanek: Strefa C-2.
- Wejdźcie. - Dziękujemy.
Podajemy tylko serca karczochów.
- Same środki. - Tak jest.
Kwiaty muszą wyglądać idealnie, Carlosie.
Szczypta oregano nada im głębi.
- Nie zapomnijcie sprawdzić. - Tak jest.
- Seler, proszę. - Roso.
Chwileczkę. Wykorzystaj liście selera jako dekorację zupy.
Dobrze.
Dzień dobry.
- Byłem tu wczoraj, pamięta pani? - Tak, małżeństwo.
Zwykle ja zatrudniam pomoc.
Pani jest bardzo wymagająca, a ludzie biją się o posadę.
Obym nie musiała was zwalniać.
Damy z siebie wszystko. Ta praca jest dla nas ważna.
Weźcie prysznic i włóżcie mundurki.
- Macie pięć minut. - Zostaliśmy odkażeni.
Przy murze odkazili wam tylko ubrania.
Macie zmyć brudy z Sektora 2 i włożyć mundurki.
Potem do was zajrzę.
Pokaż im, gdzie jest łazienka.
Dobrze.
- Ruchy! - Chodźcie ze mną.
Tu macie mydło i ręczniki. A to są mundurki.
Rosa to dobra kobieta.
Wygląda groźnie, ale nie gryzie.
Idę!
Pospieszcie się.
- Będziesz wyglądać elegancko. - Ty też…
- Święte nieba! - Do dzieła.
Co masz na plecach?
Co oni ci zrobili?
Upadłam.
To musiało boleć.
To nic takiego. Do mycia.
Ojej!
Zapomniałam, jakie to uczucie.
Nie do wiary.
Napoje postawimy tam.
Najpierw szklanki, potem butelki. Nigdy razem.
Doskonale.
Słucham.
Podejdź bliżej.
- Hugo Mújica? - Tak, proszę pani.
- Ona… - Jestem Sara.
- Jego żona. - Właśnie.
Do twarzy wam w mundurkach.
- Mamo. - Pokaż mi się, curuś.
Ślicznie wyglądasz. Widzisz?
Włóż szpilki. To nie boli.
Mamo, nie będę w nich kuleć.
Jesteś córką ministra i mamy gości.
- Nie kłóć się. Takie są zasady. - Tylko dla kobiet.
Gdyby musieli nosić obcasy, pozbyliby się tej zasady.
Leć po szpilki.
Coś jeszcze, proszę pani?
Czy wszystko gotowe na tę uroczystość?
- Tak. - Cudownie.
Przepraszam.
Chciałbym wiedzieć, kiedy podpiszemy umowę.
Słucham?
Wczoraj rano, gdy się zameldowaliśmy,
odebrano nam córkę.
Bez dokumentów jej nie odzyskamy.
Z góry dziękuję.
Dobrze.
Przejdźmy do jadalni.
Dobrze.
Czyś ty oszalał?
Nie odzywaj się do niej.
Długo tu nie pociągniecie.
To nie był burdel, tato.
To był klub, w którym ludzie się bawią.
Z dziwkami.
- Nie możesz się bawić inaczej? - Nie było ich wiele.
Poszedłem tam, bo musimy zadawać się z niektórymi ludźmi.
Oczywiście.
Ale twój wybryk skończył się trupem w opuszczonych spodniach.
Przepraszam. Nie chciałem, żebyś był z tym kojarzony.
Ale tak się stało.
Tutaj jesteś. Szukałam cię.
- Czemu się kłócicie? - Wszystko w porządku, skarbie.
Wyglądasz bosko, mamo.
Ty też, siostrzyczko.
Aleś ty wysoki!
Przeszkadzam?
Ależ nie! Należysz do rodziny.
Jesteśmy wcześniej, by nie utknąć w punkcie kontrolnym.
- Cześć. - Co tam?
W porządku.
Nie do wiary, co się stało Méridzie!
Biedak.
- Jak się masz? - Bardzo dobrze.
- Drinka? - Chętnie.
Przynieś chrzestnemu.
Jak się mają sprawy zagraniczne, ministrze?
Jak zwykle gorzej niż zdrowie.
Twój mąż jest gwiazdorem tego rządu.
Ja to tylko satelita.
- Bzdura! - Almo!
- Laura, co słychać? - W porządku.
- Wystroiłaś się. - Miło cię widzieć.
- Ślicznie wyglądasz! - Ty też!
- Chodźcie. - Będziesz w tym?
- Podoba ci się? - Tak.
DEPARTAMENT BEZPIECZEŃSTWA
Dzień dobry.
- W czym mogę pomóc? - Jestem Begonia Sánchez,
- asystentka rządowa. - Biuro numer 1.
Słucham?
Informatorów kierujemy do biura numer 1.
Dzień dobry. Mogę?
Proszę.
Dzień dobry.
Przyszłam, bo mogę w czymś pomóc.
- Zobaczmy. - Znam kogoś, kogo pan szuka.
To chyba córka mojej sąsiadki.
Mogę podać jej adres.
Álvaro, musisz mieć budżet na przystawki
i na pastę do butów.
Pokaż to pani.
Nie zaczynaj, bo mówię poważnie.
Żeby wpaść akurat na takie coś… Twoje intencje są dla mnie jasne.
Oczywiście, że znów poświęcimy inwestycje, by się rozwijać.
I co później? No co? Oświeć nas.
- Wielki guru. - Oszczędności.
Jedynym moralnym usprawiedliwieniem jest to,
że ciężko pracujemy, żeby każdy obywatel mógł chociaż
- związać koniec z końcem. - To dobrze.
Skąd wiadomo, ile im wystarczy? Ci, którzy nie mają nic
- ledwo żyją. - Są przyzwyczajeni.
Nie tęskni się za czymś, czego się nie miało.
- Proszę cię. - Mam rację. Nie denerwuj się.
Chwileczkę!
- Chwileczkę. - Proszę.
Uważam, że jedyną moralną rzeczą
jest ich o to spytać.
Na przykład ciebie.
Co cię uszczęśliwia?
- Nie musisz odpowiadać. - Ale my chcemy wiedzieć.
Czego ci trzeba do szczęścia?
- Tego co panu, powietrza. - Nie jestem pewien, skarbie.
- Dobra odpowiedź. - Przepraszam pana.
Jakiś policjant chce pana widzieć.
Dobrze. Czekałem na niego. Enrique!
Proszę wejść.
Witamy! Jak samopoczucie?
Poznajcie Enrique Jiméneza,
nowego szefa Departamentu Bezpieczeństwa.
Dobry wieczór.
Major Jiménez bada sprawę morderstwa naszego przyjaciela Méridy.
- Przepraszam, że przeszkadzam. - Miło pana widzieć.
- Dołączy pan? - Jestem na służbie.
- Może innym razem. - Ma pan dobre wieści?
Tak sądzę.
- Muszę porozmawiać z ministrem. - Proszę wybaczyć.
- Świetnie. - Chodźmy do gabinetu.
Podaj panom jedzenie i napoje.
Słyszałaś?
Tak, przepraszam, proszę pani.
To raport wstępny.
Zawiera szczegóły.
Proszę wejść.
Major Mérida był blisko prezydenta.
To przestępstwo polityczne, czy zabito go z powodów osobistych?
Jeszcze nie wiadomo.
Aresztowaliśmy już jedna osobę.
Biedaczkę, która się prostytuowała.
Podać coś do picia?
Nie, dziękuję.
- Dla pana? - Wino.
Czy to ona jest winna?
- Ta prostytutka? - Nie.
Jest świadkiem.
Zapewniam, że będzie więcej aresztowań.
Przepraszam.
- Przyniosę nową. - Nie szkodzi.
Chwileczkę.
Spójrz na mnie, proszę.
Wyglądasz znajomo.
- Znamy się? - Nie sądzę, proszę pana
Aresztuje pan naszą pokojówkę?
Oby nie.
To córka przyjaciółki. Znam ją od dziecka.
Zatem się pomyliłem.
Jak masz na imię?
Sara.
Wybacz, że cię przestraszyłem.
Przepraszam.
Proszę już wracać na przyjęcie.
Nie miałem kiedy się przywitać.
Znałem ciebie i twoją siostrę, gdy byłyście małe.
Masz oczy po swojej mamie.
Pozbieraj to i zamknij drzwi.
Oczywiście.
Zabierz to i posprzątaj stół. Są w ogrodzie.
Dobrze, Roso.
Dzień dobry.
Cześć.
- Jak masz na imię? - Sergio.
Cześć, Sergio. Wiesz, do kogo należy to autko?
To moje.
Tym guzikiem się przyspiesza.
- A tym się hamuje. - Super.
- Niezłe autko. - Chcesz się pobawić?
Chciałabym, ale teraz nie mogę.
Nie pozwolą mi, bo pracuję.
Trudno.
Hej.
Obiecuję, że następnym razem się pościgamy.
Przygotuj się na przegraną, bo jestem super.
Z pewnością wygram.
Zobaczymy.
Baw się.
Nie marnujesz czasu, co?
On tak zawsze, Lauro?
Coraz gorzej.
Zaraz przyjdę. Idealnie.
A to co? Wychodzisz?
- To był CIM. - Boże!
Moja żona w końcu znajdzie lekarstwo na tego wirusa.
- Jeszcze dzisiaj. - Z pewnością.
Pozwolili ci testować na ludziach?
Na świnkach morskich.
Lauro, powiedz Danieli, że ślicznie wygląda.
Sukienka idealnie leży, ale jej się nie podoba.
Proszę cię.
Co z tobą?
Nie odzywasz się.
Podoba ci się ten nowy major?
- Jest mi obojętny. - Ja go nie znoszę.
Wkrótce rozwiąże sprawę zabójstwa Méridy.
Może być najlepszym policjantem.
Jeśli zostanie przy policji, ale on jest politycznym kandydatem.
Policja i wojsko mają coraz większą władzę.
Dajemy im władzę, żeby nas chronili.
Jasne.
Kto nas ochroni, gdy przyjdą po nas?
- Rozmawiacie o polityce? - Nie.
- Wcale nie.
- Chodź do swoich chrześniaków. - Dobrze.
Słuchaj, mamy taki komitet kwiatowy.
To może dziwne, ale nie uwierzycie, ile osób kradnie
Nie jesteśmy złodziejami.
Inni też nie, ale są głodni.
Dzisiejsza wypłata.
Dobranoc, Rai.
Ale…
Co z dokumentami? Nie jesteśmy zatrudnieni?
To zależy od pani.
- Przynieś mi rękawiczki. - Zapytam ją.
- Za kogo wy się uważacie? - Proszę pani.
Wracajcie! Za kogo wy się macie?
- Proszę pani. - Dokąd to?
- Chcę tylko porozmawiać. - Przepraszam.
Nie szkodzi. Mów.
Nie chcę nalegać, ale muszę wiedzieć, czy mamy tę pracę.
Bez umowy nie odzyskamy córki.
Podpisuję umowy dopiero po okresie próbnym.
- Te, mamo? - Tak, skarbie.
Proszę posłuchać.
Lubisz Sergio, prawda?
Jesteś dobrą matką.
Traktuję go jak własnego syna.
Danielo, przygotuj papiery
na jutrzejszą odprawę.
Odzyskacie córeczkę.
- Dziękuję. - Chodźmy.
- Pomóc ci? - Tak, skarbie.
Szczególnie z tą sukienką.
- Przeklęte szpilki. - Nie mów tak.
Pa.
Proszę ze mną. Więc mi pomożesz?
Oczywiście.
- Trzeba się podpisać. - Dobrze.
Dziękujemy.
Muszę ci coś powiedzieć.
Później.
- Chodźmy. - Dobrze.
- Dobry wieczór, Almo. - Cześć.
Dawka zadziałała?
Jeszcze nie wiadomo.
- Na razie mamy dobre wyniki. - Doskonale.
Jeszcze trochę.
Śmiało.
Z samego rana chcę mieć raport końcowy.
Oczywiście, Almo. Dostaniesz go.
Za chwilę ci się poprawi. Już wyglądasz lepiej.
Pa, Jorge.
Dobry wieczór.
Cześć, słodziaku.
Jak się czujesz?
Nie bój się, królewno. To nic takiego.
Odpocznij, aniołku.
Jutro będzie lepiej.
Co to jest?
Rzeczy osobiste są zabronione.
Proszę.
Błagam.
Muszę.
Przechowam go.
- Dostanę go, gdy wyjdę? - Oczywiście.
Obiecuję.
A teraz odpocznij.
Połóż się.
Jutro będzie lepiej.
Zatrzymam to.
Odpocznij.
Dobranoc, księżniczko.
To już ostatni raz.
Wiesz, co robić.
Dla własnego bezpieczeństwa należy mieć przepustkę
oraz dowód tożsamości w widocznym miejscu i okazać je policji.
- Chciałam… - Nie musisz mi nic mówić.
Naprawdę.
Musisz coś wiedzieć, Hugo.
Muszę jak najszybciej opuścić Madryt.
Carlos czeka na mnie w starych tunelach M-40.
Powiedz, że to nie ma nic wspólnego z morderstwem.
On wykorzystywał nieletnią.
Nie mogłam przejść obok tego obojętnie.
- Nie byłeś tam. - Wyobrażam sobie.
Na pewno zrobiłaś to, co musiałaś.
Oddadzą ją?
Oczywiście. Mam papiery.
- Muszą. - Racja.
Zrób coś dla mnie.
Co takiego?
Opiekuj się moją matką.
Przeżyła to, co się stało z Sarą.
- Nic jej nie będzie. - Wiem.
Jeśli ty będziesz bezpieczna.
Nie zapomnę, co dla mnie zrobiłaś.
Nigdy.
Trzymaj się.
Ty też.
Dla bezpieczeństwa
prosimy obywateli o posłuszny powrót do domu.
Otwierać drzwi!
Otwierać!
Stać!
- Miło panią wreszcie spotkać. - Majorze.
- Do usług. - Proszę.
Majorze Jiménez, chciałabym pogratulować,
że tak szybko rozwiązał pan sprawę.
Dziękuję, ale to nie tylko moja zasługa.
To dzięki Departamentowi Bezpieczeństwa i szczerym, pokojowo nastawionym ludziom,
którzy stanowią większość w kraju.
Chciałbym skorzystać z okazji i coś im przekazać.
Zwracam się do was jako nowy szef Bezpieczeństwa Narodowego.
Mam ważną wiadomość.
Zabójca majora Méridy został zastrzelony
podczas próby ucieczki ze stolicy.
Jeszcze raz dziękuję organom ścigania Nowej Hiszpanii
za ich wspaniałą służbę.
Patrz! Upuściłeś to.
Na szczęście to podnieśliśmy.
Nie strzelać!
To było książkowe śledztwo.
Bardzo efektywne
i szybkie.
Żyjemy w trudnych czasach.
Nie stać nas na okazanie słabości w obliczu wrogów.
Możecie spać spokojnie.
Będziemy dbać o dobrobyt i bezpieczeństwo nas wszystkich,
naszych seniorów
i rodzin.
Dobry wieczór.
Nieszczęśników.
I wszystkich dobrych obywateli tego kraju.
Spójrz, Emilio.
Zrobimy wszystko, co w naszej mocy,
by zapewnić naszej społeczności pokój i harmonię.
Zapewniam was,
że nasi wrogowie poniosą klęskę.
Która godzina?
Już po 23.00.
Spóźniają się.
Nie zawahamy się,
gdy nadejdzie czas, gdy przeszkodzimy każdemu,
kto zechce zaszkodzić stabilizacji, na którą pracowaliśmy.
Uciekać!
Dobranoc.
Proszę pamiętać:
przyszłość należy do nas.
Enrique Jiménez aresztował terrorystę, który zabił majora Méridę.
Co za sukinsyn!
- Stój! - Nie strzelać!
Ręce na widoku.
To wyjątkowe dzieci.
- Chcę odzyskać bratanicę. - Po południu u mnie.
Może być?
Już dobrze. Zajmę się tym.
Nie wyobrażam sobie, co by było bez reżimu.
- Co to? - Zobaczyłem to i podniosłem.
To nie zabawa. Można za to zginąć.
Miasto jest bezpieczne i dostatnie,
byle trzymać się z dala od kłopotów.
Pora wstawać!
Nie trzeba badań na zwierzętach ani antygenu.
Dzieci to odpowiedź.
- Nie przeżyją większej dawki. - Prowadzenie badań wymaga ryzyka.
Ja też potrafię być twardy.
Moja córka potrzebuje ojca, który nie daje się takim sukinsynom.
Moje aniołki.
Napisy: Agata Martelińska