NETFLIX PRZEDSTAWIA
Wczoraj zabrali Martę.
Odbierają dzieci bezrobotnym rodzicom.
Twoja mama załatwiła pracę, ale dla małżeństwa.
Mam udawać Sarę? Nie mogę ci pomóc.
Najpierw nas ukłują.
Stój.
- Przejdę przez ten mur. - Odejść.
Wróć tam i dowiedz się, gdzie jest Marta.
Zapraszam jutro.
Aresztowano ją. Jest przesłuchiwana.
Gdy wyjdziesz z pracy, spotkajmy się w tunelach M-40.
Hugo! Przepraszam.
Wybacz, skarbie.
POSZUKIWANA
Major Jiménez prowadzi śledztwo w sprawie morderstwa majora Méridy.
Moja żona w końcu wynajdzie lekarstwo na tego wirusa.
- Testujecie na ludziach? - Na świnkach morskich.
Przygotuj papiery. Odzyskacie córeczkę.
Trzeba podpisać.
Dawka zadziałała?
Na razie mamy dobre wyniki.
Odpocznij, kochanie. Jutro będzie lepiej.
Co to jest?
Przechowam to.
Wiesz, co robić.
Wiem, kogo szukacie.
- Wchodzimy! - Stać!
Nie zapomnę, co dla mnie zrobiłaś.
Nastały ciężkie czasy.
Zapewniam państwa,
że nasi wrogowie poniosą porażkę.
Uciekajcie!
Biegnijcie!
Wszyscy są aresztowani! Nie ruszać się!
Tędy! Policja! Biegnijcie!
Stać! Nie ruszać się!
Szybciej!
Do przodu!
Departament Bezpieczeństwa właśnie poinformował,
że terrorysta Carlos Castillo, odpowiedzialny za zabójstwo majowa Méridy,
został zabity.
- Julio. - Został postrzelony.
Uciekajmy!
Stać!
Kryć się!
Naprzód!
Chyba już poszli.
BĘDZIEMY ŻYĆ W DOSTATKU I POKOJU
Przeciwnie, dopiero się zjawiliśmy.
- Przysięgam, nic nie zrobiliśmy. - Wstawaj.
Przysięgam.
- Jesteśmy niewinni. - Cisza!
Ręce za głowę.
Idź.
- Idźcie. - Błagam.
- Jestem przy tobie. - Zamknij się!
- Nie martw się. - Idźcie!
Co z nami zrobicie? Proszę.
Ruszajcie, noga za nogą.
To proste, nawet dla takich jak wy.
- Spokojnie. Nie! - Nie…
Ręce za głowę, dziadku.
Proszę.
- Proszę. - Stój, dziadku.
Proszę.
Stój!
Stań przede mną.
Nie! Czekajcie!
Chwila! Nie strzelać. Ona nic nie zrobiła. To moja żona.
- To moja żona! - Ręce na widoku.
Jest niewinna.
Pracujemy dla ministra zdrowia.
Oto dokumenty.
Ona nic nie zrobiła.
Dokumenty.
Przyjechaliśmy z Asturii.
Zgubiłam się.
Nie znam miasta. Szłam przed siebie i…
Nie wiem, jak się tu dostałam.
A tamci dwaj?
Nie znałam ich.
Wystraszyłam się strzałów
i ukryłam się z nimi.
Pozwolenie na pracę w Sektorze 1.
Pracujemy dla ministra zdrowia.
Czekają na nas w domu.
To nie jest wasza wioska.
- Musicie uważać. - Dobrze.
Będziemy ostrożni.
Następnym razem możesz mieć mniej szczęścia…
Nie wrócisz do domu.
- Dziękuję. - Wynocha.
Chodźmy, skarbie.
Czekaj.
- Nie zatrzymuj się. - Stój.
- Powiem Carlosowi. - Chodźmy do domu.
- Zaczekaj. - Posłuchaj!
Stój!
Co robisz?
- Co? - Carlos nie przyjdzie.
Co chcesz przez to powiedzieć? Skąd wiesz?
Przykro mi.
Chodźmy już.
- Chodź. - Nie dotykaj mnie!
ZAGINIONE DZIECI
BEZ OBAW
BUDUJEMY PRZYSZŁOŚĆ
WSPOMINAMY DESZCZ
ŚMIEJEMY SIĘ
MIMO MURU, PAMIĘTAMY
NA PRAWA TRZEBA ZASŁUŻYĆ
MUR
Enrique Jiménez, nowy szef Departamentu Bezpieczeństwa,
aresztował i zneutralizował terrorystę, który zabił majora Méridę.
Sukinsyn!
- Cicho. - To nie koniec.
Komisarz Jiménez poinformował, że policja szuka wspólników,
a nagroda…
Córeczko!
Przykro mi, Julio.
To Sara.
Od teraz jest dla nas Sarą.
Cholera!
- Umyj twarz. - Dobrze.
Idź z nią, Hugo. A ty otwórz drzwi.
Pani Begonia.
Ogłuchłaś, Emilio?
Oglądaliśmy mecz.
Czyli już słyszałaś.
- Tak. - To chłopak twojej córki.
Gdzie ona jest?
Nie wiem.
Nigdy ci nic nie powiedziała?
Biedactwo! Nie wiedziała, że sypia z wrogiem.
Dobry wieczór.
A co z waszą córką?
Jutro będzie z nami.
Przyjdźcie z nią do mnie. Widziałam ją jako niemowlę.
Jest podobna?
- Tak. - Bardzo.
Wygląda jak jej mama.
- Ale ma mój uśmiech. - Ty tak mówisz.
Wiem.
Ojej! Późno już.
- Emilio? - Słucham.
Jeśli Julia jest mądra, a jest,
to wie, że musi się oddać w ręce policji.
Chciałbym jej to powiedzieć.
Powiedz.
Nigdy nie jest za późno, żeby postąpić słusznie.
Akurat ty powinnaś to wiedzieć.
Pani Begonio…
mogę panią odprowadzić.
Dobrze.
Śpijcie dobrze.
- Dobranoc. - Dobranoc, Begonio.
Do widzenia.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór, Roso.
- Gdzie mój syn? - Przy basenie.
- Herbaty? - Poproszę rumiankową.
Przynieś mi.
- Dobranoc, Rai. - Dobranoc pani.
Co ja widzę?
Wyglądasz jak bogini.
Jakbyś szła na Olimp.
Tak się cieszę, synu.
Twoja matka wkrótce osiągnie naprawdę wielki sukces.
- Słucham? - Więcej nie powiem.
Jeśli plan się powiedzie, to przejdę do historii
i będę ważniejsza niż twój ojciec.
Zasługujesz na to.
Mamo.
- Muszę ci coś powiedzieć. - O co chodzi?
Byłem w klubie, gdzie zginął Mérida.
- Po co? - A co się robi w klubie?
Ale nie o to chodzi.
- Więc o co? - Chodzi o to…
że tata wie.
- Powiedziałeś mu? - Coś ty?
Wspomnieli o mnie w raportach.
Wściekł się na mnie.
Zasłużyłeś.
Już dobrze. Zajmę się tym.
- Masz u mnie dług. - Zrobię, co chcesz.
- Dobranoc, synu. - Dobranoc.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Pani herbata.
Wystygła!
Zrób kolejną i zwalniam cię!
Przykro mi.
Jak dobrze być w domu.
- Witaj, kochanie. - Cześć.
- Jak poszło? - Dobrze.
Musiałam coś sama zobaczyć.
- Cześć, kochanie. - Cześć.
Jestem wyczerpana. Wszystko mnie boli.
Za dużo pracujesz.
Starość nie radość.
Mów za siebie.
Ja nie czuję się staro.
Oczywiście, masz rację.
Tylko ja się starzeję.
Ty zawarłaś pakt z diabłem, piękna.
Czy to znaczy, że wciąż wyglądam seksownie?
Nie, po prostu chcę powiedzieć…
że cię kocham.
Ja ciebie też.
Luis, kochanie.
Musimy zadbać o Ivána. On nas potrzebuje.
Bzdura.
Stroi sobie żarty.
Igra z ogniem!
Złościsz się?
Zbytnio go rozpieściłaś i teraz cię wykorzystuje.
Co ty robisz?
Edurne mnie gdzieś zabiera.
Teraz? Czas na śniadanie?
Nie sądzę.
Dokąd idziesz?
Nie wiem.
Może twoi rodzice tu są.
Być może.
Masz szczęście.
Felipe, idziemy.
Dla państwa bezpieczeństwa godzina policyjna się kończy.
Można chodzić swobodnie.
Proszę mieć przy sobie dowód tożsamości.
- Dzień dobry. - Cześć.
- Udało ci się zasnąć? - Nie.
- A tobie? - Też nie.
Napij się. Smakuje prawie jak kawa.
Nie rozpoznają cię. Jesteście identyczne.
Ładnie ci w tej fryzurze.
Pasuje ci.
- Bardzo, prawda? - Super, co nie?
Odstawiłem się, co?
Jestem uroczy, ale nie do przesady,
bo wokół jest zbyt wielu zazdrośników.
- Masz wszystko? - Tak.
- Na pewno? - Tak, sprawdzałem trzy razy.
A umowa?
- Zapomniałem. - Słuchaj, Álex.
To najważniejsza misja w moim życiu.
Musisz mi zaufać.
Ufam ci.
Wróci na kolację.
- Rozchmurz się. - Pa, rodzinko.
- Pa. - Uśmiech.
Dziękuję.
Pójdę z tobą i otworzę sklep!
- Pilnuj jej. - Dobrze.
To się nie uda.
Przyjdą po mnie, a wy będziecie w niebezpieczeństwie.
Posłuchaj.
Wszędzie cię szukają. Ucieczka jest bardziej niebezpieczna.
Tylko kilka dni, aż opadnie kurz.
Wiem.
Dopóki Marta nie wróci.
Dobrze, póki nie wróci.
- Zbierajmy się. - Okej.
Pora wstawać! Dzień dobry!
Pobudka, śpiochy.
Wstajemy.
Zakładamy buty i bierzemy kosmetyki.
Idziemy siusiu, umyć ręce i zęby.
Chodźmy.
Chodź, Carloto.
Idziemy, bo się spóźnicie. Triana jest prawie gotowa.
Chodźmy się umyć. Chodź.
Felipe, nie wyszedłeś?
Felipe, wstawaj.
Czas wstawać.
Felipe, obudź się.
- Dostaniesz burę. - Marta.
Jesteś ostatni.
Chodź.
Szybciutko.
Możesz iść na śniadanie, Lucasie.
Bolało cię?
Trochę, ale szybko poszło.
Zapraszam na śniadanie.
Gdzie Felipe?
Widzieliście Felipe?
Jest w sypialni. Nie wstał.
Twoja kolej, Marto.
Chodź.
W tym domu panują proste zasady.
Nie bierz jedzenia. Nie kradnij wody.
Nie rób sobie przerw bez pytania. Czy to jasne?
Tak.
Śniadanie podajemy o 8.00.
Świeże owoce dla pani,
a dla pana jajko ugotowane na miękko.
Pani zadecydowała, że ty…
zajmiesz się jej siostrzeńcem.
Dam ci jego grafik i mundurek szkolny.
- Teraz Hugo. - Słucham.
Wydam ci instrukcje. Chodźmy.
Pamiętajcie, podajemy z lewej.
Odtłuszczone mleko dla pani.
Chciałbym podziękować za tę szansę.
Ta praca jest bardzo ważna dla naszej rodziny.
Prawda, skarbie?
To prawda.
Bardzo dobrze. Nie popsujcie tego.
Oczywiście.
- Dzień dobry. Przepraszamy. - Dzień dobry.
Doskonale.
- Witaj, Roso. - Dzień dobry.
- A córka? - Wyszła wcześniej.
Proszę pana?
- Dzień dobry, ciociu. - Dzień dobry.
Dzień dobry, wujku Luisie.
Dzień dobry, mistrzu.
Cześć, Saro.
Hugo, jesteś inżynierem, prawda?
Zgadza się.
Chodź ze mną. Mam dla ciebie zadanie.
Roso, mogę go na chwilę ukraść?
Jak pan sobie życzy.
Nie potrzebuję inżyniera do obierania ziemniaków.
- Dzień dobry, Roso. - Dzień dobry.
Dobry, rodzinko.
Jeszcze w piżamie?
- Może wróć do łóżka. - „Dzień dobry, Ivánie. Dobrze spałeś?”
Spróbuj, tato, choć raz w życiu. Zobaczmy.
Może raz się do czegoś przydasz i zobaczymy.
Nie zaczynajcie. Boli mnie głowa.
Poproszę kawę.
To on zabił Méridę?
Co za drań.
Wygląda na szaleńca.
- Albo na sukinsyna? - Dość.
Mam nadzieję, że go torturowali.
- Coś ty, kurwa? - Błagam!
- Poparzyłaś mnie! - Pokaż.
- Boli? - Zrobiłaś to celowo?
Pokaż mi to.
- Specjalnie? - Ivánie, puść ją!
Pokaż. Poparzyłeś się? Boli cię?
Wyjdź, Saro.
Przepraszam.
Wybacz mi.
- Przepraszam. - W porządku.
- Przysięgam… - Mam ich zwolnić?
Ona się denerwuje ze względu na córkę.
- Bronisz jej? - Nie.
To decyzja pańskiej matki.
- To był wypadek. - Czyżby?
Tak, Ivánie.
Każdemu się może zdarzyć. Nawet tobie.
Ty za nich odpowiadasz.
Jeśli będą z nimi kłopoty, zwolnię cię.
Tak jest.
To ostatnia szansa.
Powiedziałam, że to przez córkę. Oby to był ostatni raz.
- Dziękuję. - Przepraszam.
- Uważaj na chłopca. - Wiem.
- Problemy zostaw w domu. - Dobrze.
Przebierz się.
Przepraszam.
Ja po prostu…
Nie mogę przestać myśleć, że oni…
zabili go jak psa.
- Uspokój się. - Wybacz.
Sukinsyny.
Proszę bardzo.
Dla państwa zdrowia wstęp jest wzbroniony
osobom, które nie przeszły badań.
Słuchajcie uważnie.
Álex Mújica, wystąp.
Ogłuchliście?
-Alex Mújica? - Mogę?
Mam dokumenty dla Álex Mújici.
Pozwolenie jego brata na pracę.
To bardzo ważne.
Jestem.
Dla państwa bezpieczeństwa,
wstęp jest wzbroniony wszystkim chorym,
nieposiadającym dokumentów i ubranym niewłaściwie.
A ty to…
- Dałam bratu złe dokumenty. - Złe?
To aneks do umowy. Otrzymał zielony, nie niebieski.
Odda mi niebieską kartkę.
- Tę? - Tak.
A ja dam ci tę.
Ale…
Miło było poznać. Muszę iść.
- Nie możesz tak odejść. - Słucham?
Chodzi o to, że skoro znasz się na dokumentach,
to mogłabyś pójść ze mną do urzędu?
Nie chcę niczego pomieszać.
Dla bratanicy.
Proszę.
Dla własnego bezpieczeństwa zachowaj przepustkę
oraz dowód tożsamości i pokaż je policji.
Zdziwiłbyś się,
ile osób, które tu trafiają nic nie wie.
Mamy pecha z tymi więźniami, Navarro.
To ci przypomni nawet numer dowodu dziadka.
Już mówiłem, że nic nie wiem.
Nalegam.
Był tam ktoś jeszcze, gdy zabiłeś majora Méridę?
Nie zabiłem i nie wiem, kto to zrobił.
- Znasz tę kobietę? - Nie.
- Nie? - Właśnie, że znasz.
- Tak. - Już mówiłem.
To twoja laska.
Skąd pan wie?
A więc to twoja dziewczyna zabiła major Méridę.
Co mi, kurwa, podaliście?
Dobre, prawda?
To ona, tak?
- Zabiła majora Méridę? - Tak.
Jest bohaterką i chroniła tamtą dziewczynę przed gwałcicielem.
- W końcu! - Nigdy jej nie znajdziecie.
- Jest dużo sprytniejsza od was. - I na pewno ładniejsza.
Szkoda, że już jej nie zobaczysz.
Przynajmniej nie żywy.
Pokażemy mu ciało, co, Navarro?
Tak, tylko ciało.
Dobra robota, chłopcze.
Zabijemy go?
Nie wiem.
- Proszę pana, samochód czeka. - Zaraz przyjdę.
Muszę ci coś pokazać.
- Jesteś z Asturii? - Tak.
Pokażę ci mój skarb z Asturii.
Cudowny.
Należał do mojego ojca.
Co z nim nie tak?
Nie wiem. Nie odpala.
To staruszek. Nie ma do niego części.
Zobaczmy, co da się zrobić.
Kluczyki są w stacyjce.
Jeśli go naprawisz, zrobię, co tylko zechcesz.
Oczywiście.
- Działaj. - Dziękuję.
- Wyjedziemy za pięć minut. - Dobrze.
- Pomóż Hugo, jeśli poprosi. - Oczywiście.
Co ty na to?
Zaradzisz coś?
- Nie wiem. - Jak to?
Nie mów o tym ministrowi.
- Podasz mi szczypce? - Jasne.
Nie wiem, kto ci załatwił tę robotę,
ale ostrzegam, to mój garaż.
- Rozumiesz? - Tak!
Puść mnie, proszę.
Dobra, wieśniaku, ale lepiej się zachowuj.
Chyba śnisz.
Posłuchaj.
Bądź sukinsynem, ale ja mogę być gorszy.
Wiesz czemu? Mam córkę, której życie zależy od tego,
czy jej ojca nie zastraszy jakiś skurwiel.
Ja też tu pracuję, więc dasz mi to robić w spokoju.
Czy tego chcesz, czy nie. Jasne?
Rai, jedziemy.
Tak jest.
- Wszystko tu jest. - Świetnie.
- Następny. - Chwileczkę.
Skończyliśmy? A gdzie moja bratanica?
Po zbadaniu sprawy rząd powiadomi państwa listownie.
Chwileczkę. Ale co tu jest do sprawdzania?
- Proszę pani… - Dzień dobry, dokumenty.
Proszę zaczekać!
Przynieśliśmy umowę o pracę
oraz dokumenty, które upoważniają rodziców.
Mój klient chce wiedzieć, kiedy dziewczyna wróci.
- Ochrona! - Nie wyjdę bez niej.
- Chodźmy. - Słyszysz? Nie mogę.
Aresztują cię.
Do widzenia.
Puść mnie! To jakiś absurd!
Cholerny kraj! Pieprzony rząd! Jebana dziura!
- Ja jebię! - Spokojnie.
Rozumiem. Oddadzą wam ją.
Rozumiesz?
Niczego nie rozumiesz.
Jesteś taka jak oni, tylko milsza.
- Przecież ci pomagam. - Wiesz co?
Chcę odzyskać bratanicę. Nie potrzebuję twojej zasranej pomocy.
Cholera!
Kurwa mać!
Robisz z siebie idiotę. Za mną, zanim cię aresztują.
To straszne, prawda?
Dokąd idziemy?
Dla państwa zdrowia wstęp jest wzbroniony
osobom, które nie przeszły obowiązkowych badań
lub wykazują objawy.
Na nagłe wypadki. To tytoń z tamtych czasów.
Podzielę się.
Dla bezpieczeństwa miej przepustkę
oraz dowód tożsamości w widocznym miejscu i pokaż je policji.
Nie możesz tak szaleć. To niebezpieczne.
Chcę odzyskać bratanicę.
Porwali ją!
Żeby dać jej wykształcenie i lepsze życie.
Wy jej tego teraz nie zapewnicie.
- To źle? - Jaja sobie robisz?
Nie.
Czyli jesteś zadowolona z sytuacji?
Cieszę się.
Mamy wszystko, czego trzeba do życia.
Rząd nas chroni i o nas dba.
Nie wyobrażam sobie, co byśmy bez niego zrobili.
DOŁĄCZ DO NAS
Przyjdź do mnie po południu, to pogadamy na spokojnie.
To kwatery personelu.
Co ty na to?
Zgoda.
Proszę.
Niesamowite! Wiesz, co oznaczają te liczby?
To jest to! Udało się!
Nie trzeba badań na zwierzętach ani antygenów.
- Starczą dzieci. - Nie wszystkie.
Nie zawsze. Jest duże ryzyko.
Nie poradzą sobie z większą dawką. Nie powinniśmy… Almo, proszę!
Badania oznaczają podjęcie ryzyka.
Marie Curie i Galileusz ryzykowali życiem.
- Walczymy o życie milionów. - To dzieci.
Są kimś więcej. Niektóre z nich to anioły.
Moje aniołki.
Chodź, Ariadno.
Zobaczmy…
Bardzo dobrze.
Dani, chodź z nami.
Triana też. Reszta pójdzie z Carmen.
Świetnie.
Pora coś zjeść. Zbieramy się!
Kto chce jogurt?
- Ja! - Ja też!
To wyjątkowe dzieci.
Cudowne!
Gdyby tylko wiedziały, co reprezentują…
- Kto chce zjeść wszystko? - Ja!
- Zaczynamy? - Zjedzmy wszystko.
Chodźmy.
Dzieci, przyszła pani dyrektor i opowie nam bajkę.
- Witajcie. - Chodźcie.
Cześć, księżniczko. Witaj, kochanie.
Dzień dobry.
Witaj, mój mały.
Kogo tu brakuje?
Wybacz, nie mieliśmy czasu na zmianę listy.
Lubicie bajki?
Tak!
Opowiem wam coś.
- Super! - Tak!
Dawno, dawno temu żyła sobie grupka dzieci,
które były bardzo odważne.
Uratowały wielu ludzi.
Te dzieci były bardzo małe.
Niektóre miały trzy latka, jak ty.
Nie miały mamy ani taty.
Odkąd zostały same na tym świecie,
mocno się ze sobą zaprzyjaźniły i stały się silne.
Wyruszyły w długą podróż.
Wiecie dlaczego?
Bo w swoich ciałach
miały ukryty skarb.
Coś bardzo ważnego.
Moje aniołki.
Sergio, zatrzymamy się tu i odpoczniemy?
Dobrze.
- Mogę się rozejrzeć? - Tak.
- Tylko tak, żebym widziała. - Dobrze.
Czas stanął w miejscu.
Nie ma pracy ani obowiązków…
Nigdy się nie zestarzejemy.
Kocham cię.
Nie wyjedziesz sama.
Pojadę z tobą.
Gdzie się podziałeś?
- Co tam masz? - Prezent.
Prezent? Dla mnie?
Skąd to masz?
- Stamtąd? - Tak.
Co robisz?
To był naszyjnik mojej córki.
Gdzie ona jest?
Nie wiem.
Sergio, co to za litery?
Tak, chodź ze mną.
Moja ciocia tam pracuje.
- Alex, tak? - Pani Begonia.
- Co u pani? - Dobrze, a u ciebie?
Zmęczony, cały dzień zajmuję się papierkami.
- Urzędowe sprawy. - Zostajesz?
Czyli zostajesz na dłużej.
- Tak. - To dobrze.
To bezpieczne i dobrze prosperujące miasto.
Oczywiście.
Tylko rób, co ci każą
i unikaj kłopotów.
Jest wielu drani próbujących zniszczyć system.
Niestety.
Co to?
Tylko dokumenty do urzędu. Nuda.
Pokaż.
Sprawdzę, czy wszystko w porządku.
Zobaczmy.
Wszystko jest, tak?
To numer sprawy.
Lepiej miej go pod ręką.
Chyba wszystko w porządku.
Jeśli masz jakieś pytania,
- to jestem. - Przyjdziemy do pani.
- Muszę już iść do domu. - Świetnie.
Do widzenia.
Do zobaczenia.
- Jeszcze jedno. - O co chodzi?
Jeśli druga córka Emilii, Julia, skontaktuje się z nią,
daj mi znać.
- Tak będzie najlepiej. - Doskonale.
Nie każ mu dłużej czekać.
- Poznajemy się. - Oni zostaną na jakiś czas.
- To chciałaś wiedzieć? - Już mi powiedział.
Lubię poznawać nowych ludzi, zwłaszcza przystojnych.
- Dobrze. - Dziękuję.
Będę potrzebowała kopię ich dokumentów.
Jak tylko je dostaniemy, przekażemy ci.
- Miło było. - Wzajemnie.
Do widzenia.
Skąd to masz?
Nie spodziewałem się, że wypadnie.
Skąd to masz? Skąd to się wzięło?
Znalazłem na ulicy. Zobaczyłem i podniosłem.
Nie wygłupiaj się i nie bierz takich rzeczy.
Przynajmniej ich tu nie znoś.
- Naraziłeś nas. - Przepraszam.
To nie zabawa. Zabijają za mniejsze przewinienia.
Rozumiesz?
Ale świetny samochód.
Podoba ci się?
- Mogę? - Później.
Idź coś przekąsić. Zgłodniałeś?
Za chwilę przyjdziemy.
- Hugo. - Tak?
Patrz.
- Skąd go masz? - Było w śmietniku.
Niedaleko laboratorium.
Alma jest dyrektorką.
- Nasza szefowa? - Tak.
- Pogadajmy z nią. - Nie.
To zły pomysł.
Cześć.
Wejdź.
Pięknie wyglądasz.
Przyszedłem nie w porę? Chcesz się przebrać?
Nie chciałem się spóźnić.
Jesteśmy sami?
Na razie tak, wyluzuj.
Mamy czas.
Dużo czasu.
Ile osób przyjdzie? Dużo?
Posłuchaj muzyki.
Czy to wbrew zasadom organizacji?
Masz ładny pokój.
Fajnie że ci się podoba.
Dokąd to?
Na jazdę próbną.
Pan mnie prosił.
Oszczędźmy benzynę. Zabierz nas do komisarza.
Wsiadaj, Manuelo.
Z drugiej strony…
Pójdziemy pieszo, bo może się zepsuć. Nie mamy czasu.
Tylko się pospiesz.
- Oczywiście. - Chodźmy, Manuelo.
Cholera!
Jedźmy.
Nawet nie wstawaj.
Życie jest zabawne.
Dwa dni temu największe emocje w wiosce wzbudzało polowanie na koniki polne.
Teraz wszystko jest…
nieprzewidywalne, ekscytujące i…
okropne.
Bratanica nie wróciła.
Mówiłeś to już tysiąc razy.
To chore i nie mogę o tym zapomnieć.
Ale jestem szczęśliwy.
Bo się poznaliśmy i…
Nie tylko się lubimy, ale też dzielimy poglądy.
To ważne…
Nie podzielamy poglądów.
- Wcale. - Co ty wyprawiasz?
Odłóż broń. Co robisz?
Nic nie zrobiłem.
- Jestem niewinny. - Zgadza się.
Powstrzymam cię, nim to się zmieni.
Nie ruszaj się.
Ani mi się waż.
Tak? Kto tam?
Jestem ciotką Álexa. Muszę z nim porozmawiać.
Nie rób nam krzywdy.
Chodź tu.
Powiedz, że wszystko gra i każ jej odejść.
Niech ci uwierzy.
Inaczej zabiję was oboje.
- Cześć. - Ubieraj się.
Przyszłam po niego.
- Ubierz się. - Dobra.
Ale on wcale nie chce wychodzić.
Dobrze się bawiliśmy.
Wątpię.
Wypuść nas, proszę.
Przykro mi.
Tylko wykonuję rozkaz.
Ubieraj się.
Idź się ubrać.
- Co robisz? - Ratuję ci tyłek.
Zrób bałagan.
- Jesteś z ruchu oporu? - Znikąd.
Dbam tylko o swoją rodzinę.
Co to?
Dziennik informatorki.
Wychodzimy.
Zatrzymaj się.
To ten budynek.
Co ty robisz?
To jakieś pustkowie.
Raz, raz!
Zdejmijcie pościel i zaścielcie łóżka.
Postaraj się, Carmen.
Zaczekaj.
Czysta pościel.
Wszystkie łóżka mają być na nowo zaścielone.
Niemożliwe.
Możesz wyjaśnić, co się dzieje?
- Tak. - Więc mów.
Nie wspominaj o mnie.
Nie mów nikomu, że mnie znasz i że jesteśmy rodziną.
Nigdy o mnie nie mów.
Jeśli chce żyć, to zdradzi nam swój kontakt.
Nikt mi nic nie mówi, bo jesteście w to zamieszani.
Wykonywałem polecenia.
- Czyje? - Nie chce pan wiedzieć.
Mój mąż to ważny człowiek w tym kraju.
Ja jestem cenna. Ty nie.
Cześć.
Jak masz na imię?
Robię to dla przyszłości kraju. Wiesz o tym.
Nic nie dzieje się bez mojego nadzoru.
Zapraszam panią na komisariat.
Zamienimy kilka słów.