NETFLIX PRZEDSTAWIA
Wczoraj zabrali Martę.
Odbierają dzieci bezrobotnym rodzicom.
Twoja mama załatwiła pracę, ale dla małżeństwa.
Mam udawać Sarę?
To małżeństwo.
Major Jiménez bada sprawę zabójstwa naszego przyjaciela Méridy.
Podaj panom jedzenie i napoje.
To córka mojej przyjaciółki. Znam ją od dziecka.
TERRORYSTA
Nie daje mi spokoju, że zabili go jak psa.
- Twoja dziewczyna zabiła majora. - Co mi podaliście?
To bohaterka i chroniła dziewczynę przed gwałcicielem.
- Nigdy jej nie znajdziecie. - Zabijemy go?
POSZUKIWANA
- Jesteś z ruchu oporu? - Znikąd.
Dbam o moją rodzinę, a to dziennik informatorki.
Moja żona w końcu znajdzie lek na tego wirusa.
- Testujecie na ludziach? - Na świnkach morskich.
Najpierw nas ukłują.
Czasem wymiotujemy i się męczymy.
Felipe, obudź się.
Dostaniesz burę.
- Dawka zadziałała? - Na razie mamy dobre wyniki.
Co to jest?
Przechowam go.
Wiesz, co robić.
Udało się!
Nie potrzebujemy badań na zwierzętach ani antygenów, tylko dzieci.
Nie wszystkie poradzą sobie z większą dawką.
Co tam masz?
Gdzie to znalazłeś?
- Sergio, co to za litery? - Chodź.
Moja ciocia tam pracuje.
To tutaj.
Niemożliwe.
- Słyszałem coś. - Sprawdzę w kostnicy.
Czysto. Fałszywy alarm.
Przyjąłem, Brawo.
Z większą chwałą, sprawiedliwością I wytrwałością
Jasny blask przeszłości naszej powróci
Bo nasza flaga jej nigdy nie zdradziła
Niebo otwiera się, by powitać nas
Z większą chwałą, sprawiedliwością I wytrwałością
Jasny blask przeszłości naszej powróci
Bo nasza flaga jej nigdy nie zdradziła
Słyszałem kroki w Sektorze B. Chodź ze mną.
Idziemy!
Z większą chwałą, sprawiedliwością I wytrwałością
Jasny blask przeszłości naszej powróci
Bo nasza flaga jej nigdy nie zdradziła
SKÓRA DO SKÓRY
To ona.
- Marta! - Czekaj.
Na co czekasz? Idź.
- No już. - Przepraszam.
Wszyscy do łóżek. Szybciutko.
No już.
Wszyscy do łóżek.
- Co? - Stój!
Właśnie tak.
Świetnie.
Bardzo dobrze. Ma być cisza.
Stanę na czatach. Idź.
Wszystko w porządku?
- Tatusiu. - Nic ci nie jest?
- Tatusiu. - Co to? Co oni ci zrobili?
- Co oni ci zrobili? - To nie boli.
Kocham cię, skarbie. Spójrz na mnie.
Rozumiesz? Bardzo cię kocham.
Ja ciebie też.
Ja też.
Nadchodzą. Uciekajmy!
Marto, posłuchaj mnie.
Muszę iść, ale obiecuję, że wrócę po ciebie.
Słyszysz?
- Słyszysz? - Uciekajmy.
Idź już, Marto!
Hugo, wychodzimy.
Wracaj szybko, tato.
Chodźmy.
Stać!
- Gdzie my jesteśmy? - Cicho.
Muszę wyciągnąć Martę.
BEZ OBAW
BUDUJEMY PRZYSZŁOŚĆ
WSPOMINAMY DESZCZ
ŚMIEJEMY SIĘ
MIMO MURU, PAMIĘTAMY
NA PRAWA TRZEBA ZASŁUŻYĆ
MUR
Zróc coś dla mnie.
Widzisz ten notatnik?
Życie wielu zależy od tego, co z nim zrobimy.
Dlaczego? Co w nim jest?
To lista osób, których będą ścigać, jeśli ich nie uprzedzimy.
Wiem, gdzie go zabrać, ale nie powinnam tam iść.
- Ja pójdę. - Właśnie o to chciałam prosić!
Zapamiętaj ten adres.
- Dobra. - Już?
- Tak. - To dobrze.
Dobrze.
Zapukaj do drzwi i powiedz:
„Najcenniejsze jest to, czego nigdy nie miałeś”.
Najcenniejsze jest to, czego nigdy nie miałeś.
Właśnie.
Kolejna ważna rzecz,
nie wspominaj o mnie.
Nie mów nikomu, że mnie znasz i że jesteśmy rodziną.
Ani słowa. Nigdy o mnie nie wspominaj.
Dla bezpieczeństwa godzina policyjna zacznie się za 30 minut.
Prosimy wszystkich obywateli, by posłusznie wrócili do domów.
Dla bezpieczeństwa godzina policyjna zacznie się za 30 minut.
Prosimy wszystkich obywateli, by posłusznie wrócili do domów.
Tędy!
Idziemy!
Mówi Brawo do Echa.
Brawo do Echa. Słyszysz mnie?
Brawo do Echa. Słyszysz? Koniec.
Głośno i wyraźnie. Idźcie śmiało.
Mamy intruzów w Sektorze 114.
Powtarzam, intruzi w Sektorze 114.
Przyjąłem. Wysyłam wsparcie. Bez odbioru.
Dla bezpieczeństwa godzina policyjna rozpocznie się za 15 minut.
Prosimy wszystkich obywateli, by posłusznie wrócili do domów.
Ile to kosztuje?
Nieważne. Dzięki.
Prosimy wszystkich obywateli, by posłusznie wrócili do domów.
Dobry wieczór.
Najcenniejsze jest to…
Cholera.
Najcenniejsze jest to, co zawsze miałem.
Co zawsze miałeś.
Kurwa!
Co jest, kurwa? Oszalałaś?
- Na kolana! - Jasna cholera!
- Wszystkich tu powaliło? - Czego chcesz?
Kto podał ci to hasło?
Nie!
- Miałem przynieść notatnik. - Co to?
Lista osób w niebezpieczeństwie.
Kto cię przysłał?
To nie ma znaczenia. Weź notatnik.
To nie ty decydujesz, co jest ważne, głupku.
Co robimy?
To zależy od niego.
Jeśli chce żyć, to zdradzi nam swój kontakt.
Jeśli chce zginąć,
to idiota nic nie powie.
Stój!
PRALNIA
Cholera.
Idźmy stąd.
Zostaniesz i będziesz się uczyć? Dobrze, kochanie.
Masz dowód osobisty?
Kto jest z tobą?
Nie słyszę cię! Kto tam jest?
Ani mi się waż opuszczać Sektor 1.
- Rosa, otwórz! - O co chodzi?
- A to co? - Manuela.
Kto tak krzyczy? Co się dzieje?
- Co tu robisz? - Muszę z nimi porozmawiać.
- Ale… - Proszę pani!
- Puść go! - Proszę!
Proszę pana!
- Puść go! - Puszczaj mnie!
- Dość! - Sprowadż Raia. Szybko!
Proszę pana!
- Proszę pana! - O co chodzi?
Moja córka jest przetrzymywana w budynku pełnym żołnierzy!
Tylko pan może ją stamtąd zabrać. Nie może tam zostać!
- Słyszy pan? - Co z córką?
Jest przetrzymywana w placówce medycznej.
- To nie są żadne kolonie! - Co ty bredzisz?
- Jaka placówka? - CIM.
Słucham?
Były tam martwe dzieci. Widzieliśmy!
- Powariowaliście? - Wcale nie!
Nic mi nie jest, mojej córce też!
Ma 10 lat! Ma na imię Marta! Jest zdrowa!
Chcę, żeby wróciła, a pan pójdzie ze mną.
- Jedziesz z nami! - Uspokój się!
- Słyszy pan? - Spokojnie!
Uspokój się!
- Proszę. - Spokój!
- Proszę. - Rai!
Proszę.
- Puść go. - Proszę.
- Spójrz na mnie.
Uspokój się.
Roso i Manuelo, możecie już iść.
Możesz wyjaśnić, co się dzieje?
Tak.
Zatem słucham.
Byliśmy dziś w CIM.
- Jak tam weszliście? - Nieważne.
Byliśmy w środku.
Widzieliśmy naszą córkę i inne dzieci!
To jakiś absurd! Skandal!
Sprawdzę, czy było włamanie.
Jeśli kłamiecie…
- Kłamiemy? - Mówimy prawdę.
Tamte dzieci dostawały zastrzyki.
Nasza córka Marta to zdrowa dziewczynka.
W kostnicy były ciała małych dzieci.
Proszę.
Proszę nam pomóc. Matka ma pana za dobrego człowieka.
To jej wnuczka.
Jedyna.
Proszę.
Sprawdzasz? Ale co?
Czemu nie zadzwoniłeś?
- Almo. - To prawda. Doszło do włamania.
Niewiarygodne!
Co robimy?
Musimy to zgłosić. Wezwij policję.
Donieśmy na nich. Oszaleli?
Chodzi o córkę mojej dawnej przyjaciółki.
No i?
Są pewni, że widzieli swoje dziecko.
W CIM nie umierają dzieci i nie są przetrzymywane.
Przychodzą na zastrzyki, ale o tej porze?
Jadę tam, żeby ich uspokoić.
- Mogę? - Chodźmy.
Chcę coś od razu wyjaśnić. Jedźmy.
Nie.
Jest bardzo późno. Bez obaw, nie będę tam długo.
Nie martw się.
Rai, odpocznij.
- Jeśli mnie pan potrzebuje… - Możesz iść.
Jedźmy tam.
- Możesz prowadzić. - Dobrze.
Saro, zostań tutaj.
- To też moja córka. Chcę jechać. - Nie.
Pomóż mojej żonie.
- Chodź. - Już.
Odzyskaj Martę. Będzie dziś spała w domu.
Dzięki, że zachowałaś spokój.
Rozpocząć ewakuację.
Pozbądź się ich wszystkich.
Dobry wieczór, panie ministrze.
- Pan bez żony? - Tak.
Prowadź.
Proszę z nami.
Na tym piętrze mamy dwa laboratoria i salę konferencyjną,
którą pan już dobrze zna.
Proszę pana,
jeśli pan powie, czego pan szuka, mogę panu pomóc.
- Tędy. - Tak?
Panie ministrze, zapewniam, że wszystko jest w porządku.
Nie wiem, czego pan szuka, ale jeśli pójdziemy do mojego biura,
to porozmawiamy.
- Proszę pana! - Hugo.
Uspokój się.
Otwórz.
- Panie ministrze. - Otwórz.
Otwórz drzwi.
- Otwórz! - Zrób to.
Gdzie dzieci?
Moja córka tu była.
Co to jest?
Idziemy!
Wchodzimy!
- Kochanie! - Nie jestem Marta.
Gdzie moja córka, sukinsynu?
Co jej zrobiłeś?
- Potrzebuje pani czegoś? - Odpoczynku.
Zostaw mnie.
To nasze dziecko.
A gdyby chcieli zabrać pani dzieci?
Moje?
Wydłubałabym im oczy.
Ale ja jestem inna.
Widzisz?
Mój mąż to ważny człowiek w tym kraju.
Jestem cenna.
Bardzo cenna.
Moje dzieci też.
Ty nie.
Jesteś nikim.
Kto się przejmie zniknięciem twojej córki?
Takich jak ty są tysiące lub miliony.
Jak pani chce.
Ale te miliony ludzi nie myślą tak jak pani.
Nie lekceważę cię, ale to fakt.
Niektórzy tego nie rozumieją.
Proszę odpocząć.
Może jutro córka będzie ze mną.
Już możemy.
No dobrze.
Najwyższy czas.
Już myślałem, że cię zabiłem.
Bardzo to ciekawe.
No pewnie.
Moja głowa…
- Jestem po waszej stronie. - Zobaczymy. Odpowiedz ojcu.
Skąd to masz?
To trochę… dziwne.
Mów.
Nic nas nie zdziwi.
Jestem z Gijón w Asturii.
W Madrycie od trzech dni.
Dziś rano poszedłem do urzędu,
żeby załatwić sprawy papierkowe i spotkałem informatorkę.
Wtedy jeszcze nie wiedziałem.
Była bardzo ładną pielęgniarką.
Zainteresowała mnie. Chuj wie dlaczego?
Bo jesteś głupcem.
Pewnie tak.
Poszedłem do jej mieszkania.
I ukradłem to.
To ona też była idiotką?
Nie ukradłem tego ot tak. Ona…
Nieważne, nie uwierzycie mi.
Nie.
Nie wierzę nawet w to, że jesteś z Asturii.
Co z tobą zrobić?
Proszę cię, nie zabijaj mnie!
Przysięgam, nie kłamię.
Pomocy!
- Pomocy! - Przymknij się!
- Pomocy! - Co się tu dzieje?
- Pomocy! - Później opowiem.
Idź już.
Wynocha..
- Kim on jest? - Kłamcą.
- A może informatorem. - Ale ja go znam.
Pamiętasz mnie?
Tak! Ty jesteś…
tą bogaczką, prawniczką z urzędu. Pomóż mi, proszę!
- Cisza! - Co zrobił?
Skąd go znasz?
Pomogłam mu z dokumentami.
Przyjechał do Madrytu i był bardzo naiwny.
To wszystko.
Na pewno jest informatorem?
Nie wiem.
Dla bezpieczeństwa obowiązuje godzina policyjna.
Proszę zostać w domu.
Pamiętaj: przebywanie na ulicy jest zabronione
bez specjalnego pozwolenia.
Ja pierdolę!
Dla bezpieczeństwa obowiązuje godzina policyjna.
Proszę zostać w domu.
Pamiętaj: przebywanie na ulicy jest zabronione
bez specjalnego pozwolenia.
Co tu robisz?
- Jeszcze nie wrócili? - Nie.
Ale syreny policyjne wyją już od jakiegoś czasu.
Telefon pani dzwonił całą noc.
Narobiliście bałaganu. Przeklinam dzień, gdy się zjawiliście.
Wspierałam was.
Jestem idiotką.
Rozumiem, że chodzi o dziecko. Jaka matka by zrozumiała?
Musieliście tu wpaść z krzykiem? Kto się tak zachowuje?
Mogę się napić kawy?
Tak, moja droga.
Pomyśl przez chwilę.
Macie dużo szczęścia.
To ważny dom.
Służycie ministrowi, a nie byle komu.
Wszyscy okazują nam szacunek.
Ale wy musicie sprawiać kłopoty.
Już bym was zwolniła.
Ale minister was chroni… Bóg wie dlaczego.
Znaleźli już twoją córkę?
Nie wiem.
- Naprawdę ją widziałaś? - Manuelo.
- Ich śniadanie. - Tak jest.
Otwórz drzwi.
Dziękuję, Roso.
- Proszę wejść, majorze. - Przepraszam, mam mało czasu.
Chciałem tylko powiedzieć, że…
nie musisz się martwić.
Twój telefon mnie zaniepokoił.
Ta sytuacja jest dla mnie…
bardzo niewygodna…
i ryzykowna.
Przeżywam ciężki czas.
- Ty tu rządzisz, więc… - Tutaj nic
nie dzieje się bez mojego nadzoru.
Obiecuję.
To niewiarygodne.
Robię to dla przyszłości kraju.
A teraz ta głupia dziewczynka…
Nie wyobrażam sobie, co czuje mój mąż.
Będę panią informował.
- Poproszę kawę. - Oczywiście.
Majorze.
Dziękuję za przybycie, majorze.
Dzień dobry. Będę osobiście prowadzić to śledztwo.
Znaleźliśmy dziesiątki dzieci, ale bez dokumentów.
Nawet moja żona nic nie wie.
Jeśli badania wyjdą dobrze, będziemu musieli je przenieść.
Jest jedna dziewczynka,
której wciąż nie odnaleźliśmy: Marta Mújica.
- Musimy ją znaleźć. - Dobrze.
A to główny badacz.
Musiał wiedzieć od początku.
Rozumiem. Porozmawiamy z nim.
Majorze.
Jeśli można, proszę informować mnie o przebiegu śledztwa.
Będę pana informował.
Proszę odpocząć.
Gdzie moja córka?
- Spokojnie, znajdziemy ją. - Spokojnie?
Proszę spojrzeć.
Tylko uważnie.
To jest moja córka. Ma na imię Maria.
Była tu kilka godzin temu. Musieli ją stąd zabrać.
Nikt nic nie mówi, bo wszyscy jesteście w to zamieszani.
Zajmę się tym osobiście.
Więcej tak do mnie nie mów.
Nigdy.
Zabierz mnie do domu.
Powiedz…
Czy to pan odpowiada za potajemne przetrzymywanie dzieci?
Przepraszam, nie mam prawa do adwokata?
Mógłbym…
Chyba nie dosłyszałem. Co pan mówił?
Ja tylko wykonywałem polecenia.
- Czyje? - Nie chce pan wiedzieć.
Zobaczmy.
Jej. To ona wydawała rozkazy.
Kto taki?
Dyrektorka tej placówki. Zna ją pan.
To Alma López-Durán.
Żona ministra.
Zatrudniła mnie
przy tym pięcioletnim projekcie.
Mam na to dowody.
Proszę mi je pokazać.
Odkryliśmy, że niektóre dzieci mają przeciwciała.
To wszystko.
Różne szczepy wirusów, ofiary.
Wierzyła, że jesteśmy blisko. To jego podpis. Widzi pan?
Przy każdym rozkazie.
Chcieliśmy sprawdzić, jak wiele dzieci mogą znieść.
Ostatnie dawki to już było za dużo.
Straciliśmy kilkoro dzieci.
Wszystko szczegółowo opisałem.
Ja wykonywałem polecenia.
Wystarczy na dzisiaj. Idź się przebrać.
Odwiozę was do domu.
Dziękuję.
Powiedz, że to nieprawda.
Powiedz, że to jakiś koszmar.
Proszę.
- Jak mogli mnie oszukać? - Almo, pogadamy później.
A teraz zrób wszystko, by znaleźć tę dziewczynkę.
Aniołek.
Skąd mam wiedzieć, gdzie ona jest?
Znajdź ją.
Nic nie wiedziałem. Nic.
Jedźmy.
Saro, usiądź ze mną z tyłu.
Biedna pani.
Wyglądasz bosko, mamo.
Co się stało?
- Twój tata. - Nie martw się.
- Nie słuchaj tego durnia. - Nie mów tak.
Potrzebuję cię.
Teraz.
Potrzebuję cię bardziej niż kiedykolwiek.
…góry Sierra de Gredos są przeszukiwane…
Uwaga: przejazd priorytetowy!
Po zbadaniu okolicy
znaleziono pierwszego rysia iberyjskiego od dziesięciu lat.
Myśleliśmy, że ten gatunek wyginął.
Proszę mieć przy sobie pozwolenie
oraz dokumenty i okazać je policji.
Cześć.
O kurwa!
- Nie chciałam cię wystraszyć. - Spoko.
Spałeś tu?
Tak, była już godzina policyjną i…
Chyba rozumiesz, że nie chciałem wychodzić.
- Twoi znajomi… - To dobrzy ludzie.
Muszą być ostrożni, bo od tego zależy ich życie.
Dlaczego jesteś z nimi?
Myślałem, że ty…
Muszę lecieć.
Mam nadzieję, że następnym razem nie będziesz mnie ratować.
Pewnie już się nie spotkamy, ale uważaj.
Hej.
Jak masz na imię?
Zamień się!
Niezbędne produkty!
PRZYSZŁOŚĆ NALEŻY DO NAS
JUŻ NIC NAS NIE POWSTRZYMA
BĘDZIEMY ŻYĆ W POKOJU
Nie byłem tu od lat.
Dużo się zmieniło?
Nie wiem.
Nie wiem, czy miasto się zmieniło, czy to ja się zmieniłem.
Proszę mieć przy sobie pozwolenie
oraz dokumenty i okazać je policjantowi.
To tutaj.
Byłem w starym domu.
Patrzcie na ten samochód!
Nie przywykli do takich widoków.
Dziękuję, że nam pan uwierzył. Proszę odnaleźć naszą córkę.
Pozdrów mamę.
Chcesz wejść? Zrobię coś do jedzenia.
Jestem wykończony.
A ty?
Ja też jestem zmęczona.
- Zamknięte. - Dzień dobry.
Dzień dobry.
Sara Pérez Noval?
Tak, to ja.
Zapraszam panią na komisariat.
Dlaczego?
Musimy porozmawiać…
o pani siostrze Julii.
Nie widziałam jej od kilku dni.
Nic nie wiem.
Oczywiście.
Proszę ze mną.
- Ma pan nakaz? - Nakaz?
Lepiej iść z własnej woli.
To będzie…
przyjacielska pogawędka.
DObrze, pójdę.
Nie mów mamie, dobrze?
Będzie się bała.
Poza tym na pewno niedługo wrócę.
Prawda?
Oczywiście.
Idę z wami.
Nie trzeba.
Nie puszczę żony samej.
Dobrze.
Zatem chodźmy.
Chodźmy.
Pamiętasz mój gulasz?
Wspominam go prawie co dzień.
Tym razem jest inny.
Bezmięsny gulasz wołowy.
Może być?
Napijesz się piwa?
Nie jestem przyzwyczajona.
Nie zmieniłaś się.
A ty nadal jesteś w tym dobry.
W obieraniu ziemniaków?
Nie. W kłamaniu.
Nie kłam o mojej wnuczce.
Obiecaj, że ją odzyskasz.
Daj mi słowo, dobrze?
Nie, Luisie.
Zgodziłam się.
Poślubię go.
Podasz mi talerz?
Pójdę już, Emilio.
- Nie zjesz z nami? - Nie.
Przepraszam. Padam z nóg.
Odprowadzę cię.
Hej! Jak poszło?
Dobrze.
- Álexie, to minister Luis. - Dzień dobry.
Ale…
Z moim bratem wszystko gra? To on?
- A co z małą? - Nie martw się.
Brat ma się dobrze, a bratanica…
Szukamy jej.
Zawieziesz ministra do domu?
To pana samochód?
Mogę pana zawieźć. Mam identyczny.
Dobrze.
Nie chciałam mówić przy nim,
ale policja zabrała twoją córkę.
Słucham?
Zapewne chodzi o jej siostrę.
Wiesz, czemu to się nazywa „rysopis”?
- Nie. - Ja też nie.
Ale spójrz…
Jesteście jak dwie krople wody.
te oczy, nos, usta.
Tylko włosy inne.
Powstał przy pomocy…
pewnej biedaczki, Sol.
Prostytutki.
Ty i siostra jesteście bardzo ładne.
Rozumiem, czemu Carlos się w niej zakochał.
Gdybym miał taką dziewczynę,
wolałbym umrzeć,
niż mówić prawdę.
Jaką prawdę?
Że to twoja siostra zabiła majora.
Moja siostra?
To niemożliwe.
- Moja siostra nie skrzywdziłaby muchy. - A ty?
Ja?
Co pan mówi? Właśnie przyjechałam z Asturii
Z mężem i dzieckiem. Nie mogę pomóc.
Przekaż to Julii, jeśli ją spotkasz.
Nigdy nie wiadomo. To są rzeczy Carlosa.
Portfel, tytoń, klucze.
Spójrz na to cacko.
Facet miał dobry gust.
Która godzina?
Kocham cię.
To nie wszystko.
Jego prochy.
Julia pewnie chciałaby je zatrzymać.
Zapomniałaś języka w gębie?
Nie mam nic do dodania.
Wyglądasz na wstrząśniętą.
Zróbmy tak. Ja wyjdę, a ty tu zostaniesz.
Przemyśl to jeszcze, a może coś ci się przypomni.
Jutro rano znów porozmawiamy.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Chodź ze mną. Będziesz potrzebował przepustki.
Chodź. Dzień dobry, Roso.
Zaczekaj tu.
Witaj, rodzinko.
Co tam, mistrzu?
Przepraszam, skarbie. Dzisiaj…
Też za tobą tęskniłem.
Co się stało? Mama nawet nie wychodzi z pokoju.
Nie martw się. To sprawa między nami.
Chodź, przedstawię cię.
To jest Álex. A to jest Daniela, moja córka.
Miło mi.
- Zaczekaj. Przyniosę przepustkę. - Dziękuję.
Co tu robisz? Czemu rozmawiałeś z moim ojcem?
A więc on jest…
- Ministrem. - Odpowiedz.
Uspokój się. Sprawy rodzinne. On nam pomaga.
Nie widziałeś mnie wczoraj w tamtym budynku, jasne?
- Wiem. Nie jestem głupi. - Wątpię.
Wiesz co?
Czemu ciągle na ciebie wpadam?
Koślawe szczęście.
Bogaczka.
Zadufana w sobie! Do kitu z ciebie rewolucjonistka!
Tam są.
Zabierzemy cię do rodziców.
- Naprawdę? - Nie mogą się doczekać.
- Idą po mnie. - Nie pozwolę na to.
- Nie możesz tu zostać. - Pomagacie ludziom.
- Przyjaciółka męża sprzed lat? - Wielu lat.
Nigdy o pani nie mówił.
Kocham cię.
Szybko! Policja!
Dzień waszych narodzin był moim najszczęśliwszym dniem.
Nie chcę cię stracić.
Córka ministra łazi w tę i we w tę z czystym sumieniem.
Nie moja wina, że jestem, kim jestem.
Co by było, gdyby twój mąż zobaczył te dokumenty?
- Jest brudny, bo z Sektora 2. - Co to za dziecko?
- Mały? - Tak, noworodek.
Byłaś w ciąży? Gratulacje!
Jeszcze się spotkamy.
Ludzie nie mają lekko. Musimy coś zrobić.
Jest tak dobrze, jak się da.
Mówili, że jesteśmy wyjątkowi. Co to znaczy?
Napisy: Agata Martelińska