NETFLIX PRZEDSTAWIA
Co z tobą?
Policja i wojsko mają coraz większą władzę.
Dajemy im władzę, żeby nas chronili.
A kto nas ochroni, gdy przyjdą po nas?
Jest jakiś ukryty plan.
Nazwą to inaczej, ale zabiją ludzi.
Uda się to komuś stąd, kto ma rolę techniczną.
Nie podobają mi się te insynuacje.
Przykro mi z powodu śmierci ministra.
Wiem, że się przyjaźniliście.
Znaleźliśmy twoją dziewczynę. Udaje swoją siostrę.
Pracuj dla mnie, to pozwolę im żyć.
Álvaro mnie przysłał. To jego dziecko?
Powtarza, że wszystkie dzieci są zagrożone.
W tym domu wiemy, do czego zdolny jest rząd.
- Uważali Ramóna za wroga. - A Álvaro?
Kim ty możesz się stać?
Nikt nie jest ważniejszy od kraju,
nawet minister.
Niech pan nie wstaje!
- Kto cię tak pokłuł? - W szpitalu…
Mówili, że jesteśmy wyjątkowymi okazami.
Pani zadecydowała, że zajmiesz się jej bratankiem.
Sergio urodził się chory, pani się nim zajmuje.
Zrobię, co trzeba,
by wasz syn dorastał w miejscu, które przypomina
nasz dawny kraj, którego nie powinniśmy stracić.
MADRYT, 25 LAT WCZEŚNIEJ
Mówiłem ci, Álvaro. Cholera! Coś ty sobie myślał?
Za rok to wyschnie. Dlatego nic nie złapaliśmy.
- Jasne. - Ryby uciekły.
Pożegnanie z wodą jest ważniejsze od narodzin mojego pierwszego dziecka.
Miała rodzić za miesiąc. Nie nasza wina.
Wkładaj to szybko. Tylko zamknij.
- Luis. - Co?
- Jak to „co”? Ostrożnie. - Co?
Zginiesz w rzece i będę musiał wychować dzieciaka.
Ta, jasne.
Ale wtedy dostałbym awans w rządzie.
Zamknij się, Álvaro, serio. Denerwuję się.
Słuchaj. Zdążysz na czas.
Będziesz świetnym ojcem.
Jasne, a skąd ty to wiesz?
Bo dobrze mnie wychowałeś.
Jesteś dla mnie jak ojciec.
Za dziesięć minut będziesz trzymał dziecko.
- Słuchaj. - Nie jestem w nastroju.
- Zaufaj mi. - Kurwa, Álvaro.
Ta piosenka przypomni ci narodziny pierworodnego.
„Choć już go z nami nie ma, nigdy o nim nie zapomnimy”.
To słowa prezydenta
na pogrzebie Álvara Maiztegui, Ministra Spraw Zagranicznych,
który właśnie się zakończył.
Obecni byli najważniejsi urzędnicy rządu
oraz reprezentanci wszystkich klas społecznych
i wielu obywateli, którzy chcieli złożyć hołd człowiekowi,
który ucieleśniał ideały naszego narodu
i bronił nas poza naszymi granicami.
DZIECKO NICZYJE
BEZ OBAW
BUDUJEMY PRZYSZŁOŚĆ
WSPOMINAMY DESZCZ
ŚMIEJEMY SIĘ
MIMO MURU, PAMIĘTAMY
NA PRAWA TRZEBA ZASŁUŻYĆ
MUR
Napijesz się herbaty?
- Proszę. - Dziękuję.
- Witaj, Saro. - Dzień dobry.
- Jak się masz? - Dobrze, dziękuję.
Nie skończyliśmy rozmowy.
- Nie zapomnij. - Majorze, dolać wina?
- Nie. - Świetnie.
Przepraszam.
Widziałaś go?
Ojciec się odzywał?
- Może jest w ministerstwie. - Całą noc? Bez uprzedzenia?
Co mamy robić, mamo?
Poproszę Enrique, żeby kogoś wysłał.
Przepraszam.
Majorze, chyba się nie znamy. Jestem bratem Laury.
- Moje kondolencje. - Dziękuję.
Przy okazji… Gratulacje.
- Z jakiej okazji? - Pracuję w biurze prezydenta.
Jestem zwykłym pracownikiem, ale słyszałem to i owo.
Co takiego?
Zmiany w rządzie. Jego imię jest na ustach wszystkich.
Nie ufałbym tym plotkom.
Im więcej mówią, tym mniejsze szanse. To podstawy polityki.
O jakie stanowisko chodzi?
Wiceprezydenta.
Porywam przyszłego wiceprezydenta.
- Nic nie mówiłeś. - Prosiłaś o trochę czasu.
Zrób coś dla mnie.
Szukamy Luisa.
Mam popytać?
- Wybacz mi, że nie zdążyłem. - Nie szkodzi.
Alma powiedziała, że to pilne.
Lauro, muszę zrobić teraz coś ważnego.
Po południu przyjadę do ciebie do domu.
- Mamy do pogadania. - Oczywiście, panie ministrze.
Chcesz coś powiedzieć?
Bardzo mi przykro z powodu wypadku pańskiego przyjaciela.
Chciałem powiedzieć na pogrzebie.
Wypadku?
Ktoś chciał mnie wczoraj zastrzelić. To też wypadek?
Co?
- Pana? - Owszem.
Ministra tego rządu, jak Álvaro,
którego pochowaliście.
To straszne.
Wczoraj doszło do strzelaniny z powodu ucieczki terrorystki.
Ale pana z nią nie było.
Prawda?
O czym wy mówicie?
Słucham pana.
Po wyjściu majora Jiméneza proszę otworzyć wszystkie okna.
Nie chcę tu takiego smrodu.
- Słyszałeś? - Co on zrobił?
Tak jest.
Strzelano do niego?
- A ty dokąd? - Widziałaś go?
- Chcę sprawdzić, czy nic mu nie jest. - Nie teraz.
Luis, kochanie.
Co się stało?
Strzelano do ciebie?
Powiesz mi, co się dzieje?
Nie martw się o mnie.
Jak mam się nie martwić?
Mówisz, że nic ci nie jest?
Jest. I nie tylko tobie.
Myślisz, że spałam tej nocy?
Pytano o ciebie na pogrzebie, a ja udawałam, że wszystko gra.
Wszedłeś jak szaleniec i obraziłeś majora. Spytam raz jeszcze.
Co się stało?
Pogadamy wieczorem.
- Jak to? Znowu wychodzisz? - Muszę.
- Powiem ci, kiedy będę mógł. - Teraz.
Żądam natychmiastowych wyjaśnień.
Też masz swoje tajemnice.
Co ty mówisz?
- Od jak dawna jesteśmy razem? - Całe życie.
Wiem, że ukrywasz coś od kilku tygodni.
Nie chcę wiedzieć.
Masz prawo do tajemnic, więc nie żądaj, żebym ja się zwierzał.
Pogadamy później.
- Tato. - Nie teraz.
Weź szklankę, bo ktoś w nią wejdzie.
Tato, proszę. Coś z tobą nie tak.
Ze mną też.
Ciociu…
Obiecałaś, że zabierzesz mnie na basen.
- Pozwoliłam ci wejść? - Sergio, skarbie.
- Przepraszam. - Weź go.
- Tak. - Na basen, do ogrodu, gdziekolwiek.
- Jest sobota, zaraz kończymy. - Nieważne!
Saro, ile chcesz? Jaka jest cena?
- Weź go ze sobą. - Dobrze.
Tak będzie najlepiej.
Chodź, Sergio.
W ostatnich latach opracowano panele słoneczne
- i przystosowano je… - Idziemy.
Śmiało. Następny! Ruchy.
Wstęp jest wzbroniony osobom, które nie przeszły obowiązkowych badań
lub wykazują objawy.
To bratanek ministra zdrowia.
- Oto pozwolenie. - Pracujemy u niego.
POZWOLENIE NA WEJŚCIE
Zdejmij okulary.
- Możecie wejść. - Dziękuję.
- Zobaczysz się z Martą. - Super!
Cieszysz się? Idź, idź!
Kiepsko wyglądasz.
No i? Mam się przebrać?
Dość tych bzdur. Idź pod ten adres.
Masz znaleźć urządzenie, które pokaże ci Navarro.
Ktoś tam jest?
Nie wiem. Jeśli tak, zabij go,
kimkolwiek jest.
Dostarczyłeś leki mojej matce?
Inhalator i dwa pudełka tabletek.
Jedź, Navarro.
SKLEP SPOŻYWCZY
Proszę.
- Dopiszę do rachunku. - Cześć.
- Sergio? Jesteś!
- Świetnie! - Dzień dobry, Begonio.
Dzień dobry, Saro. Kogo my tu mamy?
To bratanek ministra.
Ach tak! Zatem musisz o niego dbać.
To wasze? Mogę podotykać?
Jasne. Spójrz na to.
Mamy banany, ananasy, mydło, gąbki…
Mogę to zjeść?
Serio, nie rób tego.
Posłuchaj… Masz alergię na orzechy, pamiętasz?
- Są jak orzeszki piniowe, tak? - Dokładnie tak.
Nie możesz tego zjeść, pamiętasz?
Zjemy coś smacznego. Marto, co wybrać?
- Spójrzmy. - Co dla pana?
Mamy cukierki. Lubisz słodycze?
- Tak. - Słucham.
Zabiorą mi dziecko.
Przyjdą po nasze dzieci.
- Zabiorą… - Snajper, padnij!
Nie ruszajcie się!
- Zabiorą mi dziecko. - Nie, nikt tego nie zrobi.
Przyjdą po nasze dzieci.
Zabiorą je ze szkół, ulic, domów
i parków, a plac zabaw opustoszeje.
Ojcowie i matki będą płakać za dziećmi.
- Emilia! - Co tu robisz?
Jasna cholera!
Nie wiem.
Muszę wiedzieć, co mu się stało. Myślałem, że coś tu znajdę.
- A ty? - Clara.
Prosiła, żebym przyszła. Ukryła coś i chciała, żebym to wzięła.
- Co? - Nie wiem.
Dokumenty, dowody, coś innego.
Nie wiem.
Należy mieć przy sobie dokumenty
i okazać je organom ścigania.
Sergio, podoba ci się prawdziwy świat?
- Co oni grają? - Podoba ci się?
- Jak to się tańczy? - Nie wiem.
Jak chcesz.
- Zatańcz. - Nie.
- Nie zatańczysz ze mną? - Nie rób mi tego.
- No weź! - Dawno nie tańczyłem.
Najwyższy czas. Dawaj!
Tato!
- Tak? - Mogę z wami?
- Oczywiście! - Odbijany. Gdzie mój partner?
- O co chodzi? - Nie ma go.
- Co? - Zniknął!
- Pójdę tędy. - A ja tędy.
Widziałeś chłopca w okularach?
Chłopak się tu nie zakradł? Widzieliście go?
Widziałyście chłopca w okularach?
Cholera, Sergio!
Ostrożnie.
Stój! Sergio!
Przepraszam.
To niemożliwe.
Przepraszam, widziałyście chłopca takiego wzrostu?
- Szedł sam. - Nie widziałam go.
- Dużo ludzi tu chodzi. - Miał nową, niebieską kurtkę.
Tato!
- Nie mogę go znaleźć. Gdzie on jest? - Nie panikuj.
- Ale gdzie? - Nie denerwuj się tak.
- Może to nie jego. - Gdzie je znaleźliście?
- Marta znalazła na ziemi. - Na ziemi!
- Co ty mówisz? - Może jest w sklepie.
- Może się bał i tam poszedł. - To chodźmy.
Idziemy, szybko.
SKLEP SPOŻYWCZY
Puść mnie!
Kim jesteś?
Hej!
Puść mnie!
- Dokąd to, dupku? - Puszczaj!
- Co mu zrobiłeś? - Puść!
W porządku, Sergio?
- Nic ci nie jest? - Nie.
- Na pewno? - Tak.
Chodźmy.
- Patrz. - Sergio!
Kochanie!
- Gdzie był? - Nic ci nie jest?
- Co się stało? - Ktoś chciał go zabrać.
Patrz.
W sypialni nic nie ma. Znalazłeś coś?
Telefon Álvara, ale ktoś go wyczyścił.
Może to Clara… Bała się, biedna.
Nie powinnaś tu być. To niebezpieczne.
Jestem tu dla wnuczki. Nie będę bezczynnie czekać.
Dobrze, weź telefon. Zadzwoń, jeśli coś się stanie.
- Nie. - Pomogę ci.
O 25 lat za późno.
Wybaczysz mi kiedyś?
- Emilio! - Tak?
Patrz.
Ktoś to otworzył.
- Musimy iść. - Tak, ktoś tu był przed nami.
Weź jej rzeczy i chodźmy.
- Jeśli znajdziesz coś w jej rzeczach… - Dam znać.
Ty też.
- Trzymaj się. - Dobrze.
APARTAMENTY SIGMA
Dzień dobry.
Pani jest na górze. Zaraz ją poproszę. Proszę za mną.
Dziękuję.
Proszę wejść.
Proszę o uśmiech, Manuelo.
Wracaj szybko. Już za tobą tęsknię.
Majorze, witam.
Później coś panu dam.
- Co u nich? - Bawią się.
Sergio chyba się tym nie przejął.
Nie do wiary, co się dzieje. Wciąż się trzęsę.
Otworzę.
- Tak? - Proszę wybaczyć.
- To wasz sklep? - Hugo, to ten facet!
Skurwiel, który porwał Sergia. Czego tu chcesz?
- Czekaj! - Chwileczkę. Musimy wejść.
- Zapomnij. - Myślimy, że nasze dziecko tam jest.
Dzień dobry.
- O co chodzi? - Dzień dobry.
Znajomi do nas wpadli.
- Dobrze. - Zapraszam.
Miłego dnia.
- Wzajemnie. - Pa.
Miło cię widzieć.
Nie zdążyłam cię jeszcze przeprosić.
Nie ma sprawy. Chcę ci powiedzieć coś ważnego.
- Nie strasz mnie. - Przykro mi, że muszę to zrobić.
Chcę, żebyś rozumiała, dlaczego to robię.
Mów, proszę.
Mamy powody sądzić, że Luis, twój mąż, wątpi w rząd
i ustrój naszego kraju.
To niemożliwe!
Luis uwielbia prezydenta. Oddałby życie za ten kraj.
Odwiedził dzisiaj to mieszkanie.
Należało do jego przyjaciela, Ministra Spraw Zagranicznych.
Mieszkała tam jego kochanka.
To nie zabawa.
Kochali się, a ona była w ciąży.
Nie było zwykłe miłosne gniazdko.
Tam spiskowano.
Álvaro był zdrajcą.
Chwila…
Znasz tę kobietę?
Trochę. Oni…
kiedyś się przyjaźnili.
Ona też jest notowana.
Wiesz, dlaczego Luis przegapił pogrzeb Álvara?
Pomagał tamtej młodej kobiecie, kochance Álvara,
uciec z kraju.
Wiedział, że jej szukamy.
Nie rozumiem.
Jakbyś mówił o kimś obcym, o kimś innym.
Zatrzymaj je.
Nie chcę ich mieć.
Naprawię to.
Luis jest wściekły i zdezorientowany. Na pewno myśli, że pomaga przyjacielowi.
Pogadam z nim.
Wybacz, mamo.
- Tak, skarbie. - Zajęta?
- Nie. - Właśnie wychodziłem.
- Chcę dziś pobyć z Laurą. - Świetny pomysł.
Mamo, ten człowiek…
„Ten człowiek”…
wyświadczył nam przysługę.
Wybaczcie, ale to niemożliwe.
Mieszka w Sektorze 1 z rodziną. Pracujemy dla nich.
Wiem, że to on. Czuję to w kościach.
- Pozwól mi, proszę. - Proszę usiąść.
- Uspokój się. - Pozwólcie.
Nikomu nie powiemy. Straciliśmy go sześć lat temu.
Nasz najstarszy syn
zachorował w nocy i zabraliśmy go do szpitala.
Powiedzieli, że ma wirusa.
Nas też przetestowali.
Kazali nam przyprowadzić Juana, młodszego syna,
- żeby go mogli zbadać. - Miał wirusa?
Już nie wyszli.
Podobno obaj zmarli.
Nie widzieliśmy ich.
Wróciliśmy do domu bez naszych dzieci.
Starszy był chory, ale Juan miał się dobrze.
Ojciec rozpoznał go w sklepie.
- Przypomina jego z dzieciństwa. - Mogę go zobaczyć?
Będę wiedziała, czy to on.
Ma duże, brązowe oczy. Słabo widział na jedno oko.
Ma płaski nos i alergię na migdały.
I dwa duże pieprzyki za uchem.
Proszę.
Tato?
Napijesz się?
- Co robisz? - A jak myślisz?
Daj mi tę butelkę.
Wysiadaj.
Dawaj, dawaj.
Wstawaj i wyłaź, do cholery.
Co?
Nie?
To idziemy.
Czy ty się kiedyś zmienisz?
Długo tak nie pociągniesz.
Jestem ścierwem.
Kawał dupka ze mnie.
Kochałem Álvara.
Bardzo.
Nie mówiłem mu, bo on mnie nie kochał.
Daj spokój. Nie bądź śmieszny.
Álvaro kochał cię… jak syna.
Był przy twoich narodzinach. Ledwo zdążyliśmy, ale nam się udało.
Postanowiłeś urodzić się o miesiąc za wcześnie.
- Tylko wtedy byłem na czas. - Nie.
Miesiąc wcześniej? Coś ty? To nie jest na czas.
Idziemy. Wstawaj.
- Byliśmy na rybach - Wędkowaliście?
- Tak. - Złowiłeś coś?
Tak. Małego rekina.
Małego rekina?
Nieprawda, że to niebezpieczne zwierzęta.
Są bardzo wrażliwe. A kiedy się boją, atakują.
Naprawdę.
Tato…
Major, Enrique…
On był u mamy.
Nie ufaj mu.
On chce cię wykończyć.
- Chodźmy. - Uważaj.
- Cześć, dzieciaki. - Cześć.
Bawicie się?
Tak.
- Co robisz? - Nic takiego.
Jesteś uroczy.
Cześć.
W co się bawisz?
Hej.
Mówi do ciebie.
- Cześć. - Cześć.
- Chcesz się pobawić? - Tak.
Najpierw ten. Teraz następny.
A teraz mi spadło.
Potem krzyżyk.
Musimy pogadać.
Nie chcę, by tak było.
Poza miłością, rodziną, tym wszystkim…
zawsze byliśmy drużyną.
Prawda?
- Dobrą drużyną. - Almo.
- Daj mi kilka dni. - Ale na co?
Nie sądzę, że Álvaro zginął w wypadku.
Muszę wiedzieć, co się stało.
Doskonale cię rozumiem, ale…
Był zamieszany w dziwny interes.
Spiskował…
- Stracił wiarę w prezydenta. - Kto tak mówi?
- Nieważne. - Ważne.
Łatwo zniszczyć czyjąś reputację.
Znałem go ponad 30 lat. Ty również od dość dawna.
Myślisz, że zrobiłby coś niemoralnego i niesprawiedliwego?
- Nie wiem. - Nie?
Ja nie ufam ludziom tak łatwo.
Luis, kochanie.
Proszę cię,
błagam.
Pomyśl o swojej rodzinie.
Nie chcemy kłopotów.
Postaram się was w to nie mieszać.
Jak to? O czym ty mówisz?
Tak nie może być, Luisie.
- Uspokój się. - Nie mogę!
Od lat cię wspieram!
Byłam obok ciebie i za tobą!
Zawsze byłam do twojej dyspozycji.
Zawsze.
Teraz moja kolej.
To mój czas. Mój! Moje nowe stanowisko.
Bardzo o nią walczyłam.
Zostałam osobiście mianowana przez prezydenta.
Jeśli coś zaczną cię podejrzewać, to…
Co mam zrobić?
Nie przekreślaj tego, skarbie.
Pomyśl o rodzinie.
Zapomnij o śmierci Álvara. Niech życie się toczy.
Nie odpowiadaj. Spójrz na mnie.
Zjedzmy obiad. Napij się wina.
Nie.
Nie?
Nie pozwolę na to.
Muszę się dowiedzieć, dlaczego go zabili.
Nie wybaczę tym, którzy to zrobili.
- Świetnie! - Hej!
- To ważne. - Zrób to.
- Patrz! - Tutaj, na górę.
- Tak, na górę. - Sergio!
To na górę.
- O, tutaj. - Gotowe.
- Proszę. Do dzieła! - Dajesz!
Serce mi pęka.
- Dlaczego zabrali im syna? - Nie wiem.
Ale musimy go odwieźć, bo zaczną pytać.
- Wiem. - Przepraszam.
- Przepraszam! - Spróbuj.
Możemy porozmawiać?
- Oczywiście. - Tak.
Pilnuj, żeby to nie odpadło.
- To kurczak! - Kurczak latający w aucie!
To on.
Posłuchajcie. Robi się późno.
Musimy oddać go rodzinie, bo będą się martwić.
Nie, chwileczkę.
On nigdzie nie pójdzie. Wraca z nami.
Szukaliśmy go przez ponad pięć lat.
Nie możecie nam go odebrać. To nasz syn.
Rozumiemy. Mamy córkę i wiemy, co to znaczy.
Pomożemy, ale musimy to dobrze rozegrać.
- Dobrze? - W życiu!
Porwali go.
- Idzie z nami i już! - Dobra! Chwileczkę!
- Proszę. - Posłuchaj.
Chłopak mieszka z ministrem zdrowia.
Jeśli nas nie wypuścisz, pójdziesz siedzieć albo gorzej.
- Nie rozumiesz? - Z drogi.
- Odłóż to. - Z drogi.
- Cholera! - Saro, otwórz. Tu Begonia.
Wiem, że tam jesteś. Natychmiast!
Ta kobieta jest informatorką.
Znam ministra. Dobrze się dogadujemy.
Jeśli wyjaśnię sytuację, zrozumie.
Musicie mi zaufać.
- Proszę. - Chcecie odzyskać cyna?
Musi wrócić z nami.
Inaczej już go nie zobaczycie.
Saro, otwórz albo zadzwonię na policję.
Odłóż to.
No już.
- Co tak długo? - Bawiliśmy się z dziećmi.
Nie słyszałam pani.
- Co w pani słychać? - Dzień dobry.
Nie zabieracie go przed godziną policyjną?
Oczywiście, że go zabierzemy. Jasne.
NIC NAS NIE POWSTRZYMA PRZED PRZYSZŁOŚCIĄ
Pomóż mi.
- On jest załamany. - Pozwól.
Nie słucha mnie i nic go nie obchodzi, ani ja, ani dzieci.
Almo… To słaby człowiek.
Kochasz go na swój sposób i szanuję to.
- Napijesz się? - Poproszę wodę.
Twój ojciec?
To sukinsyn i pijak.
Przepędził moją matkę… na dobre.
Mam to zdjęcie, żeby nie zapomnieć, dlaczego tak cierpię.
- Czasem to ból nie do zniesienia. - Przykro mi.
Przy tobie o nim zapominam.
Zadbam o ciebie i twoją rodzinę.
Zrobię wszystko, żeby go nie zabili.
Przysięgam.
Ale odejdź od niego.
Dodaj czarny pieprz. Uwielbiają go.
Plasterki muszą być identyczne.
- Dzień dobry, Roso. - Witajcie.
Jak było, skarbie? Pokaż się.
- O co chodzi? - O nic, kochanie.
Sprawdzam, czy czegoś nie złapałeś.
No dobrze, idźcie.
Zabierzcie go do pokoju przed kolacją.
- Gdzie nasi szefowie? - Nie ma ich.
Aha. A kiedy wrócą?
Spokojnie. Już dzwonię i pytam.
Słudzy są priorytetem.
Mam sprawę do ministra.
Musi poczekać do poniedziałku.
Jasne.
- Wychodzimy. - Co?
- Chodźmy. - Spędzisz noc u nas.
- Chcesz być z Martą? - Tak!
To chodźmy!
Lecimy.
Wyglądasz na zmęczonego.
Śpij dobrze. Daj buziaka.
Pięknie.
- Ja pierdolę! - Jesteś słodki.
- Mamy przejebane. - Álex.
- Co? - Dobranoc.
- Co ty sobie myślałeś? - Zwariowałeś?
- Nie mogliśmy go zostawić. - Dlaczego?
Zamknij się, Álex.
Dobrze zrobiłeś.
Dobrze zrobiłeś i tyle.
Julia, Hugo, idźcie się przewietrzyć. Dobrze wam to zrobi.
My zostaniemy z dziećmi.
To dobry pomysł.
- Tak, zdziała cuda. - To już.
Zadziałałam pod wpływem impulsu.
Po prostu nie mogłam go zostawić.
Nie myśl o tym za dużo.
Zrobiliśmy dobrze, ale rano zadzwonimy do ministra.
- Chodzi o naszą pracę. - Jak mogą to robić rodzicom?
BIAŁY SŁOŃ, BAR ROCKOWY
O co chodzi?
Cholera! To było świetne miejsce.
- Jasne, Biały Słoń. - Znałaś go?
- Jasne! - Tu zakochałem się w twojej siostrze.
- Bywała tu? - Przysięgam.
Jakoś sobie nie wyobrażam.
Tuż zanim muzyka na żywo stała się nielegalna
- i zaczęła przeszkadzać rządowi. - Jasne.
Przyjaciel, który mnie ostatecznie zostawił,
powiedział mi o koncercie zakazanego zespołu.
Jak im było?
Juan…
Juan Estereotipo & The Malajes.
Tak, ale nie pamiętam ich piosenek.
Pamiętam tylko, jak twoja siostra wymiatała na parkiecie,
jakby nikt nie patrzył.
Później jeszcze wiele razy widziałem, jak tańczyła.
ale już nigdy nie w ten sposób.
Była śliczna.
Nie mogłem oderwać oczu.
Kiedy zebrałem się na odwagę, żeby z nią pogadać…
Policja!
Pewnego dnia zabrałem ją na kawę. Potem byliśmy nierozłączni.
Zabawne, co?
O co chodzi?
O nic.
ZAMKNIĘTE Z NAKAZU SĄDU
- Nie powinienem tak o niej mówić. - Nie o to chodzi.
Już dobrze.
- Czyli? - Wszystko gra.
Co?
To ty!
Ta dziewczyna, z którą tańczyłem…
To byłaś ty, nie ona!
Czy to w ogóle ważne?
Ważne, co się stało później.
Nie sądzisz?
- Wracajmy do domu. - Nie.
Zostanę jeszcze chwilę. Ty idź.
- Tak? - Nic mi nie będzie.
Dam radę.
Musiałeś mi wcisnąć ten telefon..
Nie mogłem odpuścić.
Wybacz, Emilio.
- Dzwonię za późno? - Nie.
Przejrzałam jej rzeczy i znalazłam tylko ubrania i paragony.
Cóż.
- Szukamy dalej. - Tak.
A ty coś znalazłeś?
Nie, tylko muzykę.
Słyszysz?
Tak. Fajna.
To prawda.
- Babciu! - Wnuczka mnie woła.
Do usłyszenia.
Dobranoc, Emilio.
Dobranoc, Luisie.
Carlos, kochanie.
- Nic ci nie jest? - Nie.
- O co chodzi? Co tu robisz? - Weź. To bardzo ważne.
- Marcie coś grozi. - Co ty mówisz?
Do jutra.
- Uwierz mi, to cię pocieszy. - Czekaj.
- Muszę już iść.
Kocham cię i zawsze będę.
- Hej, Saro! - Dobry wieczór.
Co z chłopcem od ministra?
- Wrócił, gdzie powinien? - Tak, odwieźliśmy go.
- Biedaczek. - Doskonale.
- Świetnie. - Dobranoc.
- I wzajemnie. - Dobrej nocy.
- Do jutra. - Do jutra, Begonio.
Pa.
WYJĄTKOWE OKAZY
Wyjątkowe okazy.
IMIĘ I NAZWISKO DATA URODZENIA
- To małe dzieci. - Co oni tu robią?
Co to, kurwa, jest?
O Boże! Marta!
Ja pierdolę!
Zwalniam was. Więcej nie przychodźcie.
Pieprzona suka!
Grupa rodziców szukała zaginionych dzieci.
W szpitalach podstępem kazano im je oddać
i mówiono, że nie żyją.
Znam te dzieci.
Zwiększyliśmy dawkę, ale ponad połowa zmarła.
Musimy sprowadzić więcej dzieci. Dużo więcej.
Jednym z nich był mój syn.
Pewna para twierdzi, że są rodzicami Sergia.
Juan, to jego prawdziwe imię.
Czy to prawda?
W jakim wy świecie żyjecie?
Takim, gdzie ludzie kochają się i szanują.
Twoja córka, Julia, zniknęła kilka dni temu.
Wpuść nas, sukinsynu!
Bierz, co chcesz i wynoś się!
Jak sobie życzysz.
Nie pozwolę znów zabrać Marty.
Miejsce dziecka jest przy rodzicach. Zawsze.
- Co wiesz? - Możliwe, że te dzieci żyją.
Napisy: Agata Martelińska