NETFLIX PRZEDSTAWIA
- Kto cię tak pokłuł? - W tym szpitalu
mówili nam, że jesteśmy wyjątkowi.
U dzieci wszystko dobrze. Są zdrowe i szczęśliwe.
Zmieniamy próbki i zastrzyki.
Liczę na kolejne instrukcje.
Toast za wyeliminowanie wirusa!
Przykro mi z powodu wypadku pańskiego przyjaciela.
Ktoś chciał mnie wczoraj zastrzelić. To też wypadek?
Wczoraj doszło do strzelaniny za uciekającą terrorystką.
Ministrze, na podłogę!
Ale pana z nią nie było, prawda?
- Przepraszam. - Weź go.
To bratanek ministra zdrowia.
Cholera!
- Co tu robisz? - Muszę wiedzieć, co się stało!
- A ty? - Clara coś tu ukryła
- i chciała, żebym to wzięła. - Zadzwoń w razie czego.
To wasz sklep? Myślimy, że nasze dziecko tu jest.
- Ma duże brązowe oczy. - I dwa pieprzyki za uchem.
- Dlaczego zabrali im syna? - Nie wiem.
Ale musimy go odwieźć, bo zaczną zadawać pytania.
Musimy oddać go rodzinie, bo się martwią.
Pójdziesz siedzieć.
Spędzisz noc u nas.
O Boże, to Marta!
Gdzie on jest?
Gdzie chłopiec?
- Proszę pani. - Gdzie?
- Może powinniśmy… - Gdzie on jest?
W pokoju Marty, śpi.
- Nie ma światła, ciociu. - Ubieraj się.
Już! Wychodzimy.
- No pomóż mi. - Nic jej nie mów.
- Oczywiście. - Rozmawiajcie z Luisem.
Bardzo przepraszamy.
Pani się bała, ale nic mu nie jest.
Wzięliśmy go, bo pani nie było. Siedziałby sam.
- Nie chcieliście, żeby był sam. - Tak.
Jestem w szoku, doprawdy.
Kim jesteście, że podejmujecie takie decyzje?
Proszę pani.
- Wczoraj przyszła tu para. - To nieistotne.
Wiecie, co poczułam, gdy nie zastałam go w łóżku?
Pamiętacie to uczucie, gdy nie było Marty?
Jeśli nie, to trudno. Niedługo to się powtórzy,
jak ją zabiorą, bo jesteście bezrobotni.
Zwalniam was. Więcej nie przychodźcie.
- Jak to? - Chodź, skarbie.
Proszę poczekać.
- Nie dotykaj mnie. - Błagam.
Idziemy, kochanie.
Spokojnie.
Przesłyszałem się?
Zwolniła was?
- Cholera! - Pieprzona suka!
Nie wierzę. Nie pozwolę znów zabrać Marty.
Nie marnujcie czasu. Idźcie pogadać z Luisem.
Już idziemy.
PAMIĘTAJ, KIM JESTEŚ
BEZ OBAW
BUDUJEMY PRZYSZŁOŚĆ
WSPOMINAMY DESZCZ
ŚMIEJEMY SIĘ
MIMO MURU, PAMIĘTAMY
NA PRAWA TRZEBA ZASŁUŻYĆ
MUR
Idź z Rosą.
- O co chodzi, Alejo? - Spokojnie.
- U dzieci wszystko gra. - Dzień dobry.
Idą na śniadanie. Mamy świeże mleko. Dobrze im tu.
Musimy być cierpliwi. Niektóre są już bardzo słabe.
- Więcej już nie zniosą. - Nie bądź tchórzem, braciszku.
Pamiętasz mamę?
Musimy iść naprzód. Idźmy.
Bierz, co chcesz, ale nie krzywdź mnie.
Proszę.
Bierz, co chcesz i wynoś się!
- Idź! - Uspokój się.
To ja, mamo.
To niemożliwe.
Niemożliwe.
Nie może być.
Mój synek!
Ty żyjesz! Wiedziałam, kochanie!
W ostatnich tygodniach zarejestrowano 500 nowych przypadków norawirusa.
Mimo że wstęp do Madrytu był ograniczony, to w Alcorcón wykryto źródło infekcji.
Teren został objęty kwarantanną. Wstęp wzbroniony.
- Pamiętajmy, że… - Robi się coraz gorzej.
- Co to będzie? - Mogą objąć Madryt kwarantanną.
Jeśli tak, zabraknie nam zapasów.
- Jezu. - Właśnie.
Należy mieć przy sobie dokumenty i okazać je funkcjonariuszowi.
- Dzień dobry. - Przepustka jest nieważna.
To niemożliwe. Pan nas zna. Jesteśmy tu codziennie.
Tędy.
Spróbujmy jeszcze raz.
Nieważna.
- Jak? - Niemożliwe.
Proszę sprawdzić listę. To błąd.
- Pracujemy u bardzo ważnej osoby. - U kogo?
- U ministra zdrowia. - Tak.
- Nie możemy się spóźnić. - Pokaż to.
Uwaga! Ona jest chora!
- Ma wirusa! - Stój!
Stać!
- Uciekajcie! - Przejdźcie, szybko.
- Blokada! - Pracują dla ministra. Przepuśćcie ich.
- Chodźmy. - Szybko!
Potrzebne wsparcie biochemiczne.
IMIĘ I NAZWISKO DATA URODZENIA
- Wszystko w porządku? - Tak.
- O czym myślisz? - Nie rozumiem tego.
Nie rozumiem, czemu Carlos dał mojej córce te zdjęcia.
Zaryzykował życiem, żeby je tu przynieść.
Nie wiem, po co im zdjęcia Marty i Sergio.
Co mają ze sobą wspólnego? Co ich łączy z innymi dziećmi?
Wiesz, co myślę?
Może wcale nie zabrali Marty, bo twój brat był bezrobotny.
Po prostu chciano ją zabrać.
Ale dlaczego?
Był taki czas,
kilka lat temu, że krążyły pewne plotki.
Grupa rodziców szukała zaginionych dzieci, twierdząc,
że w szpitalach podstępem kazano im je oddać.
Mówiono im, że dzieci nie żyją.
Te plotki krążyły przez jakiś czas.
A potem, nagle…
cała ta plotka ucichła.
Znam te dzieci.
Znam te dzieci, ze szpitala.
Zabrano je.
- Wracaj do łóżka. Jest wcześnie. - Chwileczkę.
Dokąd ją zabrano?
Znów usłyszymy jej imię
Imię naszej wspaniałej ojczyzny
Zabrali część dzieci
i wsadzili nas do autobusu.
Byliśmy bardzo zmęczeni i zasnęliśmy.
Te dzieci też chciały być z rodzicami.
Jak ja.
Musimy coś zrobić.
Musimy odnaleźć ich rodziny.
Chodź, kochanie.
Chodź ze mną.
WYJĄTKOWE OKAZY
PRZYSZŁOŚĆ NALEŻY DO NAS
RAZEM RUSZYMY NAPRZÓD
Następny przystanek: Strefa C-2.
Halo?
Roso, Manuelo, otwórzcie!
Chcemy rozmawiać z szefem.
- Już tutaj nie pracujecie. - Proszę cię.
To ważne.
- To zadzwoń do niego.Na pewno odbierze. - Wpuść nas, sukinsynu.
- Że co? - Słyszałeś. Jesteś kanalią!
- Proszę, wpuść nas! - Już.
- To ważne, Rai. - Wynoście się!
Nigdzie nie pójdziemy.
Nie dotykaj jej. Proszę pani!
Musimy porozmawiać z pani ojcem. To skomplikowana sprawa.
Chodzi o Sergio. Musimy wejść.
Rai… Wpuść ich.
Niech cię!
Dziękuję.
- Nie waż się mu przeszkadzać! - Puść mnie.
- Nie chcę cię skrzywdzić. - Błagam.
- Kochanie. - Ona też idzie?
- Proszę pana. - O co chodzi?
Przepraszam, że wtargnęliśmy, ale musi nas pan wysłuchać.
- Jeśli chodzi o zwolnienie… - Proszę posłuchać.
Jak to, są z moim mężem?
Tak.
Czyżbym wyraziła się niejasno, że mają zakaz?
Pomogę pani.
Ja to zrobię.
- Kto ich wpuścił? - Nie wiem.
Naprawdę nie wiem.
Małżeństwo twierdzi, że są rodzicami Sergia.
Słucham?
Sergio był wczoraj u nas.
Chciałem porozmawiać, ale pana nie było.
Dlatego zabraliśmy go do domu.
Twierdzą,
że podstępem kazano im go oddać i został zabrany.
Powiedzieli nam parę szczegółów. Dobrze znają chłopca.
Rozumie pan?
Co tu robicie? Jak śmiecie?
- Almo, zaczekaj. - Dzwonię na policję.
Nie mówiłam, że was zwalniam?
Praktycznie porwaliście Sergia. Martwiłam się.
Skończyłaś?
To dobrze. Wysłuchajmy ich proszę. To ważne.
- Proszę posłuchać. - Macie minutę.
- Nie rozumiem cię. - Pamiętasz nazwisko rodziców Sergia?
Dobrze wiedzą, że Sergio nie jest naszym bratankiem.
- To pieszczotliwe określenie. - Juan.
Jego prawdziwe imię to Juan.
Prawda?
Skąd to wiecie?
Powiedziało nam pewne małżeństwo.
Powinna ich pani wysłuchać.
Zaczekajcie na nas w kuchni. Dziękuję.
To mogą być oni.
Jeśli jakaś kobieta mówi,
że jest matką Sergia, to chce pieniędzy.
Pewnie są w zmowie. Nie widzisz?
Nie wiem.
Chcę ich poznać.
Dlaczego?
Jesteśmy to winni Sergiowi.
Albo Juanowi.
Nie sądzisz?
Podpiszcie się.
Mówiłam, że długo nie pociągniecie.
- Co zrobiliście? - Wtykali nos w nieswoje sprawy.
Ciągle to robią. Nie zauważyłaś?
Podpiszcie.
Niczego nie podpiszemy.
Nie?
Więc odejdziecie z niczym.
- Podpiszcie. To dla waszego dobra. - Nie możemy.
Musimy pracować ze względu na córkę.
Trzeba było wcześniej o tym pomyśleć. Czemu zabraliście chłopca?
- Jest oczkiem w głowie pani. - To nieprawda.
To nieprawda i dobrze wiesz, że chłopak zawsze jest sam.
Prawda, Manuelo?
Może i tak, ale ma jedzenie, dach nad głową i przyszłość!
W jakim wy świecie żyjecie?
W takim, w którym ludzie kochają się i szanują.
Może porozmawiacie z panią Danielą? Na pewno pomoże.
Im może pomóc tylko sam prezydent.
Pani jest twarda.
I wściekła.
Podpiszcie, zanim tu przyjdzie.
Rozmawiałem z żoną. To było nieporozumienie, macie pracę.
Dziękujemy panu.
Przyprowadźcie ich jutro rano. Jestem dziś zajęty.
- Weź moje auto. - Oczywiście.
- Idę się przebrać, kochanie. - Dobrze.
Świetnie!
Wy zawsze lądujecie na czterech łapach.
Sprawdź, co u Sergia. Nie chciał śniadania.
Oczywiście, Roso.
Ten dom jest przedziwny.
Słucham?
Cztery miesiące temu nie wytrzymaliby nawet dwóch dni.
Spójrz na nich.
Minister bardzo się zmienił.
Wracamy do pracy. Wynieś śmieci!
- Nie zapomnij oddać szkła do odzysku. - Dobrze.
- Cześć! - Sara!
Cześć!
Jak się masz? Nic ci nie jest?
- Nie, Iván mnie pilnuje. - Tak?
Widzę.
- Ale… brzuch mnie boli. - Dlaczego?
Przyszłaś się pożegnać? Podobno odchodzisz.
- Nie. Zostanę z tobą. - Świetnie!
Niemożliwe! Nie zwolniła was?
Super!
To zrób mu śniadanie.
Dzięki Bogu! Kiepska ze mnie opiekunka.
Czasem mi się zdarza, ale gdy te dzieci mają ponad 16 lat.
Jasne.
To co, ubieramy się?
- Tak! - Do parku?
- Tak! - To chodźmy.
Chodź. Idziemy po ubrania. Raz, dwa!
Nie, idziesz ze mną.
Znajdziemy schronienie. Spakuj się.
Musimy natychmiast wyjść, dobrze?
Popatrz na mnie.
- Jestem ślepa. - Mamo.
Mam swoje lata.
To, że spędziliśmy ten czas razem to najszczęśliwsza chwila w moim życiu.
- Mamo, proszę. - Nie mogę prosić o więcej. Idź.
Zanim cię znajdą.
- Zapomnij o mnie. - Mamo, posłuchaj.
Nie ma czasu na rozmowy.
Włóż potrzebne rzeczy do torby i chodźmy.
Oczywiście.
Weźmiemy niewiele. Spakuj tylko najważniejsze rzeczy.
Nic ci nie jest?
Mamo!
WIDZIAŁEŚ ICH?
Godzina policyjna rozpocznie się za 15 minut.
Prosimy wszystkich obywateli, by posłusznie wrócili do domów.
Co ty, kurwa, robisz?
Zostaw swoje rzeczy.
Chodź.
- Pospiesz się. - Dobrze.
Szybko.
Tego ci nie trzeba, co?
Coś jeszcze?
- Chodźmy w dogodniejsze miejsce. - Chcę zadzwonić do adwokata.
- Że co? Do adwokata? - Tak, a w czym problem?
Niby skąd masz na to pieniądze?
- Ruchy! - Nie.
- Coś nowego? - Nie.
- Jesteśmy. - Super.
- Dzięki. - Nie ma za co.
- Witajcie. - Dzień dobry.
Jak się macie?
- Denerwuję się. - Tak?
- Minister czeka. - Dziękuję.
Proszę wejść.
Usiądźcie, państwo już idą.
Jesteśmy.
Bardzo mi przykro.
Dziękuję za przybycie. Cóż za nieszczęście.
Luis. Miło mi.
Usiądźmy. Mamy wiele do omówienia.
Możesz wyjść.
Wy dwoje zostańcie.
Muszę przyznać,
że jestem przerażona tą sprawą.
Rozumiem waszą sytuację.
Traktuję Sergia jakby był moim trzecim dzieckiem.
Sara i Hugo wszystko wyjaśnili.
Nie wiedzieliśmy.
W szpitalu powiedziano, że zmarł.
- Że miał wirusa i… - Manuel, skarbie.
Oni wiedzą.
Luisie, podasz mi dokumenty?
To dokumenty, które podpisaliśmy, gdy zostaliśmy jego opiekunami.
Przepraszam, proszę spojrzeć.
Choroba Sergia.
Proszę zobaczyć.
Tutaj.
Sergio był bardzo chory,
a my go przyjęliśmy, bo rodzice go porzucili.
Jeszcze jedno.
To państwo podpisali, zostawiając go.
Nie, to nie tak. Niczego nie podpisaliśmy.
Nigdy nie porzucilibyśmy syna.
- Przenigdy! - Proszę się nie obwiniać.
Dziecko miało małe szanse na przeżycie.
Tak wcale nie było!
To mój syn. Nie opuściłabym go.
Wiedzieliście o chorobie?
Choroba Sergia wymaga skomplikowanego leczenia.
Co jakiś ma wykonywaną transfuzję.
Gdy go adoptowaliśmy, miał przed sobą kilka lat życia.
I tak go przyjęliśmy.
Dla kogo pracujesz, do cholery?
Dla nikogo.
Szukam pracy, więc jeśli pan coś słyszał, to proszę dać znać.
Mówi?
Jeszcze nie.
Wciąż go rozgrzewamy.
- Pół godziny i… - Przyprowadź do go mojego biura.
Słucham?
Słyszałeś.
Rozwiążcie go i przyprowadźcie do mojego biura.
Czy mój syn umrze?
Jest dla niego nadzieja.
Dzięki leczeniu ma szansę na długie życie.
Zajmiemy się tym. Jestem fryzjerem, a żona krawcową.
Dam mu wszystko. Proszę powiedzieć, co mamy robić.
To eksperymentalna terapia. Może moglibyśmy…
- zasponsorować… - To nie wystarczy.
Chłopiec potrzebuje ciągłej pomocy lekarskiej, przecież wiesz.
Możemy kogoś wynająć.
Luis, proszę, to nie takie proste. Przepraszam.
Mój mąż nie wie, co niesie ze sobą choroba Sergia.
Spędza mało czasu w domu ze względu na stanowisko w rządzie.
Przez te wszystkie lata ja zajmowałam się Sergiem.
To prawda.
Nikt lepiej nie rozumie szczegółów leczenia
i wszelkich konsekwencji niż moja żona.
W każdym razie nie rozumiem. Urodził się jako zdrowe dziecko.
Nic nie wiedzieliśmy.
Najwyraźniej jesteście ofiarami, podobnie jak my.
Ale jest większa ofiara i o niej musimy pomyśleć.
To Sergio.
Jak to?
Musicie podjąć decyzję.
Sergio jest bardzo wrażliwy na zmiany.
Jeśli powiemy mu, że jego rodzice żyją,
w jego stanie…
Nic z tego nie rozumiem.
- Co mamy zrobić? - Przemyśleć to.
Pomyślcie o swoim dziecku.
Niezależnie od decyzji, pomyślcie o nim, a nie o sobie.
Dajmy im chwilę.
- Oczywiście. - Zastanówcie się.
Oczywiście.
Podajcie kawę. Albo lepiej herbatę. Dużo tu emocji.
Nie wierzę, że oni im to robią. Po prostu nie wierzę.
Daj spokój i nie przeżywaj tak mocno.
Nie wiem, ale chłopiec jest chory.
- Sama mówiłaś. - Nie wiem.
Wątpię, że jest aż tak chory.
To lekarze. Co my wiemy o tej chorobie?
Jeśli coś mu się u nas stanie…
Miejsce dziecka jest przy rodzicach. Zawsze.
Nie możemy go tu zostawić.
Nie mogę znów stracić syna.
Teraz wszystko zależy od jego rodziców.
Myślisz, że ja nie chcę mu powiedzieć,
że jesteśmy jego rodzicami?
Że myśleliśmy o nim każdego dnia,
przez te wszystkie lata?
Nie wierzę Almie. Ona nimi manipuluje, więc zostawią Sergia.
Jasne.
Widzę, jak biega po ogrodzie,
śmieje się, pływa w basenie.
Mówię tylko, że mają środki finansowe, by utrzymać Sergia przy życiu.
- Co my możemy mu dać? - Cóż…
Więc tak naprawdę chodzi o pieniądze, tak?
To wszystko?
Możemy dać mu naszą miłość.
Słuchaj,
oddałbym wszystko, by uratować twoją siostrę.
Rozumiesz?
Właź do środka.
Skąd wziąłeś te plakaty?
Znikąd. Sam je zrobiłem.
Czemu je rozwieszasz?
Te dzieci zaginęły.
Wiem.
Zapytałem, dlaczego to robisz.
Chciałem rozmawiać z ich rodzicami.
Rozmowa to jeszcze nie przestępstwo.
Nie.
Co chcesz im powiedzieć?
Wiesz coś, czego oni nie wiedzą?
Może.
Co wiesz?
Słuchaj,
jeśli tu wrócisz, możesz już nigdy nie wyjść.
Radzę odpowiedzieć.
Co takiego wiesz?
Możliwe, że te dzieci żyją.
Dzień dobry. Jestem Daniela Covarrubias, jego adwokat.
I córką ministra.
Są jakieś zarzuty wobec mojego klienta?
Jeszcze nie.
Jeśli chce pan z nim porozmawiać, to mój numer.
Idziemy do parku?
Nie wiem, czy możemy.
- Możemy z nim pobyć? - Nie dzisiaj.
To byłoby dziwne. Nie chcemy go przestraszyć.
Sergio, pamiętasz ich?
Co się stało, ciociu?
Nic, skarbie. Przyszli się przywitać, ale już wychodzą.
Fajnie się wczoraj bawiliśmy.
Tak.
Pobawimy się jeszcze?
Możemy, ciociu?
Chcielibyśmy, ale dziś nie możemy.
Znaliśmy twoją mamę, wiesz?
I twojego tatę.
Bardzo cię kochali. Najbardziej na świecie.
Kazali to tobie przekazać.
Dziękuję.
Jaka była moja mama?
Jesteś do niej podobny.
Była miła i mądra.
Chciała dla ciebie jak najlepiej.
Dziękuję za wszystko. Dziś będzie z ciocią.
Pooglądamy telewizję?
Do widzenia.
Pokaż.
Przykro mi.
Naprawdę.
Byliście bardzo dzielni.
Wiecie, gdzie mnie szukać.
Możecie na mnie liczyć.
Nie mogłam mu nic powiedzieć.
Minister pozwolił na odwiedziny.
- Możemy? - Oczywiście.
- Pobędziecie sami z Juanem. - Chyba nam nie pozwolą.
- Pozwolą. - Tak. Nie martwcie się.
- To dopiero początek. - Tak.
Przykro mi, że tak się to kończy.
Zawsze możecie na nas liczyć.
To prawda.
Walczyłabym o niego do końca życia.
Ale tej bitwy nie wygram.
Tym razem mam wrażenie, że pomogłam uratować mu życie.
Zdecydowanie.
Dobrze zrobiłaś.
Nie rób tego, Luisie.
Zrozumieli, co jest najlepsze dla syna.
Tylko jego rodzice mogą podjąć tę decyzję.
Luis, kochanie.
Nie myśl o tym. To ci nie pomoże.
Nie zaprzątaj sobie tym głowy.
Obiecaj.
Luis, kochanie.
Zgoda?
- Dzień dobry. - Witaj, Begonio.
- Jak leci? - O tym chciałem porozmawiać.
Co się u was działo? Słyszałam hałas.
Nie uwierzysz w te bzdury.
Minister poprosił o przenocowanie chłopca,
ale zapomniał powiedzieć żonie.
- Nie gadaj! - Tak.
Musiała się martwić.
Tak się dzieje, gdy wychodzisz za ministra.
Spędza więcej czasu w pracy niż w domu.
Czego potrzebujesz?
Przyjdę jutro.
- Wpadnę po fasolkę. - Do zobaczenia jutro.
Co to?
Co?
Emilio, co to za dźwięk?
Chyba tracę słuch.
Moja wnuczka zapomniała pozytywki.
- O co chodzi? - Coś mi się przypomniało.
Twoja córka, Julia, zniknęła kilka dni temu
- Nie kontaktowała się z tobą? - Nie.
Nie pisała? Nie dzwoniła? Zupełnie nic?
Przecież mówię.
Co? Nie ufasz mi?
Moim zadaniem jest być podejrzliwą.
Odłóż mi ciecierzycę na jutro.
Na razie, Begonio.
- Tak? - Halo?
Kto mówi?
Dzwonię w sprawie plakatów.
Poznajesz któreś z dzieci?
Wśród tych dzieci jest mój syn.
Ja też cię witam.
- Jak było? - Niezbyt dobrze.
- Na razie zaakceptowali moje warunki. - „Na razie”?
A twój mąż?
Nie mogę na niego liczyć.
Boli, ale to prawda.
Wiesz, że nie może tak dłużej być.
Rozumiesz?
- Chodzi ci o Luisa? - Nie tylko o niego. To twój problem.
Wiesz. Chodzi o coś innego.
- Nie możesz mieć niedokończonych spraw. - Nie chcę wiedzieć.
Rób, co musisz.
Jak sobie życzysz.
- Boli? - Bardzo.
Bardzo boli.
Wiesz, co najbardziej?
- Co? - Moja duma.
Moja cholerna duma.
Co ty sobie myślałeś?
- Myślałeś, że zadzwonią i już? - Tak.
Jak możesz być tak naiwny?
Czekaj.
Gdyby twoje dziecko zniknęło, nie chciałbyś wiedzieć, że żyje?
Oczywiście, ale musisz być od nich sprytniejszy.
Nie stawimy im czoła.
O co chodzi?
Co jest?
- Emilia. - Co?
Jakaś matka dzwoniła!
Czekaj!
Wiem, że się pani boi. Ja również.
To naturalne, ale fakt, że jesteśmy tu razem
stanowi duże ryzyko.
Ale mamy coś większego i potężniejszego.
To nasza odwaga,
radość i nadzieja,
że pewnego dnia znów zobaczycie swoje dzieci.
Proponuję,
żebyśmy głosowali,
kto jest za.
Jeśli chcecie z tym ruszyć, podnieście rękę.
Witaj, Sergio,
nie wyobrażasz sobie, jak się cieszyliśmy na twój widok.
Znaliśmy cię dawno temu, gdy byłeś dużo młodszy.
Nie możemy się doczekać spotkania.
Mamy dla ciebie niespodziankę.
Mówiłeś, że lubisz ciasta.
Zrobimy dla ciebie największy i najsmaczniejszy tort na świecie.
Dopiero nas poznałeś, ale my zawsze cię kochaliśmy.
Życie jest trudne.
Ale zdarzają się w nim piękne rzeczy.
Byłeś największą radością naszego życia.
Dlatego musisz być tak szczęśliwy, jak tylko się da..
Niech uśmiech nie znika z twoich ust.
Wiemy, że oni cię kochają i dbają o ciebie.
Musisz dużo się śmiać i uczyć się pilnie w szkole,
żebyś w przyszłości mógł być, kim zechcesz.
Prawnikiem albo lekarzem…
Zawsze będziemy obok,
patrząc, jak dorastasz i spełniasz marzenia.
Jak stajesz się mężczyzną.
Śmiejesz się?
Jeśli poczujesz się smutny i samotny, nie będziesz miał się z kim bawić
albo porozmawiać,
będziemy na ciebie czekać z otwartymi ramionami.
Jesteś dla nas bardzo ważny. Nigdy nie zapominaj, że cię kochamy.
Zawsze będziemy z tobą.
Buziaki! Do zobaczenia.
DLA SERGIA
RAZEM, DLA DOBRA SPOŁECZEŃSTWA
Dla bezpieczeństwa czekaj na swoją kolej, aby wejść do Sektora 1.
Okaż dokumenty na prośbę funkcjonariusza.
Nasze dziecko, Fernando.
Nasze dziecko.
- Cześć. - Witaj, siostro.
- Jak się masz? - Nie tak dobrze jak ty.
Gdzie są wszyscy?
To ta pani ze szpitala.
- Chodź. Powiem ci. - Dzień dobry.
Zwiększyliśmy dawkę, jak chciałaś,
ale ponad połowa zmarła.
Musimy sprowadzić więcej dzieci. Dużo więcej.
- To nie wszystko. - Mów.
Pracowałem nad nowymi analizami i sekwencjami DNA.
Użyłem podjednostek z próbek od dzieci z CIM.
- Właśnie skończyłem. - No i?
Mam wyniki.
Chcę powtórzyć badania, ale przeciwciała mocno się namnażają.
- Jak bardzo? - To 500%.
- Czyje? - Tu jest właśnie problem.
To dziecko nie dotarło do obozu.
Jak to?
Dzień dobry.
To wy jesteście nowi.
Te wyjątkowe dzieci to nasza jedyna nadzieja.
Niektóre to anioły. Moje aniołki.
Gdzie moja córka? Co jej zrobiliście?
Znajdź ją.
Bardzo się cieszę, że udało mi się ją uratować.
To dziecko nie dotarło.
To dziewczynka.
- Jaka? - Marta!
Córka pary, która pracuje w moim domu.
Rodzice Sergia nie żyją.
Czy pani za to odpowiada?
To nie przypadek.
To niemożliwe. Zabili ich.
- Kiedy to było? - Wczoraj.
A jeśli nasz syn żyje?
Tylko nie to. Nie mogę znów przez to przechodzić.
Myślę, że tylko po to warto żyć.
Zrobię wszystko, żeby się udało.
- Bardzo nam przykro. - Nie posłuchali.
Zaufali wam.
To nie są flagi naszego kraju.
Cholera!
Cofnąć się.
Jest coraz gorzej. Wirus przedostał się za mur.
Jest w ciąży.
To Manuela, mamo.
Dajcie mi Manuelę, już!
- Pomożesz jej? - Wiem, co dla niej najlepsze.
I dla ciebie.
Napisy: Agata Martelińska