NETFLIX PRZEDSTAWIA
Para mówi, że są rodzicami Sergia.
Podobno im go zabrano.
- Czy mój syn umrze? - Jest dla niego nadzieja.
Chłopiec potrzebuje stałej opieki medycznej.
- Musicie podjąć decyzję. - Co my mu damy?
Naszą miłość.
- Minister pozwolił nam wrócić. - Pobędziecie sami z Juanem.
Witaj. Zrobiłem, co chciałaś. Zwiększyliśmy dawkę. Połowa zmarła.
Zrobiłem badania. Przeciwciała mocno się namnażają.
- Nie dotarła do obozu. - To Marta!
Znam te dzieci ze szpitala.
Zabrano je.
Wzięli część z nas i wsadzili do autobusu.
Znajdźmy ich rodziny.
Skąd masz te plakaty? Co wiesz?
Możliwe, że te dzieci żyją.
- Poznajesz któreś z dzieci? - Jedno z nich to mój syn.
To, że jesteśmy tu razem, stanowi duże ryzyko.
Jednak mamy coś potężniejszego.
To nasza radość i nadzieja, że pewnego dnia znów zobaczycie swoje dzieci.
Nasze dziecko, Fernando.
- Robi się coraz gorzej. - Co to będzie?
Mogą objąć Madryt kwarantanną.
Uwaga! Ona jest chora!
- Ona ma wirusa. - Stać!
Następny przystanek: Strefa B-1.
To obrzydliwe!
- Nic panu nie jest? - Orzygał mnie.
- Ale co, ostrożnie!
- Zatrzymać autobus. - Stać!
- O co chodzi? - Pijak.
Zaczepił kobietę i upadł.
Nie!
Co ty, kurwa, robisz? Wstawaj, zasrany pijaku.
- Pomóżcie mi. - Wszystko w porządku?
Nie, spieszę się do pracy.
Chodź, szybko!
Niech nikt się nie rusza!
Nie żyje.
- Uwaga. - Słucham.
Autobus numer 15.
- Mamy nagły wypadek. - Przyjąłem.
Aktywuję biochemiczny protokół identyfikacyjny.
STREFA CIENIA
Stać! Cofnąć się. Ręce na widoku!
Nie ruszać się! Autobus poddany kwarantannie.
BEZ OBAW
BUDUJEMY PRZYSZŁOŚĆ
WSPOMINAMY DESZCZ
ŚMIEJEMY SIĘ
MIMO MURU, PAMIĘTAMY
NA PRAWA TRZEBA ZASŁUŻYĆ
MUR
Byłam wczoraj na spotkaniu.
Jestem Alicja.
Tak! Stąd cię znam!
Jestem Emilia.
Chciałam podejść, ale nie mogłam.
To Mateo,
- mój syn. - Przystojniak.
Obowiązkowe badania medyczne odbędą się we wtorek w godzinach od 8.00 do 18.00.
- Autobus medyczny… - Kiedy ostatnio go widziałaś?
W maju będą dwa lata.
Był chory, więc zabraliśmy go do szpitala.
Zaczął tam zdrowieć i czuł się lepiej.
Fernando i ja się cieszyliśmy.
Pewnego dnia o szóstej rano
pielęgniarka powiedziała, że nasz syn nie żyje.
Ale on żyje. Widziałam go.
On żył.
To się stało kilka dni później.
Mówiono mi, że muszę wyjść z domu i żyć dalej.
Wróciłam do pracy,
głównie ze strachu przed zwolnieniem.
Sprzątałam budynki rządowe. Byłam wtedy w sekretariacie.
Wykonywałam swoją pracę, gdy usłyszałam kroki
i ujrzałam chłopca.
Był odwrócony plecami. Nie widziałam twarzy, ale te włosy…
Aż mnie ścisnęło w żołądku.
Przysięgam.
moje serce przestało bić, ale nie tylko na sekundę,
tylko na dłuższy czas.
To był mój syn.
Krzyczałam: „Mateo!”.
Myślałam, że wyważę drzwi.
Przysięgam, że bym to zrobiła.
Krzyczałam, ale nie odpowiadał.
Nagle weszło dwóch policjantów i mnie odciągnęli.
Nie!
Próbowałam im to wytłumaczyć.
Próbowałam wyjaśniać to policji, przyjaciołom,
mężowi,
ale nikt mi nie wierzył.
Nikt nie wierzył.
Co? Co jest, kurwa?
- Dzień dobry. - Ale z ciebie ziółko, Ivánie.
To nie moja wina tylko genów.
Moja rodzina osiągnęła szczyt. Ja mogę tylko nawalić.
Naprawdę?
Co ty nie powiesz. Bo u mnie wręcz przeciwnie.
Sięgnęłam dna i liczę, że czeka mnie wspaniała przyszłość.
W przeciwieństwie do ciebie.
Jestem pijany, czy chcesz mi coś powiedzieć?
Jesteś pijany.
- Pięknie ci w rozpuszczonych. - Daj mi spokój. Serio!
Wybacz, nie wiedziałem, że tu jesteś.
- Wymieniam ręczniki. - Spokojnie, nie szkodzi.
- Wszystko gra? - Tak.
Pijak zwymiotował na mnie w autobusie.
- Biedna. - Potem zemdlał.
Policja przyjechała.
- Dlatego się spóźniłem. - Jasne.
- Dobrze się czujesz? Mdli cię? - Nie.
Usiądź tutaj.
Obrzydził cię tamten widok?
- Nie wiem. - Nareszcie!
- Jak poszło w urzędzie? - Co?
- Mówiłaś, że musisz iść. - No tak.
- Załatwione. - To dobrze.
Nie siedźcie tak. Dom się sam sobą nie zajmie.
- Jasne. - Trzymaj.
Zabierz je do odzysku. Włóż do pojemnika na szkło.
Oczywiście. Do zobaczenia.
Na litość boską! Wystraszyłeś mnie.
Gdzie byłaś?
Wyszłam… na chwilę.
A ty?
Śledziłeś mnie?
- Wsiadaj. Zabiorę cię do domu. - Nie.
Wybacz, ale nie wsiądę.
Tylko nie to, Alicjo. Nie mogę znów przez to przechodzić.
A jeśli nasz syn żyje? Fernando, proszę…
Nigdy nie widzieliśmy ciała. Nigdy.
Jeśli jest jakaś szansa, muszę próbować.
Proszę.
Przepraszam.
Kurwa!
Dzień dobry.
- Pani za tym stoi? - A co w tym złego?
- Szukamy rodziców. - Po co?
Wie pani, że te dzieci nie żyją?
- Tak mówią. - Ani słowa!
Za to ich rodzice żyją dalej.
Nie potrzebują złudnej nadziei.
To ostatnie ostrzeżenie.
Ma ich pani zostawić w spokoju, jasne?
- Słyszała pani? - Głośno i wyraźnie.
- Jak miało na imię? - Kto?
Pańskie dziecko.
Przysięgam, że panią zabiję…
Nie wie pani, przez co przeszła moja żona.
Straciła wszystko. Faszerują ją lekami i nie jest sobą.
Czuje się lepiej, więc niech pani mnie nie wkurwia.
Może nauczyła się milczeć, a to zupełnie co innego.
Znaleziono jednego z chłopców. On żyje.
Mój syn nie żyje. Zrozumiano?
Jeśli będzie pani drążyć, zgnije pani w pierdlu.
To ty.
Nasze drogi ostatnio się krzyżują.
Uważaj sobie.
Co się stało?
Jego dziecko jest jednym z zaginionych.
Ja pierdolę!
- Dzień dobry. - Witam pana.
- Nie przyszedłem do ciebie. - Cóż…
- Szkoda. - Wszystko w porządku?
Co z rodziną?
- Wszystko dobrze. Dziękuję. - Cieszę się.
Major, cóż za niespodzianka!
- Możemy porozmawiać? - Tak. Chodźmy do gabinetu.
- Saro. - Tak?
Podaj nam kawę.
Oczywiście.
Dziś rano doszło do poważnego incydentu.
Moim obowiązkiem jest poinformować was osobiście.
- Dziękuję. - Słucham.
Nie chcemy niepokoić i mamy nadzieję, że to przypadek.
Do rzeczy, majorze.
Pół godziny temu w Sektorze 1 potwierdzono przypadek norawirusa.
To mężczyzna z autobusu.
Co się stało?
Zaczął wymiotować, upadł i zmarł.
Wykonano już badania?
Tak, to bez wątpienia bardzo agresywny szczep.
To tragedia!
Jakim cudem ten człowiek przekroczył mur?
- Kto za to odpowiada? - Sprawdzamy to.
Odizolowaliśmy osoby podróżujące autobusem,
jednak dwóm osobom udało się uciec, prawdopodobnie mężczyźnie i kobiecie.
- Brak pasujących opisów. - Chce pan powiedzieć,
że w sektorze są minimum dwie zakażone osoby?
Znajdziemy je, obiecuję.
Zaczekaj!
O której dziś przyjechałaś?
Widziałeś, jak ktoś biegł w tę stronę?
Odpowiedz, Saro. Proszę.
Dobrze. Przyjechałam o 7.30, jak zwykle.
- Przed śniadaniem. - A co z resztą?
Hugo przyszedł ze mną, a Rosa i Manuela tu śpią.
- Mieszkają tu. - Jasne.
Dziękuję. Możesz odejść.
Musimy wdrożyć pewne protokoły.
Tak?
Ten mężczyzna w autobusie zmarł na norawirusa.
- Co? - Dowiedziałam się od majora.
To niemożliwe.
Uspokój się.
- Nic ci nie będzie. - Zmarł na moich oczach!
Nie żyje!
Gdybyś była zarażona, miałbyś czerwoną wysypkę.
Nic ci nie jest. Pokaż rękę.
- Niełatwo to złapać. - Zwymiotował na mnie.
- Muszę to zgłosić pani. - Ani się waż, słyszysz?
A jeśli mnie zaraził?
Wirus roznosi się przez płyny ustrojowe.
Uspokój się.
Obejrzę cię.
Znasz tego chłopca? Przyjrzyj się.
Wygląda jak jeden z nich.
Ale tamten był chudszy.
I miał krótsze włosy.
Nazywał się Mateo?
Nie… To był Pedro.
Są bardzo podobni.
Mają identyczne oczy.
Tak, wygląda jak on.
Może to ten starszy?
- Nie nazywał się Mateo. - Mogli mu zmienić imię.
Otworzę.
- Emilio. - Tak?
- Słyszałaś? - O czym?
Ci dwoje, którzy byli u ciebie w domu.
- Tak. - Ta para.
- Co z nimi? - Zostali zabici.
- Co ty mówisz, Begonio? - Tak.
Wczoraj znaleziono ich na ulicy.
Co się stało?
Też się zastanawiam. Co się stało?
Co za ludzie do ciebie przychodzą?
Byli bardzo życzliwi, Begonio.
- Nie wiem. - Dobrzy ludzie nie mają kłopotów.
Poszukaj sobie lepszych znajomych, bo nie mogę ciągle patrzeć w drugą stronę.
Wychodzę zadzwonić. Zaraz wracam, Marto.
Dobrze, Emilio. Dzięki.
Niech to będzie ostatnia prywatna rozmowa w tym domu.
Mogę wiedzieć, dokąd idziesz?
- Pępek! - Pimpek!
- Pępek! - Nieprawda!
Jak to?
- Nie poprawiaj mnie. - Saro?
- Co? - Pozwól.
- Podejdziesz? - Tak.
Już idę. Załóż to.
Hej, Hugo.
- Cześć, Sergio. - Proszę bardzo.
Zaraz wrócę.
O co chodzi?
Rodzice Sergia nie żyją.
- Co? -Zginęli Wczoraj.
Nie wierzę!
Biedactwo.
- Oby nie dowiedział się prawdy. - To nie zbieg okoliczności.
- Wiem. - Ktoś ich zabił.
Też tak myślę.
- Mam włożyć sweter? - Tak.
Nie umiem zapiąć.
Spokojnie, pomogę ci.
Pogrzeb jest dziś po południu. Chcę pogadać z jego dziadkiem.
- Pójdę z tobą. - Zostań.
Lepiej, żebyś z nim była.
Myślisz, że to nasza wina?
Że zginęli, żeby nie próbowali odzyskać syna?
Nie wiem.
- Bądź ostrożny. - Dobrze.
- Słyszałeś? - Sara!
Już idę, kochanie!
Sam dałeś sobie radę!
Chodź no.
Zuch z ciebie! Dobrze ci poszło.
Przytul mnie.
- Chcemy go zobaczyć. - Usiądźcie.
- Spokojnie. - Pozwólcie.
Nikomu nie powiemy. Straciliśmy go sześć lat temu.
Podobno obaj zmarli.
…pójdziesz siedzieć.
Musicie mi zaufać.
Nie martwcie się. To dopiero początek.
Jaka była moja mama?
Zaufajcie mi.
Musicie mi zaufać.
Tak, słucham.
Potrzebuję kilku rzeczy. Chodź do kuchni, to dam ci listę.
Przepraszam, nie mogę dziś pracować. Biorę wolne.
Robisz sobie wolne?
Poproś ministra, żeby odliczył od urlopu.
Tak właściwie to nie masz urlopu.
Masz za to pracę, za którą każdy by zabił.
Chcesz, to się zwolnij, ale nie ma wolnego.
- Chodź do kuchni. - Mówię poważnie.
Właśnie wychodzę.
Rób, co chcesz. Nie jestem twoją matką.
Proszę pana.
Musimy porozmawiać na osobności.
Mam ich dość. Dłużej tego nie zniosę.
Chcesz kawy?
Wiesz, czego chcę.
Nawet nie próbuj.
- Kiedy to się stało? - Wczoraj.
- Gdzie? - Na ulicy.
Odwiozłem ich do domu.
Rozmawialiśmy całą drogę.
Byli szczęśliwi.
- W końcu znów przytulili syna. - Ktoś został aresztowany?
Nie. Oczywiście, że nie.
Chcę wziąć dziś wolne.
Muszę pójść na ich pogrzeb.
Oczywiście. Co tylko chcesz.
Dziękuję.
Pójdę z tobą.
Pogrzeb będzie w Sektorze 2, na cmentarzu komunalnym.
Już powiedziałem, że idę.
Przygotuj samochód i zaczekaj.
Przepraszam, muszę iść.
Dokąd?
Dokąd idziesz?
Jeśli chodzi o to, co stało się rano, podejmijcie decyzje.
W razie czego, dzwońcie.
Dziękuję, majorze. Proszę mnie informować.
Dziwnie się zachowuje. Nie mówi mi, o czym myśli.
Unika mnie.
Zmienił się.
Czuję, że już mnie nie kocha.
- A ty? - Nie.
Tak. Sama nie wiem. Dużo razem przeszliśmy.
Jednak ostatnio wiele nas zaczęło dzielić.
Nie musimy o tym rozmawiać.
To nie czas ani miejsce. Przepraszam.
- Przytłacza mnie to. - Spokojnie.
Żądam nowych kontroli przy murze.
Potrzebuję próbki tkanek. Masz ciało?
Moi ludzie je zabrali.
Podrzucisz mnie do biura?
- Pomówimy w aucie. - Nie, Almo.
- Mam prośbę. - Jaką?
Nie wychodź z domu.
Zajmij się pilnymi sprawami przez telefon.
Tylko jeden dzień, dopóki nie znajdą zarażonych.
Nie patrz tak na mnie.
Zależy mi na tobie. Co poradzę?
Almo, posłuchasz mnie?
Podoba mi się, że ci na mnie zależy. Nie masz pojęcia, jak bardzo to lubię.
Dla bezpieczeństwa
proszę poczekać na swoją kolej, aby wejść do Sektora 1.
Należy okazać dokumenty funkcjonariuszowi.
Proszę zaczekać.
Spokojnie. Emilia nas przysłała.
Chce się spotkać po południu w tym samym miejscu.
Dziękuję bardzo.
To bardzo ważne, co dla nas robicie.
- Dziękuję. - Ktoś musi.
Jesteście bardzo ładni.
- Urocza z was para. - Wiem!
Dziękuję. Do widzenia.
- Idziemy? - Tak.
ZDROWIE I BEZPIECZEŃSTWO OBYWATELI TO NASZ PRIORYTET
ROZPOZNAJESZ JE?
Po przyjeździe nienawidziłam Madrytu.
Żałowałem, że przyjechaliśmy.
Chciałem wrócić do Asturii.
- Już nie? - Teraz się cieszę, że przyjechałem.
Dlaczego?
Wykonujemy tutaj ważną pracę.
Należy mieć przy sobie pozwolenie i dokumenty,
aby w razie potrzeby okazać je funkcjonariuszowi.
Co ty wyprawiasz?
Nie ruszaj się.
Wróciłem do świata żywych.
Nie chce mi się gadać.
- Nie złość się. - Nie jestem zła. Pracuję.
Jednak się złościsz!
Wczoraj były urodziny kumpla.
- Miałem nie iść? - Ivánie.
Jesteś wystarczająco dorosły, by robić w życiu, co chcesz.
Jesteś zazdrosna.
Daj spokój, Manuelo.
Następnym razem zabiorę cię ze sobą.
Słuchaj.
Co z nią?
Ja tu pracuję, a nie mieszam się w cudze życie.
- Zostaw ją i jej nie męcz. - Chcę wiedzieć, co jej jest.
Jest przerażona.
Dlaczego?
Bo jest w ciąży.
Co?
Nic nie mówiła.
W moim wieku wystarczy, że na nią spojrzę.
Czego się spodziewałeś?
Już nie jesteś dzieckiem. Życie to nie zabawa.
Nie możesz ciągle uciekać.
Nie oszukasz mnie.
Znam cię od zawsze.
- Przepraszam. - Żaden problem.
Od kiedy lubisz piłkę?
- W twoim wieku byłem najlepszy w klasie. - Naprawdę?
Możesz mnie nauczyć strzelać.
Strzelać, dryblować, zdobywać gole.
- Co ty na to? - Pomocy!
Ratunku!
Pomóżcie nam!
- O co chodzi? - Proszę, wpuść nas!
- Cofnąć się. - Wpuść nas, proszę.
- O co chodzi? - Przyszli po nas.
Nasz ogrodnik był w autobusie. Chcą nas wszystkich zabrać.
Nie zbliżajcie się, mogą być zarażone!
Uspokój się, Isabel. To tylko protokół bezpieczeństwa.
Spędzisz kilka dni na obserwacji. Sama wszystkiego dopilnuję.
- Spokojnie. - Laura!
Nie, Sergio!
Nie zbliżaj się. Mogą być chore.
- Almo! - Chodź tu, Sergio.
Ty też jesteś matką. Niech zostawią chociaż moją córkę.
Błagam cię. Jesteśmy przyjaciółmi.
Wiesz, że nie mogę.
- Almo, proszę. - Niech Laura wejdzie.
Stać! Policja!
Idziemy.
- Nie ruszać się! - Stać!
- Chodźmy. - Nie ruszać się!
- Ty też, Ivánie. - Stać!
- Musimy pomówić. - Naprzód.
Stać! Do wozu.
- Ręce do tyłu. - Proszę.
- Nie krzywdź nas! - Chodźmy.
- Nie krzywdźcie nas. - Już!
- Wsiadać! - Dokąd nas zabieracie?
Wsiadaj, jedziemy.
Manuela, stój!
Dokąd pojadą?
- Co z nimi będzie? - Uspokój się.
- Musisz się uspokoić. - Zostaw mnie.
Odejdź!
Otwórz drzwi.
- Otwórz, bo nas usłyszą. - Odejdź!
Majorze.
Co się stało?
Nie wiem, czy pan słyszał, ale wczoraj zastrzelono męża i żonę na ulicy.
Słyszałem.
Będziemy prowadzić śledztwo?
W tym kraju są większe problemy od jakichś napadów w Sektorze 2.
- Prawda? - To nie napad.
Słucham?
Sprawdziłem. Informacje o rodzinie są utajnione.
Czy to nie dziwne?
Z całym szacunkiem, majorze,
ktoś ich zabił i upozorował kradzież.
Nie mieli nic.
Co można im było ukraść?
Wiesz, że cenię twój profesjonalizm, prawda?
Tak.
Twoim zadaniem nie jest prowadzenie śledztwa na własną rękę.
Ani też myślenie wyłącznie o sobie.
Masz robić, co ja ci każę.
Więcej się nie pomyl.
Nie zrobię tego.
- Zostaw mnie, Saro. - Nie.
Proszę, otwórz. Nie możesz tam siedzieć cały dzień.
Manuela tam jest?
Otwórz drzwi!
- Usłyszą nas. - Trudno!
Otwórz, Manuelo.
Wiem, że jesteś w ciąży.
Chcę porozmawiać.
- Nie podchodź. - Spokojnie.
Zostań tam.
Ani kroku dalej. Mów, czego chcesz.
Dobra, nie ruszę się, ale coś ci powiem.
Decyzja należy do ciebie.
Tylko ty wiesz, czego chcesz.
Rozumiem, że chcesz się trzymać z dala..
Ja też czasem chciałbym od siebie uciec.
Ale zanim podejmiesz decyzję,
to wiedz, że chciałem ci powiedzieć, ale nie mogłem,
bo byłem zbyt śpiący lub pijany
albo przerażony cwaniakowałem.
Chcę ci powiedzieć…
Tylko ty liczysz się dla mnie w tym domu.
Nie znam życia zbyt dobrze,
ale myślę, że jesteś dla mnie ważna.
Miałem wielkie szczęście, że cię spotkałem.
Ja mam szczęście, a ty dostałaś gówniane rozdanie.
- Nie, Ivánie. - Tak.
Ale jeśli chcesz…
Jeśli chcesz urodzić to dziecko,
to ja też chcę je mieć.
Zrobię, co w mojej mocy, żeby nam się udało.
Nie wiem jak, ale obiecuję, że się dowiem.
Jeśli choć trochę mi zaufasz,
możemy iść naprzód.
cokolwiek się stanie.
Gdzie się podziejemy?
Byłem w tym autobusie.
Obok trupa.
To ja.
To mnie szukają.
Nie.
Uspokój się. Wszystko będzie dobrze.
Będę przy tobie.
Zaczekaj tu. Załatwię to.
Nie mamy czasu, Alejo.
Jest coraz gorzej. Wirus przedostał się za mur.
Co zrobimy?
Rozdzielcie dzieci i umieśćcie je w jakichś rodzinach.
A ta Marta, o której rozmawialiśmy?
Pogadamy później.
Wejdź, kochany.
- O co chodzi? - Potrzebuję pomocy.
- Chodź do mamusi. - Możesz mi powiedzieć wszystko.
Słucham.
To Manuela, mamo.
Jest w ciąży.
I jest chora.
Była w autobusie.
Musisz jej pomóc.
Użyj szczepionki, nawet jeśli nie działa. Jeśli jej nie pomożemy, umrę!
Wiem, że nie tego chciałaś i że zawsze wszystko psuję.
Ale przysięgam, że ją kocham.
Bycie z nią to pierwsza dobra rzecz, jaką mogę zrobić w życiu.
Mamo, jesteś na mnie zła?
Na ciebie?
Nie umiem sięna ciebie gniewać, skarbie.
Gdzie ona jest?
W łazience na dole.
Zostań tu.
- Zaczekaj, aż wrócę. -Pomożesz jej, tak?
Wiem, co dla niej najlepsze.
I dla ciebie.
Nie, mamo. Zaczekaj!
Chwileczkę! Mamo, nie dzwoń. Oni ją zabiją.
- Dość! - Mamo!
Mamo, proszę!
- Słucham. - Otwórz drzwi.
Gdzie ona jest?
Dokąd poszła?
Znajdź ją! Natychmiast znajdź Manuelę!
Znajdziesz kluczyki od auta?
Rosa, gdzie jesteś? Znalazłaś ją?
Nie, proszę pani. Nikogo tu nie ma.
Usłyszałam coś na górze. Sprawdzę.
Chodź. Pospiesz się.
Szybko.
- Dbaj o nią. Powodzenia. - Ja…
- Nieważne. Jedź! - Dzięki.
Powodzenia!
Bardzo nam przykro.
Może pan na nas liczyć.
Mówiłem synowi i jego żonie,
że nie powinni z wami rozmawiać.
Tacy jak wy nie robią dobrych rzeczy.
Nie posłuchali.
Zaufali wam.
Spójrzcie na nich.
Zobaczcie, jak skończyli.
Obiecuję, że zrobię wszystko, żeby to naprawić.
Za późno.
Podwieźć pana gdzieś?
Nie. To nie będzie konieczne.
Nalegam.
Proszę.
Nie wsiądę do tego auta.
To nie są flagi naszego kraju.
Nie mieli nic.
Teraz nie mają nikogo.
To nieprawda.
On ma wnuka.
Chodź ze mną.
Chodź.
To moja wnuczka, Marta. Ma dziesięć lat.
Przyszła, bo chce wam coś powiedzieć.
Fajnie, że jesteś, Alicjo.
Nie było łatwo tu przyjść.
Cóż.
Jesteście bardzo odważni.
Alicja, podobnie jak i wy, usłyszała, że jej dziecko nie żyje.
Poprosiłam, by dała mi zdjęcie Mateo, swojego syna.
Pokazałam je Marcie.
Znam chłopca, który jest podobny do tego ze zdjęcia.
Ma takie samo poważne spojrzenie.
W tamtym miejscu
wszyscy się trochę baliśmy.
...otwiera naszą ścieżkę
Z większą chwałą
Bo byliśmy tam sami.
A to był ogromny szpital.
Pilnowało nas wielu strażników.
Wszyscy mieli broń.
Ale tam też były dobre rzeczy.
Dawali nam jogurt na przekąskę.
A ja poznałam przyjaciół.
Najlepszy miał na imię Felipe.
Był bardzo zabawny i miał lekko odstające uszy.
Ale…
Nie wiem, czy nic mu nie jest.
Czasami bardzo źle się czuliśmy po zastrzykach.
Jakich zastrzykach?
- Co oni ci zrobili? - Sąd wiadomo, że wam nie szkodziły?
Jeszcze nie wiemy, ale niech dokończy opowiadać.
Mój tata mnie odnalazł.
Wybacz, że wcześniej nic ci nie mówiłam.
Obiecał, że po mnie wróci.
Ale…
tamtej nocy nas zabrali.
Nie wszystkich, tylko kilkoro. Do autobusu.
Był tam chłopiec podobny do Mateo.
Była też moja przyjaciółka Ana, bardzo wysoka.
Mówiła, że jej tata nazywał ją żabką.
To Ana!
Ale nie wiem, gdzie są teraz.
Będziemy ich szukać. Odzyskamy syna.
- Kochanie, posłuchaj. - Widziałaś naszą córkę?
Znajdziemy ich.
Zorganizujmy się.
Znajdziemy ich. Miejmy nadzieję.
Czekajcie.
Ktoś chciałby nam coś powiedzieć i obiecał pomoc.
Co on tu robi? Zabije mnie.
Spokojnie, powiem mu, że cię tu zaciągnąłem.
Powiem, że jesteś świetną prawniczką i że nam pomagasz.
Jestem…
Jestem ministrem zdrowia.
Ten temat jest mi bliski, bo w domu
mamy jedno z tych dzieci.
Do niedawna
byłem pewien, że to sierota.
Bardzo mi przykro.
Moja córka, Daniela, jest tutaj.
Cześć, kochanie.
Na pewno boi się tak jak ja.
Chcę ci podziękować.
Zawsze jesteś we właściwym miejscu.
Jestem po waszej stronie.
Możesz na mnie liczyć, ale jeszcze nic nie wiem.
Nie wiem, od czego zacząć poszukiwania,
walkę o sprawiedliwość
i zapobieganie takim okropnościom.
Ale obiecuję, że to zrobię.
Wiem…
że nie ma nic gorszego od utraty dziecka.
- Wiesz, gdzie jest twój syn? - To bardzo niebezpieczne
dla ciebie i nas wszystkich.
Zbadam Sergia i dotrę do prawdy.
Rób, co chcesz!
- Widziałem martwego syna. - Jest pan pewien, że to nie on?
Jestem chora.
Mogę cię zarazić.
My nie zachorujemy.
- Nic mi nie powiesz? - Nic się nie stało.
Kiedyś znów się zakochasz.
Chcę 20 najbardziej skutecznych i lojalnych ludzi.
I to już. Zrozumiano?
Oczywiście.
Spotkajmy się kiedyś, napijmy i zobaczymy, co się stanie.
Znajdziemy twojego syna.
Obiecuję.
- O co chodzi? - Zaraził się.
Chodź tu.
- Jeśli mój syn umrze, zabiję się! - Gdzie ona jest?
Jest pan jedynym rodzicem, który może pomóc je odnaleźć.
Napisy: Agata Martelińska