NETFLIX PRZEDSTAWIA
Według naszych obliczeń ośmioro na 10 000 dzieci
ma dość przeciwciał, by produkować szczepionkę.
Powiemy, że musimy ewakuować dzieci.
- Ty to zrób. - Ja?
Świetny pomysł.
Ojciec przemówi do rodzin. Idealnie.
- Nie ruszać się! - Rzuć, bo poderżnę gardło!
Idź po Manuelę. Obiecaj, że spróbujesz ją wyleczyć.
Puść mnie! Gdzie Manuela, mamo?
Co jej zrobiłaś?
CIM
- Saro. - Gorączka minęła.
Zostaw otwarte dla Julii.
Almo, mam twojego brata.
Zabiję go gołymi rękami, jeśli nie odzyskam Marty.
Jeśli mu coś zrobisz, już nigdy nie zobaczysz córki.
Za około godzinę funkcjonariusze policji
zaczną przychodzić po wasze dzieci. Ukryjcie je.
Nie oddawajcie ich.
Wcale nie chcą chronić ich przed wirusem.
Chcą je wykorzystać jako króliki doświadczalne.
Idźcie po niego. Brać go!
Policja!
To koniec, Julio.
Julia, a więc jesteś drugą siostrą.
Idź do diabła, Begonio
Za wolność.
Wygrałeś z nimi, tato.
To nie takie proste. Najgorsze przed nami.
Powiedz mi, co tam masz,
albo sam ci to wyrwę.
Jeśli po drodze przeciwności spotkają nas
Dwa pasma krwi
SPECJALNE ORĘDZIE PREZYDENTA
Szanowni obywatele,
chcę wam powiedzieć, że doskonale rozumiem, co czujecie.
Wczorajsza noc zostanie zapamiętana jako hańba.
Jednak reakcja naszego ludu była wzorowa.
Obywatele tego kraju
są odpowiedzialni i honorowi
i zachowali spokój,
a na ulicach panuje zupełny porządek.
Nie zaprzeczę jednak, że jestem mocno zaniepokojony.
Ten kraj,
jego rząd,
wasz prezydent
i cały naród
zostali perfidnie zdradzeni przez osobę,
która wykorzystała swoją pozycję, by służyć mrocznym interesom
oraz stworzyć sieć oszustw i gróźb,
ażeby wprowadzić ludzi w błąd.
Ten przestępca,
ten zdrajca
jest obecnie poszukiwany,
i niedługo trafi do aresztu.
To samo dotyczy każdego, kto pomógł mu wykonać jego haniebny plan.
Wśród tych osób jest jego wspólniczka,
czyli własna żona.
Ci, którzy zagrozili bezpieczeństwu narodu,
zostaną ukarani za swoje straszne czyny.
Nasz rząd jest zdeterminowany, bardziej niż kiedykolwiek,
aby zadbać o pokój, o który tak długo walczyliśmy.
Dlatego ogłaszam stan wyjątkowy,
który potrwa tak długo, jak będzie konieczne.
Niech wrogowie narodu wiedzą, że ich pokonano.
Bo nasz rząd jest silny
i cieszy się poparciem ogółu mężczyzn i kobiet w Nowej Hiszpanii.
Ten związek
między rządem a ludźmi to nasza siła.
- Wolność… - To on czyni nas niezwyciężonymi.
Wolność.
PRZYSZŁOŚĆ ZALEŻY OD CIEBIE
Pamiętajmy:
przyszłość należy do nas.
BEZ OBAW
BUDUJEMY PRZYSZŁOŚĆ
WSPOMINAMY DESZCZ
ŚMIEJEMY SIĘ
MIMO MURU, PAMIĘTAMY
NA PRAWA TRZEBA ZASŁUŻYĆ
MUR
Ci ludzie przeszukają cały dom,
a pani i służba będziecie współpracować.
Nikt nie może wchodzić ani poruszać się na własną rękę.
Majorze, nawet do łazienki?
Boicie się, że się zabiję? Nie dam wam tej satysfakcji.
Proszę mi pozwolić skończyć.
Kiedy skończymy przeszukiwać dom, przyjedziecie z nami.
Zacznijcie od gabinetu ministra. Przeszukajcie każdy kąt.
Zrób kopię dysku jego komputera.
Sprawdźcie dosłownie wszystko.
- Chodź ze mną. - Wy dwaj,
sprawdźcie dokładnie pierwsze piętro.
Ty, idź z nimi.
Proszę pani?
Za mną.
Prezydent jest na ciebie wściekły.
- Uważa, że pomogłaś mężowi. - Mnie też zdradził. Powiedz mu, Enrique!
Uspokój się.
Zrozum, w jakiej jesteś sytuacji.
Mam przejebane. Rozumiem.
Musisz być teraz cierpliwa.
- Cierpliwa? - Tak.
Prezydent nazwał mnie zdrajczynią przed całym krajem.
Kiedy każe mnie zabić?
Nie dojdzie do tego. Zaufaj mi.
- Wrócę. - Wychodzisz?
Ludzie buntują się przez twojego męża.
Muszę stłumić ten bunt.
Dla bezpieczeństwa należy pamiętać, że przebywanie na ulicy jest zabronione
bez specjalnego pozwolenia.
Chodźmy.
Dobrze.
Jak się masz?
- Cóż… - Manuelo!
Jak się czujesz?
- Wszystko okej? - Tak.
Nic nam nie jest.
Przepraszam. Powinienem był po ciebie pojechać.
O co chodzi?
Spokojnie.
Nie!
- Nie dotykaj jej! - Nie!
- To tylko dziecko. - Nie!
- To dziecko. - Przestań, bo cię zabiję.
- Proszę. - Przestań!
Będzie gorąco, prawda?
Nie wiem czy wystarczająco.
Ludzie wychodzą na ulice.
Od tego nie ma odwrotu.
Ubrałeś kurtkę?
Chyba nie chcesz wyjść.
Mam coś do zrobienia.
Policja i wojsko cię ścigają.
Wiem.
Aresztowano twoją matkę.
Tato, mama wybrała.
Wiem.
Spędziłem z nią ostatnie 25 lat życia.
Dała mi coś najlepszego: was dwoje.
Nie zostawię jej teraz.
Rób, co musisz i wracaj.
- Ostrożnie. - Spokojnie.
- Pójdę z tobą. - Nie.
Będzie bezpieczniej, jeśli pójdę sam.
- Potrzebujemy cię. - Wrócę.
Jeden, dwa, trzy, cztery,
pięć, sześć, siedem, osiem, dziewięć, dziesięć.
Przyniosłem wodę!
Posłuchaj uważnie.
Wydam ci rozkaz, a ty musisz go wykonać.
To bardzo ważne.
Pomogę wszystkim wyjść, ale musicie poczekać.
Jesteś odważny, prawda?
Zadbaj o przyjaciół.
Wiesz, kim jestem?
Nie wiesz, kim jestem?
Przytul mnie.
Bądź ostrożny.
Żółwik.
Chodźcie, dzieci! Czas wstawać, bo…
Tu jest woda.
Co on ci powiedział?
- Nic. - Co ci powiedział?
Nic.
- Alejo. - Jak się masz?
Widziałem. Gdzie jesteś?
W domu. Nie mogę rozmawiać. Wszędzie policja. Co u ciebie?
Jestem w Departamencie Bezpieczeństwa.
- Dzieci przyjechały. Możemy zacząć. - To nieważne.
Wszystko poszło na marne.
Prezydent nazwał mnie zdrajczynią.
- Nie rozmawia ze mną. - Słuchaj.
- Trafię do pudła. - Słuchaj.
Chyba mam coś, co nam pomoże.
Dlatego dzwonię.
- Co? - Mam lekarstwo na wirusa.
- To Marta i jej ciotka. - Jaka ciotka?
Ciotka. Niedługo ci wyjaśnię.
Obie mają czip wszczepiony pod skórę.
- Inżynieria genetyczna. - Jak to czip?
To chyba palindromiczne kopie wirusa.
Działają jako mechanizm obronny.
Dlatego są odporne.
To jest to.
Cudownie!
Przywieź ją tutaj.
- Przyprowadź tę kobietę. - Dobrze.
Uratuje mnie w oczach prezydenta. To zrządzenie losu, braciszku.
- Proszę pani. - Muszę kończyć.
Przywieź ją szybko.
- Proszę pani. - Już idę, poruczniku.
- Proszę natychmiast wyjść. - Oczywiście.
Przepraszam. Potrzebuję informacji na temat Sary Pérez Noval.
Jest kolejka, ale nie udzielamy informacji o więźniach.
Proszę, to ważne. Dopiero ją przywieziono.
Nie udzielamy takich informacji. Do kolejki.
- Proszę zrobić wyjątek i sprawdzić. - Ochrona.
Już dobrze.
Następny.
Uciekaj!
Nie pozwól jej uciec!
- Navarro. - Majorze.
Do mnie, za dwie minuty.
Majorze, możemy porozmawiać? To ważne.
Proszę.
Chodzi o jednego z naszych ludzi. Dzieje się coś dziwnego.
O co chodzi?
Widziałam go dwa u dzieci, bez pozwolenia.
Chyba ma prywatną więź
- z jednym z nich. - Za mną.
Czysto!
Tu też!
Poddasze czyste!
No proszę, kogo my tu mamy.
Nie wydurniaj się.
- Chodź! - Nie dotykaj mnie.
Ty sukinsynu!
Jak mnie nazwałaś?
Sukinsyn z ciebie.
- Carlos? - Kochanie.
- Nic ci nie jest? - Nie.
- Na pewno? - Tak.
Chodźmy stąd.
Mogę porozmawiać ze służącą?
To zależy. W jakim celu?
Pewnie zastanawia się nad menu.
A tak w ogóle, to zostaje pan na obiad?
Proszę.
Pozwól im.
O co chodzi?
Proszę wejść.
- Ty durniu! - Uspokój się.
Jak mogłeś?
- Jak mogłeś mnie zdradzić? - Nie dałaś mi wyboru.
- To, czego chcieliście… - Wiedziałeś, że to jedyna szansa!
Ludobójstwo to nie rozwiązanie.
Czego chcesz? Po co tu przyszedłeś?
Walnąć mi przemówienie?
Przyszedłem zabrać cię ze sobą.
Mam iść z tobą?
Jesteś zdrajcą.
Zgłoś się na policję.
Chcę odzyskać dzieci.
- Ich też zabiją? - Nigdy bym ich nie naraził.
Tyle razy to mówiłeś.
Powiedz…
się czuje Iván?
Musi pić dużo wody.
Ma się dobrze.
Daniela też.
Jestem wściekła na Danielę. Manipulowałeś nią.
Martwią się o mnie?
Oczywiście.
Chodź, oni cię potrzebują.
Właśnie dlatego ktoś musi być tutaj, gdy cię zabiją.
Kim jesteś?
Nie poznaję cię.
Co ci się stało?
Co się z nami stało?
Odważyłem się spojrzeć na rzeczywistość.
To, co robiliśmy, było złe.
Wszystko, co zbudowaliśmy, ten rząd, reżim – to nie działa.
Większość ludzi żyje w biedzie, bez praw.
Czuć się winny, jeśli chcesz.
Próbowałem ratować ich życie.
I uda mi się.
Już późno, Luisie. Wyjdź.
Nie zostawię cię tutaj.
Chodź z nami.
Strażnicy…
Poruczniku!
- Poruczniku! - O co chodzi?
Musimy to naprawić.
W moim biurze są dokumenty, o których zapomniałam.
Proszę prowadzić.
Przeszukaj cały budynek
znajdź padalca, który to zrobił!
Tak jest, majorze!
Idziemy!
Proszę pana.
- Proszę pana. - Gdzie chłopiec?
- Hej. - Wujku, jesteś!
Ciszej.
Jasne, że jestem. Przyszedłem po ciebie. Myślałeś, że cię zostawię?
Tak, ale już nie.
Chodźmy.
Chodź z nami.
Dziękuję.
Ale nie odejdę.
Nie mogę jej zostawić.
Chodźmy.
- Jak tam? - Dobrze.
- Co oni ci zrobili? - Nic.
- Chodzi o Martę. - Co?
- Ona tu jest. - Gdzie?
Nie martw się. Ktoś nam pomaga.
Nie ruszać się!
Nie strzelać. Jestem z dzieckiem.
Wsiadajcie, szybko!
Szukaliśmy pana, ministrze.
Z nami jesteście bezpieczni.
Jedźmy.
Chcę z nią porozmawiać.
Gdzie byłeś?
- Rozmawiałeś z prezydentem? - Posłuchaj.
- Tak? - Coś się stało.
- Co takiego? - Chodzi o twojego brata.
- Czekam na niego. Gdzie on jest? - Został zastrzelony.
Nic nie mogliśmy zrobić.
Nie żyje.
- Przykro mi. - Nie.
- To nieprawda. Niemożliwe. - Niestety.
- Gdzie on jest? - W Departamencie Bezpieczeństwa.
Kto z nim jest?
Jest sam?
Zostawiłeś go?
- Przepraszam. - Zostawiłeś go tam?
Mój braciszek… Jest całkiem sam.
Muszę odebrać telefon.
Muszę odebrać.
- Tak? - Majorze Jiménez…
- Poznajesz mnie? - Tak jest, panie prezydencie.
- Daj mi go! - Słyszysz mnie? Gdzie jesteś?
- Majorze. - Jestem w domu ministra.
Chcę się z panem widzieć.
- Oczywiście. Już jadę. - Musisz…
zająć się pewnymi sprawami.
Dlatego dzwonię osobiście.
- Rozumiesz? - Będę dyskretny.
- Już jadę. - Dobrze.
Muszę już iść.
- Obiecuję, że wrócę po ciebie. - Kaszlał.
- Słyszałeś, jak kaszlał? - Tak.
Sprawdź jego ręce i szyję, jakąś widoczną część ciała.
Dobrze?
- Co to ma znaczyć? - To moi ludzie.
- Pańscy ludzie? - Będą panu służyć.
Ogłoszą was zdrajcami.
Moi ludzie mają dość słuchania reżimu, który chce im zabrać dzieci.
Należałem do reżimu, Navarro.
I ja też.
Ale wyznał pan prawdę.
Wierzymy panu.
Dziękuję panu.
- Znaleźliśmy dzieci. - Gdzie?
Są w Departamencie Bezpieczeństwa.
- Ach tak. - Tak.
W końcu po tylu latach znów będę po dobrej stronie.
- Jesteśmy z tobą, tato. - Chodźmy.
- Towarzysze, do samochodów. - Fernando!
Wy z tyłu, wsiądźcie do tego.
A pozostali pójdą za mną.
- Co tu robisz? - Zgubiłam się.
- Jak się wydostałaś? Straże! - Stój i stul dziób!
O co chodzi?
Gdzie moja córka? Gdzie ona jest?
Trzecie drzwi.
Nie ruszaj się!
Straże!
- Zamknij się! - Straże!
Stul pysk!
- Tato! - Marto, skarbie!
Skarbie, nic ci nie jest?
- W porządku? - Wiedziałam, że przyjdziesz.
- Już. - Musimy iść!
Nie martwcie się. Mój tata wam pomoże.
Majorze, prezydent już czeka.
Jestem.
Przejdę do rzeczy.
Muszę opuścić kraj z powodów politycznych.
To ma się skończyć, zanim wrócę.
Chodźmy!
W pełni popieram działania konieczne do zachowania prawa i porządku.
Zrozumiano?
Wszelkie działania?
Tylko w celu egzekwowania prawa. Ale tak, wszelkie działania.
Zrozumiałem.
Zabić każdego, kto spróbuje przejść, cywilów i wojskowych.
Tak jest.
Jeszcze jedno.
To jest poufne i dlatego jesteśmy sami.
Doceniam pańskie zaufanie.
Słyszałem,
że trzymacie niedawno przeniesioną grupę eksperymentalną w Departamencie.
- Dzieci z CIM. - Tak jest.
Ich istnienie jest bezpośrednio związane z naszymi problemami.
Niektórzy obywatele
zaczęli myśleć, że ich dzieci, które uważali za zmarłe
jednak żyją.
W rzeczy samej.
Państwo i prezydent nie kłamią.
A więc to niemożliwe.
Zrozumiałem.
Tak jest. Oczyścimy teren. Nikt nie przeżyje.
Tak jest. Bez odbioru.
Idziemy!
To rozkaz na temat całkowitego usunięcia obiektów z CIM.
Niech Alma go podpisze.
Ona za nie odpowiada.
Skoro pan o niej wspomniał, dyrektorka chce się spotkać.
To niepojęte.
Majorze,
o tym też chciałem z panem porozmawiać.
Gdy podpisze, niech się pan nią zajmie.
- Proszę wybaczyć. - Tak?
Co z pańską lewą ręką?
O właśnie.
Alfa sprawdza Sektor 264.
Powtarzam: Alfa sprawdza Sektor 264.
Biegnijcie, szybko!
No już!
Tylko cicho.
Jeszcze trochę.
Cel zlokalizowany w Sektorze 118. Powtarzam…
Jesteśmy ostatni.
- Lecimy. - Cholera!
BŁĄD SYSTEMU
Nadejdzie dzień, w którym wszyscy
Jak jeden mąż spojrzymy w górę
I zobaczymy ziemię…
Co to, kurwa, jest? Natychmiast to wyłącz!
Zastrzelcie tego, kto to puścił!
Wolność!
Bracie, oto moja ręka
Twarz też ci oddam
A twój znajomy gest
Upadnie nie budząc
Żadnych huraganów
Wolność!
Ostrzegam, nie zbliżajcie się! Mamy rozkaz, by otworzyć ogień!
Koledzy…
nie strzelajcie.
Nie możecie, bo nie mamy broni!
Szybko! Chodźcie, dzieci.
Marto, skarbie, idź. Szybciutko.
Jesteśmy w sypialni. Ani śladu dzieci. Odbiór.
Nie jesteśmy tu jako oficerowie ani żołnierze.
Jesteśmy tu jako obywatele.
Wie pan, kim jestem?
Oczywiście. Jest pan zdrajcą.
Nie jestem tu jako polityk,
tylko jako człowiek i ojciec.
Jest pan w wieku moich dzieci.
Proszę nie brać tego na siebie.
Proszę nie kazać strzelać do nieuzbrojonych ludzi.
Czemu nie ma pańskich przełożonych?
Wszyscy ci ludzie chcą tylko odzyskać swoje dzieci,
przytulić te żywe i płakać za tymi, które odeszły.
Byłem częścią tego reżimu i wiem,
gdy drzwi się otworzą, a to nastąpi, prędzej czy później,
pojawi się wiele trupów.
To mój mąż, Ramón.
Moja córka Anna. Spójrz na nią.
To nasz syn, Mateo.
- Mateo. - Lucas, mój syn.
- Córka Alba! - Syn Fernando.
- Pedro! - Córka Adela!
Mój syn, Mario!
Prowadzili podziemną wojnę.
Drugą wojnę domową wśród Hiszpanów.
Ten reżim przetrwał, bo znikali i byli mordowani ci,
którzy chcieli przywrócić demokrację.
Poruczniku, pan i wielu pańskich ludzi zapewne również straciło członków rodziny.
Na pewno chcecie ich odzyskać.
- Godnie ich pochować. - Jeszcze krok, a strzelę.
Proszę, nie.
Wykonuję tylko rozkazy.
To ostatnie ostrzeżenie.
Macie pięć sekund, żeby się rozejść, albo otworzymy ogień!
- Na mój rozkaz! - Nie strzelać!
Pięć,
cztery,
trzy,
dwa…
Dzień dobry!
To moi rodzice.
Anito, chodź, kochanie. Proszę.
Patrzcie!
- Nie przekraczać barierek. - Tato!
Tato!
- Biegnijcie! - Żołnierze, podnieście broń!
- Utrzymaj swoją pozycję! - Marta!
Nie ma przejścia!
Babciu!
Unieść broń!
Nie wycofujcie się!
Przygotować się do strzału!
Żołnierze!
Wykonujcie rozkazy!
Żołnierze!
Na mój rozkaz!
- Proszę pana! - Luis!
Nie!
- Nie! - Tato!
- Fernando, kochanie. - Alicjo.
- Kochanie. - Alicjo.
Wybacz mi.
- Ukochany. - Wybacz mi.
Kocham cię, skarbie.
Kocham cię.
Kochanie.
Mój kochany.
Fernando, kochanie.
- Gdzie Marta? - Puść mnie!
Stój!
- Zabrali Martę! - Nie!
- Bierz ją! - Chodź, Hugo!
Szybko!
Biegnijcie, to nie może pójść na marne!
Wolność!
Już są.
Nareszcie.
Jak się pan ma?
- To naprawdę mnie wyleczy? - Oczywiście.
Wyleczyłam syna, który był w gorszym stanie.
To ta mała?
Miło mi cię poznać.
Śmigłowiec dotarł?
Nie. Wystąpił problem z lądowiskiem.
Wolność!
Raz, dwa, trzy!
Nieważne, czy pioruny czy śnieg.
Helikopter ma tu być za pięć minut. Jasne?
- Proszę pana. - Tak.
Proszę się szykować. Helikopter jest w drodze.
Dziękuję, majorze.
- Lecisz z nimi. - Nie.
Bądź grzeczną dziewczynką.
Kłamczucha! Ja nie chcę!
Pamiętasz naszą rozmowę?
Zachowuj się, bo już nigdy nie zobaczysz rodziców.
Raz, dwa, trzy!
Nie strzelać!
- Wolność! - Naprzód!
Wolność!
Musicie wyjść.
A ty?
Zostanę tu i będę was osłaniał.
Idź.
Wolność!
Musimy już iść.
Wolność!
Dobrze.
Chodźmy.
Wolność!
- Czysto. - Chodźmy.
Wolność!
Proszę, panie prezydencie. Osłaniamy pana.
Ani kroku, bo będziemy strzelać! Stać!
Stać!
Cofnąć się!
- Jak się pan czuje? - Dobrze.
Zostańcie tu.
Oddajcie mi córkę.
To tylko dziecko.
Nie ma mowy.
Jeśli natychmiast nie wyjdziecie,
będę musiał otworzyć ogień.
Dziesięć sekund.
Chodźmy!
Nie!
- Marta! Proszę pana! - Nie ruszaj się!
Chodź, bo cię zabiję!
Prezydent nie żyje.
Zabili prezydenta.
Babciu!
SZEŚC MIESIĘCY PÓŹNIEJ
Spójrz, Ramónie!
Wszyscy ci ludzie przynieśli kwiaty.
Oczywiście kiedyś zwiędną
i będę musiała je posprzątać, ale nie narzekam.
Cieszę się, że istnieje miejsce, w którym mogę z tobą porozmawiać.
Zawsze mówiliśmy sobie o wszystkim.
NAUKOWIEC
Pamiętasz, jak dziewczynki były małe?
Rozmawialiśmy tylko o nich.
Były naszymi pierwszymi dziećmi.
Oszalałeś na puncie swoich córek.
Powiedziałeś…
że ich oczami możesz przeżyć własne życie,
swoje dzieciństwo.
On tego nie chce.
Spodobałoby ci się bycie dziadkiem.
Najprzystojniejszy chłopak w Madrycie!
Ramónie, mimo że zawsze pamiętam cię jako przystojnego młodzieńca,
to teraz mamy wnuczkę.
Martę. Jest wspaniała.
To ona zostawia ci te zabawne rysunki,
na których jesteś wysoki, silny i szczęśliwy.
To wszystko wina twojej córki, Julii, która mówi o tobie jak o bohaterze.
Dla mnie i tak jesteś bohaterem, kochany.
Ale to jej sprawka.
Co mogę powiedzieć? Julia zawsze była twoim oczkiem w głowie.
Z tą jej siłą, poczuciem wolności i sprawiedliwości…
nie umie być inna.
Chce podróżować po świecie i będzie.
Ale wróci.
Wróci, nie tylko przez wzgląd na nas, ale…
W naszej rodzinie jest osoba…
Hugo, mąż Sary.
Tata Marty.
Ten mężczyzna…
to wspaniały gość.
Tak bardzo przypomina mi ciebie.
Wierzę, że on i Julia
mogą nam przynieść dużo radości.
Może jeszcze o tym nie wiedzą.
W sumie, to Julia nie wie.
Szczepimy ludzi.
Dzięki twojemu odkryciu uratujemy miliony istnień.
Za wszystko odpowiada Luis, nasz drogi przyjaciel.
Poruszył niebo i ziemię, żebym mogła cię odnaleźć.
Teraz to jego dzieło życia.
Pomaga ludziom odnaleźć bliskich
i odzyskać pamięć, którą próbowano wymazać.
No i oczywiście będą wybory.
Nie wiem, czy będziemy jeszcze biedniejsi,
czy ta planeta sobie poradzi z tym, jak źle ją traktujemy,
a przecież jest taka piękna.
W każdym razie…
Ważne, że będziemy wolni.
Proszę pani.
Wszystko gotowe.
Wszystko w porządku?
Pani prezydent!
RZĄD NAS OCHRONI
PRZYSZŁOŚĆ NALEŻY DO NAS
Raz, dwa, trzy!
Nie, moja córka!
Napisy: Agata Martelińska