4 r.p.n.e
Dopóki nam płacą, nie zadajemy pytań.
Ciekawe, dlaczego zależy na tym komuś z Nazaretu?
Czy kobieta nie może podróżować sama?
Jej rodzice prosili o dyskrecję, Nehamie!
Więc mów ciszej, Tzofi.
Czemu tak im zależy? Dlaczego wybrali nas?
Dopóki płacą, nie zadajemy pytań.
Czasami...
Dziewicę odsyła się na jakiś czas do krewnych,
dlatego, że już nią nie jest.
Nie bądź okrutna.
Tam się zatrzymamy, panienko.
Górzysty kraj.
Dziękuję!
Niech Bóg was prowadzi w dalszej podróży.
I ciebie również!
W twojej podróży.
- Szalom. - Żegnaj.
Elżbieto!
Zachariaszu! Szalom!
Elżbieto, już jestem!
Zachariasz!
Wujku?
Och, Elżbieto!
Świetnie wyglądasz.
Stracił mowę.
Później ci wyjaśnię.
Nic mi nie jest, nie przesadzaj.
Usiądźmy.
Dobrze.
Błogosławiona jesteś między kobietami.
I błogosławiony owoc Twojego łona.
Słucham? Skąd wiesz?!
W zasadzie nic już nie powinno mnie dziwić.
Dzieje się coś wspaniałego.
Taka pokorna.
Czemu zawdzięczam to,
że przybyła do mnie matka mojego Pana?
Posłaniec coś ci powiedział?
Gdy twoje powitanie dotarło do moich uszu,
płód w moim łonie poruszył się z radości.
Szczęśliwa jest też ta, która uwierzyła,
że wypełnią się słowa przekazane jej przez Pana.
Posłaniec się wygadał.
Posłaniec przyszedł do mojego męża.
Zachariasz odrzekł: „Nie wierzę”.
Możemy trochę wolniej?
Zabraknie nam tchu!
Kiedy przekazano mi wieści o tobie, bardzo się ucieszyłam.
Wiem, jak długo cierpiałaś.
Musisz opowiedzieć o wszystkim.
Powodem, dlaczego Zachariasz nie może mówić,
jest to, że nie uwierzył w Bożą wiadomość dotyczącą mnie.
Ja na początku też niedowierzałam.
Przykro mi, że musi przez to przechodzić.
Choć przyznam, że czasami...
cisza mi nie przeszkadza.
Elżbieto!
Ale zapisał, co przekazano i pamiętam każde słowo.
Będzie się nazywał Jan.
Nie Zachariasz?
Dlaczego Jan?
Być może nie będzie kapłanem, jak jego ojciec.
Bóg ma dla niego inny plan.
Powiedział, że wielu synów Izraela
skieruje on do Pana, ich Boga
On sam pójdzie przed Nim w duchu i z mocą Eliasza,
aby zwrócić serca ojców ku dzieciom,
a nieposłusznych doprowadzić do rozsądku sprawiedliwych.
By w ludzie wzbudzić gotowość na przyjęcie Pana.
Aby przygotować drogę dla...
Oh! Znowu czuję.
Dotknij.
Jakby już nie mógł się doczekać, żeby zacząć.
Cztery palce razem.
O, tak.
Kciuk dotyka pierwszego knykcia.
Tak.
Bardziej kobieco. Bardziej zdecydowanie.
Odwróć dłoń, ale nie tak płasko.
Jakbyś chciała złapać deszcz.
Tak.
Zbyt nisko.
Podnieś piętę. Wyżej!
Wyżej. Stań na palcach.
Kiedy czujesz, że tracisz równowagę,
ugnij kolana i obróć biodra.
Wtedy pomożesz sobie lewa nogą.
Nie!
To nie może wyglądać na błąd.
Musisz cały czas mieć kontrolę,
nawet jeśli tak nie jest.
Jeszcze raz.
Jeszcze raz!
Nie!
Ponownie.
Lepiej. Ale to jeszcze nie to.
W tym miejscu,
twoje ręce ostatni raz stykają się z podłogą przed ostatnim skokiem.
- Rozumiesz? - Tak.
Od końcówki drugiej części do finału.
Zaczynaj.
Za daleko. Jeszcze raz.
I uwzględnij rytm.
Wszystko musi być precyzyjne.
Zaczynaj.
Zuch dziewczyna. Wykonaj pomiar.
A teraz... niżej, niżej.
Biodra do tyłu.
Wolniej.
Nie daj mu tej przyjemności.
O tak.
To nie było takie trudne.
Teraz cię umalujemy.
Jeszcze nie.
Zrób to jeszcze raz.
Mostek?
Cały taniec. Od początku.
Moja pani.
Słyszałeś. Ma być idealnie.
Te dzbany nie mogą się stłuc, jasne?
Tak.
To nasze pierwsze tłoczenie. Święte pierwociny, dla Adonai.
Jakub tak je ułożył,
że nie dotarłyby do synagogi w jednym kawałku.
Powiedziałem, że zamierzam je ustawić, a ty już narzekasz.
Tak, bo nie są bezpieczne. Rozbiją się.
Nie możesz chwilę poczekać?
Na drodze jest pełno dziur…
Czy ja dobrze widzę?
Cudownie, że wróciłaś.
Też się cieszę.
Chcę wszystko usłyszeć.
Między nimi jest słoma! Nie będą o siebie uderzać.
Nic nie da, jeśli spadną z wozu.
Tak się nie stanie.
Zwiąż je liną.
Jasne.
Rozumiem, że masz linę?
Nie, nie mam.
Nie jesteśmy już rybakami.
- Widzę, że tu nic się nie zmieniło? - Niewiele.
Rama! Jesteś wolna,
podejdź i pomóż.
Rama! Kiedy przyszłaś?
Już jakiś czas temu, ale byliście zajęci.
Kłótnie nie wpływają dobrze na oliwę.
Będzie używana podczas składania ofiar jako miła woń dla Adonai.
Do namaszczenia arcykapłana i jego synów.
Chyba, że wyleje się na ulice Kafarnaum.
To co, mamy je zanieść?
Jeszcze się potkniesz!
Nie jestem Andrzejem.
Mam zwinne stopy.
Ale niezdarne ręce.
Lina!
Mamy tyle do zrobienia. I do przegadania.
Umiesz to przeczytać?
Abba, błogosławieństwo!
Mamy tam być za godzinę.
Oczywiście.
Tak je zapamiętałem.
Błogosławiony jesteś, Panie, Boże nasz.
Królu wszechświata, który jest dobry i obdarza dobrem.
Niech zalśni nad nami przychylność Pana,
I dzieło naszych rąk uczyń trwałym!
Tak, nadaj trwałość dziełu naszych rąk!
Na co tak patrzycie?
Coś przekręciłem?
Nie, nie. Chodzi o to, że...
Grecy wystawiają sztuki, prawda?
Nie rozmawiamy tu o tych niegodziwościach.
Chodzi o to, że sztuki dzielą się na akty.
Z tobą jest tak... jakbyś rozpoczynał nowy akt.
To komedia czy tragedia?
Przekonamy się.
Wybaczcie, ale słyszeliśmy, że Rama wróciła.
Skąd wiesz?
My wiemy wszystko. To nasza praca.
Wiemy też, że Tomasz chciałby z nią porozmawiać.
Ale nie sam na sam.
Barnaba i ja będziemy przyzwoitkami.
Jest w domu.
Todah!
Dobra, idziemy.
- Ostrożnie. - Dobrze.
Nie idźcie za szybko.
Dobrze.
Ani zbyt wolno.
Abba!
Joanno?
Chuza, jestem tutaj.
Co tu robisz? Jest środek dnia.
Mąż ma się tłumaczyć, co robi we własnym domu?
A ty?
Żona ma się tłumaczyć, co robi we własnym domu?
Szukałem cię, ale nie spodziewałem się ciebie tutaj.
Nie spałaś tu od tygodni.
Zastanówmy się, dlaczego?
Nie chcę się kłócić.
Chciałem się upewnić, czy wszystko w porządku na dzisiejszy bankiet.
I coś nie tak?
Skądże.
Ubierzesz to? Wyglądasz wspaniale.
W takim razie się przebiorę.
Dobrze.
Zadbajmy tylko o to, aby dobrze się dzisiaj bawić i...
I?
I tyle. Baw się dobrze.
Współpracujmy, bez względu na to, co się stanie, bawmy się dobrze.
Współpracować?
O co ci chodzi, Chuza?
Słucham?
Chcę tylko, żebyśmy się dobrze bawili.
Nie umiesz kłamać.
Ty też nie jesteś w tym zbyt dobra, Joanno.
Wiemy, że rozmawiałaś z Chrzcicielem.
A co to ma do rzeczy?
Kto cię do mnie wysłał?
Nikt!
Nieważne. Chciałem tylko, żeby moja żona...
Nie mów więcej „baw się dobrze”.
Oboje wiemy, że cię nie obchodzę, odkąd poznałeś Cassandrę.
Czy Herod zrobi coś Janowi?
Nie!
Nie.
Herod uważa Jana za zabawnego i ciekawego.
- Wiesz o tym. - Tak.
I wiem, że niemądrze będzie,
jeśli postąpi nierozważnie, skoro ludzie mają go za proroka.
Powinien zachować ostrożność.
Wiem o tym, że go wspierasz.
Po prostu uśmiechaj się i udawaj.
Tylko o to proszę.
Wiem, jak to robić, Chuzo.
Mam w tym sporo praktyki.
Naprawdę nigdy tego nie robiłeś?
Hadad i ja zawsze korzystaliśmy z praczki.
I nic ci nie zostało?
Aby pójść za Jezusem, musiałem pozbyć się udziałów.
Mądry wybór.
Jasne. Choć nie do końca.
Ta mądra decyzja obnażyła, jak bardzo brakuje mi praktycznej mądrości.
Choćby, jak robić pranie.
Na szczęście, to nie jest takie trudne.
Co to jest?
Sól, olej roślinny i sadło.
Mogłem nie pytać.
Trzeba to dobrze wymieszać.
Roztwór jest nasycony? Dobrze.
Teraz wyjmij ubranie i zanurz w wodzie.
Mając więcej pieniędzy, moglibyśmy zatrudnić ludzi do robienia prania.
To dałoby nam czas na rozwój służby.
Ale co powiedzą ludzie?
Że wykorzystujemy czas i środki, na budowanie Królestwa Mesjasza.
Myślisz, że naśladowcy Jezusa nie wykonują zwyczajnych spraw?
Pomyśl, jak wielki jest w nas potencjał.
Nikt nie dowie się o Jezusie z ksiąg.
Powinniśmy to rozpowiadać i gromadzić więcej zwolenników.
Ludzie, z którymi rozmawiamy robią pranie.
Zachowując się wyniośle i gardząc zwykłymi rzeczami,
przestaniemy być im bliscy.
Teraz zawiń ubrania i mocno ugniataj na skale.
Ugniataj.
Mocniej.
Usuwa wodę i zabrudzenia spomiędzy włókien.
Nie chodzi mi o problemy z percepcją.
Dochodząc do mostu, warto jest przez niego przejść.
Mając fundusze, moglibyśmy robić więcej.
Po to Zebedeusz rozpoczął produkcję oliwy.
Co nie przyniosło ani sykla.
Jeszcze.
Judaszu, jesteś uczony.
Dziękuje.
Ale niezbyt mądry.
Za to również.
Choć wolę to pierwsze.
Poddałeś swoje życie nauczycielowi, prawda?
Chodzi po wodzie i rozkazuje żywiołom.
Niech będzie, że jest nauczycielem.
A zapominasz dogłębnie szukać,
jeśli czegoś nie rozumiesz.
We wszystkim, co mówi i o co prosi kryje się lekcja.
Dobra.
Od czego zacząć?
Spłucz, co wyszorowałeś.
Ubranie będzie wyglądać jak nowe.
Teraz moja ulubiona część.
Działa nawet na najbardziej oporne części.
I pomaga szybciej wyschnąć.
Zawsze zastanawiałem się, dlaczego nigdy nie śmierdzisz,
mimo, że przez cały czas ćwiczysz.
Ty się nawet nie pocisz mimo ciężkiej, fizycznej pracy.
Muszę się jakoś rozładować fizycznie.
Siła nie jest mi już potrzebna.
Nie do tego, o czym myślałem.
Widzisz? Też to masz.
Co takiego?
Stary sposób myślenia. Porzuciłeś go.
Ale nie da się go całkiem wyzbyć.
Więc się dostosowałeś.
Trzecie i ostatnie płukanie.
- Nie rozumiem. - Porzuciłem mój styl życia.
I chociaż żyję radykalnie inaczej
nie umiem nie dostrzegać, że moglibyśmy działać szybciej i wydajniej.
Ale czy ktoś cię o to prosił?
- Mam tylko trzymać sakiewkę. - Więc rób to.
Ale wiesz…
wśród ludzi, których nakarmił, nie wszyscy byli biedni.
Niektórzy byli po prostu daleko od domu, bez jedzenia.
Gdybyśmy zebrali choć od 10. procent z tych pięciu tysięcy.
jako wyraz wdzięczności ludzi, których było na to stać,
nie musielibyśmy teraz czekać...
aż oliwny biznes Zebedeusza zacznie wreszcie zarabiać.
Gdyby chciał, zebrałby ofiarę.
Ale tego nie zrobił.
Zastanawiasz się, dlaczego nie zrobił tego w dawny, znany ci sposób?
Dawny „ja” sprzedawałby bochenki.
Może pomyśl, dla kogo ten akt miłosierdzia był lekcją.
Wierzę w jego słowa i lekcje.
One zmieniły moje życie. Ale to ma być więcej.
On jest Mesjaszem.
Wiem.
Na pewno?
Jeśli jest synem Dawida
i ma wypełnić proroctwo Izajasza, że:
Góra ze świątynią Pana będzie posadowiona na szczycie gór, będzie wzniesiona ponad pagórki
i popłyną do niej wszystkie narody”,
to musimy przyspieszyć.
Nie zostanie królem, nie gromadząc środków ani władzy.
- To niebywałe. - On jest niebywały.
Zapowiedziany, a teraz obecny.
Ciągle jest brudne, Judaszu.
Daj spokój. To mój pierwszy raz.
Poza tym nie jestem tak silny jak ty.
Więc włóż w to swoją pomysłowość.
Jezus nas o to prosił. Dlatego to robimy.
Jesteś pewny, że o to?
Choć czyste ubrania zawsze się przydają.
Niedługo lepiej to zrozumiesz.
Kiedy zaczynałem… też musiałem przejść kilka trudnych lekcji.
Tłuszcz zwierzęcy. Nie będzie grudek?
Nie, jest przetopiony i przelany przez sito, żeby je oddzielić.
To trochę tak, jak z przesiewaniem pszenicy,
aby oddzielić dobre ziarno od złego.
Szalom. Szalom.
Dokładnie o ustalonej porze. To dobry znak.
Choć właśnie tego powinienem oczekiwać od Jego naśladowców.
Nie mamy czasu na uprzejmości.
Kobieta zaczeka na zewnątrz.
Pomagałam robić ten olej.
Tylko na czas transakcji, dobrze?
Zostanę z tobą, przypilnujemy wozu.
Czy możesz potwierdzić, że ten olej do namaszczenia został wytworzony
zgodnie z przepisem z Ksiąg Mojżesza?
Co do joty, Rabbi.
Wyrecytuj go, proszę.
5 sykli sproszkowanej mirry, 250 sykli pachnącego cynamonu
– czyli połowę wcześniejszej ilości.
250 sykli pachnącej trzciny
500 sykli kasji - według sykla świątynnego
oraz hin oliwy z oliwek.
Co do słowa.
Wspaniale wytłoczony i oczyszczony.
Klarowny i jasny.
Nie ścieka z palców.
Za pozwoleniem, Rabbi, lepkość jest wynikiem właściwej ilości mirry.
Gumożywica jest droga. Ma doskonałe właściwości.
Jairze, dlaczego rozważamy nowego dostawcę?
Ponieważ obecny musi przebyć daleką drogę z Judei.
Z gajów Getsemani - najbliżej Świętego Miasta.
Najlepszych.
Rzym ustanowił Judeę odrębną prowincją.
Nałożono podatek importowy na towary.
Oprócz cła, obecnie płacimy również za dowóz i robociznę.
Zebedeusz jest stąd.
Nie będziesz pobierał opłat za dowóz?
Nigdy, rabbi. Dam gwarancje na piśmie.
Może nie znam się na ekonomii,
ale wspieranie lokalnego biznesu może pomóc Kafarnaum...
Możesz przestać udawać, Jussifie.
Myślisz, że nie wiem, kim jest twój ojciec?
Jussif ma rację. Chodzi o odpowiedzialne zarządzanie.
Jestem przełożonym synagogi. Sprawa załatwiona.
Zebedeuszu, gratuluję wspaniałej pracy.
Zaprotokołuj, że wyraziłem powściągliwość
co do pomysłu zmiany sprzedawcy.
Niech przyszłe pokolenia wiedzą, że przynajmniej jedna osoba
opowiadała się za wyższością tradycji nad finanse i pragmatyzm.
Proszę o uwzględnienie tego w protokole.
Odnotowano.
Zebedeuszu, pozwól proszę ze mną.
Omówimy kwestię zapłaty.
Królowo Herodiado. Myślę, że jesteśmy gotowi.
Jestem o tym przekonana.
Musimy się upewnić, że Salome również.
Idź, przećwicz to z nią ponownie.
Za pozwoleniem.
Za mocno ją naciskamy. Musimy dać jej odpocząć.
Ma wyjść idealne.
Musimy go pokonać.
Ja, za pomocą napojów, ty dzięki jej występowi.
Królowo, wiem, że Chrzciciel cię znieważył, ale...
Znieważył?
Tak uważasz?
Uważasz moje małżeństwo z królem jest niegodziwe?
Oczywiście, że nie.
Czy powinnam wrócić do tego nędzarza Filipa, władcy skrawka Judei?
I zrezygnować z małżeństwa z Antypasem, rządzącego całą prowincją?
- Nie, królowo. - Dlaczego?
Skoro oskarżenia Chrzciciela przed całym Dworem były jedynie obelgą,
dlaczego go nie nie poprzemy?
A może mam zignorować tę „drobną” zniewagę
i od razu pozwolić, aby cała prowincja
zaczęła podważać wszystkie moje decyzje?
Wybacz, królowo. Pójdę po Salome.
Dzisiaj nie ma odwiedzin.
Dlaczego?
Więzień jest przenoszony do celi na parterze,
abyśmy w każdej chwili byli gotowi do podjęcia działań.
Jakich działań?
Nie słyszałaś?
Przepraszam. Dzisiaj to nie zadziała.
Co masz na myśli mówiąc „podjęcie działań w każdej chwili”?
Co się dzieje?
Zazwyczaj oznacza to,
że więzień ma wkrótce zostać uwolniony.
Lub stracony.
Z czyjego rozkazu?
Z czyjego rozkazu!
Herodiady.
Janie!
Coś się dzieje!
Uknuto spisek. Zabiją cię.
Niewidomi odzyskują wzrok, kulejący chodzą,
trędowaci doznają oczyszczenia,
a ubogim głoszona jest dobra nowina.
Nie!
Aby zwrócić serca ojców ku dzieciom,
a nieposłusznych doprowadzić do rozsądku sprawiedliwych.
Droga Pana jest gotowa.
Nareszcie chwilę możemy spędzić sami.
Podziękuj Barnabie i Szuli.
Zanim wyruszyliśmy do Dekapolu,
gdzie wydarzyły się te wszystkie rzeczy.
Wciąż potrzebujesz czasu, by się z tym pogodzić?
Jest coraz lepiej.
Uznaję już rzeczy, których nie umiem wyjaśnić.
To prawda.
Zmieniłeś się od czasu wesela w Kanie.
Ale… jest ktoś, kto nigdy się nie zmieni.
- Mój ojciec. - Opowiadaj jak poszło!
Rozmawiałaś z nim po moim odejściu.
Aż tak?
On bardzo cię kocha. Nie można temu zaprzeczyć.
Nie zaprzeczam.
Wiedział, o co go zapytam, zanim to zrobiłem.
Dał mi to jasno do zrozumienia w Samarii.
Nic go nie zmieni.
Kafni to twardy człowiek, Ramo.
Miałam nadzieję, że zrozumie.
Że nareszcie pozwoli mi dorosnąć.
On nie akceptuje Jezusa.
I naszej decyzji o porzuceniu zawodu i naśladowaniu Go.
Naprawdę cię kocham, Ramo.
Musi być jakiś sposób, żeby się udało.
- Miałam nadzieję, że to powiesz. - Doprawdy?
- Oczywiście. Mam pomysł. - Doprawdy?
Dokładnie zbadałam wszystkie detale,
tradycje rabiniczne, każdy najdrobniejszy szczegół.
Doprawdy?
Według Halachy, w przypadku nieobecności ojca
lub jakichś wyjątkowych okoliczności, do jakich, moim zdaniem,
można zaliczyć podążanie za Jezusem,
istnieje dyspensa w celu zawarcia małżeństwa.
Mężczyzna, musi mieć przynajmniej 13 lat.
i wypowiedzieć regułę:
„Niniejszym zostajesz mi poświęconą, zgodnie z prawem Mojżesza i Izraela”.
Pan młody musi też dać pannie młodej jakiś wartościowy przedmiot.
Jeśli go zaakceptuje, uznaje kidduszin za akt prawny
i staje się jego narzeczoną, poświęcona wyłącznie jemu.
Zaczekaj.
Tylko tyle? To wystarczy?
Formułę należy wypowiedzieć w obecności dwóch mężczyzn,
świadków reprezentujących pana i pannę młodą.
Poproszę Jana, aby był moim świadkiem.
Oboje wiemy, że tylko jeden człowiek może mnie reprezentować.
Jezus.
Tylko on, może mnie oddać.
Zapytajmy go.
Postanowione.
Sporządzenie aktu małżeństwa trochę potrwa.
Pewnie musi go podpisać odpowiedni rabin,
potwierdzając, że to rzeczywiście są „wyjątkowe okoliczności”.
Tak.
Gdybyśmy tylko wiedzieli, gdzie takiego szukać.
Czy nasza wiara rzeczywiście dopuszcza coś takiego?
Wszystko brzmi dobrze.
To nie będą pierwsze w historii niezgodne z tradycją zaręczyny.
Estera poślubiła pogańskiego króla,
Dawid nie czekał, aż ojciec wybierze mu narzeczoną.
Jezus też opowiadał o nietypowych okolicznościach ślubu jego rodziców.
- Tomaszu. - Tak?
Nie porównujmy się do nich.
Zapytajmy Jezusa, niech On zadecyduje.
Oczywiście.
Choć jedna niekonwencjonalna rzecz się nie stanie.
Rut była poganką i zakradła się do miejsca, gdzie spał Boaz.
Nie idźmy tą drogą.
To ja cię zapytam.
Ach, zapomniałam o tym.
A więc, przekonajmy się.
Czy chciałabyś już zawsze podróżować ze mną,
czytać ze mną i opowiadać mi o zasadach i okolicznościach łagodzących?
Tak!
Co zrobić?
Ten jeden raz mogłaby znowu być ślepa.
Pobierzemy się! Postanowione!
Miałam tylko jedno zadanie.
Kochaniutki chcę zobaczyć,
jak zjadasz tę kość.
Czy kiedy zamykam oczy, świat przestaje istnieć?
Ojcze nasz, który jesteś w niebie, niech świętość otacza Twe imię.
Niech Twoje Królestwo nastanie
i Twoja wola ziemią zawładnie tak, jak włada niebem.
Bądź przy nas także w chwili próby, aby zachować nas od złego.
Panie?
Nic mi nie jest. Dam radę sam.
Szanowni goście,
trybuni wojskowi,
dowódcy i czołowi mężowie Galilei.
Przedstawiam wam, co - ku przyjemności króla
i zgodnie z czcigodną tradycją,
ofiarowuje Salome, córka naszej najwyższej królowej, Herodiady.
Ekscytujące. Gdzie Herodiada ukryła haczyk?
Przypuszczam, że wiem. Ale poczekajmy.
Jeśli Herod będzie zadowolony,
nie będzie mógł jej niczego odmówić.
Poproś mnie, o co chcesz, a dam ci.
- Cokolwiek? - Choćby połowę mojego królestwa.
Błogosławiony jesteś, Panie, nasz Boże,
królu wszechświata, który uświęciłeś nas swoją micwą,
nakazując nam przyprowadzać naszych synów
do przymierza Abrahama, naszego Ojca.
Niech ten chłopiec wyrośnie na wielkiego męża.
Boże naszych przodków, wspieraj to dziecko.
Niech będzie znany wśród ludu
i w tych stronach jako Zachariasz, syn Zachariasza i Elżbiety.
Nie, Rabbi, zgodnie z Bożym rozkazem, będzie miał na imię Jan.
Ładny talerz. To srebro?
Najznakomitsze.
Przeznaczone wyłącznie na królewskie wesele,
z woli samego króla Heroda.
Dlaczego się śmiejesz?
Nigdy nie byłem na weselu.
Ale zmierzam na jedno.
Co to znaczy?
Nieważne.
I tak nie zrozumiesz.
To twoje ostatnie słowa?
„I tak nie zrozumiesz”.
Już niedaleko.
Elżbieto, żaden z twoich krewnych nie nazywał się Jan.
- Wiem. - Zachariaszu, o co tu chodzi?
Czy to ma coś wspólnego z tym, co ci się stało?
Jezusie z Nazaretu.
Avner.
Szalom.
Na imię mu Jan.
Błogosławiony jesteś...
Błogosławiony jesteś, Panie, Boże nasz, Królu Wszechświata.
Jan, syn Zachariasza i Elżbiety.
Z dniem dzisiejszym, z rozkazu tetrarchy Heroda Antypasa,
zostaje skazani na śmierć przez ścięcie...
Dziękuję.
Janie...
Kafarnaum.
Jakieś nowe wieści?
Jeszcze nie wrócili.
Być może to dobry znak.
Może muszą dopracować szczegóły.
Albo się nie udało i zapijają smutki „Pod młotem”.
I odsypiają? Oby nie.
Tam są.
Czy ja dobrze widzę?
Mamy to.
Wzięli do ostatniego dzbana!
Stary dał radę, co?
To był trudny teren.
Tylko dzięki Adonai nam się udało.
Ale nie tylko Abba zawarł wczoraj ważną umowę.
Ją zapytajcie.
Więc to tak.
Byłem ciekaw, co u naszych kaczuszek.
Gołąbeczków.
Kaczuszek! Mówi się „kaczuszki”.
Sprawa załatwiona? Udało się?
Tak!
Mazel tov!
Więc to naprawdę się stanie?
Musimy załatwić kilka spraw.
A jedna z nich dotyczy Ciebie.
Tylko nie proś żebym uszył chupę!
Też nie chcę tego robić.
Gratulacje, Tomaszu.
To świetna wiadomość.
Błogosławiony niech będzie Pan, Bóg Izraela,
bo nawiedził swój lud i przygotował mu okup.
Wzbudził nam Róg Wybawienia z rodu swego sługi Dawida.
Andrzeju!
Tak jak zapowiedział przed wiekami przez usta swych świętych proroków,
wybawienie od naszych wrogów i z ręki wszystkich, którzy nas nienawidzą.
Andrzeju, jesteś w domu?
Joanna.
Nie, nie, nie!
Chodzi o Jana.
Ty jesteś Filip?
Nie, Judasz.
Filipa nie ma.
Przekażę mu.
Jan jest...
By okazać miłosierdzie naszym ojcom
i wspomnieć swoje święte przymierze -
przysięgę złożoną naszemu ojcu Abrahamowi.
Oddychaj, Andrzeju.
O nie.
Wiedzieliśmy, że ten dzień nadejdzie.
Powinniśmy być przygotowani.
Byliśmy.
Jan miał przygotować drogę.
I zrobił to.
Nie był Mesjaszem,
ale przyszedł, aby złożyć świadectwo, że ten wkrótce nadejdzie.
Musimy... odnaleźć Jezusa i mu powiedzieć.
Pójdę z tobą.
Nie musisz.
Pozwoli nam, ocalonym z ręki wrogów,
służyć Mu bez lęku, z poświęceniem i w sprawiedliwości
przed Nim po wszystkie nasze dni.
A ty, dziecko, będziesz nazwane prorokiem Najwyższego,
gdyż pójdziesz przed Panem, aby przygotować Jego drogi,
dać Jego ludowi poznanie zbawienia w przebaczeniu jego grzechów,
ze względu na wielkie miłosierdzie naszego Boga.
Dzięki któremu zajaśnieje nam jutrzenka z wysokości,
by objawić się tym, którzy tkwią w ciemności i w cieniu śmierci
i skierować nasze nogi na drogę pokoju.
Na zlecenie Come&See - Studio DR. Tekst Polski: Mateusz Czyż
Wykorzystane fragmenty pochodzą z tłumaczenia Biblii Starego i Nowego Przymierza;