NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
OLBRZYM, KTÓRY UTONĄŁ
…został zamknięty. Wiemy to od jakiegoś czasu.
W nocy był sztorm.
Dopiero późnym rankiem, gdy zauważyli go rybacy,
wieści dotarły do miasta.
Jako naukowcy traktowaliśmy pierwsze doniesienia
z przymrużeniem oka.
Ale gdy pojawiło się więcej naocznych świadków,
postanowiliśmy to sprawdzić.
Chodź, Steven. Nie ma co się gapić.
Już idę.
Pewnie ważny z 60 ton.
Co najmniej 80. Same kości ważą z 30.
Rozmiar olbrzyma
uniemożliwiał oszacowanie jego wieku,
ale klasyczny kształt nosa i ust
wskazywał, że to młodzieniec o spokojnym i skromnym charakterze.
Miał szlachetne rysy twarzy,
które kontrastowały z jego potężną budową.
Jego homerycka postura
bardziej pasowała do obrazu Argonauty
albo bohatera Odysei
niż postacie ludzkich rozmiarów, które miałem w głowie.
Jego rozmiar oczywiście był fascynujący,
ale najbardziej interesujący był fakt, że on w ogóle istniał.
Wszystko inne mogło podlegać wątpliwościom,
ale istnienie olbrzyma było niepodważalne
i pozwalało nam zajrzeć do świata podobnych absolutów,
wobec których my, ludzie na plaży, byliśmy tylko niedoskonałymi kopiami.
Patrzcie.
Kto to? Chodź.
Jak guma.
- Wskakuj. - Ślisko.
Jak tam jest?
Fajnie?
Prawie przez ciebie spadłam.
Ale się wystraszyłaś.
Z oddali wyglądał, jakby spał
i w każdej chwili mógł złączyć pięty,
miażdżąc te miniaturowe repliki, które go otoczyły.
Ale czas mijał
i urok rzucony przez olbrzyma tracił moc.
Wracajmy do miasta. Zaraz się ściemni.
Masz rację.
Wróciłem na plażę po trzech dniach.
Wyczuwając moje zainteresowanie olbrzymem,
współpracownicy zlecili mi
jego obserwację.
Nie było w tym nic niepokojącego,
bo dla mnie on wciąż był żywy.
Bardziej niż wiele otaczających mnie osób.
Wcale nie. Jest ogromny.
Jeśli rzeźnicy zaczną tutaj, dostaniemy się do kości udowej.
A potem do biodra.
Trzeba będzie robić nadgodziny.
Następnego dnia
specjalnie przyszedłem późnym popołudniem
w nadziei, że nie będzie tłumów.
Długi pobyt w wodzie morskiej i obrzmienie tkanek
sprawiły, że jego twarz wyglądała mniej młodo.
Miał teraz dojrzalsze rysy twarzy,
które zwiastowały nadchodzące zepsucie.
To był początek poddawania się nieustępliwemu upływowi czasu,
który dotykał też resztę ludzkości.
Choć może być to odrażające,
ta nieustająca metamorfoza, życie widoczne w śmierci,
dała mi odwagę, by w końcu stanąć na zwłokach.
Nowa perspektywa sprawiła, że stałem się bardziej świadomy jegoagonii.
Bolesnej, mimo że on nie zdawał sobie z niej sprawy.
Jego twarz zmieniła się
w maskę wyrażającą wycieńczenie i bezradność.
Został złapany w wir,
który jest przeznaczony wszystkim śmiertelnikom.
Jego cierpienie było jeszcze bardziej tragiczne
przez jego osamotnienie.
Leżał na pustym brzegu niczym porzucony statek.
CO TO JEST? - DOWÓD
Amputacja była pierwszym z wielu aktów wandalizmu.
Minęły dwa dni,
podczas których walczyłem z niechęcią
do stawienia czoła końcowi tej wspaniałej iluzji.
Mimo rozmiaru olbrzyma
znieważenie jego ciała sprawiało, że wydawał się jeszcze bardziej ludzki.
Bardziej bezbronny.
Lecz ta słabość uwolniła ukrytą urazę,
zachęcając miniaturowe stworzenia do okaleczania kolosa.
Gdy wróciłem następnego dnia,
niemal z ulgą odkryłem, że usunięto głowę.
Minęło kilka kolejnych tygodni.
Do tego czasu wszelkie podobieństwo do człowieka zniknęło.
Dobry wieczór.
Wraz z utratą ostatnich śladów osobowości,
które luźno się go trzymały,
wygasło zainteresowanie obserwatorów.
Po wielu miesiącach, gdy zapomniano już o olbrzymie,
w mieście zaczęły pojawiać się części jego ciała.
Głównie kości.
SKLEP MIĘSNY
Te potężne, choć odizolowane fragmenty, lepiej oddawały esencję
wspaniałości olbrzyma
niż moje wspomnienia spuchniętych kończyn.
Gdybym przeszukał miejscowe puby,
hotele i knajpy, znalazłbym zmumifikowany nos czy uszy
wiszące na ścianach i nad kominkami.
Tu kupisz bilety!
ŚWIAT CUDÓW
Wynocha. Za oglądanie trzeba zapłacić.
Jego ogromne przyrodzenie
skończyło w muzeum osobliwości w małym cyrku,
który jeździ po północno-zachodnim wybrzeżu.
Monumentalny organ,
zadziwiający rozmiarem i dawną potęgą,
ma swój własny namiot,
choć niestety, został przypisany wielorybowi.
Nawet ci, którzy widzieli olbrzyma zaraz po sztormie, pamiętają go
co najwyżej jako wielką, morską bestię.
Lecz dla mnie on wciąż żyje.
Śnię o jego zmartwychwstaniu.
O kolosie, idącym ulicami miasta,
zbierającym fragmenty siebie, wracając do morza.
Napisy: Kinga Zofia Stando