‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎(ยักษ์จมน้ำ)
‎ถูกปิดลงอย่างถาวร ‎เรารู้เรื่องนั้นมาสักพักหนึ่งแล้ว
‎มีพายุลูกใหญ่เมื่อคืนก่อน
‎กว่าชาวเมืองจะรู้ข่าวก็ตอนสายๆ
‎ว่าชาวประมงในท้องถิ่นเห็นพายุกำลังพัดมา
‎ผมกับเพื่อนร่วมงานเป็นนักวิทยาศาสตร์ ‎จึงถือว่าการรายงานครั้งแรก
‎เป็นการพูดเกินจริงหรือไม่ก็เป็นผลที่เกิดจากแสง
‎แต่ในเมื่อมีผู้พบเห็นกลับจากชายหาดมากขึ้น
‎ในที่สุดเราก็ตัดสินใจไปตรวจสอบด้วยตัวเอง
‎ไปเร็วเข้า สตีเว่น ไม่มีเวลามายืนจ้องแล้ว
‎จะไปเดี๋ยวนี้แหละ
‎เขาต้องหนักอย่างน้อย 60 ตันแน่ๆ
‎ฉันว่าคงเกือบ 80 ตันนะ ‎แค่กระดูกก็คงหนักสัก 30 ตันได้
‎หน้าตาของเขาที่มีสัดส่วนใหญ่โต
‎ทำให้ประเมินอายุของยักษ์ตนนี้ไม่ได้
‎แต่ปากและจมูกแบบชาวกรีกโบราณ
‎บ่งบอกว่าเขาเป็นยักษ์หนุ่มที่สุขุมและเยือกเย็น
‎มันเป็นใบหน้าที่สง่างาม ดูมีเสน่ห์มาก
‎ที่แสดงให้เห็นว่า ‎ไม่ใช่ร่างของยักษ์ที่ใช้กำลังอย่างโหดร้าย
‎สัดส่วนรูปร่างที่งดงามตามแบบของกวีโฮเมอร์
‎ทำให้เห็นตัวอย่างที่แท้จริงของอาร์โกนอทจมน้ำ
‎หรือวีรบุรุษจากมหากาพย์โอดิสซีย์
‎มากกว่าที่จะเป็นมนุษย์ ‎ที่มีขนาดรูปร่างปกติที่ผมคิดไว้ในใจ
‎สิ่งที่ผมพบว่าน่าสนใจมากก็คือ ‎บางส่วนของเขาที่มีขนาดมหึมา
‎แต่ที่เหนือสิ่งอื่นใด ‎ก็คือความจริงที่แน่ชัดในการมีตัวตนของเขา
‎อะไรอย่างอื่นในชีวิตเราอาจเป็นสิ่งที่ไม่แน่ชัด
‎ยักษ์ตนนี้มีอยู่ในความรู้สึกที่แท้จริง
‎ทำให้เราได้เหลือบมอง ‎โลกแห่งความแท้จริงที่คล้ายกัน
‎ซึ่งเราที่เป็นผู้ดูอยู่บนชายหาด ‎ล้วนเป็นเพียงสิ่งเลียนแบบเล็กๆ ที่ไม่สมบูรณ์
‎ดูตรงโน้นสิ
‎นั่นใครน่ะ ลงมา
‎มันเหมือนยางเลย
‎- ขึ้นมาเลย ‎- มันลื่น
‎บนนั้นเป็นยังไงบ้าง
‎สนุกไหม
‎เท็ดดี้ บ้าจริง ฉันเกือบตกลงไปแน่ะ
‎ดูคุณกลัวมากเลย
‎ดูไกลๆ แล้วเหมือนเขาแค่หลับอยู่
‎และอาจตบส้นเท้าของเขาเข้าหากันได้ทุกเมื่อ
‎และบี้สิ่งจำลองตัวเขาขนาดเล็กๆ ‎ที่รุมล้อมอยู่รอบๆ เขา
‎แต่ขณะที่เวลาผ่านไป
‎มนตร์วิเศษที่ยักษ์ตนนี้เสกไว้ก็เริ่มเสื่อมลง
‎เรากลับเข้าเมืองกันดีกว่า ใกล้ค่ำแล้ว
‎ใช่ ผมก็ว่าอย่างนั้น
‎สามวันผ่านไป ก่อนที่ผมจะไปชายหาดอีกครั้ง
‎การที่ผมรู้สึกสนใจยักษ์ตนนี้เป็นพิเศษ
‎เพื่อนร่วมงานของผมที่สถาบันจึงมอบหน้าที่
‎ในการเฝ้าสังเกตยักษ์ตนนี้ให้ผมทำแทน
‎ไม่มีอะไรผิดปกติเกี่ยวกับเรื่องนี้ ‎เพราะสรุปโดยทั่วไปแล้ว
‎สำหรับผม ยักษ์ตนนี้ยังคงมีชีวิตอยู่
‎ที่จริง มีชีวิตมากกว่าหลายๆ คน ‎ที่อยู่รอบๆ ตัวผมซะอีก
‎ไม่ใช่ เจ้ายักษ์นี่ตัวใหญ่มาก
‎ถ้าคนชำแหละเริ่มตรงนี้ ‎เราจะเข้าถึงกระดูกต้นขาได้ในไม่ช้า
‎แล้วเราก็ชำแหละขึ้นมาถึงสะโพก
‎ต้องทำงานล่วงเวลาด้วย เพื่อชำแหละให้เสร็จ
‎วันต่อมา
‎ผมตั้งใจเลื่อนเวลาไปเฝ้าสังเกตออกไป ‎จนถึงตอนบ่ายแก่ๆ
‎หวังว่าจะเจอคนอยู่บนชายหาดน้อยลง
‎การแช่อยู่ในน้ำทะเลนานๆ ‎และการบวมของเนื้อเยื่อของเขา
‎ทำให้ใบหน้าดูอ่อนเยาว์น้อยลง
‎ตอนนี้หน้าตาของเขาดูแก่ลงมาก
‎บ่งบอกถึงการเน่าเปื่อยที่จะเกิดขึ้น
‎นี่คือจุดเริ่มต้นในการยอมแพ้ของเขา ‎ต่อระบบของเวลาที่เรียกร้องทุกอย่าง
‎ซึ่งมนุษย์ทุกคนที่เหลือก็พบกับมัน
‎มันจะดูน่ารังเกียจแค่ไหนก็ตาม
‎การเปลี่ยนแปลงที่ไม่หยุดยั้งนี้ ‎ชีวิตในความตายที่มองเห็นได้นี้
‎คือสิ่งที่ทำให้ผม ‎กล้าขึ้นไปเดินบนศพของเขาในที่สุด
‎มุมมองใหม่นี้ทำให้ผมรู้มากขึ้น ‎ถึงความเจ็บปวดทางกายครั้งสุดท้ายของยักษ์ตนนี้
‎ซึ่งไม่ได้น้อยไปกว่า ‎ความเจ็บปวดที่เขาไม่รู้ตัวเลย
‎สุดท้าย ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนสภาพ
‎เป็นหน้ากากของความเหนื่อยอ่อน ‎และช่วยตัวเองไม่ได้
‎ติดอยู่ในเกลียวน้ำวนเดิมๆ
‎สำหรับชีวิตที่จำกัดของเราทุกคนถูกกำหนดมา
‎และความเจ็บปวดของเขาก็น่าสลดใจยิ่งขึ้น ‎เพราะความโดดเดี่ยว
‎ที่เขาต้องทนทรมานกับมัน
‎ถูกทอดทิ้งดุจเรือร้างบนชายฝั่งที่ว่างเปล่า
‎(ดับเบิลยูทีเอฟ - หลักฐาน)
‎การตัดแขนขาเป็นเพียงสิ่งแรก ‎ในหลายสิ่งของการทำลายศพ
‎สองวันผ่านไป
‎ขณะที่ผมพยายามเอาชนะความลังเลใจ
‎ที่จะได้เห็นการสิ้นสุดของภาพลวงตาอันงดงามนี้
‎ถึงเขาจะมีขนาดที่ใหญ่โต
‎การล่วงเกินศพของยักษ์ตนนี้ ‎ทำให้เขาดูเป็นมนุษย์มากขึ้นสำหรับผม
‎อ่อนแอมากขึ้น
‎แต่ความอ่อนแอนั้น ‎ได้ปลดปล่อยความมุ่งร้ายที่อัดอั้น
‎กระตุ้นให้สิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆ ‎ที่อยู่รอบๆ ทำให้ยักษ์ตนนี้เสียโฉม
‎เมื่อผมไปที่ชายหาดในวันต่อมา
‎ผมแทบรู้สึกโล่งใจที่พบว่าหัวยักษ์ถูกตัดออกไปแล้ว
‎ผ่านไปหลายสัปดาห์ ‎ก่อนผมจะเดินทางไปที่ชายหาดอีกครั้ง
‎ในตอนนั้น ‎ความเหมือนมนุษย์ของยักษ์ตนนั้นก็หายไปหมดแล้ว
‎สวัสดีครับ
‎และกับการสูญเสียร่องรอย ‎ไม่กี่อย่างที่เหลืออยู่ของบุคลิกภาพ
‎ที่เคยยึดติดอยู่กับรูปร่างอย่างเหนียวแน่น
‎ความสนใจของคนดูก็หมดสิ้นลงในที่สุด
‎หลายเดือนต่อมา ‎หลังจากการมาถึงของยักษ์ถูกลืมเลือน
‎ชิ้นส่วนต่างๆ ‎ของศพก็เริ่มปรากฏให้เห็นอีกครั้งทั่วเมือง
‎สิ่งที่เหลืออยู่เหล่านั้นส่วนใหญ่เป็นกระดูก
‎(บริษัทบอลลาร์ด บุชเชอร์)
‎ชิ้นส่วนมหึมาที่ไร้วิญญาณเหล่านี้ ‎ดูเหมือนจะแสดงถึงแก่นแท้
‎แห่งความสง่างามของยักษ์ตนนี้
‎ได้มากกว่าอวัยวะต่างๆ ที่บวมอืดของเขา ‎ในความทรงจำสุดท้ายของผม
‎ผมไม่สงสัยเลยว่าถ้าผมค้นหาตามร้านเหล้า
‎โรงแรม และร้านอาหารในเมือง ‎ผมคงพบจมูกหรือหูของยักษ์ที่ถูกทำให้แห้ง
‎แขวนไว้บนผนังและเตาผิงไฟ
‎ตั๋วครับ หาซื้อตรงนี้ได้เลย
‎(โลกแห่งความมหัศจรรย์)
‎ไปให้พ้น ถ้าอยากดูก็ต้องซื้อตั๋ว
‎สำหรับลึงค์ขนาดใหญ่นั้น
‎มันไปลงเอยอยู่ในพิพิธภัณฑ์สิ่งแปลกประหลาด ‎ของคณะละครสัตว์เล็กๆ
‎ที่เดินทางขึ้นล่องตามชายฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือ
‎อวัยวะที่ใหญ่โตนั้น
‎ซึ่งมีสัดส่วนอันน่าทึ่งและเคยมีศักยภาพ
‎ตั้งตระหง่านเต็มพี้นที่ทั้งหมดในเต็นท์
‎แต่ก็น่าเศร้า ‎ที่มันถูกติดป้ายบอกไว้ผิดๆ ว่าเป็นของวาฬ
‎แม้แต่ผู้ที่มาดูยักษ์หลังจากพายุสงบ ‎ตอนนี้ก็ยังจดจำเขา
‎ถ้าจำได้ ว่าเป็นเพียงสัตว์ทะเลตัวใหญ่ตัวหนึ่ง
‎แต่สำหรับผมแล้ว ยักษ์ตนนั้นยังคงมีชีวิตอยู่
‎ผมฝันอยู่บ่อยๆ ว่าเขาฟื้นคืนชีพ
‎ยักษ์ตนหนึ่งที่เดินไปตามถนนต่างๆ ของเมือง
‎เก็บชิ้นส่วนของเขาเพื่อเดินทางกลับสู่ท้องทะเล
‎คำบรรยายโดย ธนิศา ขำคง