‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎รอย!
‎ฉันแค่อยากจะ…
‎ทั้งวันทั้งคืน กวนใจกันตลอด
‎- อย่าโมโหสิ ฉัน… ‎- ไม่ให้โมโหเวลาที่แกปลุกฉัน…
‎- ฉันไม่ชอบเวลาคุณ… ‎- ฉันไม่สนว่าใครจะได้ยินบ้าง
‎- หยุดนะ อย่า! ‎- มานี่
‎ผมทำของมาให้แม่ครับ
‎คนมารวมตัวกันนับพันเพื่อร่วมเป็นพยาน
‎ในพิธีสาบานตนของจอห์น ฟิตซ์เจอรัลด์ เคนเนดี้
‎เมื่อขบวนรถแล่นมาตามถนนเพนซิลเวเนียอเวนิว
‎ทุกคนหวังจะยลโฉม ‎แจ็คกี้ เคนเนดี้ สุภาพสตรีหมายเลขหนึ่ง
‎ในชุดที่ออกแบบโดยดีไซเนอร์ โอเลก แคสซินี
‎และหมวกพิลบ็อกซ์เรียบหรูงามสง่า ‎โดยคุณฮาลสตัน ช่างทำหมวก
‎เขาเพิ่งพูดชื่อคุณนี่
‎(ห้างเบิร์กดอร์ฟ กู๊ดแมน)
‎ขอโทษครับ อรุณสวัสดิ์ครับ อรุณสวัสดิ์
‎สง่างามมากเลยนะครับ
‎ผมว่าคุณผู้หญิงจะพอใจมาก
‎เกิดอะไรขึ้นกันนี่
‎เกิดอะไรขึ้นน่ะเหรอ
‎แจ็คเกอลีน เคนเนดี้เอ่ยชื่อคุณน่ะสิ
‎วันนี้เราขายหมวกไปได้ 50 ใบแล้ว ‎ยังไม่ถึงสิบโมงดีด้วยซ้ำ
‎คุณคือเขาคนนั้นใช่ไหม
‎คุณคือคุณฮาลสตัน
‎ขอให้พระเจ้าอวยพรแจ็คกี้ เคนเนดี้
‎ช่างหัวแจ็คกี้ เคนเนดี้แม่งสิ
‎ฮาลสตัน ทำไมพูดอย่างนั้น ‎ผู้หญิงคนนั้นผ่านอะไรมาตั้งเยอะ
‎เธอสร้างคุณมากับมือแท้ๆ ฮาลสตัน
‎แล้วหล่อนก็ฆ่าผมเองกับมือ
‎เลิกสวมหมวกเพราะไม่อยากให้ ‎ผมตีโป่งใหญ่เบ้อเร่อทุเรศทุรังนั่นเสียทรง
‎สะดวกคุยไหม
‎ขอโทษนะครับ ก็อย่างที่เห็น เรายุ่งมากเลย
‎ฮาลสตัน รายงานของไตรมาสที่สองเข้ามาแล้ว
‎ไม่ค่อยดีนะ
‎ยอดขายหมวกลดลงร้อยละ 30 จากไตรมาสก่อน ‎แต่ก่อนหน้านั้นตกไปร้อยละ 40
‎- คุณจะบอกว่าเราอยู่ในช่วงขาขึ้นละสิ ‎- ไม่ ผมไม่ได้พูดอย่างนั้น
‎คุณก็รู้ว่าคนเขาพูดกันยังไง แค่ตัวเลข
‎ใครพูด
‎โอ๊ย ใครๆ ก็พูดกันประจำ
‎เดี๋ยวนี้คนไม่สวมหมวกกันแล้ว ปัญหาอยู่ตรงนั้น
‎ครับ เฮนรี่ ในฐานะของช่างทำหมวก ‎ผมทราบความจริงข้อนั้นดี
‎ผมแค่จะสื่อว่า แล้วคุณคิดจะทำยังไงกับเรื่องนั้น
‎ผมก็พยายามสุดขาดใจที่จะทำให้แดดแรงขึ้น
‎แต่จนกว่าจะสร้างเครื่องผลิตฝนเองได้
‎ผมก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไง เฮนรี่
‎นอกจากไปหาเหล้าดื่มหลังจากที่คุยกันตรงนี้
‎จากคุณผู้ชายที่ปลายบาร์
‎เขาส่งคืนครับ
‎คุณไม่ถูกใจอามาเร็ตโตสโตนซาวร์ตรงไหน
‎เพราะสโตนในชื่อใช่ไหม ‎เดี๋ยวสำลักหิน ผมจะสั่งบาร์เทนเดอร์เอาออกให้
‎ไม่ต้อง ขอบคุณครับ
‎- งั้นผมขอเลี้ยงเหล้าตัวอื่น ‎- ไม่เอา ขอบคุณ
‎ผมไม่รับเครื่องดื่มจากคนแปลกหน้า
‎ถ้าอย่างนั้นก็บอกชื่อมา ‎จะได้ไม่ต้องเป็นคนแปลกหน้าอีก
‎คุณบอกก่อนสิ
‎- เอริค ‎- แล้วคุณทำงานอะไร เอริค
‎ผมเป็นครูฝึกเหยี่ยว
‎โกหก
‎เราเป็นวีรบุรุษตัวจริงนะ เหยี่ยวกับผม ‎ช่วยกันควบคุมประชากรหนู
‎งานของเราล้ำสมัยมากทีเดียว
‎ใส่ถุงมือหนังคู่ยาวๆ ‎เอาหมวกใบเล็กๆ ครอบหัวเหยี่ยว
‎เร้าใจออก
‎ให้ผมเลี้ยงเหล้าคุณเถอะ
‎ถามได้ไหมว่าทำไมคุณถึงมาสนใจผม
‎หมายความว่ายังไง
‎หมายถึง ทำไมถึงเลือกมาจีบผม ‎แต่ไม่เลือกคนอื่นๆ
‎ผมไม่เหมือนคนอื่นๆ
‎แค่คิดว่าผมคงไม่ใช่สเปคของคุณ
‎แล้วสเปคผมต้องเป็นยังไง
‎ชายขาวใส่สูทของบรุกส์บราเธอร์ส
‎เจ็บ
‎หรือคุณอาจจะชอบเล่นของใหญ่
‎หรือ…
‎ผมเองก็เป็นคนนอกมาตลอดชีวิต
‎เป็นคนที่พวกชายขาวใส่สูทบรุกส์บราเธอร์ส ‎จะเหลือบมองด้วยหางตา
‎เพราะสิ่งที่เป็นหรือคนที่ชอบ ‎หรือตัวตนที่ใช่และสิ่งที่รัก
‎จนกระทั่งวันหนึ่งผมเลิกสนสี่สนแปด
‎เอ็ด
‎ผมชื่อเอ็ด
‎ยินดีที่ได้รู้จักนะ เอริค
‎แต่เอริคไม่ใช่ชื่อจริงคุณใช่ไหม
‎รอย
‎แต่นั่นก็ไม่ใช่ชื่อจริงผมเหมือนกัน
‎ผมชอบให้คนเรียกว่าฮาลสตัน
‎ให้ตายห่า
‎นักออกแบบหมวกเหรอ
‎ผมสงสัยมานานแล้ว ‎คนเราคิดยังไงถึงมาออกแบบหมวก
‎มันเป็นประติมากรรมต่างหาก
‎ทำมาตั้งแต่เด็กๆ ‎ผมทำหมวกเพราะอยากให้แม่อารมณ์ดีขึ้น
‎โอ้โฮ ลูกรัก
‎ลูกช่างแสนดีพิเศษเกินไปสำหรับที่นี่
‎ผมมีวัยเด็กอันเปี่ยมมนตร์ขลัง
‎แต่ผมก็ออกจากอินเดียนาทันทีที่ทำได้ ‎ไปชิคาโกมาก่อนแล้วค่อยมาที่นี่
‎สร้างเนื้อสร้างตัวจากที่ไม่มีอะไรเลย
‎เรียกว่าทอชีวิตเองทั้งผืนก็คงได้
‎ผู้ชายอย่างพวกเรา
‎ดั้นด้นมาที่นี่เพื่อก่อร่างสร้างตัวขึ้นมาใหม่
‎สร้างอะไรสักอย่างจากศูนย์
‎ผมไม่ได้จากบ้านมาไกลเท่า
‎แค่ข้ามแม่น้ำมาจากนิวเจอร์ซีย์ แต่…
‎ตัวผมในตอนนั้นก็ดูห่างไกลจากตอนนี้มาก
‎แล้วคุณจะทำยังไงต่อไป
‎เดี๋ยวนี้ผู้หญิงไม่สวมหมวกกันแล้ว
‎อ๋อ เอ็ด เรื่องนั้นผมมีแผน
‎เคยได้ยินชื่อราล์ฟ ลิฟชิตซ์ไหม
‎ใครนะ
‎ไม่นานมานี้ ราล์ฟ ลิฟชิตซ์ ‎เดินเข้าห้างบลูมมิงเดลส์
‎กับคอลเลคชั่นเนกไทที่ใหญ่กว่าขนาดทั่วไปหนึ่งนิ้ว
‎ติดตรายี่ห้อว่า "โปโล"
‎ทางห้างบอกว่า "ถ้าทำเนกไทให้เล็กลงหนึ่งนิ้ว
‎และเปลี่ยนมาติดยี่ห้อเรา เราจะขายให้"
‎เขาปฏิเสธ
‎แล้วก็เดินออกจากที่นั่นไปเลย
‎สองอาทิตย์ต่อมา ‎บลูมมิงเดลส์กลับมาเจรจาใหม่
‎เขาบอกว่า "เราพลาดไปแล้ว"
‎"เราชอบเนกไทคุณมาก มันตามหลอกหลอนเรา"
‎"คุณใช้ยี่ห้อตัวเองก็ได้ ‎ทำขนาดใหญ่กว่าชาวบ้านหนึ่งนิ้วก็ได้"
‎"แต่เราอยากให้คุณตัดเสื้อเชิ้ต ‎เข้าชุดกับเนกไทด้วย"
‎ผมออกแบบหมวกให้เบิร์กดอร์ฟมาตั้งแต่ปี 1961
‎ผมทำให้ห้างแม่งเป็นที่รู้จัก
‎ผมจะทำแบบเดียวกับราล์ฟ ลิฟชิตซ์ ‎แต่เล่นใหญ่กว่านั้นอีก
‎ผมไม่รู้จักชื่อเขาเลย
‎เพราะเขาเปลี่ยนนามสกุลเป็นลอเรนไงจ๊ะ
‎ผมมีวิสัยทัศน์ เอ็ด
‎(เบิร์กดอร์ฟ กู๊ดแมน)
‎เป็นร้านที่อยู่ในห้างอีกทีเหรอ
‎เห็นไหม ง่ายจะตาย
‎แล้วจะขายอะไร
‎ฮาลสตัน
‎ผมอยากเป็นคนแรกที่ทำไลน์แฟชั่นเต็มรูปแบบ
‎ผู้หญิงจะมาหาผม
‎ผมจะจัดประสบการณ์กูตูร์ออกแบบให้ทั้งหมด
‎ผมจะจับหล่อนใส่ฮาลสตันตั้งแต่หัวจรดเท้า
‎ชุด ยกทรง ชั้นใน ถุงน่อง รองเท้า
‎ไม่รู้สินะ ฮาลสตัน
‎สมัยนี้ไม่มีใครอยากใส่ชุดเลียนแบบยุโรปแล้ว
‎ถ้าห้างเบิร์กดอล์ฟ กู๊ดแมนเป็นเจ้าแรก ‎ที่มีแบรนด์แฟชั่นอเมริกันชั้นสูงล่ะ
‎- คุณ ‎- ไม่ใช่
‎ฮาลสตัน
‎ซึ่งก็คือผม
‎น่าสนใจดี
‎เริ่มจากลองตัดชุดมาให้เราดูก่อนไหม
‎โอเค แล้วเกิดอะไรขึ้น คุณขายได้กี่ชุด
‎แหม บอกไปคงจะไม่เชื่อ
‎งานนั้นหายนะอย่างที่สุด ‎ขายไม่ได้เลย เจ๊งไม่เป็นท่า
‎โอ๊ยตาย เสียใจด้วยนะ รับได้รึเปล่า
‎ได้สิ หมายความว่ายังไง ‎ผมเลิศจะตาย คนพวกนั้นมันโง่
‎ผมจะเติมเหล้าให้
‎แล้วคุณจะทำยังไงต่อ
‎ทำต่อไป
‎แฟชั่นโชว์ครั้งนั้นไม่เกิดก็ไม่เห็นเป็นไร ‎ผมรู้แล้วว่าต้องทำยังไง
‎ทำอะไรล่ะ
‎ผมคิดใหญ่เกินคนในห้องนั้น
‎ผมต้องออกมาทำของตัวเอง
‎คุณแม่งน่าประทับใจเป็นบ้าเลยว่ะ
‎ประเด็นอยู่ตรงนี้ ‎ผมรู้ว่าคุณชอบพวกลูกขุนพลอยพยัก
‎แล้วผมก็มีคำเด็ดๆ เยอะเลย ‎ที่พูดไปคุณคงไม่ถูกใจ
‎ลองสิ ลองพูดเรื่องที่คิดว่าผมจะไม่ชอบ
‎โอเค ก็ได้
‎คอลเลคชั่นที่คุณทำให้เบิร์กดอร์ฟน่ะ ‎แข็งทื่ออย่างกับปูน
‎ที่ขายไม่ออกก็เพราะไม่มีใครอยากใส่
‎ไม่มีใครเข้าใจต่างหาก
‎ใครเขาอยากจะเข้าใจเสื้อผ้า ‎เขาแค่อยากให้มันถูกใจ
‎คุณอยากเป็นบาเลนเซียกา ‎แต่โลกนี้มีบาเลนเซียกาอยู่แล้ว
‎เราต้องหาจุดเด่นที่เป็นเอกลักษณ์ของคุณ
‎สิ่งที่จะทำให้ผมเห็นผู้หญิงงามๆ
‎ออกมาเฉิดฉายตามภัตตาคารหรูในชุดครบเครื่อง
‎แล้วอุทานว่า "นั่นของฮาลสตัน"
‎งั้น แปลว่าคุณเอาด้วยใช่ไหม
‎สวัสดีค่ะ
‎ขอบอกเลยนะว่าบางทีฉันก็มีปัญหา
‎ปัญหาอยู่ที่ชื่อ
‎เช่น ชอบมีคนเดินเข้ามาทักฉันว่า ‎"สวัสดี ลิซ่า สบายดีไหม"
‎แล้วฉันก็ต้องตอบว่า "สบายดีค่ะ ขอบคุณ ‎แต่ฉันชื่อไลซ่า ใช้สระ 'ไอ'"
‎หรืออาจมีคนชมว่า "ลิซ่า หมวกที่ใส่อยู่สวยดีนะ"
‎ฉันก็ต้องตอบว่า "ขอบคุณมากค่ะ ‎แต่ฉันชื่อไลซ่า"
‎- ไลซ่า! ‎- "และนั่นผมฉันเอง"
‎- บราวา! ‎- ยอดเยี่ยม!
‎ไลซ่า!
‎ขอแนะนำฮาลสตัน
‎ค่ะ เมื่อกี้เห็นคุณนั่งชมอยู่
‎คนอื่นเฮฮาบ้าบอกันใหญ่
‎แต่คุณนั่งนิ่งอย่างกับอยู่ในภาพวาดมหาศิลปินดัตช์
‎พูดตรงๆ ผมก็ใจลอย ‎เพราะชุดการ์ตูนบัสเตอร์ บราวน์ของคุณ
‎ผมว่าคุณต้องเปลี่ยนลุค
‎โห
‎- ชอบเขาแล้วล่ะ ‎- นึกแล้วว่าจะชอบ
‎ใช่เลย คอลเลคชั่นนั้นพังยับ แล้วผมก็รู้ตัว
‎ผมจึงตัดสินใจจะโยนทิ้งให้หมด
‎ผมออกจากเบิร์กดอร์ฟ ‎เรียกว่าทำลายชีวิตตัวเองไปนั่นแหละ
‎ไม่นะ คิดแบบนั้นไม่ได้
‎คุณไม่ได้ทิ้งอะไรไปทั้งนั้น ‎คุณแค่มอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้ตัวเอง
‎คุณทิ้งทุกอย่างที่คุ้นเคยไว้เบื้องหลัง ‎ซึ่งแปลว่าคุณพร้อมเปิดรับแรงบันดาลใจใหม่
‎และแรงบันดาลใจจะพุ่งเข้าหาคุณเอง
‎จะบอกให้นะ
‎หมวกพิลบ็อกซ์ที่แจ็คกี้เคยใส่น่ะ ‎นั่นคือจูดี้ การ์แลนด์ของคุณ
‎ฉันกับคุณต่างก็ใช้ชีวิตใต้เงาของคนอื่น
‎และเราทั้งคู่ก็กำลังพยายามทำเรื่องเดียวกัน
‎เราเดินออกจากเงานั้น บอกว่า "ไม่เอาแล้ว ‎ฉันอยากให้คนเห็นค่าฉันที่เป็นฉันเอง"
‎ฉัน…
‎ฉันไม่อยากเป็นแค่ลูกสาวของจูดี้ การ์แลนด์
‎เหมือนที่คุณก็ไม่อยากเป็นแค่ ‎ช่างทำหมวกของแจ็คกี้ โอ
‎ถ้าอย่างนั้นทำไมคุณถึงยังแต่งตัวเป็นเด็ก
‎โอเค เห็นไหม ใช่เลย ทำไมฉันถึงทำอย่างนั้น
‎มันก็น่ารักดีแหละ แต่ผมว่านั่นไม่ใช่ตัวคุณ
‎คุณเป็นสาวเต็มตัวแล้ว ควรแต่งตัวให้สมวัย
‎แสดงว่าคุณคือคนที่จะช่วยได้สินะ
‎ใช่ ผมว่าผมทำได้
‎(เลขที่ 24 ฟิฟธ์อเวนิว)
‎ถอดยกทรงกับกางเกงในออกเถอะ
‎ฮาลสตัน จะทำอะไรฉันรึเปล่าเนี่ย
‎ไม่ใช่เลย
‎จับนี่ไว้ ตรงนี้เป็นคอ
‎เอาละ
‎พร้อมนะ
‎นั่นแหละ
‎นั่นคือชุดของฮาลสตัน
‎คุณพระช่วย
‎โห ฮาลสตัน คุณอัจฉริยะมาก
‎ตายแล้ว
‎สวยจริง
‎ที่นี่จะเป็นเหมือนผืนผ้าใบเปล่าๆ ‎ชั้นสามเป็นห้องตัดเย็บ
‎ทั้งหมดหรูหราไม่แพ้ใคร ‎เหมือนบาเลนเซียกาในปารีส
‎ตรงนี้จะเป็นเลาจ์นั่งเล่น
‎ตรงนี้เป็นห้องซาลอนซึ่งจะใช้เนรมิตทุกอย่าง
‎ผมอยากสร้างประสบการณ์แบบใหม่
‎ผมอยากให้สาวๆ เข้ามาที่นี่
‎แล้วรู้สึกเหมือนได้เดินทางไปยังโลกใหม่
‎คุณนึกภาพงานออกแบบไว้ประมาณไหน
‎ก็อย่างว่า แบบฮาลสตัน รุ่มรวยรสสัมผัส เท่
‎เหมือนโรงแรมแชงกรีลาที่อัพเปอร์อีสต์ไซด์
‎โอเค ฮาลสตัน เรารู้จักกันมานานแค่ไหนแล้ว
‎โอ๊ะโอ
‎ผมรักคุณเหมือนครอบครัว
‎แต่งานที่คุณบรรยายมาต้องใช้เงินสร้าง ‎ซึ่งบังเอิญผมก็รู้ว่าคุณไม่มีสักแดง
‎ไม่จริง
‎ทั่วทั้งมนุษยชาติ คุณเป็นคนเดียวที่ทำได้
‎งานโอเปร่าคลับของคุณที่เดอะเม็ท
‎นั่นใช้ทุนมหาศาล
‎คุณเป็นคนเดียวที่ทำได้
‎แม้แต่เขตคีย์เวสต์ ‎คุณแม่งยังแต่งให้ทันสมัยได้ แองเจโล
‎ฮาลสตัน คุณจ่ายค่าตัวผมไม่ไหว
‎ไม่เอาค่าแรงเลยไม่ได้เหรอ
‎เหมือนพูดอะไรไปก็ไม่เข้าหู
‎ฟังนะ ผมกำลังเปิดโอกาส ‎ให้คุณได้เข้าถึงสุดยอดวงสังคมนิวยอร์ก
‎ที่จะเดินเข้าประตูมาเห็นพื้นที่ตรงนี้แล้วอุทานว่า
‎"วิจิตรอลังการ ใครออกแบบนี่กัน"
‎พระเจ้าเป็นพยานได้ว่านั่นมีค่า ‎มากกว่าค่าจ้างที่โอเปร่าคลับจ่ายให้คุณแน่
‎- พูดจริงรึเปล่า ‎- ผมเคยโกหกคุณที่ไหนกัน
‎- โอเค ‎- โอ๊ย ฮีโร่ของผม
‎- พอได้แล้ว ‎- งั้นคิดยังไง
‎มีคนอารมณ์ดีนะ
‎ผมฝันมาตลอด
‎อยากจะมีห้องโชว์รูมกับห้องเวิร์คชอปอยู่อีกชั้น
‎ผมเจอพื้นที่แล้ว เช่าแล้วด้วย
‎- ที่ไหน ‎- มุมถนนสาย 68 กับแมดิสัน
‎รอให้คุณเห็นก่อนเถอะ ‎ต้องรอก่อนจริงๆ แหละ ตอนนี้เละมาก
‎แล้วผมก็หาทีมงานได้แล้ว ‎มนุษย์นอกคอกถ้วนทั่วทุกตัวคนเลย
‎โจ ยูลาจะเป็นช่างวาดแบบ เขาสุดยอดมาก
‎เขาวาดคอลเลคชั่น ‎ให้โว้ก ให้จิวองชี่ ให้โคโค่ ชาเนล
‎ความชิคๆ เก๋ๆ นี่วาดเป็นภาพได้ยาก ‎จับต้องลำบาก แต่เขาทำได้
‎ทำไมต้องมีช่างวาดแบบ
‎ผมอยากเห็นทั้งคอลเลคชั่นวางตรงหน้า
‎"เอาตรงนั้นออก คอเสื้อต่ำลงอีก"
‎ความสัมพันธ์ระหว่างดีไซเนอร์ ‎กับช่างวาดแบบของเขามันใกล้ชิดมาก
‎โจเหมือนมันสมองก้อนที่สอง ‎แต่คุณหยุดขัดจังหวะความคิดผมทีเถอะ
‎- ขอโทษ ‎- เอลซ่า เพเร็ตติ
‎จะเป็นนางแบบลองชุด เป็นสาวอิตาเลียน
‎บ้านมีเงิน แต่เจ้าหล่อนทิ้งทุกอย่างมาหมด
‎สวยจนลืมหายใจ ละสายตาไม่ลงเลย
‎นางแบบบางคนแค่สวมเสื้อผ้า ‎แต่เอลซ่าเหมือนเกิดมาใส่ชุดพวกนั้น
‎- นึกว่าไลซ่าเป็นแรงบันดาลใจ ‎- คนเรามีแรงบันดาลใจได้ไม่รู้จบ
‎อย่าหึงสิ เอ็ด
‎แล้วก็มีเด็กคนหนึ่ง ชูมัคเกอร์
‎(พาราเฟอร์นาเลีย)
‎เขาจัดหน้าร้านที่พาราเฟอร์นาเลีย ‎เขาจะมาช่วยเติมอารมณ์วัยรุ่นให้แบรนด์
‎- ขอโทษนะ นายทำเองเหรอ ‎- ครับ ผมออกแบบชุด
‎ทีมงานทุกคนเข้าที่แล้ว ‎เหลือต้องหาเงินเป็นงานสุดท้าย
‎สุดท้ายเหรอ ผมนึกว่า ‎นั่นเป็นเรื่องแรกที่คุณต้องจัดการ
‎ผมต้องใช้เงินจิ๊บจ๊อยแค่ล้านเดียว
‎หนึ่งล้านเหรียญ
‎ก็ว่าจะไปหาสามีรวยๆ ‎ของลูกค้าเก่าจากเบิร์กดอร์ฟ
‎แล้วขอมาเลย
‎อาร์เธอร์ แวนเดอร์บิลท์ ชาร์ลส์ เอนเกิลฮาร์ด ‎บารอน เดอ รอธไชลด์
‎แล้วผลออกมาเป็นยังไง
‎พวกเขาก็ไม่ได้ปฏิเสธ
‎แต่นั่นแหละ ผมไม่ห่วงหรอก
‎พรุ่งนี้ผมจะไปคุยกับเอสเตลล์ มาร์ช
‎เป็นภรรยาเศรษฐีน้ำมันเทกซัส
‎อย่ามองหน้ากันอย่างนั้น ‎ผมจัดทุกอย่างไว้เนี้ยบหมดแล้ว
‎คุณนายมาร์ช ‎ไม่เคยมีใครถามคุณมานานแค่ไหนแล้ว
‎ถามจริงๆ
‎ว่าคุณต้องการอะไร
‎สมัยอยู่ห้างเบิร์กดอร์ฟ ผมจะให้สาวๆ นั่งเก้าอี้
‎แล้วบอกว่า "เล่าปัญหามาสิ ‎มีอะไรกวนใจอยู่ คุณต้องการอะไร"
‎คำถามเล็กน้อยที่แทบทุกครั้งจะต้องเจอกับ…
‎ตอนแรกก็แค่ความเศร้านิดๆ
‎เพราะแทบไม่มีใครในชีวิตพวกเธอ ‎โดยเฉพาะพวกผู้ชาย
‎ที่คิดจะถามแบบนั้นเลย
‎สามีเก่าฉันเคยใช้คำว่า "แกต้องการห่าอะไร"
‎คุณนายมาร์ช
‎คุณเคยไปสั่งตัดชุด ‎ที่ร้านบาเลนเซียกาในปารีสไหมครับ
‎เชิญครับ
‎บาเลนเซียกาชอบทำให้สาวๆ รู้สึกกลัว
‎ขณะที่เดินขึ้นบันไดไปกว่าจะถึงห้องเสื้อของเขา
‎คุณจะพบกับเลขาสุดเฮี้ยบ ‎ที่ทำให้รู้สึกว่าคุณไม่สำคัญ น่าเกลียดด้วยซ้ำไป
‎แต่เรื่องแบบนั้นจะไม่เกิดขึ้นที่นี่
‎ตรงนี้จะเป็นเลาจ์นั่งเล่น ‎ให้คุณได้พักหายใจหายคอ
‎ปล่อยใจ บอกเล่าสิ่งที่ต้องการ
‎ช่วยย้ำเตือนว่าคุณสามารถทำอะไรได้บ้าง
‎ตรงนี้จะมีชา แชมเปญ
‎พนักงานวัยรุ่นของเราอาจหากัญชาให้ได้ด้วยนะ
‎เชิญครับ
‎ทางนี้
‎ตรงนี้จะเป็นห้องซาลอน
‎ผมจะให้สาวๆ เดินแบบคอลเลคชั่นล่าสุด
‎ให้คุณได้เลือกจากชุดเหล่านั้น
‎จากนั้นผมจะตัดชุดที่คุณเลือก ‎ให้เข้ากับสัดส่วนของคุณ
‎คุณนายมาร์ช
‎เพราะสุภาพสตรีอย่างแคเธอรีน เดอเนิฟ ‎แจ็คกี้ เคนเนดี้
‎คุณ มาสั่งตัดชุดที่นี่ ภายในห้าปี
‎บริษัทฮาลสตันจำกัดจะสามารถ ‎เข้าไปขายในห้างที่มีชื่อเสียงทุกห้าง
‎ในสหรัฐอเมริกา
‎ผมจะเปลี่ยนโฉมหน้าวงการแฟชั่นอเมริกัน
‎และจะทำได้เพราะคุณ
‎คุณนี่พูดเก่งจนเสือดาวลืมลาย
‎เอาตรงๆ คุณต้องการทุนเท่าไหร่กันแน่
‎หนึ่งล้านเหรียญ
‎ฉันให้คุณได้หนึ่งแสน
‎อ้อ แล้วต้องจ้างไมเคิล ลูกชายฉันไว้ด้วย
‎เขาทำได้หลายอย่างนะ
‎ใช้ทำงานอะไรก็ได้ เป็นนายแบบก็ยังได้
‎ตกลง
‎ขอบคุณครับ คุณนายมาร์ช มาดื่มชากันดีกว่า
‎(ฮาลสตัน) ‎(เปิดตัวคอลเลคชั่นฤดูใบไม้ผลิ/ฤดูร้อน)
‎(วันที่ 2 ธันวาคม 1968 ‎สิบเอ็ดนาฬิกาสามสิบนาที)
‎นี่แม่งโคตรแย่ ใครเป็นคนตัด
‎ผมเอง
‎อย่าถือสาเลยนะ
‎แต่ชุดนี้อุบาทว์ที่สุดเท่าที่เคยพบเห็น
‎อย่างกับชุดไปงานพรอมของมนุษย์ดาวอังคาร
‎โอย ฮาลสตัน
‎โอเค ฮาลสตัน ใจเย็น
‎อย่ามา "ใจเย็น" โจ
‎แฟชั่นโชว์จะจัดในอีกสองอาทิตย์ ‎ดีไซน์พวกนี้ห่วยแตก
‎ฉันว่าถ้าใส่เครื่องประดับใหญ่ๆ เข้าไปหน่อย
‎เราไม่ได้จะขายเครื่องประดับ เอลซ่า ‎เราขายชุดให้มนุษย์ผู้หญิง
‎- ถอดเลย ‎- หรือถ้าเปลี่ยนสีให้ดีกว่านี้
‎คุณไม่มีสิทธิ์พูด
‎โจล แบบพวกนี้ไม่ได้เรื่อง นายเองก็ต้องดูออก
‎- ขอโทษครับ ‎- ไม่ ไม่ต้องขอโทษ แต่ทำให้ดีขึ้น
‎ฮาลสตัน ขอที นายโมโหตัวเอง ‎แต่เอาไปลงกับเด็ก
‎ฉันทำทั้งแบรนด์คนเดียวไม่ได้นะ ทุกคน
‎ไม่ได้จ้างมาแล้วต้องมาทำทุกอย่างเอง
‎- ตอนนี้เป็นอย่างนั้น! ‎- พักกันสักนิดดีไหม
‎เพราะเราไม่มีเวลา
‎ไม่มีแบบชุดไหนที่ฉันจะยอมติดชื่อตัวเอง ไม่มีเลย
‎โคตรขายขี้หน้า
‎เทรนช์โค้ตกันฝนหนังกลับอยู่ไหน
‎อ้อ เดี๋ยวนะครับ
‎เกิดอะไรขึ้น
‎ก็งี่เง่านิดหน่อย พอดีวันนี้ฝนตก
‎ใครใส่ออกไปตากฝน
‎มันเป็นเสื้อโค้ตกันฝน ฮาลสตัน
‎ผมใส่เอง
‎ปรากฏว่าหนังกลับมันไม่กันน้ำนะ
‎อย่างที่เห็น แบบนี้คงใช้ไม่ได้
‎แต่คัทติ้งสวยมากนะ ดูสิ
‎แค่ใช้ผ้าผิดประเภท แต่มาถูกทางแล้ว
‎ใช่ หนังกลับกันน้ำไม่ได้
‎แต่มาถูกทางแล้ว
‎คนอื่นไม่ทำกัน ฉันอยากได้…
‎ความรู้สึกนั้น
‎ทุกคนรู้ว่าหนังกลับกันน้ำไม่ได้
‎ผมรู้ ฮาลสตัน ผมขอโทษ
‎ชูมัคเกอร์ นายเป็นหุ้นส่วนรองใช่ไหม
‎- นั่นตำแหน่งนาย ‎- ใช่
‎นายคิดว่าตอนนี้ทำตัวสมกับตำแหน่งไหม
‎เป็นคำถามง่ายๆ นะ
‎นายทำตัวสมกับตำแหน่งหุ้นส่วนรองรึเปล่า
‎ตอนนี้
‎ไม่
‎แม่งเอ๊ย
‎ฮาลสตัน
‎ให้ตาย
‎ขอโทษ ผมนึกว่าล็อกแล้ว โทษที
‎ทำอะไรอยู่
‎ผมแค่นั่งพักสงบจิตสงบใจนิดเดียว
‎ไม่ นายทำอะไรกันแน่
‎ใช้เฮโรอีนเหรอ
‎เปล่า แค่ยาม้า
‎นี่ใช้ยาบ่อยแค่ไหน
‎ไม่… ผม… ไม่รู้สิ ก็ทุก…
‎ทุกวันเหรอ
‎ไม่ ไม่ได้ใช้ตลอด
‎ฉีดยาม้าทุกวันเลยเหรอ
‎ใช่
‎ใช่ครับ
‎ก็งานท่วมหัวขนาดนี้ มัน…
‎แปลว่าเพิ่งเริ่มใช้ยาตอนมาทำงานกับฉันเหรอ
‎เปล่า
‎ผมทำงี้มานานแล้ว
‎มันช่วยให้มีสมาธิ ‎ช่วยสร้างอารมณ์เพิ่มความมั่นใจ
‎ฉันต้องช่วยอะไรไหม ต้องพาไปเลิกยารึเปล่า
‎ฉันต้องกังวลไหม
‎ไม่ต้อง
‎ไม่รู้เหมือนกัน
‎ผมไม่เหมาะกับที่นี่ใช่ไหมล่ะ
‎ฉันว่าเราทุกคน ‎เหมือนเรือน้อยลอยหลงกลางทะเล
‎เราทุกคนผ่านอะไรกันมาเยอะ
‎ทิ้งครอบครัวมา ‎ถูกตัดหางปล่อยวัดไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง
‎เป็นกลุ่มตัวประหลาดกับเควียร์ ‎กับสาวๆ ที่ยังไม่โตเต็มวัย
‎นายเหมาะกับที่นี่แล้วล่ะ
‎นายเก่งมากนะ โจล ‎แต่ตอนนี้เรากำลังเดิมพันสูงมาก
‎ฉันว่านายก็เข้าใจอยู่
‎ถ้ายังอยากทำงานกับฉันต่อ นายต้องเลิกยา
‎ผมอยาก คือว่าผมจะเลิก
‎ก็แค่…
‎เวลาคุณจิตหลุดด่าผมเรื่องแบบชุด…
‎ถ้าเลิกใช้ยาม้า
‎ฉันจะเลิกด่า
‎โอเค
‎- โอเคไหม ‎- โอเค
‎ฮาลสตัน
‎ผมมีของที่อยากเอาให้คุณดู
‎ก่อนนี้ไม่เอาให้ดูเพราะคิดว่าคุณจะโมโห
‎แต่มันอาจจะดีก็ได้
‎ทำยังไงน่ะ
‎ก็ทำในครัวที่บ้าน
‎- มัดย้อมบนเตาแก๊สเลย ‎- โห ชอบมาก
‎ไม่มีใครทำแบบนี้ด้วย
‎นำสมัย เร้าอารมณ์
‎ช่วยหาจุดศูนย์กลางผ้าหน่อย
‎โอเค ปูเลย
‎ขอกรรไกรหน่อย ใครก็ได้
‎ขอบคุณ โจ
‎เอลซ่า มาเร็ว
‎ทีนี้
‎ปล่อยก่อน
‎เริ่มเข้าเค้าละ
‎โจล เอาหมุดตรึงขอบนี้หน่อย
‎แล้วตรึงขอบสองฝั่งเข้าด้วยกัน ‎เป็นเส้นทแยงมุมลงไปเลย
‎เอายาวแค่ไหนดี โจ
‎ยาวหน่อยดีไหม
‎ยกขอบขึ้นอีกนิดดีกว่า
‎ได้ ขอดูก่อน
‎เอาละ
‎สวยจริง
‎มีอะไรผิดไปสักอย่าง
‎ทรงผมไง
‎จบข่าว
‎นั่นแหละ
‎ทีนี้ เดินจ้ะ
‎ขอบคุณทุกคนครับ
‎โอ๊ย ท่าทางเขาจะชอบกันนะ
‎แม่ง
‎- ฮาลสตัน คำวิจารณ์ก็ไม่แย่ ‎- แต่ก็ไม่ดี
‎ไม่ อันนี้ดี
‎ฟังสิ "สง่างามโดยไม่ต้องพยายาม
‎ฮาลสตันเป็นเสียงใหม่ที่น่าตื่นเต้น ‎ในวงการแฟชั่นสตรี"
‎อ้อ…
‎"ลุคในคอลเลคชั่นนี้ ‎ก้ำกึ่งว่าด้นสดหรือประดิษฐ์คิดมาอย่างดี"
‎อ้าว จะเอาไงแน่ เบอร์นาดีน มอร์ริส ‎เหมือนด้นสดหรือคิดมาอย่างดี
‎บทนี้เขียนว่า
‎"ถ้าคุณไม่สาว คุณก็แก่" ฮาลสตันกล่าว
‎นั่นมันไม่ได้ดีหรือแย่เลย ก็แค่อ้างคำพูด
‎เขาไม่มีสิทธิ์พูดอะไรเลยนะ
‎คอลเลคชั่นไม่รุ่งจนกว่าจะมีคนสั่งชุด
‎มีคนสั่งมากี่คนแล้ว โจล
‎ไม่ค่อยมี
‎ถูกต้อง ศูนย์ ซึ่งก็คือไม่ค่อยมี
‎งั้นก็ทำคอลเลคชั่นต่อไป
‎พูดอะไร ไม่มีคอลเลคชั่นต่อไปแล้ว
‎นี่มันสุดทางแล้ว เราเป็นหนี้อยู่สองแสน
‎ไม่ได้จ่ายค่าเช่าด้วย ‎อีกสองสัปดาห์เขาจะตัดไฟหมดแล้ว
‎ถ้าจะพูดเรื่องเงิน จ่ายค่ากล้วยไม้น้อยลงก็คงดี
‎นั่นพลาดเป้าของสิ่งที่ฉันพูดไปเลยนะ
‎กล้วยไม้เป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการคิด
‎มาตั้งงบค่าแรงบันดาลใจไม่ได้
‎ฉันรับเอง
‎ฮัลโหล ฮาลสตันจำกัดค่ะ
‎ทำไมผมขึ้นเสียงทีไรเขาต้องเดินหนีทุกที
‎- ผมก้าวร้าวขนาดนั้นเลยเหรอ ‎- อยากให้ตอบจริงๆ เหรอ
‎- ฮาลสตัน ‎- ใครโทรมา มีเงินรึเปล่า
‎ฮัลโหล
‎อ้าว ดีฮะ
‎นายลืมกดชักโครก
‎ก็เพราะ…
‎ขอโทษครับ
‎มานี่
‎เราตกลงกันไว้แล้ว
‎ฉันเจอแรงกดดันมากเกินกว่าจะมีขี้ยาในทีมได้
‎แค่นี้ก็เครียดมากแล้ว
‎ผมรู้ คุณรับมือไหวได้ยังไง
‎เพราะเราต้องการแค่คนคนเดียว
‎สาวสังคมคนเดียวที่จะพลิกเปลี่ยนทุกอย่าง
‎ถ้าฉันทำให้คนที่ใช่ยอมใส่ชุดที่ฉันออกแบบได้
‎ชุดนั้นก็จะไปอยู่บนตัวผู้หญิงทุกคนในอเมริกา
‎แค่คำว่า "ใช่" คำเดียว
‎จากสาวสังคมชั้นสูงที่สุดในนิวยอร์กซิตี้
‎แล้วฉันก็เพิ่งวางสายจากคนคนนั้น
‎เบ๊บ เพลีย์เพิ่งโทรมา ‎เธออยากดูคอลเลคชั่นของเรา
‎เบ๊บ เพลีย์ พูดจริงเหรอ
‎จริง ทีนี้ก็ไปดึงสติตัวเองซะ
‎ไม่ ผมไม่ได้พูดงั้นนะ เปล่า
‎เปล่า แค่มาส่งอาหาร
‎คือผมรักไลซ่า คุณก็รู้ว่ารัก
‎แต่ผมคงทนนั่งฟังเพลง ‎"ไลซ่าสระ 'ไอ'" อีกรอบไม่ไหว
‎ใช่ไหม โอเคนะ ที่รัก จะปล่อยไปละ
‎บายจ้ะ
‎ถามอะไรหน่อยได้ไหม
‎เกิดอะไรขึ้น
‎หมายความว่าไง
‎สองสามอาทิตย์มานี้ผมไม่เห็นคุณยิ้มเลย
‎คุณเปลี่ยนวิธีการแต่งตัว กระทั่งวิธีพูดยังเปลี่ยน
‎ผมเป็นอะไรให้คุณได้มากกว่านี้
‎แบบนี้ไม่ดีแล้วเหรอ
‎เปล่า ก็แค่ว่าผม…
‎เราเจอกันอาทิตย์ละสองสามคืนใช่ไหม
‎แต่ผมยังรู้สึกว่าผมไม่ได้รู้จักคุณจริงๆ เลย
‎แค่นั้นแหละ ผมอยากรู้จักคุณ
‎ผมว่าคุณรู้จักผมดีมากนะ เอ็ด
‎"ผมว่าคุณรู้จักผมดีมากนะ เอ็ด" ‎ทำเสียงแบบนั้นทำไมกัน
‎- เสียงอะไร ‎- เสียงแบบนั้นน่ะ
‎คุณมาจากอินเดียนา ‎นี่เหมือนคุณกำลังเลียนแบบใครก็ไม่รู้
‎เปล่านะ
‎พูดแบบนี้ผมถือนะ ผมเป็นคนแบบนี้มาตลอด
‎ถ้าจะมีใครในห้องนี้ที่เปลี่ยนไปก็คุณนั่นแหละ
‎- ผมเหรอ ‎- ใช่ ผมทำให้คุณขาดความมั่นใจ
‎ความทะเยอทะยานของผม
‎เมื่อก่อนไม่มีปัญหา แต่เห็นๆ อยู่ว่าตอนนี้มีแล้ว
‎มองหาจุดมาติติงกัน ‎เปลี่ยนเสียงเนี่ยนะ ให้ตาย
‎งั้นก็ได้
‎ผมไม่อยากทะเลาะด้วย
‎ไม่อยากเหมือนกัน
‎ผมว่าจะเข้านอนแล้ว
‎โอเค
‎ผมอยากนอนคนเดียว
‎สวยจริง
‎ทึ่งเลยละ ที่จริง
‎แต่แบบนี้ใส่ทุกวันไม่ได้
‎อยากได้ชุดที่ใส่ทุกวันเหรอครับ
‎งั้นผมจะโชว์ชุดที่กำลังทำอยู่
‎เอลซ่า
‎ผมเรียกว่าอัลตร้าสเวด
‎ตอนแรกผมใช้หนังกลับเยอะมากเพราะชอบ
‎แต่แค่เอาไปใส่กลางฝนก็พังแล้ว
‎ผมก็เลยนึกขึ้นมาได้ว่าน่าจะทำผ้าเองไปเลย
‎นี่เป็นผ้าสังเคราะห์แบบใหม่
‎โยนใส่เครื่องซักผ้าก็ได้ แต่งขึ้นให้หรูก็ได้
‎สวมไปทานมื้อกลางวัน ‎หรือไปส่งลูกที่โรงเรียนก็ได้
‎ทั้งเซ็กซี่ สวมสบาย
‎นี่คืออิสรภาพ
‎ขอทุกสีอย่างละตัวค่ะ
‎(สร้างจากหนังสือ ซิมพลี ฮาลสตัน ‎โดยสตีเวน เกนส์)
‎คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม