- Co to było? - Nic.
- Podpowiedz. - Żadnych podpowiedzi.
Dojeżdżamy.
Ściągam to.
Nie. Lubisz niespodzianki.
Lubię. Te, o których wiem.
Spodoba ci się.
Daję słowo.
Widok już mnie urzekł.
To tutaj.
Ostrożnie.
Nic nie widzę.
Idź przed siebie. Stań.
Zdejmujemy.
I już.
Żartujesz?
Ale jak? Nie wiedziałam, że otworzyli.
Udało się nas wpisać na wieczór otwarcia.
Stosownie wyglądam?
Jak milion dolców.
Chodź.
Nie kradnij monet z fontanny.
To przynosi pecha.
- Przepraszam. - Znikaj.
Uśmiech.
- Pani bilet. - Dziękuję.
- Dzień dobry. Może zdjęcie? - Dziękuję.
Proszę patrzeć pod nogi.
Wchodzą państwo?
Pojedziemy następną.
Zmieszczą się państwo.
Dzięki.
I w górę.
Proszę wybaczyć.
Przepraszam. Czasem tak ma.
MAKSYMALNY UDŹWIG OŚMIORO DOROSŁYCH
Garść ciekawostek na temat wieży Sky View.
Ma 150 metrów i waży ponad dziewięć tysięcy ton.
Zbudowano ją ze stali, żelbetu i szkła.
Dodatkowo imponuje to, że cały projekt
ukończono pięć miesięcy przed terminem.
To na pewno dobrze?
Nie mówiłem?
- Elegancko. - Tak?
W czym mogę pomóc?
Mamy rezerwację. Campbell.
Przykro mi, ale restauracja jest dziś przepełniona.
Nie ugościmy państwa.
Proszę przejść. Dziękuję bardzo.
Ustaliłem to z Jakiem. Jest gdzieś? Porozmawiam...
Zwolniliśmy go rano. Bardzo dziękuję.
- W czym rzecz? - Sekundę.
Jest pan tu bardzo ważny, może mnie pan wyratuje...
Proszę.
Serce mi się kraje. Ale niestety nie mam jak.
Proszę przejść...
Pan Fuller! Jak miło. Mamy dla państwa świetny stolik.
Dziękuję. Tędy.
- Chodź do baru. - Co?
Jakby nigdy nic.
Spójrz na ten widok.
Co ci?
Nie.
Masz lęk wysokości.
Proszę? Nie. Po prostu...
Nie stałam nigdy tak wysoko.
Tak mi przykro. Wieczór nie wypalił. Miał być idealny.
Jest idealny.
Bo jestem z tobą.
Nie boli?
- Przeżyję. - Na pewno?
Patrz, darmowy szampan.
Czyli mój ulubiony.
Już przynoszę.
- Mam. - Zaraz wracam.
Przepraszam. Gdzie jest damska?
Za parkietem.
Dziękuję. Wracamy za chwilę.
Cześć, skarbie.
Dobrze się pani czuje?
Tak. Dziękuję.
Który to miesiąc?
Słucham?
Nie. Nie jestem...
Nie wiem dokładnie. Pierwszy albo drugi.
Cudowna wiadomość.
Prawda?
Jeszcze nie powiedziałam chłopakowi.
Kocha panią?
Tak.
Więc nie odejdzie.
- Dziękuję. - Drobiazg.
Pa.
Niedługo kończymy.
Dobrze.
Tu jesteś.
Dobrze się czujesz?
Tak.
Chyba tak.
Chodź.
Przewietrzymy się.
- Muszę... - Chciałem...
Najpierw ty.
Chciałem przy kolacji, ale skoro mamy taki widok...
Nie rzucaj jej. Jeszcze kogoś zabijesz.
Przepraszam. Oczywiście.
Grubas.
Te ostatnie lata
były autentycznie jak ze snu.
I to dzięki tobie.
Iris, chcę spędzić z tobą resztę życia.
Znaczy, że z nami?
Co?
Przepraszam.
Ja...
Jestem szczęściarzem.
Co? Nie jesteś zły?
Żartujesz? Nie, wspaniale.
- Naprawdę? - Założymy rodzinę.
Wyjdziesz za mnie?
Tak.
- Za ciasny? - Idealny.
Uczcijmy to.
Daj rękę. Podciągnij się.
Czekaj.
Nie podchodź.
Czekaj. Pomocy!
Paul. Złap mnie za rękę!
Nie!
Wszyscy na schody!
Z drogi! Dzieci przodem!
Gęsiego!
Do windy!
Przepraszam. Zasłania pani panel.
Przejdź!
- Wpuść mnie. - Proszę się cofnąć.
I tak jest nas za dużo!
Przejdź, na Boga!
Wpuść mnie!
Pomocy! Proszę!
Złap się mnie!
Złap się!
Pomocy!
Ratunku!
Chodź do mnie.
Cóż...
Wiem, że mnożenie wektorów jest straszne, ale nie aż tak.
To tyle na dziś.
Po weekendzie powtarzamy materiał.
Pani Reyes.
Na słowo.
Dobrze.
Założymy rodzinę.
Nie rzucaj jej. Jeszcze kogoś zabijesz.
Wszyscy na schody!
Ten sen mnie wykończy.
Mnie też.
Co noc, Stef. W ogóle nie śpię.
Kurde, przepraszam.
Mogę ci coś powiedzieć?
Jasne, co jest?
Ta kobieta z mojego snu. Ma na imię Iris.
No tak.
Jak moja babcia.
To chyba ona mi się śni.
Poważnie?
Tak. Tyle że jej nie poznałam.
Nie wiem, czy żyje.
W takim razie
albo sprawdzisz, jak to było z babcią, i może sen przestanie cię męczyć,
albo zostaniesz i serio umrzesz we śnie.
Bo cię zabiję.
Przykro mi.
- Jasne. Spoko. - Kocham.
Ja ciebie też.
- Jedź do domu. - Dobra.
Po cichu.
- Jest i ona. - Cześć, tato.
Witaj w domu. Cieszę się, że przyjechałaś.
- Ja też. - Tęskniłem.
Wiem.
Świetnie cię widzieć.
- Dziękuję. - Wezmę.
Wybacz. Charlie zajął twój pokój, a ja wrzuciłem papiery do jego,
więc śpisz na kanapie. Może być?
Jasne. Żaden problem.
Mamy nadal to pudło z rzeczami mamy?
Były w nim zdjęcia, notes z adresami
i numerami telefonów.
Po co ci on?
Bez powodu. Kojarzę, że gdzieś się walał.
Stefani, co jest?
Powiesz, że dziwnie się zachowuję,
ale muszę znaleźć mamę mamy, Iris.
Fakt. To dziwne.
Wiesz, wywaliłem te pudła po tym, jak mama odeszła.
Cześć, Charlie.
„Cześć, Stef. Co słychać? Miło cię widzieć”.
Ta, jasne.
Jadę do kuzynów.
Teraz? Twoja siostra przyjechała.
- Mam plany. - Zawiozę cię.
- Też chcę do nich zajrzeć. - Nie trzeba.
Jak już u nich będziesz, nie wypytuj wuja Howarda o Iris.
Pewnie. Nie będę.
Dobra.
- Pa. Kocham cię. - Ja ciebie też.
Charlie?
Charlie. Wyjmiesz słuchawki?
Stef.
Chcę pogadać. Co ci nie pasuje?
Z czym?
W ogóle się nie odzywasz.
Po co przyjechałaś?
Wpadasz tylko na święta.
Muszę ci coś powiedzieć.
Ale daj słowo, że nie powiesz tacie.
Zaciążyłaś?
Nie, nie zaciążyłam.
- A ja wiem? - Skąd to?
Jesteś na studiach.
Obiecasz, że nie wygadasz tacie?
- Ja miałbym wygadać? - Mówię serio.
Dobra.
Mam warunek na uczelni.
Co? Nie śmiej się. Jeśli nie poprawię ocen...
To dla mnie wielka chwila. Mam z tego bekę.
Same piątki. Przewodnicząca.
Panna Wyróżniona zawala szkołę.
Jeśli nie poprawię ocen, stracę stypendium.
Do bani. Przykro mi.
Co się stało?
Nie mogę spać.
Zamykam oczy i wraca ten sam koszmar z Iris.
Z naszą babcią. Nie wiem.
Musi coś oznaczać.
Czy ja wiem?
Śnią mi się dziwne rzeczy.
Wczoraj, że zjadł mnie hot dog.
- Co? - Hot dog mnie zjadał.
Spoko.
Stary, mógłbyś cokolwiek zrobić?
- Luz. Znajdziemy go. - Rusz się.
Nie mogę zatrzymać. Gram po sieci. Powaga?
- Muszę zajrzeć. - Odpierdol się.
- Co było ostatnio? - Gram rankingowo.
- Co jest? - Nie mogę znaleźć Paca.
Mordo, znowu?
A Paco to kto?
Nie wierzę. Kuzynka!
Pomożesz nam szukać?
Tylko patrz, gdzie stajesz.
Jasne. Ale najpierw pogadam z waszym tatą.
Po chuj wróciłaś?
Może wylecieć z uczelni.
- Charlie. - Witamy w klubie.
- Erik, szukałeś? - Na górze nie ma.
Ale na dole ktoś jest.
- Cześć, Julia. - Co nowego?
- Charlie! - Jules!
Mój mały Romeo. Zaprosiłeś Jenny na bal?
- Zgodziła się. - Chwila. Czekaj.
Co za Jenny?
Z kursu dla ratowników.
Ratownik wodny? Nie wiedziałam, że robisz kurs.
- Nie mówiłeś. - Co zakładasz?
Coś stonowanego.
Czarna marynarka, ale z fajną muchą.
Stef! Stefani! Boże!
- Cześć, skarbie. - Cześć, ciociu.
- Na długo wpadłaś? - Nie.
Jest wujek Howard?
Za domem. Pójdę po niego.
Howard. Stefani przyjechała. Chodź.
Świetnie!
Mizernie wyglądasz. Coś nie tak?
Stef! No proszę!
Chodź tu.
Kochanie. Jak dobrze cię widzieć.
Głodna? Będę robił lunch.
Niezbyt. Wpadłam pogadać o twojej mamie, Iris.
- Wiem, że nie lubisz. - Nie ma o czym mówić.
Dzieciaki, lunch!
Męczy mnie powracający koszmar, w którym się pojawia.
Słonko, to pewnie przez stres. Zacznij brać melatoninę.
Tylko że śni mi się prawdziwe miejsce
sprzed 50 lat. Restauracja o nazwie Sky View.
Kojarzycie ją.
Iris wam opowiadała?
Co powiedziała? Cokolwiek? Może gdybym z nią pogadała...
Z kim?
Stef śni się babcia Iris.
- Psychobabka? - Myślałam, że nie żyje.
Dla nas jest trupem.
Iris Campbell cierpi na poważne zaburzenia. Tyle w temacie.
Może jak z nią pogadam, uwolnię się od tych snów?
Odpuść.
Nie łapię. Co takiego się stało?
Przez nią twojej matce odbiło.
- Co? - Nie chcę
o tym rozmawiać.
Wujku, proszę. Muszę się dowiedzieć.
Stefi.
Po śmierci naszego ojca
Iris zwariowała.
Nie puszczała nas do szkoły. Zamykała nas w domu.
Opowiadała, że umrzemy w makabrycznych okolicznościach.
Jej stan tak się pogorszył,
że władze odebrały jej twoją matkę i mnie.
Ale to nie wystarczyło. Namierzyła nasze rodziny
i po narodzinach dzieci, przysyłała nam listy,
w każdym klepsydry i zatrważające zdjęcia zwłok.
Musieliśmy się przeprowadzić.
Macie jeszcze te listy?
Stefi.
Posłuchaj.
Ta kobieta jest chora i niebezpieczna.
Dla własnego dobra i bezpieczeństwa
nie zbliżaj się do niej.
Znalazłem Paca!
Bogu dzięki!
Na pewno chciałby wrócić do salonu.
- Był w spiżarce. - Chodźcie.
Jak się tam dostał?
Pomóż mi.
Słyszałaś wujka. Daj spokój.
Nie rozumiesz.
Życie mi się wali przez ten sen.
Żeby tylko. Czuję, że tracę rozum.
Ty jedna możesz mi pomóc.
Howard mi nie wybaczy, jeśli cię skontaktuję z Iris.
Proszę cię.
Co by nie było,
nie zaglądaj do dolnej szuflady w kredensie w jadalni.
TEREN PRYWATNY WSTĘP WZBRONIONY
Witam.
Ja do Iris Campbell.
Nie widziałaś tabliczek?
Widziałam. Tak, ale...
To wypierdalaj. Goście won.
Jestem twoją wnuczką.
Stefani.
Wyjmij wszystko z kieszeni. Telefon, klucze.
Nie jestem niebezpieczna.
Nie ciebie się boję.
Wejdź powoli.
Zamknij drzwi. Szybko!
Ani kroku.
Boże.
To naprawdę ty.
Podobna do matki.
Cześć. Jestem Stefani.
Stój. Nie ruszaj się.
Dopóki nie pozwolę.
Chcesz mnie podejść?
Żebym opuściła gardę.
Proszę. Śmiało.
Siadaj.
Usiądź.
Tak dobrze.
Co u Darlene?
Mama ma się dobrze?
Nie. Nie wiem.
Odeszła, jak miałam 10 lat. Nie widujemy się z nią.
Czytałaś moje listy. Dlatego przyjechałaś?
Nie.
Przyjechałam, bo śni mi się Sky View.
- Co? - Tak.
Co noc, od dwóch miesięcy. Ten sam sen.
Jesteście na randce, parkiet pęka,
dochodzi do wybuchu, a potem...
Upadek. I śmierć.
Tak. Wszyscy umierają.
To nie był zwykły sen.
To była moja wizja.
Lata temu, w Sky View,
ujrzałam przyszłość
i plany Śmierci.
Chciałem przy kolacji, ale skoro mamy taki widok...
Nie rzucaj jej. Jeszcze kogoś zabijesz.
Przepraszam. Oczywiście.
Grubas.
Te ostatnie lata były autentycznie jak ze snu.
I to dzięki tobie.
Nie, nie.
Tak nie może być.
Nie przyjmujesz?
Wszyscy umrą.
Nie, budynek się zawali.
Naprawdę?
- Moneta. - Iris?
- Oddawaj. - Weź, paniusiu!
- Dawaj. - Co robisz?
Kurwa, co z tobą nie tak?
Iris?
Z drogi!
Stop muzyka!
Zejdźcie z parkietu!
Szkło zaraz pęknie.
- Schodzimy! - Proszę pani.
Czekaj. Nie. Zejdźcie z parkietu!
- Iris. - Schodźcie!
Schodźcie!
Uratowałam wiele osób.
Osób, które miały nie przeżyć.
Restaurację wkrótce zamknięto.
Oświadczono, że wymaga poprawek.
Ale więcej jej nie otwarto.
Koniec końców ją rozebrano.
Zaraz, zapobiegłaś tragedii.
Tak.
Ale Śmierć nie lubi, gdy jej się krzyżuje plany.
Na przestrzeni lat wracała i zabijała kolejnych ocalałych.
W tym mojego Paula.
Moment. Przepraszam. Mówisz, że Śmierć wracała?
Nieustępliwa z niej sucz.
Będzie próbować do skutku,
ale nauczyłam się to przewidywać.
Każde jej posunięcie.
Całe lata ją powstrzymywałam.
Ale mnie dopadła. Mam raka.
- Dasz wiarę? - Przykro mi.
Dwa miesiące temu mnie zdiagnozowali.
Wtedy zaczął mnie nękać ten sen.
Widzisz? To znak.
Ale czemu śni mi się twoja wizja?
Może przez raka przekazałam ci zdolności?
Może los ma pokrętne poczucie humoru? Cholera wie.
Ważne jest to, że kiedy wszechświat mówi, należy uważnie słuchać.
Widzę cię, gnido.
- Do kogo mówisz? - Do Śmierci.
Myśli, że straciłam czujność.
Nauczę cię wszystkiego, co tu jest.
Nauka podstaw trochę potrwa, więc musisz tu zostać.
- Tu? - Świat jest niebezpieczny.
Nie wychodzę od 20 lat. Tu nic nam nie grozi.
Widzisz?
Tak.
Moje badania.
Dzieło mojego życia.
Przykro mi. Nie mogę zostać.
Muszę wracać na uczelnię. Ale zajrzę jeszcze.
Nie, jestem chora. Nie dożyję. Nie możesz wyjechać.
Nie widzisz? Śmierć idzie po naszą rodzinę.
Nie wierzysz mi.
Nie. Pomyliłam się.
To chyba był tylko sen.
Zaczekaj. Chociaż weź notatnik.
Stefani!
Stefani. Stój.
Niepotrzebnie przyjechałam.
Ten notatnik to koło ratunkowe.
Dowiesz się z niego, jak ochronić rodzinę.
Dalej mi nie wierzysz.
Cofnij się.
Co? Dlaczego?
Zobaczysz, to uwierzysz.
Stef. Jej twarz serio rozerwało ci przed oczami?
Erik. Zejdź z niej.
Sorki. Ciekawość mnie zżera.
Cześć. Trzymasz się?
Przepraszam, wujku.
Miałeś co do Iris rację. Było nie jechać.
Nie masz za co przepraszać.
Przykro mi, że przez to przeszłaś.
Coś mi zdążyła powiedzieć. Że Śmierć idzie po naszą rodzinę.
Wariactwo, nie?
Boże drogi.
Nie do wiary.
Wysłałem e-maila. Nie spodziewałem się jej.
Chodźcie.
To mama?
Tak.
Darlene!
- Wrócę później. - Nie wygłupiaj się. Chodź.
Wysiądź. Chodź.
Zajrzy na grilla?
Stef. Zaczekaj.
Jak jedzie do domu wujka, to ja nie. Wrócisz z tatą.
Nie pogadasz z nią?
Przestań.
Inaczej ją zapamiętałeś.
Daj jej szansę.
Bo? Zostawiła nas, a teraz zjawia się
po tylu latach, jakby nigdy nic?
Racja. Kto tak robi? Nie?
Zaraz. Co?
Nic. Nieważne.
Nie. Co to ma znaczyć?
Tyle razy do ciebie dzwoniłem. Na marne.
Julia to samo. Nie gadasz z przyjaciółką.
Przepraszam cię.
Nie miałam do tego głowy przez ten koszmar.
A wcześniej? Tak jest od twojego wyjazdu.
Wściekasz się na mamę, ale ciebie też nie było.
Nie jestem jak ona.
Jasne?
Nie jestem stuknięta.
Racja. Nie jesteś stuknięta.
Ty masz wywalone.
DO: PROFESOR LEO TEMAT: ŚMIERĆ W RODZINIE
O właśnie. Uwaga na drzazgi.
Jest i ona!
Cieszę się, że przyjechałaś.
Nie spodziewałem się.
Dzięki za zaproszenie.
Nie ma za co. Wchodź.
Ferajna. Zbierzcie się.
- Upiekłam ciastka. - Świetnie.
- Mogę? - Oczywiście.
Z masłem orzechowym?
Tak.
Chcesz mi zabić brata?
- Bobby jest uczulony. - Właśnie.
Zapomniałam. Przepraszam.
Najważniejsze, że jesteś.
Barman Bobby! Drinki dla wszystkich.
Bliscy. Nie wybieramy ich sobie,
trzeba kochać tych, których się ma.
Nasza matka
do śmierci żyła w samotności.
Niech jej śmierć przypomina nam wszystkim,
żeby cieszyć się życiem i spędzać wspólnie czas.
Bo straconego nie odzyskamy.
Kocham was.
Wypijmy za to. Zdrowie.
Mocne.
Co tu wlałeś?
Julia? Jules.
Dobrze się czujesz?
Boże. W moim pływał robal.
Bonusowe białko.
Działasz?
- Wyjmę. - Nie sądzę.
Wychodzi.
Będę pracował jako ratownik.
- Świetnie. - Wiem.
Charlie!
Właź!
- Erik! - Grill odpalony.
Mogę się przysiąść?
Klapnij. Odpręż się.
O to chodzi.
Ładnie się urządziliście.
Chciałem, żeby dzieci były szczęśliwe.
Nie tak, jak niektóre.
Nie mówisz chyba o nas?
Mieliśmy fajnie.
Spójrz na mnie. Mam życie... jak w Madrycie.
Tak.
Howard.
- Co? - Co to?
Na moje oko klucz do domu.
- Mamy wolny pokój. - Wiem.
Lepiej tak niż tułać się po camper parkach.
Kiepski pomysł.
Zawsze można spróbować drugi raz.
Przykro mi.
Beze mnie jest im lepiej.
Odbierz. No już.
- Wybijesz mnie? - Ty mnie.
UWAGA
NIEBEZPIECZEŃSTWO
Tato! Zrób salto!
- Co? Nie. - Chodź, wujek.
- Idź. - Howard!
Pomóż mu.
Dziękuję.
I już.
Robię. Patrzcie.
Czekaj! Nie skacz!
Nieźle, ciociu.
Dobra, to robię.
- Spoko. - Dajemy.
- Odejdź od krawędzi. - Rób.
- Jak na studiach. - Ładnie.
- Widzisz to, mamo? - Uważaj.
Nie wyciągniesz.
Kantujesz!
Cześć, Stefi!
- Dojechałaś. - Stefani.
Cieszę się, że jesteś.
Podziwiaj mistrzynię.
Rodzinka w komplecie!
W porządku. Nic mi nie jest.
To dobrze.
Nic mi nie jest.
Już dobrze.
To nic takiego.
Pierwsze rzeczy przeminęły.
Nie będzie ni żałoby, ni trudu.
I otrze z ich oczu wszelką łzę.
I śmierci odtąd nie będzie.
OCALAŁY ZNALEZIONY PRZEZ J.B.
KIM JEST J.B.?
Co to ma być?
Więc tak.
Znalazłam je w notatniku Iris.
Klepsydry i artykuły poświęcone ludziom obecnym w Sky View
tego wieczoru, kiedy Iris miała wizję.
Każda z tych osób zginęła w dziwnych okolicznościach.
Mało tego. Umarły w tej samej kolejności, co w wizji Iris.
Tamtego wieczoru miały zginąć setki osób, ale Iris zapobiegła tragedii.
Dlatego Śmierć wracała po nie, jedna po drugiej.
A że było aż tylu ocalałych, dopadnięcie ich ciągnęło się latami.
Aż doszło do Iris.
W wizji umarła jako ostatnia.
Ona i chłopczyk.
Przygotowała się.
Sama powstrzymywała Śmierć przez kilka dekad.
Stefani, skarbie, nie pora na wywody.
To nie ma z nami nic wspólnego.
- Nie. - Po co to?
Właśnie tu o nas chodzi.
Ponieważ Śmierć tak długo tropiła ocalałych,
zdążyli założyć rodziny.
Które miały nie istnieć.
Więc Śmierć je zabrała.
Nie rozumiecie?
Śmierć po nas idzie, bo nie powinniśmy się urodzić.
Czyli że wszyscy jesteśmy na liście do odstrzału?
- Przestań. - Tak sugeruje.
Tacie i cioci nic nie grozi, nie są spokrewnieni z Iris.
Patrząc na schemat...
Śmierć kieruje się wiekiem.
Wuj był najstarszy, więc zacznie od jego rodziny.
- Erik, jesteś następny. - Wal się na ryj.
Potem przyjdzie po Julię i Bobby'ego.
I przejdzie na naszą stronę. W kolejności: Darlene, ja i Charlie.
Charlie.
Wierzysz w to?
Sam nie wiem.
Porąbana sprawa.
Robisz ze śmierci ojca jakąś posraną teorię spiskową.
- Co z tobą? - Nie.
- To nie teoria spiskowa. - Wystarczy.
- Umrzemy. - Dość.
Dłużej tego nie wytrzymam.
Ta rodzina dość się nacierpiała przez bełkot jednej wariatki.
Chwilkę. Ciociu.
- Słuchaj. - Zostaw to.
W zapiskach Iris jest wzmianka o osobie, która oszukała śmierć.
Stefani.
Erik. Zaczekaj.
- Martwię się o ciebie. - Przestań.
Ja to załatwię.
- Bobby. Jedziemy. - Brenda.
- Wybacz, nie wiedziałem. - Nie. Proszę.
Wierzysz mi?
- Przykro mi. - Julia.
Słuchaj, kocham cię.
Ale czasem cię nienawidzę.
Wiem, że z pozoru jest w tym sens.
Ale to się nie dzieje.
Jak możesz?
Wiem, że Iris ci to wytłumaczyła.
Nie pozwól, by przekonania babci zniszczyły ci życie,
tak jak mnie.
Dziękuję za radę, ale nie potrzebuję już mamy.
Szeroko.
Dobrze.
Poczujesz ukłucie. Gotowa?
Pięć, cztery, trzy,
dwa, jeden.
Brawo.
Lecę do klubu. Zamknij studio.
I wara od mojej gorzały.
Nie umawialiśmy się na zamykanie.
- Jasne. - Nie było o tym mowy!
Nie popłacz się.
A żebyś sczezł w piekle!
Kuźwa, uwierzysz?
Stary mi umarł. Przychodzę na zastępstwo, a ta menda każe mi zamykać.
Wiesz, co to jest?
Wiesz? Nietakt.
Nieważne, gotowe.
Dziękuję.
Dasz pięć gwiazdek? Lajka, suba i tak dalej?
ŚRODEK DEZYNFEKUJĄCY
W PORZĄDKU?
JEB SIĘ
JEB SIĘ. PRÓBUJĘ ZASNĄĆ.
SMUTNY MIX ERIKA
TATA
Cholera.
Kurwa, jak?
Odepnij się.
W dupę!
Szlag!
Charlie, budź się.
Charlie, wstawaj! Całą noc wydzwaniam do Erika.
Nie odbiera. Nie wiem, gdzie jest. Martwię się.
Nic mu nie jest.
Odzywał się do ciebie?
Jadę. Sprawdzę, co z nim.
Ty też jedziesz!
Poczta głosowa.
Od niego?
Kumpel pisze, że w nocy spłonął salon tatuażu.
Co?
Stef!
Chcesz mnie zabić?
Erik?
No jasne, to ty.
Stary!
Myśleliśmy, że spłonąłeś.
Żyję.
Nic ci nie jest? Martwiłam się.
Strażacy powiedzieli, że uratowała mnie skórzana kurtka.
Ledwo mnie liznęło.
Ale kurtkę szlag trafił.
- A to co? - Właśnie! Obczaj.
Znakowanko!
Odpał, nie?
Podoba się?
Pisałeś, że śpisz.
Bombardowałaś mnie jak stalkerka.
Nie łapię. Powinieneś umrzeć.
No tak. Jasne.
Albo, no wiesz, być może
Śmierć wcale nie idzie po naszą rodzinę?
To by było w chuj niedorzeczne.
Chryste! Szlag by go!
Albo jestem niezniszczalny.
- Co chcesz? - Chwila. Zatrzymaj się. Czekaj.
Śmierć cię nie zabiła, ale to nic nie znaczy.
Dalej od tej piły!
Nagle dostanie nóg? Tak będzie?
Może się przewrócić.
Dalej od tych dzieci.
Zaryzykuję.
Jak dzieciaki z piłką mają go zabić?
W sumie, nie wiem.
Piła się przewróci na gościa z dmuchawą,
ten dmuchnie dzieciakom w oczy i trafią Erika piłką w twarz.
Piłką w twarz?
Śmiertelny cios.
Będę ostrożniejszy.
Siema.
Co ci się stało?
Ponoć Śmierć mnie przypiekła.
- Paskudnie. - Dobrze jest.
Czekaj. Daj spojrzeć.
Nie podchodź do śmieciary.
- Do tej? - Stój!
- Boże. - Proszę cię.
- Do tej? - Posłuchaj.
- Jest taka piękna. - Przestań. Nie dotykaj.
Odsuń się. Przestań.
- Fajnie? - Mógłbyś?
Boże.
Erik znów kusi Śmierć. Co to będzie?
- Przestań! - Co to będzie?
- Nic. - Proszę cię.
- Co ty na to? - Staram się pomóc.
To mniej się staraj.
Szczerze, mamy dość twoich głupot.
- Możesz? - 1500. raz ci mówię,
w dupie mamy twoją kretyńską klątwę.
Skumaj to i daj nam spokój, bo Śmierć po nas nie idzie.
Julia!
Cholera.
Zatrzymaj się! Zatrzymaj!
Zatrzymaj!
Moja siostra wpadła do śmieci!
Pomocy!
Daj rękę!
Trzymam cię!
Nie jesteś następna.
- Pomocy! - Stań!
Stój!
Moja siostra jest w skrzyni!
- Tak mi przykro. - Tato.
Powinniśmy ci uwierzyć.
Nie.
Pochrzaniłam kolejność, Julia umarła przeze mnie.
Słuchajcie. Stała się rzecz traumatyczna i okropna.
- Nikt nie zawinił. - Proszę cię.
To moja wina.
Mamo, nie twoja.
Właśnie moja.
Pomyliłaś kolejność, dlatego że o czymś nie wiedziałaś.
Erik nie jest biologicznym synem Howarda.
Proszę? Co ty wygadujesz?
Stefani, nie wierzyłam ci, dlatego się nie przyznałam
i moja córeczka nie żyje.
Nie rozumiem. Miałaś romans?
Nie układało nam się z twoim ojcem,
ale dobrze wyszło, bo mam ciebie.
Kto jest moim prawdziwym ojcem?
Nieważne. Howard tak bardzo cię kochał.
Kto to jest?
Kto jest moim ojcem?
Jerry Fenbury.
Tak.
W mordę.
Nie. Ten zjeb, Jerry Fenbury?
Nie wiesz, przez co przechodziliśmy.
Dlatego chciał ze mną rzucać piłką?
Boże.
To znaczy, że skoro kolejność jest właściwa,
będę następny?
Musisz mi pomóc.
Chyba nie mogę.
Wydawało mi się, że tak...
Nie. Możesz.
Dokładnie przewidziałaś, co się stanie.
A kolejność? Nie miałaś informacji.
- Charlie. - Jak to, przewidziała?
Zobaczyła wszystko.
Piłę, dmuchawę, piłkę.
Jak elementy układanki. Ona je po prostu ułożyła.
- Rozumiesz? - Tak było?
Proszę cię. Nie zachęcaj jej.
Marty.
Wszystko jest w notesie Iris.
Działa jak równanie. Matematyczne.
Jeśli widzisz, co się z czym łączy, to może się udać.
Przestań. Dość już.
Zniszczyłaś tę rodzinę, odchodząc. Ale poradziliśmy sobie bez ciebie.
Błagam, nie niszcz dzieciom bardziej psychiki.
Tym razem to prawda.
Idę na spacer.
Przewietrzę się.
W pełni rozumiem,
że w przyszłości nie obejdziemy się bez terapii,
ale czy możemy się skupić na tym, że mamy wszyscy umrzeć?
Stef,
nie wspominałaś, że Iris
znała kogoś, kto oszukał śmierć?
Tak.
Gdzieś tutaj.
Napisała tak...
Tutaj. „Ocalały znaleziony przez J.B”.
Ale ani słowa o tym, kim jest albo był J.B.
Zaraz. Znam te inicjały.
Mama pisała do mnie listy.
Czasem wspominała o znajomym J.B. pracującym w szpitalu.
Szpital.
Szpital z River w nazwie.
Deep River. Peace River. Clear River.
- Hope River? - To ten!
Godzinę drogi od nas.
Jadę. Znajdę go i pogadam.
Jadę z tobą.
- Ja też. - Dobra, chodźmy.
Bobby...
Co?
Zostań z mamą. Będzie bezpieczniej.
Pierdolę! Żartujesz? Nie zostanę tu sam.
W trasie będzie zbyt niebezpiecznie.
Nie, czytałem Śmiertelne Notatki Babki.
Tam jest z tysiąc wariantów zgonu w domu.
Potknięcie na schodach, wywrotka na klozecie.
Nie wiem. Nie ma mowy. Nie zostaję.
Czekaj.
- Za szybko. - Dobra.
- Powolutku. - Otworzę auto.
- Charlie, tyły. - Już.
Ostrożnie. Schodek bywa śliski.
Chujozy, orzechy sprawdzone?
Proszę?
Kilka dni temu piekłaś ciastka z masłem orzechowym.
Jak biedak choćby tknie orzeszka,
gardło mu ściśnie mocniej niż...
Rozumiesz. Gdzie to masło?
- W szafce nad zlewem. - Dziękuję.
Strasznie cię przepraszam...
Właśnie.
Sektor czysty.
Dziękuję. Dobry z ciebie brat.
- Tu są orzeszki. - Co?
Głupek.
Dobre. Załapałem.
Wskakuj.
Będzie tylko gorzej.
Chrzanić. Czekaj. Jadę z tobą, brachu.
Ktoś cię musi chronić.
Tata dzwoni. Znowu.
Zmyśl wycieczkę z mamą.
Nie uwierzy.
Ale ugramy trochę czasu.
Dobra.
Dorwie nas Śmierć albo twój tata.
Wieszam tak, żeby je widzieć.
Mogłaś nas widywać na żywo,
ale luz, nie każdy chce być mamą.
Tak o mnie myślisz?
Że nie chciałam być mamą?
Wychowała mnie kobieta, która nauczyła mnie wypatrywać śmierci.
Myślałam, że to udźwignę, ale kiedy się urodziliście,
widziałam tylko setki wariantów śmierci twojej i Charliego.
Nie wypuszczałam was z domu.
Wściekałam się na was bez powodu.
Raz, patrząc na ciebie,
zobaczyłam wystraszoną dziewczynkę, którą sama kiedyś byłam.
Wiedziałam, że zostając, zniszczę ci życie.
Nie wiedziałam, czy robię dobrze.
Ale teraz was wesprę.
SZPITAL HOPE RIVER
Możesz przejść.
Będę tuż za tobą.
Widzisz, stary? Pilnujemy cię.
Recepcja jest tam.
TRWA AUTOPSJA
Cześć. Szukamy J.B.
Czyli kto szuka?
Na recepcji nam powiedziano, że tu będzie. To ty?
To będę ja.
William John Bludworth. Dla przyjaciół J.B.
Czekałem na ciebie, Stefani.
Charlie. Darlene.
Nie ma Howarda. Ani Julii.
Które z was jest następne?
Witam.
Współczuję straty Iris.
Wyjątkowa była z niej kobieta.
Skąd się znaliście?
Uratowała mi życie.
Kiedy?
W Sky View.
Matka wzięła mnie tamtego dnia do pracy.
Skarbie, w czasie występu musisz siedzieć w przedsionku.
Byłem tam z jednego powodu. Żeby, rzecz jasna, umrzeć.
Stop muzyka!
Zejdźcie z parkietu!
Szkło zaraz pęknie. Schodzimy!
Czekaj. Nie.
Iris!
Miałeś umrzeć ostatni. Byłeś tym chłopcem.
Zgadza się.
Cały ten czas
chroniła nie tylko naszą rodzinę, ale i ciebie.
Po latach mnie odnalazła.
Pomogła zobaczyć prawdę.
Wymienialiśmy się pomysłami. Pomogłem jej wzmocnić domek.
Zaprzyjaźniliśmy się.
Załatwiłem jej najlepszą opiekę medyczną, jaką mogłem.
Biorąc pod uwagę jej stan.
Napisała, że znalazłeś kogoś, kto oszukał Śmierć.
Tak.
Jak mamy to zrobić?
Są tylko dwa sposoby.
Zabić lub umrzeć.
Odbierając życie, zyskujecie czas tamtej osoby.
Co? Nikogo nie zabiję.
Może dajmy mu dokończyć?
Ale żeby przerwać cykl, trzeba umrzeć.
Co to znaczy?
Dawno temu młoda kobieta, niejaka Kimberly Corman,
odkryła, że jest na liście Śmierci. Tak jak wy.
I kiedy przyszła na nią kolej, umarła.
Serce przestało bić.
Ale lekarze ją odratowali i w ten sposób przerwał się cykl.
- Zrobimy tak. - Co ty bredzisz?
Dlaczego Iris nie spróbowała?
To ryzykowne.
Jeśli nie uda wam się wychujać Śmierci,
zrobi się straszny bajzel.
Zaraz. Czekaj. Moment. Nie.
Na pewno da się inaczej. Proszę, pomóż nam.
Od lat ludzie przychodzą do mnie po rady.
Jestem zmęczony. Skończyłem z tym.
I choruję jak Iris. Tym razem nie ucieknę.
Prawda jest taka, że wszyscy umrzecie.
I po was umrę też ja.
Moja przyjaciółka odeszła, więc idę na emeryturę.
- Zostawisz nas? - Czekaj.
- Pomóż nam. - Dokąd to?
Idę cieszyć się czasem, który mi został.
I wam radzę zrobić to samo.
Życie jest cenne.
Cieszcie się każdą sekundą.
Nie znacie dnia ani godziny.
Powodzenia.
Fantastycznie.
- Nie. - Bobby.
To się nie może tak skończyć.
Na pewno jest coś jeszcze. Inne rozwiązanie.
Stef. Podsunął nam rozwiązanie.
Bobby musi umrzeć.
Erik!
Popierdoliło cię? Nie zabijemy go.
Tylko ja słuchałem tego typa?
Wyjście jest jedno.
Zabijemy Bobby'ego, reanimujemy i pyk, znikniecie z listy Śmierci.
- Gratulacje. - A inna opcja?
Chyba jest inne rozwiązanie. Nie, Stef?
Nie.
Nic więcej nie zrobimy. To koniec.
Stefani, posłuchaj.
Musisz mi zaufać. Spisała cię na straty, ja nie.
Iris znalazła sposób i kilka dekad powstrzymywała Śmierć.
- Też znajdziemy. - Wierzę typowi.
Tamtemu?
Biła od niego ogromna charyzma, a poza tym wiemy...
Erik i Bobby się zmyli.
Cholera.
Nie leży mi to.
Jesteśmy w szpitalu, pamiętasz? Pełno tu lekarzy.
My cię zabijemy, oni odratują. Bezpiecznie dla wszystkich i bohatersko.
Dla mnie to będzie niebezpieczne.
Masz inne wyjście?
Chcesz kogoś zabić i przejąć jego czas?
Skąd będziesz wiedział, ile mu zostało?
- Nie. - Nie. Nie wchodzę w to.
- Chociaż... - Nie.
- Jasne, że nie. - Nie my.
- Nigdy. - Nie dotykaj ich.
Podsumowując,
najlepiej zatrzymać serce.
Co masz do stracenia?
Jak się do tego zabierzemy?
Mam pomysł.
Ale może cię przytkać.
ORZESZKI BEZ SOLI
Alergen może cię wykończyć?
Tak.
Wiesz...
Stary, czekaj.
Jak mam zejść, to nie przez to...
Gówno bez soli. Dobra?
Te mi weź.
CIASTKA Z MASŁEM ORZECHOWYM
Dobry wybór.
NIE KOŁYSAĆ, NIE PRZECHYLAĆ
Jaja jakieś. Wylatuj.
Głupia.
No dawaj.
Może to znak, żeby odpuścić?
Może po prostu wyjdźmy?
Nie poddam się.
- Co ty? - Pomożesz?
Pracujemy.
Serwis. Normalka. Załóż słuchawki.
Przewróci się. Przewali się.
- Leci. - Popchnąłeś?
Nie utrzymam. Leci.
Łatwizna.
Co teraz?
Chodź ze mną.
Co?
Zostań. Przyniosę coś.
- Nie wyłaź. - O co ci chodzi?
URUCHAMIAM
Dobra. Nie ruszać się.
Nie, jest spoko.
W toaletach nie ma. W kamperze?
Nie. Gdzie by poszli, żeby zabić Bobby'ego?
Nie wiem. Tu można umrzeć na milion sposobów.
Pomóc panu? Przepraszam.
Nie, ja do babci.
Przepiękny dziś dzień.
Dużo pani zostało?
Tak sądzę.
Proszę wyjąć przedmioty i urządzenia wrażliwe na działanie
silnego magnesu aparatu MR.
- Charlie się dobija. - Dawaj.
Usiądź sobie. Siadaj.
Po cholerę? Nie siadam.
Mam świetny pomysł.
Tu zaraz jest SOR. Serce staje i pyk.
Wiozę cię do nich i lecą z reanimacją.
Gdzie masz EpiPen?
- Tutaj. - Daj go.
Po co?
- Co to? - Dawaj.
Daj. Plan jest taki, że masz umrzeć.
Pamiętasz? Dzięki temu żyjesz. Siadaj.
- Pośpiesz się. No już. - Dobrze.
Wsuwaj.
Stary...
Plan jest ekstra, ale jakby nie wypalił...
Wypali, Bobby.
Wierzę.
Ale w razie czego, jakbym serio umarł,
mógłbyś...
Zaopiekować się Paco?
Oczywiście, że tak.
Żółwie żyją i po sto lat.
- Zobowiązujesz... - Spójrz na mnie.
Brachu, nie zajmę się Paco, bo z tego wyjdziesz.
My dwaj rozwiążemy problem dla pozostałych. Tu i teraz.
Spójrz na mnie.
Obiecuję, że nie dam ci umrzeć.
Zasadniczo dam, ale cię odratuję.
- Mnie to nie bawi. - Nabijam się.
No już.
Dasz radę.
Boże.
Co?
Naprawdę smaczne.
Wiem. A poza tym, że smaczne, to coś czujesz?
Nic.
Żartujesz. Znaczy, że nie masz alergii?
- Nie wiem. - Idealnie.
Może z niej wyrosłem?
Wyrosłeś? Kurwa!
Nie mam planu B.
Uczuliło cię. Uczuliło.
Uczuliło cię.
Jestem z tobą.
Jestem tu z tobą.
Nie mogę ci tego podać.
Proszę.
To część planu. Spokojnie.
WYMAGANE STEROWANIE RĘCZNE
Bobby, wróć na wózek.
Zadzwoń jeszcze raz.
Tylko tak możemy...
ODBLOKOWANO
Kurwa!
NIE PRZEKRACZAĆ 5,0 T
Boże. Nic ci nie jest?
Nic.
Dlaczego Erik nie żyje, skoro nie był spokrewniony?
Chciał wychujać Śmierć i zrobił się bajzel.
Jedźmy stąd.
Tu nie jest bezpiecznie.
I dokąd pojedziemy?
Nigdzie nie jest.
Tylko w domku Iris.
Przeżyła w nim kilka dekad.
Aż nagle rozerwało jej twarz.
Umarła, bo wyszła z domku.
Na zewnątrz jest niebezpiecznie. Najbezpieczniej jest w środku.
Masz rację.
Tylko tam będziemy mieć przewagę.
Zamkniemy się w domku na zawsze?
Wy nie.
Ja.
Nie możesz wyjechać. Dopiero co wróciłaś.
Jeśli ktoś ma zamieszkać w domku, to ja.
I dopóki będę żyła, Śmierć was nie tknie.
- Mamo. - Zgódźcie się.
Nie pozwoli ci tam dojechać.
Widzę, kiedy się zbliża.
Zrobimy to razem.
Dobra.
Jedźmy.
Gotowy.
Dobrze.
Uważaj!
- Lepiej ty poprowadź. - Racja.
Cholera.
Co za miejscówa.
Nie przebijemy się przez bramę.
Zaraz zaatakuje.
Nie wiem, co zamierza.
Musisz się dostać do środka.
Dobrze.
Czekaj. Co jest?
Gaz!
Stef!
- Stef. - Szlag.
Dobra. Wchodzimy.
- Cholera. - Co?
- Pomogę. - Nie czekajcie. Wejdźcie do domku.
Jak wejdziesz, będę bezpieczna. Idź.
Dobra. Chodź.
Mamo.
Na ziemię!
Mamo? Mamo!
Chwila.
Mamo? Boże.
Mną się nie przejmuj. Ratuj siostrę.
Przeżyję, ile...
Stef!
Nie!
Boże. Już dobrze?
Tak.
Oddychaj sobie. Oddychaj.
Ale jak?
Charlie. Co się stało?
Żyjesz.
Umarłaś i cię odratowałem.
Odratowałeś mnie.
Nic nam nie grozi.
A mama?
Nie.
Uratowała nas.
Wracajmy do domu.
Dobra, ja już.
Oto i on.
Nieźle, Charlie.
Obrocik.
Wystrzałowo.
Mam świetną stylistkę.
Chodźcie, spóźnimy się.
Gdzie Jenny?
Chyba się szykuje.
Pokaż, poprawię.
Cieszę się, że tu jestem.
Ja też.
Nic się nie stało?
Nic.
Dzień dobry.
Ciasteczko, poproszę.
Charlie.
- Elegancko. - Dziękuję.
Stef, to doktor Reddick, tata Jenny.
- Witaj. - Miło mi.
Mnie też.
Uwielbiamy Charliego.
I podobno ratuje życie.
Już pan słyszał. Ściągnął mnie z zaświatów.
Powiedzmy.
- Słucham? - Formalnie nie umarłaś.
Jak to?
Straciłaś przytomność i Charlie przywrócił oddech,
więc serce nie stanęło.
Nieważne. Brawo, Charlie.
- Nie umarła? - Zgadza się.
Miała szczęście, że Charlie tam był.
Nic nie dzieje się bez powodu.
Jenny!
Córciu, wyglądasz jak milion dolców.
Stef.
Wiej!
O mały włos.
- Nie oberwałaś? - Nie.
OSZUKAĆ PRZEZNACZENIE: WIĘZY KRWI
PAMIĘCI TONY'EGO TODDA
Napisy: Jakub Kowalczyk