- Walić ją. - Walić.
Walić. Tak się robi interesy.
Wystarczy zaprosić klienta na golfa.
Kiedyś się takiego brało na striptiz.
A teraz mamy zakaz.
Od tamtej świątecznej imprezki.
To dlatego, że w klubie golfowym nie chcą kobiet.
No i?
No i spotykamy się z klientami bez niej.
Niech się trzyma własnych spraw,
a nie jęczy, że nam idzie lepiej.
Patrzcie na to. Masakra.
Kotek? Może trochę godności?
Takie to same są sobie potem winne.
Każdy może z nią zrobić, co chce.
W takim klubie, na luzie.
Nie jest najgorsza.
Seksowny koszmar.
Pogadajmy z Brianem,
pójdzie na to, jeśli przedstawimy...
Normalnie sama się prosi.
Patrzcie.
Niby dojrzała babka, nie?
A jej znajomi to co?
Uciekli?
Zostawili ją na pastwę napalonych kolesi?
Wyzwanie?
Kto wie.
Poświęcę się.
- Jerry! - Boże.
- Zaskakujesz mnie. - Sprawdzę, czy wszystko gra.
Dawaj, ogierze.
- Sprawdź, co tam u niej gra. - Trzymamy kciuki.
Gdzie on jest?
W porządku?
Czego szukasz?
Telefonu.
Nie ma go.
A musi być. Bo był.
Może zostawiłaś w łazience?
Nie.
Poradzisz sobie?
- No pewnie. - Jak wrócisz do domu?
Zamówię taksówkę.
Przydałby się telefon.
No właśnie.
Fatalnie.
I tak wychodzę, możemy się razem zabrać.
- Nie. - Serio, nie ma problemu.
A co zrobisz?
Chodź, podrzucę cię.
Idziemy.
I pięknie.
Powoli. Trzymaj się poręczy.
Dopiero co sprzątałem.
Nie jest tak źle.
Jest źle.
Ale nie będę rzygać.
- Raczej nie. - Nie?
Widzi pan? Nie zwymiotuje.
Słuchaj, mieszkam tu niedaleko...
Chcesz wpaść na drinka?
To tu zaraz. Jedno piwko?
Na 242 Raleigh Drive poproszę.
To tu niedaleko.
Proszę wprowadzić adres w aplikacji.
Wprowadzić adres...
Likier z kumkwatu.
Służę pani uprzejmie.
Sorry za kumpli w barze.
To dupki.
Proszę bardzo.
Sam mieszkasz?
Nie, ale mój współlokator wyjechał.
Obrzydliwe.
Śliczna jesteś.
Mogę?
Ubrudziłaś się.
O tutaj.
Muszę się położyć.
Jasne.
Zapraszam.
Nie zasypiaj.
Ale jesteś piękna.
Czekaj.
- Ale co ty... - Spokojnie, jest dobrze.
Nic ci nie grozi.
Co mi robisz?
Ale ciało.
Co robisz?
Nie.
Stój.
Hej?
Ty! Pytam się, co robisz?
OBIECUJĄCA. MŁODA. KOBIETA.
Ostra nocka!
Się działo, nie?
Aż mi stanął.
Weź coś rób z życiem, kotku.
Ile bierzesz, mała?
Co z tobą?
Na żartach się paniusia nie zna?
Nie uśmiechniesz się do chłopaków?
- Nie gap się tak! - Na co się lampisz?
Żartowaliśmy.
- Walnięta. - Chrzań się.
Nie słyszałem, jak wróciłaś.
Wszystko w porządku?
Pracowałam do późna.
Myślałem, że zamykacie kawiarnię o 21-ej.
Była inwentaryzacja.
Często macie te inwentaryzacje.
Porozmawiaj z szefową.
Dobrze.
Gadałam z Grahamem, w biurze będą mieli wakat.
Nie wkurzaj się, ale cię poleciłam.
Czemu?
Bo mi tu płoszysz klientów tą swoją smętną buźką.
Dobrze mi tu.
Nieprawda.
Nieprawda, ale lubię ciebie i lubię...
Przepraszam?
...kontakt z klientem.
- Super, mogę prosić... - Nie.
Cassie...
Daj spokój, jest OK.
Johnny widział cię w zeszłym tygodniu w Falloucie.
Podobno byłaś sama jak palec i nawalona.
- Martwi się. Nie moja sprawa... - To nie ja. W życiu tam nie byłam.
Fajne kucyki.
Dzięki.
Jeszcze drinka?
- Chyba nie... - Postawię ci.
Wódka z żurawiną dla pani.
Ile masz lat?
Wystarczająco, co?
UWAŻAJ, Z KIM ZADZIERASZ
Dostanę kawę?
Z mlekiem?
Co jest?
Cassandra?
- Tak. - Ryan.
Cooper. Byliśmy razem na medycynie w Forrest.
Drugi rok. Neurologia. U dr. Hadida.
Jasne. Ryan. Cześć.
Co ty tu robisz?
Przepraszam, wyszło chamsko, nie chciałem...
Pytasz, czemu pracuję w gównianej kawiarni?
Wiesz, w końcu studiowałaś...
Nie wybrnę już, nie?
To wyjdę. I wejdę jeszcze raz.
Postaram się lepiej.
Mleko?
Słucham?
Do kawy?
Nie, ale możesz mi napluć. Zasłużyłem.
Dziękuję.
Umówisz się ze mną?
Co?
Na randkę?
Poważnie? Naplułam ci do kawy.
A na koniec jeszcze błyszczyk,
żeby był poślizg.
Kapkę na dolną wargę.
I na górną wargę.
Gotowe.
Idealne usta do robienia laski.
Lajkujcie, subskrybujcie,
dzięki, że followujecie.
Musisz to przeczytać.
"Consider the lobster". Genialna rzecz.
Otworzyła mi umysł, jak homar, normalnie.
Wiesz, że piszę?
Nienawidzę siebie za ten perfekcjonizm.
Tempo mam słabe.
Na okrągło wszystko międlę w głowie.
Rozdrapuję jak strupa.
Będzie o tym, jak teraz być facetem.
Jak być facetem w tym świecie.
Szorstkie i lekko patologiczne love story.
Akcja się toczy w Nowym Jorku. W ciągu jednej nocy.
Wiesz, co?
Zamykam się. Nie chcę zapeszyć.
Lubisz koks?
Średnio.
Dawaj.
Rano idę do roboty.
I co? Ja też.
Trzymaj.
Czekaj.
To do nosa.
Nie, to może...
Nie poszło za dobrze.
I bomba.
Jesteś na serio ładna.
Mogę spytać: po co ci ten make up?
Nie rozumiem, czemu kobiety się tak malują.
Bez makijażu jesteście sto razy piękniejsze.
Faceci tego nie lubią.
Ten system zmusza was do tylu rzeczy. Przesrane.
Chcę cię zobaczyć.
Prawdziwą.
Twoje piegi, twoje niedoskonałości.
Marnie się czuję.
Dasz szklankę wody?
Jasne.
Nie no, kurwa.
Hej?
Ej!
Cześć.
Przysnęłaś.
Grzeczna dziewczynka.
Lepiej?
Nie.
W sumie to nie chciałem dzisiaj wychodzić.
Ale dobrze, że się ruszyłem, bo między nami jest to coś.
- Wezwiesz mi taksówkę? - Ledwo przyszłaś.
- Muszę do domu. - Nieprawda.
Zostań.
- Jaka ty jesteś... - Muszę iść.
- Nie chcesz iść. - Chcę iść.
Powiedziałam, że chcę do domu.
Ja pierdzielę. Co to było?
Jesteś jakąś psycholką?
- Czemu? - Myślałem, że jesteś...
- Pijana? - Tak.
Nawalona?
A tu patrz.
Ale to chyba lepiej.
Lepiej to wyjdź.
- Teraz mam sobie iść? - Nie, ja tylko...
Jestem na haju.
Jestem mocno naćpany.
Nie wiem, co robię.
Może jednak idź.
Przed chwilą błagałeś, żebym została.
Bardzo nalegałeś.
Jestem miłym facetem.
Na pewno?
- Myślałem, że coś nas łączy. - Poważnie?
To czym się zajmuję?
Czekaj, za trudne.
Ile mam lat?
Jak długo tu mieszkam?
Co lubię?
Jak mam na imię?
Dobra, kurwa. Zrozumiałem.
Czego ode mnie chcesz?
Mam przyznać, że jestem dupkiem?
Jestem pieprzonym dupkiem.
Czego tak się boisz?
Lepiej się uspokój.
Nie próbowałeś mnie puknąć, gdy byłam nieprzytomna.
Brawo.
Było paru, którym to nie robiło różnicy.
Obudziłeś mnie, zanim zacząłeś mnie macać.
- Uroczo. - Co ty sugerujesz?
Że jestem jak zwierzę?
Nie wiem. A jesteś?
Jestem miłym gościem.
Znowu to powtarzasz.
A wcale taki miły nie jesteś. Wiesz, skąd wiem?
Nie.
Co tydzień idę do jakiegoś klubu.
Co tydzień udaję, że jestem kompletnie zrobiona.
I co, kurwa, tydzień
jakiś miły gość podchodzi i pyta, czy wszystko gra.
Nadal chcesz mnie przelecieć?
Wolałbym nie.
Jak wszyscy.
Następnym razem bardziej uważaj.
A ta twoja książka to chłam.
Dobranoc, Nina.
Co to jest?
Mamo?
Jak to?
Prezent?
Masz urodziny.
Jak można zapomnieć o własnej trzydziestce?
Kochanie, przestań.
Daj spokój.
Zapomniałam.
Nie mam pamięci do dat. Wielkie rzeczy.
Słucham?
Zapomniałaś o własnych urodzinach.
Nie zrobisz imprezy? Nie zaprosisz przyjaciół?
- Wiesz, że nie mam przyjaciół. - Nawet tak nie żartuj.
To wszystko jest takie dziwne.
Ciągle z nami mieszkasz.
Pracujesz w głupiej kawiarni, odkąd rzuciłyście z Niną studia.
Całymi nocami robisz Bóg jeden wie, co.
Nie masz chłopaka, nie masz przyjaciół.
Trzeba mi to było napisać na kartce urodzinowej.
To jej urodziny. Niech robi, co chce.
Moi znajomi ciągle o ciebie pytają.
Co ja mam im mówić?
Nie wiem, co się z tobą dzieje.
Może otworzysz prezent?
Mam nadzieję, że ci się podoba.
Dziękuję.
- Subtelnie. - Cios prosto w jaja.
Chociaż ładna ta walizka?
Jak na razie najelegantsza wersja: wypierdalaj z naszego domu.
To zrób to.
- Co? - Wypierdol od nich.
Wynajmij coś. Mieszkanie, pokój.
Albo zamieszkaj w piwnicy u jakiegoś dziwoląga.
Nie stać mnie.
Z tego, co mi płacisz, to nawet na piwnicę mnie nie stać.
To idź do tego biura. Idź gdziekolwiek.
Zwalniasz mnie?
Może powinnam.
Zakładasz, że ja tego chcę.
Gdybym chciała uprawiać jogę, mieć faceta, dzieci, robotę,
z której matka by była dumna, to bym miała.
I to w 10 minut, ale nie chcę.
Nie chcę.
Czegoś musisz chcieć.
Cześć.
Znowu ty.
Kawę, bez śliny, poproszę.
Napluła mi do kawy.
Wróciłem, bo...
dałaś mi chyba nie swój numer.
Nie w moim stylu.
Parę godzin układałem żenująco romantycznego SMS-a
i puściłem go Redowi z platformy wiertniczej.
Dał się wyrwać?
I to natychmiast, ale nic z tego nie będzie, bo za daleko mieszka.
To pomyślałem, że wrócę do ciebie.
- Czy ja słyszę telefon na zapleczu? - Nieprawda.
Na stówę ktoś dzwoni.
Codziennie odbiera kilka wymyślonych telefonów.
Jeśli nie chcesz, odpuszczę.
Nie bardzo mam ochotę z kimkolwiek się spotykać.
Ja też nie.
To może zaproponuję przyjaźń,
ale będę cię jednak dyskretnie podrywał.
Randki to koszmar. Wiem.
Ostatnio spotkałem się z babką, która chciała usypiać bezdomnych.
Byłeś na randce z moją matką?
Już na studiach wpadłaś mi w oko.
Fajna jesteś i nie mogę zapomnieć jak naplułaś mi do kawy.
Chodź ze mną w weekend na lunch. Proszę.
Ustalimy hasło. Będziesz miała dość, po prostu wyjdziesz.
Zabójstwa jeszcze tolerujesz. Sporo tego w Twojej Księdze.
Ale są rzeczy, których nie trawisz, Boże.
Tych, co pachną perfumami, tych w koronkach,
o kręconych włosach...
Wystroiłaś się.
Gdzie idziesz?
Na lunch.
Z kim?
Ze znajomym.
Ślicznie wyglądasz.
Dzięki, tato.
- Skąd wzięła kościotrupa? - Czekaj, to był jej dziadek?
Wykopała w składziku.
Ale najgorsze, że patrzy mi prosto w oczy,
wyciąga i macha do mnie.
To ja już podziękuję.
Czemu ci to opowiadam?
Nie ma nic seksowniejszego, niż wariatka, która wyciąga
- sobie z cipki łapę kościotrupa. - Jak nic.
U mnie w pracy nikt nic z niczego nie wyciąga.
- A nie chciałaś...? - Czego?
Skończyć studiów?
- Nie. - Czemu?
Wolałam robić coś innego.
Dlaczego?
Nie wiem.
Byłaś świetna. Wszystko umiałaś.
- Bez przesady. - Przestań.
Byłaś mega. Ja byłem beznadziejny.
Usunąłem mojemu truposzowi nie tę nerkę.
No i patrz. Operujesz dzieciaki.
Podciągnąłem się.
Ale tobie naprawdę ekstra szło.
Byłabyś świetnym lekarzem.
Widocznie za mało mi się chciało.
Mamy jeszcze chwilę do filmu. Chcesz jakąś kawę?
Opowiem ci o kolesiu, który wsadził wacka w tamburyn.
Myślisz, że z tyłu wyglądasz jak moja córka?
Przez różnicę wzrostu.
Mam taką schizę. Idę z kobietą i boję się,
że będą na mnie krzyczeć: ty, nie całuj się z tym dzieckiem!
Czemu ja krzyczę?
To może spróbuj być trochę niższy.
- To jest myśl. - Prawda?
- Genialna. - Ba.
Ale się dziwnie złożyło.
Co?
Ja chyba...
nie. Tak, ja tu mieszkam.
Bardzo się dziwnie złożyło.
Chcesz...?
Masz ochotę wejść? Napić się?
Czemu nie.
Za szybko? Przepraszam.
Nie, chodźmy.
Jeśli nie chcesz, to ja...
Wygłupiłem się. Odwiozę cię.
Wezmę taksówkę.
- Na pewno? - Tak.
- Mam wrażenie, że schrzaniłem. - Nie twoja wina.
Cassie? Co ty tu robisz?
Nie wiem.
- Wpadłam po maść na opryszczkę. - Też masz?
I od razu mniej niezręcznie.
Chętnie się z tobą jeszcze spotkam.
Jeśli chcesz.
- Ale nie chcę się śpieszyć. - Jasne.
Potrafię być powolny.
Ledwo się będę ruszał.
Dzięki.
Napiszę ci wiersz.
Będzie ekstra.
To co, skoczymy na kolację?
Pracujesz jeszcze?
Tamten ma białaczkę.
Nie bardzo da się cokolwiek zrobić. Już po nim.
Żartuję. Skończyłem dyżur. Skoczę po rzeczy.
Nie uciekaj.
- Boże. - Co?
Spotykasz się z tym gościem?
Nie.
I bardzo dobrze.
Ryan, chirurg dziecięcy.
Tak jest.
Zabiłeś jakiegoś dzieciaka?
Słucham?
Podczas operacji. Zabiłeś kogoś?
Nie.
- Serio? - Gail.
Zdarzało się, że dziecko zmarło na stole.
Czyli tak.
Przestań go pytać, czy morduje dzieciaki.
Przestanę, jak on przestanie zabijać.
Słusznie.
Zostawiam was, gołąbeczki.
- Zamkniesz? - Jasne.
Jeśli będziecie się gzić na barze, to odplamiacz jest na zapleczu.
I nie chcę rano żadnych odcisków dupska w kawie.
Jasne?
Jasne, kochasiu?
Bawcie się dobrze.
Fajna.
Dobra z niej przyjaciółka.
Masz kontakt z kimś z uczelni?
- Nie. - Poważnie, z nikim?
Poważnie z nikim.
Ja się nie mogę ich pozbyć.
Ciągle się kumplujecie?
Nie są tacy najgorsi.
Madison McPhee urodziła bliźniaki.
Oszalała.
Nie pamiętam Madison.
Myślałam, że się trzymałyście razem. Wy i ta trzecia...
Nie.
A Al Monroe żeni się z modelką od bikini.
Na oświadczyny wytatuował sobie jej imię, okropnie zresztą.
Dziwne, że się zgodziła.
Ten to ma farta. Zawsze mu się wszystko udaje.
Al Monroe?
Musisz go pamiętać.
Myślałam, że mieszka w Londynie.
Mieszkał, ale wrócił, żeby się ożenić.
Często się spotykacie?
Sam na sam nie, ale jest w ekipie.
Widujemy się w pracy. Jest anestezjologiem.
Super. I co, żeni się?
Biedna dziewczyna.
ZGODZIŁA SIĘ ŻENIĘ SIĘ Z MIŁOŚCIĄ MOJEGO ŻYCIA
Madison: Moi przyjaciele biorą ślub Normalnie ryczę
- Witamy w hotelu Saint Joan. - Dziękuję.
Ginger Ale i butelka szampana.
- Poradzę sobie. - Ale...
Cassie?
Madison!
O rany.
Świetnie wyglądasz. Prawie cię nie poznałam.
A ty się nic nie zmieniłaś.
- Dzięki. Stara jestem. - Przestań.
Tak to jest, jak się ma bliźniaki. Makabra.
- Masz dzieci? - Nie.
Sama zobaczysz.
Szampan? Za co pijemy?
Za dawną przyjaźń.
Myślałam, że umrę z nudów przy tych dzieciach.
Ale jest fajnie.
Już się skończyła? Można następną?
Od stu lat nie ubzdryngoliłam się w ciągu dnia.
- Ekstra jest. - Ekstra jest.
Wszyscy kolesie mówią,
że chcą, żeby ich żony pracowały, ale to nieprawda.
Nie?
Na studiach kręcą ich feministki,
bo fajnie mieć laskę, której na czymś zależy.
Plus feministki chętniej się zgadzają na anala.
- Są na to badania. - Poważnie?
Ale tak serio, to faceci chcą jednego.
Czyli?
Grzecznej dziewczynki.
Na studiach nie byłaś taką grzeczną dziewczynką.
Fred mnie wtedy nie znał.
Poznaliśmy się, kiedy pracowałam w L'Orealu.
Biedny Fred.
Jak nie wie, to go nie zabije, nie?
- Cieszę się, że ci się układa. - Dzięki, jest dobrze.
Ale chciałabym z tobą o czymś porozmawiać.
No mów wreszcie. Wieki się nie odzywałaś.
Powiem ci, czemu rzuciłam studia.
Dobrze.
Pamiętasz, co się wydarzyło?
To było dawno temu.
Ale pamiętasz.
Trochę.
Myślisz o tym czasem?
- A po co? - Racja, po co.
Gdyby przyszła teraz do ciebie przyjaciółka
i wyznała, że spotkało ją coś złego...
Coś strasznego.
To było lata temu.
Co byś zrobiła?
No co?
Dziwnie się czuję.
Machnęłabyś ręką i uznała, że przesadza?
Ale czemu się na mnie wyżywasz?
Nie tylko ja wtedy nie uwierzyłam. Jak ktoś sypia z kim popadnie,
to potem nikt nie uwierzy, że coś się serio mogło stać.
Afera z niczego.
Serio myślisz, że z niczego?
A bo ja wiem?
Jak się upijasz, dzieją się różne rzeczy.
Jak się nawalasz do nieprzytomności, to się nie dziw,
że w końcu ktoś cię przeleci bez twojej zgody.
Szkoda.
Liczyłam, że może zmieniłaś zdanie.
- Przykro mi. - Twoja strata.
Nie gniewaj się.
Czekaj, zapłacę.
Dobrze się czujesz?
W głowie mi się kręci.
Cholera.
Przepraszam.
Fajnie było się spotkać po latach.
Naprawdę się nie zmieniłaś.
Świetnie.
I jak?
Tam siedzi.
Pokój nr 25.
Pieniądze są w kopercie.
Jest pani pewna?
O tak.
Cześć, dzięki za wczorajszy lunch. Miło było powspominać.
Upiłam się i nie bardzo cokolwiek...
Gadałam z jakimś facetem? W naszym wieku?
To chyba jakiś twój znajomy, próbuję sobie przypomnieć.
Zadzwoń, bo zaczynam świrować.
Obudziłam się w pokoju hotelowym. Chyba coś się wydarzyło.
Cześć, laski, do jutra.
Przepraszam?
Hej, przepraszam?
- Do mnie? - Tak.
O co chodzi?
Telefon mi padł, a tak się śpieszę do pracy.
Mieszkasz tu? Znasz okolicę?
Trochę, a co?
- Wiesz, jak dojechać do Castle Diner? - Wie pani, trochę się śpieszę.
Kręcą tam dzisiaj teledysk...
Serio?
Tak. Jestem makijażystką, to mój pierwszy dzień.
Jak się spóźnię...
Teledysk Wet Dreams?
- Nie widziałaś tego. - Wiem, gdzie jest Castle Diner.
- Poproszę kogoś innego. - Ja cię kręcę, Wet Dreams!
- I oni tam będą? - Weź się uspokój.
- Podjadę z panią. - Nie.
To jak pani trafi?
Jak się komuś wygadasz albo wrzucisz jakiegoś posta,
- nigdzie nie dostanę roboty. - Buzia na kłódkę. Słowo.
Niech pani weźmie telefon.
Dobra, wsiadaj. Ale masz się zachowywać.
Jasne.
- Jesteś ich fanką, co? - Psychofanką.
- Mam na Insta psa George'a. - Ale się złożyło, nie?
Wie pani co?
- To chyba przeznaczenie. - Może tak być.
AKADEMIA MEDYCZNA FORREST TU WSZYSTKO SIĘ ZACZYNA
Pani dziekan może panią przyjąć.
- Daisy? - Tak, to ja.
Zapraszam.
Podobno chciałaby pani wrócić na studia.
Owszem.
Co skłoniło panią do podjęcia takiej decyzji?
Ostatnio ciągle wspominam studenckie lata.
Nasza szkoła jest niezwykła.
A pani prośba nietypowa.
Wiem, ale odeszłam w nietypowych okolicznościach.
Odeszłam po tym, co spotkało Ninę.
Ninę Fisher.
Nie pamięta pani?
A pamięta pani Alexandra Monroe?
Tak, oczywiście. Był u nas ostatnio, miał wykład.
Fajny facet. Bystry.
- Przyjaźni się z nim pani? - Nie.
Nie pamięta pani, o co został oskarżony?
- Wcale. - Zabrał dziewczynę, Ninę Fisher,
której pani nie pamięta,
do pokoju, gdzie uprawiał z nią seks. Wielokrotnie.
W obecności przyjaciół. A ona była zbyt pijana,
żeby w ogóle zareagować.
Była cała posiniaczona.
Można powiedzieć: zostawił ślady.
Zgłoszono to?
Tak.
Komu?
Pani.
Ale pani nic nie pamięta.
Uznała pani, że brakuje dowodów.
Że to tylko słowo przeciwko słowu.
Mamy sporo tego typu oskarżeń.
Jedno, dwa tygodniowo.
Przykro mi, że nie pamiętam pani przyjaciółki,
ale jestem pewna, że gruntownie zbadałam tę sprawę.
Jego koledzy na to patrzyli. Śmiali się.
To straszne. Ale jeśli piła,
to pewnie wszystkiego nie pamiętała...
Powinna być trzeźwa, co?
Tego nie powiedziałam.
Nie krytykuję pani, po prostu pytam.
Każdy się czegoś w życiu wstydzi.
Bywa, że jeden błąd, jedna zła decyzja
potrafi zatruć resztę życia.
Naprawdę?
Co powinnam robić?
Przez tego typu oskarżenia przekreślać tym chłopcom przyszłość?
Czyli na dzień dobry im pani wierzy?
Trzeba im dać szansę.
- Oczywiście. - Dopóki nie udowodni im się winy.
Zgadzam się.
Właśnie.
Dziękuję.
- Przyjaciółka sobie poradziła? - Niestety nie.
Nie to, co Al Monroe. Temu to szczęście sprzyja.
Bierze ślub.
Może i dobrze pani zrobiła.
Trzeba dać tym chłopcom szansę.
Nie pogniewa się pani, że trzy godziny temu
odebrałam pani córkę ze szkoły i przedstawiłam chłopcom,
- z tego samego pokoju hotelowego. - Co?
Śliczna dziewczyna. Wygląda na starszą niż jest.
- Nie wierzę. - Widziałam w pokoju wódkę.
Ale pani córka jest w dobrych rękach, była zachwycona.
No tak, zostawiła mi telefon.
Proszę jej oddać.
Pani jest nienormalna.
Nieprawda.
Gdzie jest moja córka?
W tym samym pokoju, co Nina.
Nie pamiętam tego.
Wielka szkoda.
Co to ma być?
To jeszcze dziecko.
Ciekawe, co na to chłopcy.
Powiedz, który to pokój?
Mów, do cholery!
Ty socjopatko! Mów!
Proszę cię.
Masz rację.
To chciałaś usłyszeć?
Masz rację.
Proszę, jak łatwo poszło.
Wystarczyło inaczej na wszystko spojrzeć.
Boli, jak krzywdzą kogoś, kogo się kocha, co?
Powiesz mi, gdzie jest moja córka?
Spokojnie.
Naprawdę myślała pani, że bym jej to zrobiła?
Aż tak nie ufam facetom, jak pani.
Amber siedzi w knajpie. Czeka na swoją ukochaną kapelę.
Myśli, że będą kręcić teledysk.
Castle Diner. Proszę sprawdzić.
Lepiej niech pani zadzwoni,
bo ona tam będzie siedzieć w nieskończoność.
Za bystra to ona nie jest.
Ale śliczna.
Po co się uczyć? Te mądre do niczego nie dochodzą.
Miło było panią zobaczyć.
Hej! Blokujesz drogę!
Zjedź na bok, kurwa mać!
Halo! Stoisz na środku drogi!
Kto ci dał prawko?
Obciągnęłaś wszystkim instruktorom?
Ej, do ciebie mówię. Spójrz na mnie, dziwko.
Chcesz pogadać, zapraszam. Ty dokąd?
Idziesz sobie? Co, wkurzyłaś się?
Kurwa!
Co ty robisz?
Wariatka!
Wyluzuj, dobra?
Dobra, dość.
Szurnięta idiotka.
Słucham?
Wal się.
- A co ty tu... - Żyjesz.
Nie odbierałaś.
Kino, przepraszam, miałam robotę.
Byłem w kawiarni, wiem, że wzięłaś wolne.
- Wszystko w porządku? - Tak, musiałam coś załatwić.
Zdążymy jeszcze do tego kina.
Jestem zmęczona.
- Zadzwonię jutro. - Dobra.
Na pewno wszystko gra?
Jesteś jakaś taka...
Jaka?
Dziwna.
Wszystko gra.
Za dużo kawy po prostu.
Uroki pracy w kawiarni.
- To cześć. - Dobranoc.
Powoli.
Nie potknij się.
Jak wejdziemy do domu masz być cicho,
rodzice mogą nie spać. A rodziców się szanuje.
Tyle za taksę?
W życiu.
To niedaleko. Dojdziesz?
- Bo ja wiem? - Spróbujmy.
I uwaga.
Ale jazda.
Co ty tu robisz?
Umówiłem się ze znajomymi, bo mi się zrobił wolny wieczór.
- Wyjaśnię. - Nie musisz.
Wybacz, nie wiedziałem, że jest zajęta.
- Jest twoja. - Serio?
A wiesz, jak ma na imię?
- Blisko. - To miłego.
Poczekaj.
Mogłaś powiedzieć, że mnie nie chcesz.
Ostro.
- Poniżyłaś gościa. - A ty weź się odwal.
Wytrzeźwiałaś?
Ty jesteś tą wariatką od Jerry'ego.
- Nie wiem, o czym mówisz. - Odpuśćmy sobie.
Idź świrować gdzie indziej.
Nawet mi się nie podobasz.
A ty myślisz, że taki jesteś piękny?
Kiedy ostatnio zaliczyłeś za dnia, co?
Uważaj.
To ty uważaj.
Nie tylko ja się tak bawię.
Są inne, te to dopiero mają świra.
Nie wierzę ci.
Jedna zawsze ma przy sobie nożyczki.
Kłamiesz.
To następnym razem sam się przekonaj.
Laski zawsze wszystko muszą schrzanić!
Mogę w czymś pomóc?
Mam taką nadzieję.
Przykro mi, nie pracuję już jako adwokat.
Ja nie w tej sprawie.
Myślę, że pora zapłacić za grzechy.
Czekałem na to.
Proszę.
W kancelarii powiedzieli, że wziął pan urlop naukowy.
Bez problemu dali mi pański adres.
Bo tak im kazałem.
Nie boi się pan?
Przed losem nie uciekniesz.
Trzeba swoje zapłacić.
Chyba tak.
Denerwuje się pan.
Chcę porozmawiać, o sprawie sprzed siedmiu lat.
Na pewno nie pamięta pan Alexandra Monroe.
Ratował pan wielu takich jak on.
A już na sto procent nie pamięta pan dziewczyny,
którą tak długo pan straszył, aż wycofała sprawę.
Pamiętam ją.
Nina?
Zgadza się?
Nazwisko mi wyleciało.
Ale chodzi o Ninę, prawda?
Tak.
Pamiętam.
Chce mi pani zrobić krzywdę?
A pan tego chce?
Chyba tak.
Doznałem czegoś w rodzaju objawienia.
Lekarze stwierdzili, że to była psychoza.
To się zdarzyło w pracy.
Dlatego jestem na urlopie.
Za każdą ugodę w sądzie dostawałem premię.
Za każdą wycofaną sprawę też, jak zresztą wszyscy.
Mieliśmy faceta.
Miał jedno zadanie: przekopywać media społecznościowe
i wyciągać brudy.
Szukał starych znajomych, byłych kochanków.
W sieci wszystko można wygrzebać.
Kiedyś trzeba było grzebać dosłownie. W śmieciach.
Dzisiaj wystarczy jedna fotka po alkoholu.
Sąd tego nienawidzi.
Musi mi pani pomóc.
Nie mogę spać.
Wcale nie śpię.
Nie spałem od...
Nigdy sobie nie wybaczę.
Przysięgam.
Nigdy sobie tego nie wybaczę.
Ja panu wybaczam.
Przepraszam.
Niech pan idzie spać.
Mam tam wejść?
Nie.
Dobra, ale forsę dostanę?
Jasne.
- Pamiętasz szesnastkę Niny? - Pewnie, jak dzisiaj.
Koszmar.
Zarzygała huśtawkę.
Zdarza się nawet najlepszym.
A chłopak, który ci zwinął wazon?
Jak go zmusiła, żeby oddał i przeprosił?
Bał się jej. Za ucho go trzymała.
"Przeproś mamę, dupku".
Jak on się nazywał?
Simon? Albo Steve?
Czemu przyjechałaś?
Chciałam cię zobaczyć.
Proszę cię, przestań. Nikomu to nie pomaga.
Ani Ninie, ani tobie.
Wiem, że masz wyrzuty, że cię tam nie było, ale odpuść już sobie.
Próbuję wszystko naprawić.
Jak naprawić?
Nie bądź dzieckiem.
Przepraszam, że z nią wtedy nie poszłam.
I ja przepraszam.
Zacznij żyć.
Proszę cię.
Zrób to dla nas.
WIECZÓR KAWALERSKI: OSTATNI WOLNY WIECZÓR ALA MONROE!
USUŃ KONTO
Jak miło.
Wpuścisz mnie?
Dobra.
Napijesz się czegoś? Kawy?
A może masz ochotę na jakiegoś kolesia?
Jak masz akurat dupka na zbyciu.
Na ósmym piętrze mieszka jeden rasista.
Super.
Po co przyszłaś?
Chcę cię przeprosić.
Nie wiem, jak się wytłumaczyć.
Zależy mi na tobie.
Serio.
I to bardzo.
Czekaj, bo się pogubiłem.
Byliśmy na paru randkach.
Nie całujemy się, nie dotykamy i luz.
A tu nagle widzę cię z jakimś przypadkowym typem,
w kapeluszu.
Ten kapelusz to już była wiocha.
Tamtej nocy...
Ciężko to wyjaśnić.
Ale to się nie powtórzy.
Przysięgam. Nigdy więcej.
Możemy zacząć od początku?
Dasz mi szansę?
Wiesz co...
Nie wiem.
W porządku?
Jasne.
Trzymaj się.
Zamknięte.
I dobrze.
Chcesz iść na kolację smętna, podła babo?
Chcę.
Pierwsza wspólna wyprawa do drogerii.
Poważny krok.
No co ty? Znasz Paris Hilton?
Przestań.
Wszystko gra.
Weź.
Jak to robisz z kimś, to jest jakby mniej żenujące.
Jak stare małżeństwo.
Wiedziałem.
Od tygodni nie robiłem tego w drogerii. Wielu długich tygodni.
Dziękujemy, przepraszamy.
Są w porządku.
- Sera? - Bardzo chętnie.
Chleba?
Dzięki.
- Piękny dom. Obłędny. - Żona się napracowała.
Widać.
Jedzcie, zanim wystygnie.
Wygląda świetnie.
Dziękuję.
Ja robiłem sos.
I jest...
Fantastyczny.
Genialny.
Jesteś lekarzem, tak?
Rodzice pewnie są dumni.
Woleli, żebym został DJ-em.
Zabawne.
Nie mówiłaś, że ma poczucie humoru.
Tato.
Nie wspomniałaś?
Powiedziałam, że jesteś nudny, ale bogaty.
Nudny jestem. Bogaty średnio.
To co, miło, że wpadłeś.
A jaka specjalizacja?
Pediatra. Dzieci.
Jak on się nazywał? Lekarz Cassie?
Gary?
Doktor Katzen... coś tam.
Miał z osiem dych.
Nie znasz doktora Katzena?
Niestety.
A takie dziecko to ma coś inaczej niż dorosły człowiek?
Nie, wszystko to samo,
tylko plasterki bardziej kolorowe.
To nie neurochirurgia.
Jasne.
Ale sos jest naprawdę świetny.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Dzięki, że go zaprosiłaś.
Wiem, że nie było łatwo.
Twoja matka...
Oboje cieszymy się, że...
Przestań, tato. Aż taki fajny nie jest.
Chyba jestem zmęczony.
Skarbie?
Nina była dla nas jak córka.
Bardzo nam jej brakuje.
Ale ciebie brakowało nam bardziej.
Do jutra.
Twoja matka jest seksowna. Wybacz.
Niezła laska.
Dać ci jej numer?
- Umówię was. - Poważnie?
Podobasz jej się bardziej niż mnie.
Odwołaj to zaraz.
Mogę ci coś wyznać?
Jasne.
Jesteś fantastyczna.
Cicho bądź, głupia.
Słuchaj i milcz. Jesteś cudowna.
Zaczynam się w tobie zakochiwać.
A ja zaczynam się zakochiwać w tobie.
- O ludzie. - Przestań.
Rower ci kupię.
- Weź się. - Biorę.
Matko, jak ja się biorę.
Biorę się jak nikt.
Madison? Co ty tu robisz?
Dzwoniłam do ciebie. Pisałam w sprawie tego gościa.
Tego twojego kumpla.
Może zmieniłaś numer?
Wiem, świruję.
Czatuję na ciebie przed domem.
Mogłam oddzwonić, przepraszam.
Nic tam się nie wydarzyło.
Na pewno? Bo miałam wrażenie...
Wiem, ale to nieprawda.
Nawet cię nie dotknął.
Tak się strasznie bałam, że...
Że my...
Położył cię do łóżka.
Został, żeby sprawdzić, czy wszystko gra.
Jeszcze raz przepraszam, że nie oddzwoniłam.
Muszę ci coś pokazać.
Możemy wejść?
Napijesz się wody?
Nie, dzięki.
Na tym naszym lunchu dużo za dużo wypiłam
i potem obudziłam się koło tego kolesia.
Myślałam o tym.
O Ninie i o tym, jak my wszyscy ją...
Coś mi się przypomniało.
Co?
Mów.
Był filmik.
Co?
Głupie nagranie. Wszyscy je sobie wysyłali.
Ja też puściłam dalej.
Taka rozrywka.
Co?
Sporo się wtedy działo.
Żyliśmy na urwanym filmie,
myślałam, że może to sobie wymyśliłam.
Ale...
Trzymam wszystkie stare telefony.
Masz.
Straszne, że wszyscy to obejrzeli i...
I co?
I nas to śmieszyło.
Weź ten telefon.
Nie musisz tego oglądać. Nawet nie radzę.
Zrób z tym co chcesz, tylko daj mi spokój.
I jeszcze jedna prośba.
Nigdy więcej do mnie, kurwa, nie dzwoń.
Ale obłęd.
Ryan, chodź, patrz.
Nie filmuj mnie, zabieraj ten telefon.
Ale popieprzone.
Co się dzieje? Wszystko gra?
- Możemy gdzieś pogadać? - Jestem w pracy.
Teraz. To ważne.
Co się stało?
Idiotka ze mnie.
Uwierzyłam, że to się może udać.
Zobacz.
Co to jest?
Al Monroe?
Przestań, zabierz to.
Czemu? Wtedy ci się podobało.
Co ty mówisz? Ja nie...
Ale obłęd.
Ryan, chodź, patrz.
Nie pamiętałem tego.
Nie zrobiło wrażenia, co?
Byłem dzieciakiem.
Zrobisz coś dla mnie.
I dobrze się zastanów.
Za chwilę wyślę ten filmik do wszystkich twoich kontaktów.
Rodziców, kolegów z pracy, kumpli, żon kumpli.
Proszę cię.
Albo wysyłam, albo mi mówisz, gdzie Al Monroe ma wieczór kawalerski.
Co?
Czemu?
Nie pytaj.
Co zrobisz?
To zależy.
Od czego?
Myślisz, że cię zwolnią?
Doktor Ryan Cooper.
Pracujesz z dziećmi. Trzeba uważać.
- Od szkoły sporo się zmieniło. - Proszę, przemyśl to.
Nawet nie wiesz, ile o tym myślałam.
Dobrze.
Będą tam w weekend. Wszyscy.
Nie jestem złym człowiekiem.
Ja cię kocham.
Kocham cię.
Musisz mi wybaczyć.
Powiedz, że mi wybaczasz.
Nie.
A ty jesteś ta idealna, co? Nigdy nie popełniasz błędów?
Nie mogę...
Powiesz wszystkim?
Jeszcze nie wiem.
Nie możesz mnie szantażować do końca życia.
Nic nie zrobiłem!
Biedny Ryan. Stał tam sobie przypadkiem.
Jak im dasz znać, że przyjdę,
natychmiast puszczam filmik w świat.
Sobie spieprzyłaś życie, mnie też musisz?!
Brawo.
Cześć.
Przyszła pani doktor.
Rozbieraj się, ślicznotko.
- Siostro, słabo mi. - Zmierz mi temperaturę.
Mówiłem, że nie chcę striptizu.
Anastasia mnie zabije.
Kto ją zamówił?
- Joe? - Na mnie nie patrz.
Nikt się nie przyzna?
Jak Anastasia się dowie, to nie żyjesz.
Ty jesteś pan młody?
To, kurwa, siadaj.
Już.
A reszta niegrzecznych chłopców ładnie przede mną klęknie.
Wszyscy są? Żeby nikt potem nie żałował.
Wszyscy pacjenci obecni, siostro.
- Idziemy na górę. - Nie, dzięki, nie chcę.
Jeśli nie chcesz, nic nie będzie,
ale jak nie pójdziemy na górę, to mi nie zapłacą.
Chłopaki.
Rano ma się stąd wyczołgać! Ma ledwo chodzić, stary!
Zostaw nam trochę!
To co mam...?
Połóż się na łóżku.
Trochę się ciebie boję.
Dlaczego? Kładź się.
Nie, chyba jednak nie.
Dla mojego bezpieczeństwa.
Chłopcy czasem nie mogą się opanować, kiedy tańczę.
Jasne, rozumiem.
Naprawdę nie musisz.
- Jestem dżentelmenem. - Serio?
To wyobraź sobie, że dżentelmeni bywają najgorsi.
- Możesz trochę luźniej? - Przywykniesz.
Nie chcę wyjść na mięczaka, ale nic mi chyba nie zrobisz?
Kocham narzeczoną. Bierzemy ślub.
Nie chcę żadnych...
Czy ja wyglądam na kogoś, kto cię do czegokolwiek zmusi?
- Nie. - No widzisz.
- Jak ci na imię? - Candy.
- A naprawdę? - Nina.
Nina Fisher.
Słucham?
Nazywam się Nina Fisher.
Możesz mnie puścić?
- Niestety nie. - Chłopaki cię namówili?
Joe?
Ponury żart, nawet jak na niego.
Nie rozumiem.
- Nie jesteś Niną Fisher. - Czemu?
Bo ona nie żyje.
- Przypadek. Zbieg okoliczności. - Nie sądzę.
Wypuść mnie, to nie jest śmieszne.
A czemu wspomniałam o tej martwej dziewczynie?
To chore, przestań.
Kiedy ja nic nie robię.
Chłopaki?
Joe? Brandon? Chip? Chodźcie tu!
Nikt cię chyba nie słyszy.
Obstawiam, że leżą tam nieprzytomni.
W Forrest nauczyłam się, że łatwo wrzucić coś komuś do drinka.
Nie pamiętasz? A twój kumpel Joe?
My się znamy?
Nie wiem, czy mnie pamiętasz. Byłeś taki popularny.
Jesteś przyjaciółką Niny.
- Jesteś tą jej przyjaciółką! - Czyli mnie jednak zauważyłeś.
Zaskoczyłeś mnie.
Nie byłam wtedy pierwszą chętną.
Mogłam ci umknąć.
Chcesz pieniędzy? To szantaż?
Powiedz mi, co zrobiłeś.
Masz na myśli...
Co mam na myśli?
Nic nie zrobiłem!
- Byliśmy dzieciakami! - Jak jeszcze raz to usłyszę...
- Potem pewnie żałowała... - I to jak.
Nic jej nie zrobiłem!
- Pudło! - Kurwa!
Nie wiem, co mam powiedzieć. My nie...
No?
Przecież wiesz.
Nie. Ledwo stała na nogach.
Nie wiedziała, co się dzieje.
To było na imprezie.
Wszyscy byli nawaleni.
Kręciło ją to.
Na filmie jakoś nie wygląda.
Że co?
Nie pamiętasz? Twój kumpel Joe nagrywał.
Na trzeźwo to wszystko już tak fajnie nie wygląda.
Dam ci, co chcesz. Zrobię, co każesz.
Tylko nie płacz.
Tylko mi tu nie rycz. Mów, co zrobiłeś.
Nic złego.
Rzuciła studia.
Najlepsza na roku i rzuciła studia.
Też rzuciłam, żeby się nią zająć.
Razem odeszłyśmy.
A ty ukończyłeś z wyróżnieniem.
Miałeś wyrzuty sumienia, czy tylko ci ulżyło?
Myślisz, że mnie było łatwo?
Każdy facet cholernie boi się takich oskarżeń!
No ciekawe, czego cholernie się boi kobieta?
Myślałeś, że ci ujdzie na sucho, że wszyscy zapomnieli.
A tu patrz.
Jesteś nienormalna!
Szkoda mi było zostawiać szkołę.
Marzyłam, że zostanę lekarzem.
Ale ostatnio myślę sobie, że może do tego wrócę.
- Przestań. - Wiesz?
Nina była niezwykła. Super mądra dziewczyna.
- Ratunku! - Totalny geniusz.
Na pomoc!
Ratunku!
Opowiem ci o niej.
Nie wiem od czego zacząć, bo była jedyna w swoim rodzaju.
Już jak miała cztery lata.
Od początku była sobą.
Wyglądała jak chciała.
Chodziła, gdzie chciała.
Zabawna była.
W taki dorosły sposób. Złośliwy trochę.
Uwielbiałam ją.
Nie wierzyłam, że chce się ze mną przyjaźnić.
Jakoś ze mną się liczyła, resztę miała gdzieś.
Taka była...
Nina.
Była.
Bo potem się zmieniła.
Zniszczyłeś ją.
Jakby miała na twarzy wypisane twoje imię.
Nie swoje, twoje.
Cała była tobą umazana.
Ciągle tylko ty, nic więcej.
Aż w końcu...
zniknęła.
Kiedy ktoś ostatnio o tobie wspomniał,
kiedy usłyszałam twoje ohydne imię,
pomyślałam sobie: ciekawe, kto pamięta o Ninie.
Kto o niej myśli. Poza mną.
I zrobiło mi się smutno.
Bo to ty powinieneś nosić na sobie jej imię.
Nie.
Wszystko wysterylizowałam. Byłabym świetnym lekarzem.
- Jesteś chora. - Chyba jednak nie.
Zrobię to szybko i sprawnie.
Nie! Zostaw mnie!
Nie ruszaj się!
To wszystko twoja wina!
Przestań się, kurwa, ruszać!
Nie ruszaj się!
Ale noc.
Pielęgniarę?
Powaga?
Ostro.
Nie bój się. Anastasia się nie dowie.
Co się dzieje na chacie, zostaje na chacie.
Ona nie żyje.
Przestań.
Naprawdę.
Stary, bez jaj.
Co?
Zabijasz striptizerkę na kawalerskim? Co to? Lata 90-te?
Klisza, stary.
Chcesz się przespać? Zabrać ją?
Mała, idziemy.
Co jest? Lala? Wstajemy.
Pora się zbierać.
Lala, co ty odstawiasz...
Nie żyje?
Czemu ta laska nie żyje?
Mówiłem ci.
- Co tu się stało? - Nie wiem.
Stary, to nie twoja wina.
- Chyba trochę jednak moja. - Nie. Nie twoja.
Pójdę siedzieć?
A ślub? A moja praca?
Anastasia mi nie wybaczy.
Przecież to był wypadek.
- Wypadek. - Jasne, że wypadek.
Cholerny wypadek.
Nikt nie pójdzie siedzieć, bo nikt się nie dowie.
Jak coś, to wszyscy widzieli, jak wychodzi w nocy.
Zrobiła striptiz i sobie poszła.
- Poszła? - Poszła.
Wszystko będzie dobrze.
Zajmiemy się tym.
Trzeba się tylko pozbyć ciała.
No już, spójrz na mnie.
To nie jest twoja wina.
- Dzięki. - Nic nie zrobiłeś.
Nic złego nie zrobiłeś.
Nie twoja wina.
Rozepniesz kajdanki?
No już.
A nie może pan namierzyć jej telefonu?
Przykro mi. Wyłączyła przed wyjściem.
Widać nie chciała, żeby ją ktokolwiek znalazł.
- Nigdy tak nie znikała. - Wiesz, że to nieprawda.
Była w dobrej formie.
- Było lepiej. - To prawda.
Wróci.
Taka już jest. Zawsze wraca.
Spotykała się z kimś? Miała chłopaka?
Proszę.
Doktor Cooper?
Detektyw Waller.
Zapraszam.
Proszę usiąść.
Chirurg dziecięcy?
Szlachetna profesja.
Dzięki za to, co pan robi dla społeczeństwa.
Oczywiście.
Przepraszam, że nachodzę w pracy.
Zna pan może Cassandrę Thomas?
Znam.
- Tak. - Jak dobrze?
Spotykaliśmy się.
W czasie przeszłym?
Parę dni temu się rozstaliśmy.
A dokładniej?
W zeszły czwartek.
I od czwartku nie mieliście kontaktu?
Nie. A o co chodzi?
Jej rodzice zgłosili zaginięcie.
Słucham? Dlaczego?
Bo zaginęła.
Kiedy?
W piątek.
Podobno pojechała gdzieś z pracy. Ale jej praca nic o tym nie wie.
Nie ma pan pomysłu, gdzie się mogła wybrać?
Mówiła, że jedzie z pracy.
Wie pan dokąd?
Nie.
Przykro mi.
Nic nie szkodzi.
Odnoszę wrażenie, że nie była w najlepszej formie.
W sensie psychicznym.
Jej ojciec uważa, że była lekko niezrównoważona.
To prawda, była...
w kiepskim stanie.
Myśli pan, że mogła coś sobie zrobić?
Tak.
Kto wie?
Mogła.
Tak obstawiałem.
Dziękuję za szczerość.
Wpadnie pan jutro na posterunek
złożyć oficjalne zeznania?
Tak, naturalnie.
Dziękuję, że znalazł pan chwilę.
Fajne.
Anastasio. Jesteś moim największym szczęściem.
Moim przewodnikiem i miłością mojego życia.
A ty jesteś moim przyjacielem i bratnią duszą.
Kocham cię.
Al jest dla mnie jak brat, razem dorastaliśmy.
Zawsze razem. Na dobre i na złe.
Kocham go normalnie. Ale poznał Anastasię.
Nie ma co, trafiło mu się.
Ślicznie.
Jak tam?
Widzisz tamtą druhnę?
Ten typ, co to wracasz do żony i mówisz:
Trenowała w Cirque du Soleil.
Możesz się jej spuścić naraz na dupsko i na twarz.
Bomba.
Lecę, miło było.
Tak, miło.
GDYBYM NAGLE ZNIKNĘŁA
PRZEKAŻ TEN LIST POLICJI
WIECZÓR KAWALERSKI DOMEK 57, VERNINGTON WOODS
Chyba nie myślałeś, że to koniec?
Teraz jest koniec
Miłej zabawy!
- Alexander Monroe? - Tak.
Jest pan oskarżony o zabójstwo Cassandry Thomas.
Proszę zabrać pannę młodą.
Co jest? To pomyłka. Kochanie?
Halo? O co tu chodzi?
Weźcie go do samochodu.
Całusy
Cassie i Nina