DLA DIANY
OSTATNIEJ NOCY W SOHO
Ja?
ŚNIADANIE U TIFFANY'EGO
Cudowna ta twoja suknia.
Dziękuję.
Niezwykła.
Kto projektował?
Eloise Turner.
Kto projektował?
Eloise T., naturalnie.
E.T.
Ellie Turner.
Dobre wieści?
Eloise! Poczta!
- Ellie? - Lecę.
LONDON COLLEGE OF FASHION Londyńska Szkoła Mody
I co? Co piszą?
- Jadę do Londynu. - Wiedziałam.
Jadę do Londynu!
Jadę do Londynu.
Na pewno mogę?
Kochasz je nad życie.
Przecież ci ich nie zabiorę.
Zmieścisz się?
A skarpetki?
Skarpetki.
Jedna z naszych pierwszych wycieczek do Londynu.
Te niesamowite sklepy, pełnie nieziemskich kreacji.
Liberty, Selfridges.
Carnaby Street.
Nadęte sprzedawczynie wiedziały, że nas nie stać.
Ale nie wiedziały, że potrafimy wszystko uszyć.
Weź.
Nie mogę.
Przywieziesz mi, jak się urządzę.
Pójdziemy do Criterion na kolację. Jak na zdjęciu.
Nie stać nas było na tę restaurację.
Zrobiłyśmy sobie tylko zdjęcie i poszłyśmy do baru.
Jak zostanę wielką projektantką, to cię zaproszę.
Zgoda?
Tego baru już pewnie nie ma.
Wiesz, o co chodzi.
Marzysz o wielkiej karierze.
Ona też marzyła, ale Londyn nie jest taki, jak myślisz.
- Babciu. - Musisz na siebie uważać.
- Wiem. - A ja i tak to powiem.
- Tam są źli ludzie. - Masz być ostrożna.
Będę.
- Mogą cię zniszczyć. - Patrz jaka jestem groźna, dam radę.
Po prostu Londyn to wyzwanie.
Twoja mama nie wytrzymała. A nie miała twojego daru.
Jakiego daru?
Nie czuła i nie widziała, tak jak ty.
Boję się, że cię to przytłoczy.
Babciu.
Nie robię tego tylko dla siebie.
Ale...
dla niej też.
Może nie będzie tak źle.
Może tam nie będę cały czas o niej myśleć.
- Dobrze. - Zresztą...
dawno już mamy nie widziałam.
Pa.
Zadzwonisz?
Oczywiście.
Jak zrobi się tłoczno, daj znać.
W mieście?
Tutaj.
Nie rób tego - ani sobie, ani mnie.
Kocham cię.
Ellie...
Chcę, żebyśmy były tam razem.
Nie zawiodę was.
Ty? Nigdy.
- Na Charlotte Street. - Z rozkoszą, skarbie.
Pierwszy raz?
Kiedyś byłam tu z mamą. Jako dziecko.
- Zmieniło się. - Bez przerwy się zmienia.
Ale w głębi to ciągle ten sam stary Londyn.
Świetnie.
- Po co przyjechałaś? - Na studia.
London College of Fashion.
Modelka?
Nie. Projektuję ubrania.
Zamierzam, w sensie...
Chcę być projektantką.
Ale modelką też byś mogła być.
Masz dobre nogi.
Co jest na Charlotte Street?
Akademik.
Same dziewczyny?
Jeśli mieszkają tam wszystkie cud dziuńki,
to się ode mnie nie opędzicie.
- Będę was prześladował. - Wysiadam.
To już niedaleko.
Nie mam tyle pieniędzy.
Coś wymyślimy.
Panienki nie powinny się same szwendać po zmroku.
Muszę jeszcze do sklepu.
Proszę bardzo.
Pomóc w czymś?
Przepraszam.
Pomóc?
Dam radę.
No nie wiem.
A ja wiem.
- Eloise? - Tak.
Wyglądasz na Eloise.
Ellie.
Jocasta.
Pomylili nazwisko?
Nie, rezygnuję z nazwiska.
Uważam, że moje imię jest wystarczająco niepowtarzalne.
Kiedy jesteś wyjątkowa wystarczy na przykład samo: Kylie.
- Minogue? - Jenner.
Kiepski przykład. A ile Jocast znasz?
Żadnej.
Właśnie, kotku.
Zajęłam sobie łóżko przy oknie, okej?
Jasne.
Jak się nie znienawidzimy, za pół roku możemy się zamienić.
Dobra.
- Skąd jesteś? - Redruth.
Kornwalia.
Że co?
Kornwalia, to na prowincji.
Wiem, gdzie to. Ale żal mi ciebie.
A ty?
Manchester. Ale od roku mieszkam w Londynie.
Miałam staż w atelier na Savile Row.
A ja całe życie siedzę w Redruth i szyję ciuchy.
Czułam, że to twoje dzieło.
A to Bouchra Jarrar.
Zanim się sprzedała i przeszła do Lanvin.
- Palisz? - Nie.
A tu można?
Wyjęłam baterie z czujnika.
Jak ci przeszkadza, mogę wychodzić na dwór.
Nie ma sprawy.
Próbowałam elektryki,
ale czułam się jak zdzira.
No jasne.
Co robi twój ojciec?
Nie znam go.
Skąd ja to znam. Matka?
Nie żyje.
Nareszcie coś nas łączy.
Miałam 15 lat, gdy odeszła. Twoja?
Siedem.
Wcześnie.
Ale może dzieciom łatwiej to znieść.
Chociaż to żaden konkurs, nie?
Świeża krew.
Coś ty, Bouchra Jarrar? Poważnie?
Dobre oko.
Zanim się sprzedała i przeszła do Lanvin.
- Jasne. - Oczywiście.
Moja współlokatorka, Eloise.
- Cześć. - Hej.
Sama uszyła to, co ma na sobie.
Fantastycznie.
My tu się wystroiłyśmy w najlepsze ciuchy, a ta promuje własny projekt.
Może będziemy na nią mówić „Ellie z jajami”.
A ty masz jakąś ksywę?
Obstawiam, że jutro będę „Jocasta Królowa Miasta”.
- Długo się znacie? - Pewnie.
Jakieś 15 minut.
Mniej więcej.
Jesteśmy z klubu zmarłych mamusiek.
Pieprzyć białaczkę.
Straszne.
Do dupy, nie ma co ściemniać.
Ale z drugiej strony,
gdzieś tam mnie to inspiruje, więc...
A twoja mama?
Była chora. Psychicznie.
Zabiła się.
Przepraszam. Nie powinnyśmy pytać.
To było dawno.
- Jesteś taka dzielna. - Super dzielna.
Brat mojego dziadka się powiesił.
Boże.
Znam ten ból.
Też jesteś dzielna.
Taka dzielna.
Pierwszy raz w akademiku?
Oznaczasz, co twoje.
To mi się podoba.
Obalamy?
Pierwszy dzień i kac?
Cicho.
W końcu to raptem nasza przyszłość. Pieprzyć ją.
Żyjemy chwilą, nie?
To co, zdziry?
Za Soho.
Ellie, rusz się.
Ale czad!
TUKAN
Chodźcie.
Dwa razy spotykałam się z Irlandczykiem.
Z tym samym, ale mieliśmy przerwę.
Irlandczyk na maksa.
Nie wiem, ale chyba czuję tę ich kulturę.
Uczcie się, chłopcy.
Kocham Irlandię, dosłownie...
Wybacz, słodka.
Fiut mi zdechł.
Mogę go pochować w twojej dupie?
W życiu.
Ale spróbuj z Eloise.
Obstawiam, że jak wlejesz w nią parę drinków, będzie mokra jak ścierka.
- Co? - Bawić się nie umie?
Pierwszoroczniacy. Koszmar.
NIE TRAWISZ PIJAKÓW?
STAŃ ZA BAREM PRACA CZEKA
Masakra.
Nudna jest. Totalnie bezbarwna.
Jakaś chrześcijańska pinda.
Mysza ze wsi.
Pierwszy dzień w szkole, a ta w ciuchach, które sama uszyła.
Lekkie przegięcie.
A gadka o samobójstwie?
Żeby zwrócić na siebie uwagę? Chore.
- Dziwna jest. - W opór dziwna.
Założę się, że przed Gwiazdką podetnie sobie żyły.
Daj spokój.
- Mówię wam. - Jocasta.
Chodźcie.
Zaliczymy jeszcze trzy puby i otworzą kluby.
Strzelimy kilka piwek.
MĘŻCZYŹNI KOCHAJĄ BLONDYNKI
- Właź. - Tak jest.
Czego słuchasz?
Już niczego.
Co to za babcine smęty? Ile ty masz lat?
I kto to mówi?
A kto puścił w Tukanie techno Riverdance?
Oddaję ci ją.
Olej go. Jestem John.
Ellie.
A to twoja puszka, nie?
Na zdrowie.
Nie!
- Yasmine Rogers? - Tutaj.
- Gemma Boker. - Jestem.
- Poppy Porter? - Tutaj.
- Eloise Turner? - Ellie.
Przepraszam, jakie było pytanie?
Czy jesteś obecna?
Tak.
- Serena Lowe? - Tutaj.
Jak tam moja wielka projektantka?
Świetnie.
Zrobiłaś wrażenie?
- Nie wiem. - Na pewno tak.
Jak akademik? Nic nie mówisz.
Super. Bardzo nowoczesny.
- A współlokatorka? - Jocasta.
- Sympatyczna? - Zabawna.
To cudownie.
Idziemy pić. Runda druga?
- Lubi się bawić. - No to wspaniale.
Podejrzewam, że potrzebujesz czasu,
żeby się odnaleźć wśród tylu nowych ludzi.
Nie przytłaczają cię?
Bez przesady.
Przyjadę, jak się zadomowisz. Nie mogę się już doczekać.
Tak, jak się zadomowię.
POKÓJ Z ŁAZIENKĄ WYNAJEM
TYLKO DLA KOBIET
Soho 0827.
Dzwonię w sprawie ogłoszenia.
Tak?
Chciałabym wynająć pokój.
Trafi pani na Goodge Street?
Tak, znajdę.
Dom nr 8, zapraszam.
Proszę dzwonić pod Collins.
Już otwieram.
- Pani Collins? - Tak.
Ellie. To ja dzwoniłam.
Tak.
Pokój jest na samej górze.
Mam kilka zasad.
Żadnego palenia.
Nie palę.
Żadnych mężczyzn po 20:00.
Nie ma problemu.
I żadnego prania po nocy.
Bo mi dudni.
Nie piorę.
Znaczy się...
Nie po nocy.
- Bo tak to piorę, dbam o czystość. - I dobrze.
Może lekko staroświecki, ale mnie to nie przeszkadza.
Jak się nie podoba, polecam szukać dalej.
Jest idealny. Bomba.
Łóżko. Kuchenka. Łazienka.
Na razie się nie przejmuj, ale latem
musisz zatykać wannę,
bo z rur kiepsko pachnie.
- Długo tu pani mieszka? - Długo.
Kiedyś tu pracowałam. Sprzątałam i takie tam.
Wtedy to była marna dzielnica.
Kupiłam za pół darmo od poprzedniego właściciela.
Teraz jest pewnie sporo wart.
Nigdy go nie sprzedam.
Za dużo wspomnień.
Rozumiem.
Gdybym mogła mieszkać gdzie tylko chcę, wybrałabym Londyn z lat 60.
Wtedy to było centrum wszechświata.
Chyba wiesz, co to telefon stacjonarny?
Pewnie.
Nie ekscytuj się. Tylko połączenia alarmowe.
Lubisz czosnek?
Tak.
Obok jest francuskie bistro.
Niedługo będziesz czuła wyłącznie czosnek.
Kiedy chcesz się wprowadzić?
Jak najszybciej.
- Chyba nie masz kłopotów? - Nie.
Muszę się wyrwać.
Jak my wszyscy.
Czym się zajmujesz?
Studiuję. Ale mam kredyt studencki i stypendium.
Co studiujesz?
Modę.
- Ciekawe. - Bardzo.
Moja babcia jest krawcową. Mama też szyje, w sensie, szyła.
Dasz radę płacić za pokój?
Oczywiście.
Biorę więcej niż inni.
Płacisz za dwa miesiące z góry plus dwumiesięczny depozyt.
Jasne.
Zdarzało się, że lokatorki uciekały mi w środku nocy.
Proszę pani.
Nigdy bym tak nie zrobiła.
Jesteś moim światem Każdym moim oddechem
Jesteś moim światem Jesteś we wszystkim, co robię
Jedni widzą w górze po prostu gwiazdy
Dla mnie gwiazdy świecą w twoich oczach
Jak drzewa wyciągają się do słońca
Tak moje ręce pragną twojej miłości
Kiedy twoja dłoń
W mojej leży
Czuję w sobie boską moc
„OPERACJA PIORUN”
Jesteś moim światem Moją nocą i dniem
Moim światem, moją modlitwą
Jeśli przestaniesz mnie kochać
Mój świat się rozpadnie
Pani płaszcz.
Płaszcz?
Spotykamy się dziś z jakimś dżentelmenem?
- Nie spotykamy. - Pani sama?
Owszem.
Doskonale.
Wielkie brawa dla panny Cilli Black.
Witaj, piękna istoto. Jak cię zwą?
- Sandie. - Przyłączysz się do nas?
Dziękuję. Przyszłam do właściciela.
Ja jestem właścicielem.
Wątpię.
Dla ciebie będę, kim tylko chcesz.
Czym się trujemy?
Nie przyszłam pić. Chcę rozmawiać z właścicielem.
Dzisiaj go nie ma. Zdradzisz w jakiej sprawie?
Chcę byś waszą nową gwiazdą.
- Grałaś gdzieś wcześniej? - Nigdzie.
Kto zaczyna w Café de Paris?
Ja.
Zapiszę twoje nazwisko.
A tymczasem, proponuję pogadać z Jackiem.
- Jackiem? - Tym tam.
Koło Cilli Black.
Brawo, kochana. Wspaniały występ.
Menedżer.
Dobrze dzisiaj poszło.
Witam.
Barman zasugerował,
żebym zaczepiła tego przystojniaka koło Cilli Black.
Słusznie. Kim pani jest?
Nową Cillą Black.
Serio?
Nasza Cilla zaczynała w szatni.
Marzy się pani kariera?
Jasne.
To czego się pani napije?
Sandie. Vesper poproszę.
James, poprosimy Vesper.
Czym się zajmujesz?
Oczywiście śpiewam.
Tańczysz?
Zademonstrować?
Jedziemy.
I co?
Już jesteś gwiazdą.
Ale zgaśniesz, zanim cię tu wpuszczą na scenę.
Załatwię ci występ gdzie indziej.
- Możesz? - Pewnie.
Ale najpierw skoczę po Vesper.
- Można? - Raczej nie.
A taka byłaś przed chwilą chętna.
Jack poszedł tylko po drinki.
- Chyba się nie obrazi. - Ja się obrażę.
Nie udawaj, że nie lubisz zwracać na siebie uwagi.
Czy pan ci przeszkadza?
Chciałem zatańczyć z naszą Sandie.
Wszystkie tańce ma zajęte.
Rozumiem, chłopie. Nie świntusz z nią całą noc.
Sam jesteś świnia, chłopie.
Ale bez chamstwa.
Bierz sobie tę swoją dziwkę.
Jak ją nazwałeś?
Przecież to dziwka. Od razu widać.
Uciekamy.
- Odwiozę cię do domu. Tyle mogę. - A ile byś chciał?
Wiesz...
- Znasz Goodge Street? - Doskonale.
Mieszkam pod ósemką.
Madame.
To miasto, neony, światła,
każdy by chciał odnieść sukces, ale mało komu się udaje.
Spełnić marzenia.
Ja spełnię.
Ty tak.
Widzę, że ci zależy.
Najbardziej na świecie.
Świat jest twój, Sandie.
Zobaczymy się jeszcze?
Mam nadzieję.
Jutro? 20:00?
Wiesz, gdzie mnie znaleźć.
Autoportret?
Siebie rysujesz?
Nie.
- Znajoma. - Jasne.
Fajnie wygląda.
Prawda?
Lubisz retro?
Ciągnie mnie do lat 60-tych.
- Rozumiem. - Sprawdzę, co jest grane.
Jocasta...
Ale oldskul.
Malinka. Uroczo.
Co tam porabiałaś w Soho?
Z kolesiem?
Albo panną. Nie oceniamy.
Żyj ile wlezie.
Posmaruj sobie arniką.
Cześć.
Świetny rysunek.
- Twój projekt. - Dzięki.
Trzymaj.
PRZEPRASZAM
- Nie musiałeś. - Tyle mogłem.
A ile chciałeś?
Nie wiem, czemu to powiedziałam.
Myślałam, że to fajne.
Co robisz wieczorem?
Umówiłam się już.
- Wybacz małe spóźnienie. - Małe, to mało powiedziane.
Coś czuję, że mi przebaczysz.
Zamknięte.
Nie dla ciebie.
Jack...
Co jest grane?
Przesłuchanie.
Proszę nas powalić na kolana.
Kiedy jesteś sam A życie cię nie pieści
Zawsze możesz ruszyć
W miasto
Kiedy masz kłopoty Drażni cię hałas i pośpiech
Jest na to rada
Centrum miasta
Poczuj jego puls Wsłuchaj się w rytm ulicy
Zatrzymaj na chodniku Podziwiaj cudne neony
Jak tu się zgubić?
Światła są takie jasne
Że zapomnisz o kłopotach O smutkach i rozterkach
Jedź do centrum
Bo wszystko jest wspanialsze
W centrum
Nie ma lepszego miejsca
Centrum
Wszyscy na ciebie czekają
Śpiewać potrafi.
Cholera, nie wierzę.
Ja wierzę.
- Nie mogę się doczekać. - To nie Café de Paris.
I tak się cieszę. Dziękuję, Jack.
Tyle mogłem.
Lepsze to niż szatnia. A gdzieś trzeba zacząć.
Owszem.
Powinnam mieć pseudonim?
- Sandie jest od? - Alexandry.
Sandie do ciebie pasuje.
- Parę sukienek by się przydało. - Poważnie?
Czego ci jeszcze trzeba?
Menedżera.
Znasz kogoś?
Ja się tym zajmę.
Obiecujesz, że mnie jutro nie zostawisz?
Nigdy cię nie zostawię.
Cholera, nie wierzę.
Ogromna niespodzianka.
Gdybym nie wiedziała, że to ty, minęłabym cię na ulicy.
Wyglądasz tak dorośle.
- Nie podoba ci się? - Podoba, jeśli tobie się podoba.
Mnie bardzo.
Cieszę się, że odnajdujesz się w Londynie.
Tu jest najlepiej na świecie.
Ambitny projekt.
Nie wiem, czy ten materiał to udźwignie.
Może być ciężko z nim pracować.
Ale to jest właśnie to.
Ma się rzucać w oczy, ale nie może być ciężki.
Słucham dalej.
No i...
Ma płynąć.
Pięknie układa jej się na ramionach i zbiera po bokach.
Jej? Wyobrażasz sobie kogoś?
Kiedy widzę ją w tej sukience... w wyobraźni oczywiście,
to ona tu rządzi, ona, nie sukienka.
Mam nadzieję, że wszyscy słyszeli.
Coś o latach 60-tych?
Fantastyczny pomysł.
- Świetne włosy. - Dziękuję.
- Pani styl. - Chyba tak.
Kiedyś to się porządnie szyło.
Mamy sukienkę z Biby, z 1967 roku.
W doskonałym stanie. Przymierzy pani?
Chętnie.
Przepraszam?
Zapłaci pani?
Tak, przepraszam.
Poproszę 375 funtów.
Poważnie?
375.
Przepraszam? Ogłoszenie o pracę nadal aktualne?
Tylko dla Irlandczyków.
Żartuję. Pogadaj z Carol, na dole.
Myślisz, że po tylu latach
jakiś typek z baru będzie mi mówił, którego konia mam obstawiać?
Co dla ciebie?
Liczyłam na pracę.
Siadaj. Napijesz się?
A jest Vesper?
To nie Mayfair, mała.
Pracowałaś kiedyś w pubie?
Nie, ale gdzieś trzeba zacząć.
Niech będzie gin z tonikiem.
Kiedy możesz pracować?
Kiedy trzeba.
Przepraszam? Skarbie?
Mówię do ciebie, blondie.
Śpieszę się.
Spokojnie, nie podrywam cię.
- Wiem. - Kogoś mi przypominasz.
Kim jest twoja matka?
Nie żyje.
Tak myślałem.
Większość nie żyje.
- Z drogi! - Uważaj, gdzie chodzisz, dziecko.
Mogę w czymś pomóc?
To ja, Ellie.
Rzeczywiście.
No proszę.
- Nowy kolor. - Tak.
Chciałam coś zmienić. Tak na lata 60-te.
Lubisz te stare kawałki, co?
- Za głośno jest? - Nie, ale co ty w nich widzisz?
To bardziej moja młodość.
Babcia mi je często puszczała.
Chyba wolę starocie od tych nowoczesnych rzeczy.
Muzyka była kiedyś lepsza.
Panie i panowie.
Tak jest, klaszczemy.
Witamy w słynnej Rewii Rialto.
Przed państwem
egzotyczna, hipnotyzująca
Marionetta.
Tak...
Zastanawiam się, czy choć trochę Zależy ci na mnie
Jeśli kochasz do szaleństwa To będę przy tobie
Będę twoją kukiełką
W miłości jest jak na karuzeli
Wesoło jak w wesołym miasteczku
Raz leżę na ziemi bez tchu
By za chwilę bujać w obłokach
Zwodzisz mnie?
A jutro znikniesz?
Tak...
Zastanawiam się, czy choć trochę Zależy ci na mnie
Jeśli kochasz do szaleństwa To będę przy tobie
Będę twoją kukiełką
Ściągać majtki!
Wygrywam na karuzeli
Na huśtawkach tracę grunt
Nie ma jednak wątpliwości
Kto pociąga za sznurki
Przywiązałeś mnie do siebie
Dokąd mnie to zaprowadzi?
Gdzie moja Sandie?
Wychodź. Noc jeszcze młoda.
Otwieraj.
Czego chcesz?
Co się głupio pytasz. Przecież wiesz.
Jeszcze raz ogromne brawa dla Cleopatry.
- Co słychać, Jack? - Dobrze, a u ciebie?
Colin.
- Pan Pointer... - No proszę.
Proszę.
Obiecano nam wspaniały spektakl i było spektakularnie.
Spektakularna.
Dziękuję.
Może byśmy
skoczyli na drinka?
Tylko we dwoje.
Jestem z Jackiem.
Jack się nie obrazi, prawda?
Ani trochę.
Sandie.
Przepraszam. Wracaj.
- Sandie. - Ja nie chcę.
Mówiłaś, że chcesz zrobić karierę.
Jeśli chcesz być na scenie, masz zadowalać tych facetów.
- To dla nich występujesz. - W życiu.
Wszystkie tak robią. Jesteś jakaś wyjątkowa?
Powiedziała: nie!
Każdy gdzieś zaczyna.
Nie bądź głupia.
Sandie!
Kochanie, wracaj.
Miało być inaczej.
Sandie, tak działa świat.
Robisz to, co ci każe menedżer.
Nie chcesz chyba, żebym się pogniewał?
Obudź się.
Sama tego chciałaś. „Najbardziej na świecie” - mówiłaś.
To tylko show.
Wlesz, jak to się skończy.
I dokąd uciekniesz?
Do domu?
Świat jest twój, Sandie.
A kuku.
Wiem, że nie śpisz.
Zostaw ją!
Wiesz, że nie śpisz.
Sama tego chciałaś!
„Najbardziej na świecie” - mówiłaś.
Jesteś jakaś wyjątkowa?
Ellie?
Co ty wyprawiasz?
Zacznę od początku.
Spokojnie, to minie.
Masz kryzys, każdemu się zdarza.
Czuję, że coś z tego będzie.
Nie poddawaj się.
Ziemia do Ellie?
Klient czeka.
- Cześć. - Cześć.
Co chcesz?
Słyszałem, że tu pracujesz,
miałem ochotę się napić, pomyślałem, że upiekę dwie pieczenie.
Byłaś dzisiaj mocno smutna na zajęciach.
Pomyślałem, że zajrzę. Sprawdzę, czy wszystko gra.
Dzięki. Pytałam, co pijesz.
Jasne. Trzy piwa.
Dobra.
- Uciekłaś z akademika? - Tak.
- Mam pokój. - Fajnie jest?
Inaczej.
Chyba super mieć własny kąt.
Może i tak.
Co jest?
Nic.
Chyba mnie wszystko przerasta. Londyn to wielkie miasto.
Rozumiem.
Życie w mieście to inna historia. Bywa koszmarnie.
Szczerze, to też się średnio bawię w tym północnym Londynie.
A skąd jesteś?
Z południowego Londynu.
Zaniosę chłopakom.
Wiem, jak to jest,
kiedy gdzieś nie pasujesz.
Gdybyś chciała pogadać, potrafię słuchać.
To oni mają ci się zwierzać, nie odwrotnie.
BABCIA
Jak sobie radzisz? W ogóle nie dzwonisz.
Bo wszystko jest świetnie.
Dobranoc, piękna. Do jutra.
- Kto to? - Nikt.
Jesteśmy w pubie. Całą grupą. Gadamy sobie.
My?
Tak, Jocasta, wszyscy są. Wszyscy ze szkoły.
Coś jest nie tak.
Nie.
Ellie? Przecież słyszę.
Naprawdę jestem w pubie. Pracuję tu.
Pracujesz? Dlaczego?
- Uciekłam z akademika. - Jak to?
- Chciałam mieć własny pokój. - Coś się stało?
- Widziałaś ją? - Nie, mamy tu nie ma.
To co się dzieje?
Co jest? Proszę, powiedz mi.
Muszę wracać.
Wiem, że próbujesz coś udowodnić.
Ale to żaden wstyd prosić o pomoc.
Ona nie prosiła.
Naprawdę muszę kończyć.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Wszystko gra, Ellie?
A może Eloise? Jak z tej piosenki?
Nie znam tej piosenki. Skąd pan wie, jak mam na imię?
Znam wszystkie ładne dziewczęta w okolicy.
I ich bolączki.
Od zawsze.
Palisz?
Nie.
Pomyliłem cię z inną blondynką.
W każdym razie,
trzymaj się.
Macacz cię nękał?
- Macacz? - Tak.
Jest jak ośmiornica.
Podobno miał kiedyś niezłe wzięcie.
Pewnie myśli, że ma u ciebie szanse.
Wierzysz w spirytyzm?
A co to za pytanie?
Dzięki spirytom masz forsę na życie.
Nie o to pytam,
chodzi mi o duchy?
Duchy? Nie, czemu?
Źle się tu czujesz?
Jeśli coś tu jest, to stawiałabym na duchy dawnych, dobrych czasów.
Kiedy jest pusto, słyszę tylko śmiech.
Wszyscy się tu bawili. Gangsterzy, gliniarze, pijacy.
To był klimat, balangi do białego rana, niesamowita atmosfera.
Nią samą można by się spokojnie upić.
Bardzo cię lubię.
Pasujesz tu.
Ale spać tu nie możesz.
Chodź, czekamy na ciebie.
Nie dotykaj mnie!
Zamknij się!
Zostaw mnie!
Umiesz tańczyć. Wiesz, co masz robić.
Rusz się.
Witam.
Dziękuję.
- Jak ci na imię? - Alexandra.
Śliczne imię.
Dzięki.
- Jak ci na imię? - Alexie.
- Śliczne imię. - Dzięki.
Jak ci na imię?
- Andie. - Śliczne imię.
- Jak ci na imię? - Lexy.
Śliczne imię.
Dziękuję.
Jak ci na imię?
- Alex. - Nie.
A naprawdę?
Obstawiam, że jesteś gliną.
Serio?
To jak?
Sandie.
Marnujesz się tu.
Taka ładna dziewczyna w takiej norze.
Uciekaj, póki możesz. Zgnijesz tu.
Czy ja wiem?
Ale ja wiem. Spójrz w lustro.
A jeśli nie chcę?
To pewnie nie ma dla ciebie ratunku.
Nie.
Sandie, spójrz na mnie.
Patrz na mnie, słyszysz? Patrz nas mnie!
Wiesz, gdzie mnie znaleźć.
Śliczne imię.
- Jak ci na imię? - Alexandra.
- Jak ci na imię? - Alexa.
- Jak ci na imię? - Andie.
- Jak ci na imię? - Sandie.
Śliczne imię.
Robisz coś wieczorem?
Chętnie porobię.
Nawet nie wiesz co.
Racja.
Ale się zgadzasz?
Nie chcę siedzieć w domu.
Studencka imprezka.
Halloweenowa.
- Trzeba się przebrać? - Ja idę tak.
Też jesteś na czarno. Idealnie.
- Wystarczy? - Tak. Plus to.
HALLOWEENOWY MAKE UP
Powiem, że jestem duchem.
Nawiedzimy ten melanż?
Tańczysz?
Najpierw muszę się napić.
Się robi.
Szybsza byłam.
Do dna.
Straszliwego Halloween, gołąbeczki.
Sandie!
El?
El!
Co się dzieje?
Muszę się przewietrzyć.
Ellie!
Ellie.
Mogę jakoś pomóc?
Dłużej tego nie wytrzymam.
Czego?
Czemu nie mogę być jak wszyscy?
Bo jesteś wyjątkowa.
Idziemy gdzie indziej?
Nie mogę nikogo zapraszać.
Jasne.
Czyli masz być cicho.
Jasne.
Ale chyba nie będziemy spać?
Bardzo nie chcę spać.
To...
nie dam ci zasnąć.
Ale kicha.
- Szybciej. - Pędzę.
Ellie!
Zostaw mnie.
Wszystko gra?
Zostaw ją.
Złaź z niej!
Co się dzieje?
Zostaw ją!
Jaką ją?
Kto by cię chciał?
Jesteś moja!
Moja!
Masz się mnie słuchać!
Ellie!
To ja płacę. Nie ty.
Co jest?
Kto by cię chciał?
Eloise? Co tam się dzieje?
Żadnych mężczyzn!
Kto tam jest?
Wzywam policję.
Kurwa.
Wyrzuć go.
I dokąd pójdziesz?
Dokąd idziesz?
Won...
stąd!
Wynocha!
Precz!
Wiesz, gdzie mnie znaleźć.
W porządku?
Tak.
Skrzywdził cię?
- Nie. - Na pewno?
Nie skrzywdził.
Rano o tym porozmawiamy.
Przepraszam.
Za wszystko.
To się nie powtórzy, prawda?
Nie.
I zapłacę za lustro.
Wszyscy płacimy za jakieś stłuczone lustra.
Przepraszam?
Kto tam przede mną mieszkał?
Sporo dziewcząt się przez lata przewinęło.
A była jakaś Sandie?
Sporo dziewcząt się przez lata przewinęło.
Nie wszystkie podawały prawdziwe imię.
Dlaczego pytasz?
Nikt tam nie zginął?
To jest Londyn.
W każdym domu, w każdym pokoju w tym mieście ktoś umarł.
I na każdym rogu.
Zresztą...
gdybym dorwała tego twojego chłopca, też bym go zabiła.
Więc masz szczęście. Mimo, że zbiłaś lustro.
Dokąd to?
Dzień dobry.
A co to się wczoraj wydarzyło?
I jak?
Nie za długa trochę?
Może.
Wiesz, gdzie mnie znaleźć.
Co się dzieje?
Wszystko gra?
Co ona odwala?
Ellie.
Mów do mnie.
Mów.
Ellie!
Dokąd to?
Patrz, jak idziesz.
Masz zadowalać tych facetów.
Pewnie nie ma dla ciebie ratunku.
Masz mnie szanować!
Do ciebie mówię.
To jest Londyn.
Kogoś mi przypominasz.
Skrzywdził cię?
POLICJA
No dobrze, to jeszcze raz.
Była pani świadkiem zabójstwa.
Z przeszłości. Miała pani wizję, zgadza się?
Młoda kobieta została zamordowana. W połowie lat 60-tych.
Przez swojego alfonsa.
- Tak. - Studiuje pani sztukę?
Modę.
Brała pani środki halucynogenne? Kwas? Grzyby? Meskalina?
Nie będzie konsekwencji. Może się pani przyznać.
Wiem, jak to wszystko brzmi, ale nic nie brałam.
Nic a nic.
Ale była pani na imprezie.
Może ktoś dorzucił pani czegoś do drinka?
Do dna.
Nie. To wszystko zaczęło się wcześniej.
Na trzeźwo, we śnie widziałam różne miejsca.
Kluby, w których nie byłam, ludzi, których nie znałam.
A potem to wszystko zaczęło pojawiać się na jawie.
Wiem, że tej dziewczynie stało się coś złego.
Bo mam te wizje, widzę przeszłość.
Odkąd przyjechałam do Londynu, ciągle widzę Sandie.
Tę zamordowana dziewczynę.
Czyli jest tu pani od niedawna?
Kilka tygodni.
Londyn potrafi przytłoczyć.
Może powinna pani z kimś porozmawiać?
Nic nie rozumiecie.
Czy w rodzinie zdarzały się choroby psychiczne, schizofrenia?
Wiem, kto ją zabił.
Jej chłopak i alfons. Jack.
Widziałam go. Teraz, w Londynie.
Ciągle łazi za mną po Soho.
Pierwszy raz go zobaczyłam, jak wychodził z baru, gdzie bywają modelki,
ale nie zwrócił na mnie uwagi.
Zaczął się mną interesować,
kiedy zrobiłam sobie taką samą fryzurę jak Sandie. Ta, co nie żyje.
To ta fryzura?
Chodzi o to,
że widziałam Jacka. Widziałam mordercę. Stary facet, mieszka w Soho.
A gdzie konkretnie w Soho?
Często pije w Tukanie.
Myślę, że tyle nam wystarczy.
Powiedziała, że morderca pije w Tukanie.
Całe Soho pije w Tukanie.
Gada i gada, a ja myślę: ale masz nierówno, dziecko.
Przepraszam?
Chwileczkę. Proszę nie uciekać.
Jak mam was przekonać, że nie jestem wariatką?
Ja pani wierzę.
Ale myślę, że potrzebuje pani pomocy. Może wsparcia?
Dobrze, że pani przyszła. Naprawdę.
Sprawdzę tego zabójcę Sandie. Mam do pani namiary.
Jak coś znajdę, odezwę się.
Dziękuję.
Chociaż w przypadku tak starych spraw,
przydałoby się coś konkretnego.
Może nazwisko?
Chcę sprawdzić zamordowane i zaginione kobiety
w Soho, od 1960 do 1969 roku.
A ty nie studiujesz mody?
Potrzebne mi to na zajęcia.
Będziesz pstrykać kulerskie modowe fotki
inspirowane dawnymi miejscami zbrodni?
Tak, właśnie. Trafiłeś.
Zabójczo.
Co nie?
BARMANKA Z CAMDEN ZASZTYLETOWANA
POLICJANTKA ZASTRZELONA W POBLIŻU WIĘZIENIA
BOKSER STAJE PRZED SĄDEM ZA ZABÓJSTWO KELNERKI
Hej, mam twoją...
Jezu!
Co tak się skradasz?
Bo to biblioteka.
Jasne.
Mam twoje rzeczy.
Wybiegłaś.
Zostawiłaś torebkę.
Wszyscy tu są.
Kują do testu.
Słuchaj, co do wczoraj...
Zrobiłem coś nie tak?
Przestań. Nie chodzi o ciebie.
To o co?
Pomyślisz, że jestem nienormalna.
Dawaj.
Zobaczyłam coś wczoraj w nocy.
W pokoju. Scenę. Z przeszłości.
A konkretnie?
Zadźganą dziewczynę.
Sandie. Musiała tam kiedyś mieszkać.
Nigdy nie złapali gościa, którą ją zabił.
Szukam zabitych i zaginionych kobiet z lat 60-tych,
bo muszę mieć jej nazwisko.
Inaczej oszaleję.
Może już oszalałam?
Uciekaj, nie krępuj się.
Słuchaj.
Moja ciotka wierzy w masę dziwnych rzeczy.
Powiedz mi, jak mam ci pomóc.
Przejrzysz kolejne pudełko? 1966 rok?
To jest jeden rok?
Londyn to złe miasto.
Zamykamy za 15 minut.
OJCIEC ZAGINĄŁ PO ZABAWIE W MAYFAIR
NAUCZYCIEL ZNIKA W SOHO
WŁAŚCICIEL FABRYKI ZAGINĄŁ 2 TYGODNIE TEMU
Szybki jesteś.
Pieprzyć to!
Widziałaś?
Mało jej nie zabiła.
Spokojnie.
Już dobrze.
Jakie, kurwa, dobrze?
Ochrona!
Zostań.
Jocasta!
- Czekaj. - Ochrona.
Stój!
Wiesz, gdzie mnie znaleźć.
Hej! A ty dokąd?
Myślisz, że możesz po prostu odejść?
Zostawcie mnie!
Wracaj tu, zdziro.
Wracaj, kurwo!
Do ciebie mówię! Sandie!
Zostaw mnie.
Jack.
Jack!
Gdzieś ty była?
Od godziny cię kryję. Już na dół.
Maszeruj do piwnicy. Klient czeka.
Jestem tam co wieczór
Zawsze Ona o tym wie
I błagam
Żeby przyszła
Nie zauważyłem Że w jej oczach była miłość
A teraz więdnie
Ona wie, że płaczę
W końcu mnie zaszczyciła.
Leci twoja piosenka, Eloise.
Ledwo włączyłem, a tu proszę, jesteś.
Carol się martwiła. Myślała, że zniknęłaś.
Powiedziałem jej, że ludzie tak po prostu nie znikają.
Zawsze gdzieś są.
- To jestem. - Jesteś.
Duże piwo, poproszę.
- Podobno miał pan kiedyś powodzenie. - Kiedyś?
No wiesz? Nadal mam.
Bo ma się to coś.
- Znał pan większość dziewczyn z Soho? - Większość?
Znałem wszystkie.
Sandie też?
Każdy znał Sandie.
Moja Eloise
Chciałbym ją zadowolić
Zadbać o nią
Ale nie przyszła
Boisz się mnie?
Nie.
Znałem wszystkie dziewczyny.
Lubię myśleć, że się nimi opiekowałem.
I oczywiście miałem je na oku. Bo ktoś musiał.
Sandie była wyjątkowa.
Nie pasowała do tego świata. Za dobra była.
Ale wyjątkowe czy nie, w kostnicy wszystkie wyglądają tak samo.
Wiem, co pan zrobił.
Zrobiłem wiele rzeczy.
Może jakieś szczegóły?
Wiem, co pan zrobił Sandie.
Naprawdę?
Widziałam ją.
Widzę. Wiem, co się wydarzyło.
Co by się nie wydarzyło, sama się prosiła.
Nie zasłużyła.
Słuchaj.
Wiem, gdzie mieszkasz.
Nie wiem, co widziałaś czy słyszałaś,
Sandie skończyła dokładnie tam, gdzie chciała.
Zabawne, że o niej wspomniałaś.
Pierwsze co zrobiłem,
po powrocie do tego śmierdzącego miasta,
to próbowałem ją wygrzebać spod ziemi.
Ale niektórzy nie chcą, żeby ich znaleźć.
Ty ją zabiłeś.
Ja? Sandie?
Wiem, że tak!
A myślałem, że to Alex ją zabiła.
Wracaj.
Dość mam tego przesłuchania.
Myślisz, że była aniołem.
Nie daj się zwieść.
Wszystko nagrywam. Odpowiesz za to!
Niby za co? To moja dzielnica. Robię, co chcę.
Policja wszystko wie!
A mnie to gówno obchodzi.
Stój!
Jak zobaczysz Alex,
pewnie w jakimś piekle, które sobie zgotowała,
pozdrów ją ode mnie.
O Boże.
Co się stało?
Zatrzymał się. Na środku ulicy.
Lindsey, biedny draniu.
Dzwoń po karetkę. Już.
Powiedz, że był w policji. Pośpieszą się.
Dobrze.
Lindsey?
- Policjant? - Tak, kiedyś służył.
Wiele lat pracował w Soho,
w dzielnicy czerwonych latarni.
I jak skończył?
Czyli to nie Jack.
Jack?
Nie, to Lindsey.
Źle to wygląda.
Obstawiam, że jesteś gliną.
Serio?
Uciekaj, póki możesz.
Ellie?
Zawiodłam cię. Mamę też.
Nikogo nie zawiodłaś. Nie mów tak.
Nie wiem, co się tam dzieje, ale zawsze możesz wrócić.
To żaden wstyd.
Jutro rano po ciebie przyjadę.
Babciu, ja tu nie wytrzymam.
Dobrze, może ktoś mnie zawiezie jeszcze dzisiaj.
Ellie?
- Ellie! - Halo?
Nie trzeba, ktoś mi pomoże.
- El! - Później zadzwonię.
Ellie?
- Ellie! - John!
Boże.
Zobaczyłem karetkę, pomyślałem...
Muszę uciekać.
Odprowadzę cię do domu.
Nie chcę. Muszę uciekać z Londynu.
- Pójdziesz ze mną na dworzec? - Daj spokój. Zawiozę cię.
Masz samochód?
A niby jak miałbym się tu dostać aż z południa Londynu?
Wejdę tam,
spakuję się i nigdy nie wrócę do tego pieprzonego pokoju.
- Iść z tobą? - Lepiej nie.
Pani Collins by cię zabiła.
Może jak ładnie poproszę, odda depozyt.
Jak nie wrócę za 15 minut, przyjdź po mnie, dobra?
To ja, Ellie.
Idę, kochanie.
Wyglądasz, jakbyś zobaczyła ducha.
Pomoże mi pani?
Sama jesteś?
- Tak. - Nastawię wodę. Chodź.
Przez tę twoje pioseneczki, powyciągałam stare płyty.
Niechcący odebrałam list do ciebie. Tam leży.
ELOISE TURNER TO NIE JEST REKLAMA
Wybacz papieroski.
Po wczorajszym znowu zaczęłam palić.
- Przepraszam. - Nie twoja wina.
Zawsze czułam, że kiedyś do tego wrócę.
Czym mogę służyć?
Bardzo panią przepraszam,
obiecałam, że tego nie zrobię, ale dzisiaj się wyprowadzam.
Naprawdę?
Nie za dobrze się tu czuję i...
Muszę wrócić do domu.
Przysięgam, zapłacę za lustro,
- ale potrzebuję choć części depozytu. - Spokojnie.
Nie lubię się prosić, ale nie mam wyboru.
Spokojnie.
Napij się.
Byłaś na policji?
Mówiłaś im o pokoju, co?
Tak.
Odwiedziła mnie miła policjantka. Pytała o ciebie.
O twój stan psychiczny.
Nazwała to rutynową kontrolą.
Zaniepokoiłam się.
Wspomniałaś, że w twoim pokoju zginęła dziewczyna.
Przepraszam.
Zabawne, bo...
Jest w tym ziarno prawdy.
Nigdy tak o tym nie myślałam, ale...
Rzeczywiście, umarła tam pewna dziewczyna.
Młoda ja...
Przyjechałam do wielkiego miasta.
Sandie.
Miałam marzenia, jak ty.
Chciałam śpiewać, błyszczeć na scenie.
Grać.
Dziwka i aktorka mają ze sobą wiele wspólnego.
Obie udają kogoś innego, prawda?
Nie mogą być sobą.
Ja udawałam, że jestem gdzie indziej.
- Nie ma dla ciebie ratunku. - Że to nie moje życie.
Próbowałam zapomnieć.
Tych wszystkich mężczyzn.
Ich twarze.
Wymazałam je z pamięci.
Nie miałam wyboru.
Udawałam, że nic nie znaczą.
Można powiedzieć, że tam na górze umarła Sandie.
I to setki razy.
Aż pewnej nocy,
przyszedł ten najgorszy.
Ten, który kazał mi pracować,
który zdeptał moje marzenia.
Dźgnęłam go nożem.
Ze sto razy.
I wiesz co, Ellie?
Mogę ci mówić Ellie?
Tak.
Ulżyło mi.
Ci wszyscy dranie, którzy dzwonili do moich drzwi,
włazili po moich schodach.
Zgotowali mi piekło, więc...
Wysłałam ich do piekła.
Gazety pisały o „zaginionych mężczyznach”.
Moim zdaniem, dawno nie było czego ratować.
Biedni, niby nie wiedzieli, gdzie trafili.
Szkoda, że nie wiedzieli, jacy byli.
Wyświadczyłam wszystkim przysługę.
Nie dam się więcej wykorzystać.
To miasto już mnie nie skrzywdzi.
Tak mi przykro.
Dlaczego? To nie twoja wina.
Ale ja to czuję. Wiem, przez co pani przeszła.
Doprawdy?
Mam nadzieję, że nie będzie pani miała kłopotów z policją.
Gdzie tam.
Myślą, że jesteś szalona.
I przecież nikomu nie powiesz.
Nie, w życiu. Nigdy.
Nie.
Ja wiem, że nic nikomu nie powiesz.
Nie bój się, przecież nie rzucę się na ciebie z nożem.
Nie zrobiłabym ci tego.
Po prostu zaśniesz.
Wszyscy pomyślą, że odebrałaś sobie życie.
I tak uważali, że prędzej czy później byś to zrobiła.
Martwią się o ciebie.
I słusznie.
Usiądź teraz wygodnie i...
posłuchaj sobie tych swoich słodkich pioseneczek.
Wystarczy atrakcji na dziś.
Sama jesteś, co? Kłamczucha.
Nie.
Już idę.
O co chodzi?
Przyszedłem do Ellie.
Wejdź. Jest na górze.
Uciekaj!
Nie!
Musisz się tak drzeć?
Zmarłych chcesz obudzić?
Panie i panowie...
Ellie!
Powitajmy gorąco
Sandie Collins.
Zostaw ją!
Nie!
Pali się!
Pożar!
Dopadnę cię!
Wpuść mnie!
Ratunku!
Pomóż.
- Na pomoc. - Pomocy.
Pomóż.
Eloise!
Wchodzę.
Zabij ją.
Zabij.
- Zabij. - Zabij ją.
Ratuj nas.
Zabij.
Nie.
- Śliczne imię. - Sandie.
Nigdy cię nie zostawię, Sandie.
Sama tego chciałaś.
„Najbardziej na świecie” - mówiłaś.
Ja...
Nie tak miało być.
Wiem.
Widziałam.
Zasłużyli.
Wiem.
Nie pójdę do więzienia.
Całe życie czuję się jak w więzieniu.
Nie!
Proszę.
Sandie, nie rób tego.
Możesz żyć.
Żyj, proszę.
Odpuść.
- Idź. - Nie.
Nie uratujesz mnie.
Siebie ratuj.
Ratuj chłopaka.
Idź.
Wstawaj!
A teraz kolekcja, która przeniesie nas w czasie
w swingujące lata 60-te.
Dzieło studentki pierwszego roku. Eloise Turner.
Jeszcze raz, wielkie brawa dla Eloise Turner.
Wiedziałam, że dasz radę.
- Jesteś gwiazdą. - Dziękuję.
Genialne to było. Odważna jesteś.
- Taka odważna. - Dzięki.
Tutaj jest.
Oto i ona. Moja wielka projektantka.
- Świetny pokaz. - Cudowny.
Po prostu wspaniały.
Jesteś najlepsza.
Dzięki.
- Cieszę się, że tu jestem. - Dzięki.
Też się cieszę.
Pewnie nie muszę tego mówić,
mama byłaby z ciebie bardzo dumna.
Wiem, że jest.
OSTATNIEJ NOCY W SOHO
Tekst: Barbara Eyman-Stranc