NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
„Szczypię się i mówię: nie śpię. Co godzinę.
Patrzę na dłonie. Liczę palce.
Patrzę na zegar. Lub zegarek.
Odwracam głowę.
I znów patrzę.
Zachowuję spokój i skupienie.
Myślę o drzwiach”.
I co ja mam zrobić?
Dzień dobry.
- Ja tylko… - Przepraszam.
Dobrze nam idzie.
No tak.
- Wcześnie przyszedłeś. - Ty też.
Popracuję nad notatkami przed wizytą o 12.
Świetnie.
- David… - Louise?
Mogę przejść?
Jasne, wybacz.
- Cześć, Sue. - Już ci lepiej?
To znaczy?
Wczoraj cię nie było.
No tak. Już jest dobrze.
Dziękuję.
Na pewno?
Jesteś trochę blada.
Filiżanka herbaty załatwi sprawę.
Bylebyś nie zmuszała się do przyjścia ze względu na zgryźliwego tetryka.
- Zrobię ci herbatę. - Dobrze.
Wcześnie wyszedłeś.
Mam dużo pracy.
O której wczoraj wróciłeś?
Nie wiem.
Gdzie byłeś?
Muszę iść.
Zadzwonię później.
Kocham cię.
David?
Słyszałem.
Ty tego nie powiesz?
Też cię kocham.
Pa.
Pani Robinson, bardzo mi miło.
LUNCH JUTRO?
MUSZĘ WYJŚĆ Z DOMU, BO ZWARIUJĘ!
Ja pierdolę.
Podaj.
Skąd to masz?
- Obciągnąłem pielęgniarzowi. - Serio?
- Mówię śmiertelnie poważnie. - Który?
Gary, ten wysportowany. Obaj na tym zyskaliśmy.
Boże, David by zwariował.
- Bo obciągnąłem Gazzie? - Nie! Chodzi o to!
Nie mów mu. Baw się.
To może być tajemnica.
Każdy ma tajemnice.
Nie chcę ich mieć przed Davidem. Chcę, żebyśmy wiedzieli o sobie wszystko.
Zawsze.
Ohyda.
Powodzenia.
Nudzi mnie liczenie palców.
Zaczynam się spodziewać 11.
Wtedy zrozumiesz, że to sen.
Wyobraź sobie drzwi, otwórz je i śnij, co chcesz.
Co mam sobie wyśnić?
Dom?
Kurwa, nie.
Aż tak źle?
Klasyczna historia biedoty z Glasgow.
Taty nie znałem, mama nie żyje.
Mieszkam z siostrą, Ailsą. Straszna suka.
Potrzebuje mnie dla kasy z opieki społecznej.
Od razu wyciąga po nią rękę, jakby robiła mi łaskę, bo mam pokój
i mogę słuchać, jak rucha swojego chujowego chłopaka.
Oto moje życie.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem, dziewięć, dziesięć.
Byłeś w okolicy?
Ja…
Mogę wejść?
To na pewno dobry pomysł?
To był ciężki dzień.
Nie wytrzymam.
Jak się masz?
Czuję się okropnie.
Ty nie?
Jest mi z tym źle,
ale z innego powodu.
To znaczy?
Od tak dawna nie czułem się…
niesamotny.
Jasne.
Nie będę dla ciebie ludzkim pluszakiem.
Nie o to mi…
Nie poczułbym tego z kimkolwiek innym. Chodzi o ciebie.
Chcę być twoim przyjacielem, chcę…
Ależ pieprzę.
- Myślałem, że… - To coś? My?
Nie będziemy razem.
Dlaczego się rozwiodłaś?
Zostawił mnie dla kogoś z pracy.
Ani ona, ani kolejna nie wytrzymały długo,
ale teraz będzie miał dziecko z najnowszą.
Wspaniale.
Czemu tu przyszedłeś?
Mów szczerze.
Nie miałem wyboru.
Czemu mnie wpuściłaś?
Nie miałam wyboru.
Twój były nie stoi w miejscu.
A ty?
- Czemu czujesz się samotny? - Spytałem pierwszy.
No wiesz,
podniosłam się, zrobiłam wszystko,
co należy w takiej sytuacji.
Ściągnęłam apkę,
ale faceci, z którymi się umawiałam, nie szukali więzi.
Chcieli tylko się napić, przelecieć mnie i zamilczeć na zawsze.
Jesteś na to zbyt dobra.
Nie chodzi tylko o...
inteligencję. Masz w sobie blask.
A co z twoją żoną?
Też ma blask?
Miała.
Kiedyś.
Ale już nie.
Nie znasz Adele.
Powinieneś już iść.
Tak.
Oczywiście.
David.
Co to jest?
Ugotowałam kolację.
Tyle pracujesz, że od wieków nie jedliśmy we dwoje.
Nie jestem głodny.
Staram się, David.
Starasz?
Żeby cię uszczęśliwić.
To znowu się dzieje?
O czym ty mówisz?
Wiesz, o co mi chodzi.
Czyżby?
Ty mi powiedz.
To znowu się dzieje?
Tak czy nie?
Mam zacząć szukać nowej pracy, Adele?
Boję się, gdy krzyczysz.
Kurwa, to pięknie.
PRZEJŚCIE PODZIEMNE
ZROBIŁAM COŚ NIE TAK?
MAM NADZIEJĘ, ŻE NIE.
MASZ JUTRO WOLNE?
MOŻEMY PÓJŚĆ NA KAWĘ?
Cześć, kochanie.
- Myślałem, że nie odbierzesz. - A jednak.
Martwiłem się.
Zrobiłam coś złego?
Wczoraj byłem…
zaniepokojony.
Co będziesz dziś robiła?
Jesteś ciekawy czy chcesz wiedzieć, gdzie będę?
Jedno i drugie.
Pójdę na siłownię.
Potem poszukam jakiejś przytulnej kawiarni.
To ma być śmieszne?
Co?
Muszę coś zmienić?
Nie.
Wykluczone.
Udowodnij to, Adele.
Muszę iść.
W razie czego dzwoń.
Kocham cię.
To niezręczne,
ale nie wiedziałam, do kogo się zwrócić.
Martwię się.
David jest perfekcjonistą.
Czasem przesadza w pracy.
Walczy z tym,
ale lubi wszystko kontrolować.
Zawsze taki był.
Gdy coś go przerasta, zaczyna się…
Co?
Stresować.
A gdy się stresuje,
podejmuje złe decyzje.
Chyba za dużo pije.
Wraca późno,
wychodzi, zanim wstanę, za dużo pracuje.
Śpi w pokoju gościnnym.
Przepraszam, że ci to mówię,
ale cały czas jestem samotna.
Myślę tysiąc rzeczy na minutę i zaczynam się bać.
Nie mogę z nim o tym porozmawiać. Jesteś tu moją jedyną przyjaciółką.
- Nie wiem, czemu mnie znosisz. - Spokojnie.
Hej,
Adele,
słucham cię.
Jest mi lepiej od samego mówienia na głos.
Kocham Davida.
Nic tego nie zmieni.
Wbiegł dla ciebie do płonącego budynku.
To dużo miłości.
Może mu o tym przypomnij?
Masz rację.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Jak ci idzie z tym zeszytem?
Szczypię się jak wariatka.
Czuję się jak idiotka.
- Coś robię źle. - Uda ci się.
Musisz chcieć odmienić życie.
- Chcesz mieć lęki nocne do śmierci? - Na pewno nie.
To obiecaj mi, że nie odpuścisz.
Nie poddawaj się.
- Nie możesz. - Dobrze.
Spróbuję.
Kim jest Rob?
To nie twój dziennik.
Starym przyjacielem.
Ciekawy gość.
Nawet nie wiesz.
Nie śpię.
Lekarze mówią, że sny reprezentują moje poczucie winy.
Pieprzenie!
Chodzi o to, jak rodzina wyssała ze mnie życie.
Zazwyczaj budzę się w tym momencie.
Ale właśnie wtedy to zobaczyłem.
Tak to można.
Cześć.
To wszystko, Gary.
Poważnie?
To mój sen.
Cholera, gdzie moje drzwi?
Dzień dobry.
Hej.
Nowe leki.
Czemu?
Dziwnie brzmiałaś.
Czyli jak?
Właśnie tak.
Nie potrzebuję ich.
Zażyj je.
Wolałabym tego nie robić.
Zawsze się tobą opiekuję.
Nie tego chcesz?
Od zawsze?
Przecież wiesz.
To właśnie robię.
Dobrze.
No dobra.
Ja już skończyłam.
Idziesz?
Idź sama.
Musi coś podpisać.
W porządku.
- Pa. - Dobranoc.
Wejdź.
Potrzebuję podpisów.
Dobrze.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Do jutra.
Tak.
Muszę się zobaczyć z dr. Fergusonem.
- Panie Hawkins, jak pan tu wszedł? - Muszę się zobaczyć z dr. Fergusonem,
- głupia krowo. - Panie Hawkins, proszę się uspokoić.
Kim, do kurwy, jest pan Hawkins?
To mój pieprzony ojciec, głupia suko.
Doktorze Ferguson!
Wiedziałem, że pan tu jest.
- Anthony. - Miał pan odbierać moje telefony.
Mogłem mieć innego pacjenta.
Nic ci nie jest?
Mam dzwonić po karetkę?
Nie potrzebuję ich.
Potrzebowałem pana dwie godziny temu.
Zwykle nie przyjmuję pacjentów bez umówionej wizyty, ale zrobię wyjątek.
Tylko raz.
Nie. Nie tam.
Biuro jest zamknięte. Na zewnątrz.
Możesz zaczekać?
- Jasne. - Wszystko będzie dobrze.
Nikt mi nie pomaga! Nikt!
Nikt!
Nie mówię o panu.
Już za późno! Za późno!
Znajdziemy jutro godzinę dla Anthony’ego?
13 jest wolna.
- Pasuje ci? - Tak.
Dobrze, przyjdę.
Porozmawialiśmy sobie z Anthonym.
Ustaliliśmy pewne zasady, mamy cotygodniowe spotkania…
A jeśli będę musiał się spotkać wcześniej,
zadzwonię do biura.
I…
Przepraszam, że nazwałem panią krową i suką.
Nie jest pani krową.
Ani suką.
Bez obaw, panie Hawkins.
No dobrze.
Miłego wieczoru,
do zobaczenia jutro.
Dziękuję, panie doktorze.
Doceniam to.
Przepraszam.
Nie martw się.
Może mieć na twoim punkcie obsesję.
Nie gadaj.
Dzieciak to jebany wariat.
Tym słowem nie łamiesz jakiejś przysięgi?
Pewnie tak,
ale czasem nie pozostaje nic innego.
Rany, jak tylko wybije 17, wyłączasz profesjonalizm, prawda?
To nie…
Nie chciałam…
Wiem.
Czemu nie?
Na zdrowie.
Macallan.
Zapadł mi w pamięć.
Początek kłopotów.
Zmieniłabyś coś,
gdybyś mogła?
Nie.
Ja też nie.
Kurwa, to jest…
Cholera.
David.
Nie jestem draniem, Louise.
Nie jestem.
Chodzi o to,
że są pewne rzeczy…
Czekaj, już łapię.
Zrobiłaś to, co robią przyjaciółki,
dwa razy przeleciałaś jej męża!
Cholera, Lou!
To brzmi, jakbyś spała z obojgiem.
Chwila…
- Śpisz z obojgiem? - Nie! Oczywiście, że nie.
Dzięki Bogu, to dopiero by było pojebane.
No wiem, ale…
Lubię ich.
Albo to sobie wmawiasz, bo czujesz się winna.
Nie słuchasz.
Dobra, wytłumacz mi.
Co w nich lubisz?
Adele jest dobra
i szczodra.
Wydaje się zbyt idealna,
ale jest smutna i samotna.
Wiem, jak to jest.
Nie mogę porzucić przyjaciółki.
Może jest smutna, bo mąż ją zdradza.
Ale czemu to robi?
Coś u nich nie gra, to jasne.
Oboje są szczęśliwsi ze mną niż ze sobą.
Lou,
musisz się wycofać.
Dlaczego?
Poważnie.
Może choć raz nie będę się martwiła uczuciami innych.
Oboje są dorośli.
Oboje coś przed sobą ukrywają. Czemu nie odejdą?
Czemu zawsze ja muszę robić to, co należy?
Wszystko i tak się skończy, gdy Adam wróci do domu.
Pozwolisz mi się tym po prostu nacieszyć?
Chryste!
Też mogę coś spierdolić.
Stałaś się zbyt samotna.
Posłuchaj,
rzuć ich oboje,
bo komuś stanie się krzywda. Pewnie tobie.
Masz rację.
Wiem, masz rację.
Skończysz z tym?
Lou!
Tak.
- Cześć. - Hej.
Jak się masz?
O Boże!
No już, dasz radę.
Bez urazy,
ale nie widzę cię na roli.
Sam ledwo pamiętam.
Jak było?
Cholernie ciężko.
Mój ojciec pracował ciężej niż ktokolwiek inny,
ale i tak zawsze za mało.
Chyba myślał, że poniósł porażkę.
Już wtedy analizowałeś ludzi.
Być może.
Myślę, że czasami
każdy myśli, że kontroluje swoje przeznaczenie.
Tak naprawdę
ogromna część naszych żyć zależy od wyborów innych ludzi.
Jak ty stojący w moich drzwiach.
Ty wpuściłaś mnie do środka.
No cóż,
gdybym wiedziała, że tak wygląda leżenie na kozetce,
już dawno bym wpadła.
Co ci się stało?
Oparzyłem się.
Niezłe oparzenie.
Stare dzieje.
I tyle?
No proszę cię.
W okolicy mojego domu
był pożar.
I to porządny.
Uratowałem z niego dziewczynę.
Co się z nią stało?
Nie jestem pewny.
Nigdy jej nie szukałeś?
Tej dziewczyny?
To było dawno temu.
Mamusiu!
Adam?
Gdzie jesteś?
Mamusiu!
Pomocy!
- Dziękuję. - Dziękuję.
Nie wierzę, że to powiedział.
Nie kłamię, powiedział…
Ty głupku!
- Miałeś przestać. - O co chodziło?
O dom.
Co z nim?
Trzeba się nim zająć. Rachunki, naprawy, podatki.
- Tak jest łatwiej. - To znaczy?
David się nim zajmuje.
Nie mów, że przepisałaś miliony funtów doktorowi Davidowi.
Jak stąd wyjdę, bierzemy ślub.
I tak byłyby jego.
Potrzebuję jego pomocy.
To nieco więcej niż zegarek.
Wiesz, czemu go noszę?
Bo David nie może.
Ma oparzenia na rękach, od kiedy uratował mi życie.
Mogłaś chociaż poczekać do wyjścia z wariatkowa.
David się mną zajmie.
Jak zawsze.
Dodzwoniłeś się do Adele…
Wiecie, gdzie mogłabym…?
Zgubiłaś się?
Halo!
Kogo szukasz?
- Chcę… - Czego?
- Czego chcesz? - Posłuchaj.
Nie rozkazuj mi.
- Fajna kurtka. - Spierdalaj!
Komuś coś się stało?
- Odpowiedz. - Nie.
Już ci mówiłam.
Otworzyłam szafkę
i uderzyłam się w twarz.
Uderzyłaś się w twarz?
Od leków mam zawroty głowy.
Opowiedz, co dziś robiłaś.
Poszłam na siłownię,
wróciłam do domu,
- otworzyłam szafkę… - Czemu nie odbierałaś?
Leżałam na górze z lodem na twarzy.
Byłam trochę nieobecna.
Naprawdę przesadzasz.
Wyszedłeś z pracy, bo nie odbierałam?
Tak.
Czemu? Jak myślisz?
Cieszę się, że tu jesteś.
Nie możemy pobyć razem?
Spędźmy resztę dnia we dwoje.
Mam jeszcze dwa spotkania.
Wrócę jak najszybciej.
Jasne!
Idź i pomagaj innym!
Kogo obchodzi twoje małżeństwo? Zawsze można dać więcej leków!
Nie śpię.
Myślę o drzwiach.
Mamusiu!
Myślę o drzwiach.
Ja śnię.
David.
Zdrówko.
Co się stało, Adele?
Też mogłabym o to spytać.
No cóż...
to nie ja mam podbite oko.
Nie ja wracam do domu o północy.
Martwi mnie twoje picie.
Martwisz się o…
Czyżby?
Jezu Chryste, Adele.
Wiem, popełniłam błędy,
ale to miał być nowy początek.
To, co się stało,
- to była… - Twoja wina.
Tak mówiłeś.
Adele…
nie mogę kontro…
Nie możesz mnie kontrolować?
Jesteś psychiatrą. Wiesz, jakie to popieprzone.
Nie mogę się tobą opiekować.
Po prostu…
nie mogę.
Mamy tak wiele wspólnego…
ty i ja.
Nikt i nic nas nie poróżni,
bo pewnych rzeczy nie możemy powiedzieć nikomu innemu.
Wiesz, że nie możesz mnie zostawić?
Wiem.
Napisy: Jędrzej Kogut