NETFLIX ORİJİNAL DİZİSİ
"Saat başı kendimi çimdikleyip 'Uyanığım.' diyorum.
Ellerime bakıyorum. Parmaklarımı sayıyorum.
Duvardaki ya da bileğimdeki saate bakıyorum.
Etrafa göz atıp yeniden saate bakıyorum.
Sakin ve kararlı kalıyorum.
Bir kapı düşünüyorum."
Ne yapacağım?
Günaydın.
-Ben... Pardon. -Pardon.
Hiç garip olmadı.
Aynen.
-Erken gelmişsin. -Sen de.
Öğlen randevuma kadar notlarım üstünde çalışacağım.
Tamamdır.
-David... -Louise?
-Geçebilir miyim? -Tabii, pardon.
-Selam Sue. -Daha iyi misin?
Nasıl yani?
Dün gelmemiştin ya.
Evet, iyiyim. Sağ ol.
Emin misin?
Biraz solgun gibisin canım.
Bir bardak çay çözer o işi.
Şu zavallı herif ne düşünür, ne der diye kendini zorlamadığın sürece sorun yok.
-Çayı hazırlayayım. -Tamam.
Erken çıkmışsın.
Çok işim var.
Dün eve kaçta geldin?
Bilmiyorum.
Neredeydin?
Kapamam gerek.
-Sonra ararım. -Seni seviyorum.
-David? -Duydum.
Söylesen ölür müsün?
Ben de seni seviyorum.
Görüşürüz.
Bayan Robinson, gördüğüme sevindim.
ADELE: Yarın öğle yemeği?
Evden çıkmam gerek, delireceğim!
Ha siktir.
Ver bakalım.
Nereden buldun?
-Hemşirelerden birininkini emdim. -Cidden mi?
Ciddiyim. Çok ciddiyim.
-Hangisini? -Gary.
Büyük, fit olan. İşime geldi yani.
İnanamıyorum, David delirirdi.
-Gazza'yı emdiğim için mi? -Hayır, bunun için.
Söyleme. Hayatını yaşa biraz.
Bu sır olarak kalsa da olur.
Herkesin sırrı var.
David'le olsun istemiyorum.
Her şeyimizi bilelim istiyorum.
Her zaman.
İğrenç.
Sana bol şans.
Parmaklarımı saymaktan sıkıldım.
Bir gün 11 çıkmasını bekliyorum.
O zaman rüya gördüğünü anlarsın.
Kapıyı hayal edip, açıp istediğin rüyayı görürsün.
Rüyamda nereyi görsem?
Evini?
Hayatta olmaz.
Çok mu kötü?
Ailevi durumum basmakalıp, üzücü Glasgow klişesi gibi.
Babamı tanımıyorum, annem öldü,
tam bir göt olan kardeşim Ailsa'yla yaşıyorum.
Yardım çekleri için yanında tutuyor.
Aldığım gibi avucunu açıp bekliyor.
Sanki boş odasında yatırarak bana iyilik yapıyor.
Piç sevgilisiyle sevişmesini dinliyorum.
İşte, hayatım böyle.
Bir, iki, üç, dört, beş, altı, yedi, sekiz, dokuz, on...
Yine mi geçiyordun?
Ben...
-Girebilir miyim? -Bu iyi bir fikir mi dersin?
Bugün çok kötüydü.
Hep böyle olamaz.
Nasılsın?
Bok gibi hissediyorum.
-Sen hissetmiyor musun? -Kötü hissediyorum...
-Ama aklındaki sebepten değil. -Neden o zaman?
Yalnız olmadığımı hissetmeyeli...
...çok oluyor.
Evet.
Uyku arkadaşın olmak istemiyorum.
Hayır, bunu...
Bir başkasıyla böyle hissetmezdim. Sana özel.
Arkadaşın olmak istiyorum. Ben...
İyice sıçtım batırdım.
-Ben... -Bu, biz...
Böyle bir şey olamaz.
Niye boşandın?
Beni işte tanıştığı bir kadın için terk etti.
Onunla çok sürmedi. Sonrakiyle de.
Ama şimdi son sevgilisiyle çocuğu olacak, süper yani.
Niye buraya geldin?
Gerçekten.
Kendimi tutamadım.
Niye beni içeri aldın?
Kendimi tutamadım.
Yani, eski eşin hayatına devam etti,
sen niye edemiyorsun?
-Niye evliliğinde yalnızsın? -Önce ben sordum.
İşte...
Kalbin kırılınca yap dedikleri her şeyi yaptım, kendimi topladım.
Bir uygulama indirdim
ama tanıştığım adamların hiçbiri bağlantı kurmak istemiyordu,
bir şeyler içip, sevişip bir daha konuşmamak istiyordu.
Bunlar için fazla parlaksın.
Kastettiğim şey,
zekân değil, kişiliğin parlıyor.
Ya eşin?
O da parlıyor mu?
Parlıyordu.
-Bir aralar. -Artık parlamıyor mu?
Adele'i bilmezsin.
Gitsen iyi olur.
Evet.
Elbette.
David.
Bunlar da ne?
Yemek yaptım.
Çok çalışıyorsun, birlikte yemek yiyemedik.
Aç değilim.
Çaba sarf ediyorum David.
Ne çabası?
Seni mutlu etmek için.
Yine mi oluyor David?
Ne diyorsun?
Sen anladın.
Öyle mi?
Sen söyle.
Yine mi oluyor?
Oluyor mu?
Yeni bir iş aramaya başlayayım mı Adele?
Bağırdığında korkuyorum.
Bunu sen mi söylüyorsun?
ALT GEÇİT
ADELE: Yanlış bir şey mi yaptım?
Umarım yapmamışımdır.
Yarın boş musun?
Kahve içebilir miyiz?
Merhaba canım.
-Açmayacaksın sandım. -Açtım işte.
Endişelendim.
Yanlış bir şey mi yaptım?
Dün akşam...
...endişelendim.
Bugün ne yapacaksın?
İlgilendiğinden mi, nerede olduğumu öğrenmek için mi?
İkisi de.
Spora gideceğim.
Sonra rahat bir kafede kahve içerim.
Şaka mı yapıyorsun?
-Ne? -Plan yapmam gerekiyor mu?
Hayır.
Hiç gerek yok.
O zaman kanıtla Adele.
Kapamam gerek.
İhtiyacın olursa ara.
Seni seviyorum.
Bu biraz garip olacak...
...ama kiminle konuşacağımı bilemedim.
Çok endişeliyim.
David mükemmeliyetçidir.
Hele ki iş yerinde aşırıya kaçabiliyor.
Değişmeye çalışıyor ama...
...her şeyi kontrol etmeyi ister.
Hep böyleydi.
Bir şeyler üstüne geldiği zaman...
Ne yapar?
Strese girer.
Bu olunca da kötü kararlar verir.
Sanırım biraz fazla içiyor.
Geceleri geç geliyor, ben uyanmadan çıkıyor, çok çalışıyor.
Başka odada yatıyor.
Anlattıklarımın kusuruna bakma.
Ama hep yalnızım
ve aklıma kötü kötü şeyler geliyor ve çıldırıyorum.
Onunla konuşamıyorum, başka da kimsem yok.
Buradaki tek arkadaşım sensin.
-Bana niye katlanıyorsun ki? -Deme öyle.
Hey.
Adele.
Dinliyorum.
Birine söylemek bile içimi rahatlatıyor.
David'i seviyorum.
Bunu hiçbir şey değiştiremez.
Senin için yanan bir eve girmişti.
Bunun için sevgi gerek.
-Belki bunu ona hatırlatabilirsin. -Haklısın.
-Sağ ol. -Ne demek.
Defter işe yaradı mı?
Deli gibi kendimi çimdikliyorum.
Evet, aptal gibi hissediyorum.
-Anladığımı sanmıyorum. -Anlarsın.
Hayatını değiştirmek istemen gerek.
-Hep gece terörün mü olsun istiyorsun? -Hayır.
O zaman devam edeceğine söz ver.
Pes etme.
-Edemezsin. -Tamam.
Devam ederim.
Rob kim bu arada?
Günlük senin sanmıştım.
Eski bir dostum.
Epey değişik biri.
Tahmin bile edemezsin.
Uyanığım.
Rüyalarım alışkanlığıma dair vicdan azabımın tezahürüymüş.
Hadi oradan!
Ailemin hayatımı yiyip bitirmesini anlatıyorlar.
Normalde bu sıralar uyanırım...
...ama sonunda oldu.
İşte böyle.
Selam.
Hepsi bu kadar Gary.
Ciddi misin?
Rüya benim.
Benim kapım nerede?
Günaydın.
Yeni ilaç.
Neden?
Geçen telefondaki tonun hoşuma gitmedi.
Nasıl bir tonum vardı?
Böyle.
Yeni ilaca gerek yok.
İç.
İçmek istemiyorum.
Sana hep bakmıyor muyum?
İstediğin bu değil mi?
Hep istediğin şey.
Evet öyle.
İşte bunu yapıyorum.
Güzel.
Tamam.
Çıkıyorum.
-Geliyor musun? -Sen git.
Birkaç şey imzalatmam gerek.
Tamamdır.
-Görüşürüz. -İyi akşamlar.
Gir.
İmzalanmaları gerek.
Tamamdır.
-Sağ ol. -Rica ederim.
Yarın görüşürüz.
Evet.
Dr. Ferguson'la görüşmem gerek.
-Bay Hawkins, nasıl girdiniz? -Dr. Ferguson'ı görmek istiyorum sürtük.
-Bay Hawkins, sakin olun. -Bay Hawkins'miş. O kim lan?
O babam, aptal orospu.
Dr. Ferguson!
Burada olduğunuzu biliyordum.
-Anthony. -İstediğinde arayabilirsin, demiştiniz.
Başka bir hastaya bakıyordum.
İyi misin?
999'u arayayım mı?
Hayır, 999'a ihtiyacım yok.
Size iki saat önce ihtiyacım vardı.
Genelde hastalarla randevusuz görüşmem.
Ama bir istisna yapalım. Bu seferlik.
Olmaz. İçeride değil.
Ofis saatleri bitti. Dışarıda konuşalım.
-Bekler misin? -Olur.
Her şey yolunda.
Kimse bana yardım etmiyor! Kimse!
Kimse!
Sizi kastetmiyorum.
Artık çok geç! İş işten geçti!
Yarın Anthony'ye bir saat ayarlar mısın?
13.00 boş.
-Olur mu? -Evet.
Evet, tamam, gelirim.
Anthony'yle uzun uzun konuştuk.
Bazı kurallar belirledik. Haftalık randevularımız olacak.
Arada Dr. Ferguson'ı görmem gerekirse de
ofisi arayacağım.
Bir de...
Size sürtük ve orospu dediğim için özür dilerim.
Sürtük de değilsiniz, orospu da.
Sorun değil Bay Hawkins.
Tamam o zaman.
İyi akşamlar. Yarın görüşürüz.
Teşekkürler Dr. Ferguson.
Çok sağ olun.
-Kusura bakma. -Sorun değil.
Sana biraz kafayı taktı ama sanırım.
Harbiden. Çocuk kafayı yemiş.
Bunu söyleyerek doktorluk yeminini bozmuyor musun?
Evet, herhâlde
ama bazen başka bir şey kesmiyor.
"Beşten sonra profesyonellik biter." diyorsun yani, öyle mi?
Ben... Öyle...
Öyle demek istemedim.
Biliyorum.
Olur.
Şerefe.
Macallan.
Bunu hatırlıyorum.
Tüm dertleri bu başlattı.
Elinden gelse olanları geri alır mıydın?
Hayır.
Ben de.
Siktir, bu çok...
Siktir.
David.
Şerefsiz değilim Louise.
Değilim.
Sadece...
Bazı şeyler...
Hey.
Hayır, dur. Anladım.
Bir dostun bu durumda yapacağı şeyi yaptın.
Kocasıyla iki kez seviştin!
Siktir be Lou!
Öyle bir konuşuyorsun ki sanki ikisiyle de yatıyorsun.
Dur.
-İkisiyle de mi yatıyorsun? -Tabii ki hayır.
Şükürler olsun, bokun dibine batmış olurdun.
Biliyorum. Biliyorum ama...
İkisini de sevdim.
Ya da kocasıyla sevişmenin suçluluğundan kendine bunu söylüyorsun.
Dinlemiyorsun.
Tamam, açıkla bakalım.
Nelerini seviyorsun?
Adele çok iyi
ve cömert.
Fazla mükemmel gibi
ama üzgün ve yalnız.
Nasıl olduğunu biliyorum.
Çok destek oluyor, onu bırakıp gidemem.
-Kocasının ilişkisi yüzünden üzgündür. -Peki niye aldatıyor?
Belli ki ilişkileri yürümüyor.
İkisi de birbirleriyle olduklarından çok benimle mutlu.
Lou, bunu bırakman gerek.
Neden?
Ciddiyim.
Bir kez olsun başkalarının hislerini düşünmek istemiyorum.
İkisi de yetişkin. Birbirlerinden bir şeyler saklıyorlar.
Onlar bıraksın.
Niye hep doğru şeyi ben yapıyorum?
Adam, tatilden döndüğü zaman bitmesi gerekecek zaten.
Şimdilik keyfime baksam?
Yeter ya!
Birazcık sıçıp batırma hakkım var.
Fazla yalnız kalmışsın.
Bak...
İkisini de bırakman gerek.
Birisi zarar görecek ve muhtemelen bu sen olacaksın.
Haklısın.
Biliyorum. Haklısın.
Yani, bırakacak mısın?
Lou?
Evet.
-Merhaba. -Selam.
Nasılsın?
İnanamıyorum!
Hadi, yapabilirsin.
Yanlış anlama
ama seni çiftçi olarak düşünemiyorum.
Ben de pek hatırlamıyorum.
Nasıldı?
Çok zordu.
Babam tanıdığım herkesten çok çalışırdı.
Yine de yetmezdi.
Kendini başarısız hissediyordu.
-O zamanlar da milleti inceliyormuşsun. -Evet, belki de.
Sanırım bazen
hepimiz kaderimizin kontrolü elimizde diye düşünmek isteriz.
Ama...
...hayatımızın büyük kısmı başkalarının seçimleriyle şekillenir.
Mesela kapıma gelmen.
Senin de beni içeri alman.
Evet,
psikiyatrist koltuğunun böyle olduğunu bilsem
çok önceden gelirdim.
Şurana ne oldu?
Yandı.
Kötü yanmış.
Uzun zaman önceydi.
Bu kadar mı?
Hadi David.
Yaşadığım yerde
yangın çıkmıştı.
Çok kötüydü.
Bir kızı kurtardım ve bu oldu işte.
Kıza ne oldu?
Emin değilim.
Hiç araştırmadın mı?
Kızı yani.
Uzun zaman önceydi.
Anne!
Adam?
Neredesin?
Anne!
İmdat!
-Teşekkürler. -Teşekkürler.
Bunu söyleyip yaptığına inanamıyorum.
Dedi işte. O...
Pislik ya!
-Yapma dedim sana! -Ne olduğunu söyler misin?
Evle alakalıydı.
-Ne oldu ki? -Yapılacak işler var.
Faturalar, tamirat, vergiler.
-Böylesi daha kolay. -Nasıl yani?
David hallediyor.
Dur, milyonları tutup Doktor David'e verdim deme sakın.
Ben buradan çıkar çıkmaz evleneceğiz. O zaman benim olan onun da olacak.
-Şu an yardımına ihtiyacım var. -Bu, saate benzemez Adele.
Bunu niye takıyorum?
David takamıyor.
Çünkü hayatımı kurtarırken kolları yandığından deri nakli yaptırdı.
En azından tımarhaneden çıkmayı bekleseydin.
David bana bakacak.
Hep bakıyor.
Merhaba, Adele'in...
Merhaba, nerede...
Kayıp mı oldun?
Kime diyorum? Kimi arıyorsun?
-Ben... -Ne istiyorsun?
-Dinle işte.
Bana emir verme.
-Ceketini sevdim. -Siktir git!
Başka yaralanan oldu mu?
-Cevap ver. -Hayır.
Dedim ya.
Dolabı açtım, kapak suratıma çarptı.
Kapak suratına çarptı.
Haplardan başım döndü.
Bugün yaptıklarını söyle.
Spora gittim,
eve geldim,
-çay için dolabı açtım. -Niye telefonu açmadın?
Yukarıda suratımda buz torbasıyla yatıyordum.
Kendimde değildim.
David, çok abartıyorsun.
Cidden telefonu açmadım diye işten mi çıktın?
Evet.
Sence neden?
İyi ki geldin.
Birlikte olsak olur mu?
Günü birlikte geçiririz.
Akşamüstü iki randevum var.
Hemen gelmeye çalışacağım.
Tabii!
Git başkalarına yardım et!
Evliliğini kim takar ki? Haplarla düzelir her şey!
Uyanığım.
Bir kapı düşünüyorum.
Anne!
Bir kapı düşünüyorum.
Rüya görüyorum.
David.
Şerefe.
Neler oluyor Adele?
Aynısını sorabilirim.
Evet.
Gözü morarmış olan ben değilim.
Eve gece yarısı gelen ben değilim.
Bu kadar içmen beni endişelendiriyor.
Endişeleniyorsun demek.
Öyle mi?
Bırak bu işleri Adele.
Hatalarım oldu, kabul ediyorum
ama sıfırdan başlayacağımızı söylemiştin.
Buraya taşınmadan önce olan şey,
-bu... -Senin suçundu.
Öyle demiştin.
Adele...
Seni...
Beni ne? Kontrol edemez misin?
Psikiyatristsin David. Bunun saçmalığını biliyorsun.
Artık sana bakamam.
Artık...
Artık yapamam.
Çok şey paylaşıyoruz.
Kendi aramızda.
Aramıza kim veya ne girerse girsin,
kimseye anlatamayacağımız şeyler paylaşıyoruz.
Beni bırakamayacağını biliyorsun David.
Biliyorum.