NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Co tam masz, kolego?
Jeszcze nic.
Są zbyt szybkie.
Mam ci pokazać?
Tak?
Jedzenie gotowe!
Cześć.
No chodźcie.
Biegnę!
- Co dla ciebie, Adamie? - Kiełbaska i boczek.
Proszę.
No już.
Zażyj je.
Pokaż język.
Zadzwonię o 11,30.
Rob, oszalałeś?
Mogą nas tu przez to zatrzymać.
No i?
Jeden miesiąc? To nic.
To 30 dni bez całowania Davida.
Ja pierdolę.
Nie wiem, kim tam jesteś.
Co to znaczy?
Jestem sobą.
Prowadzimy całkiem różne życia.
No i?
Wszystko się zmieni.
Dla ciebie to dobrze.
Dla mnie już nie.
Wiem, nie chcesz wracać.
Ale będzie lepiej.
Bo wydobrzałeś.
Wydobrzałem tutaj z tobą.
Bo jesteśmy równi.
To samo jedzenie, te same ubrania,
te same zasady, wszystko.
Tam będę tylko ćpunem
z gównianą rodziną.
Bez przyjaciół, bez talentu.
Nie tęsknię za tym życiem.
Czasem myślę, że nigdy nie byłem szczęśliwszy niż tu.
Rozważałem wsypanie nas obojga,
żebyś tu została.
Przestań.
Musisz mi coś obiecać.
Dobrze.
Obiecaj, że mnie odwiedzisz.
- Nie pierdol. - Mówię poważnie.
Kogo chcesz pocieszyć? Mnie czy siebie?
Przepraszam, kutas ze mnie.
Obiecuję.
Tak?
Zastałem doktora Fergusona? Nazywam się Anthony…
Jestem jego pacjentem.
Co się pani stało?
Nie powinno cię tu być.
To pani mąż?
To nie jest dobry moment.
- Idź już, proszę. - Jest tu?
- Nie możemy rozmawiać. - Wszystko gra?
On to zrobił?
Pomóc pani?
Mogę pani pomóc.
Dziękuję.
Jesteś miły.
Co ci się stało?
Miałam wypadek z szafką.
Z szafką?
Przestań, nie jest wcale źle, przysięgam.
Cieszę się,
bo wyglądasz jak pobita kijem.
Tak myślę...
może odpuścimy dziś siłownię?
Co się dzieje?
- Coś jeszcze cię boli? - Nie.
To zwykła głupotka.
Proszę, nie martw się.
A może…
pójdziemy do parku?
Pobiegamy.
Jasne.
W górę 25.
W dół 25.
Potem 50 w górę.
Nigdy więcej.
Nie sądziłam, że sen może być tak przyjemny.
Wiedziałam, że dasz sobie radę,
że będziesz kontrolować sny.
Skąd?
Bo widzę twój blask.
Jak u Roba.
Znam się na ludziach.
Mów,
dokąd poszłaś?
Dokąd prowadziły te drzwi?
Do domu mamy.
Weszłam do swojego starego pokoju,
położyłam się w łóżku i zasnęłam.
Możesz iść wszędzie.
Dosłownie wszędzie.
Z każdym.
Bardzo chciałam się wyspać.
Dziwnie się czuję,
czytając o twojej przeszłości.
Na pewno mogę?
To było dawno temu.
Poza tym tak jest łatwiej, niż gdybym miała wyjaśniać.
Kontynuuj.
Musisz.
- Chyba odmieniłaś moje życie. - Od tego są przyjaciele.
Może kiedyś się odwdzięczysz.
Dzień dobry.
Ominęło cię najlepsze.
Przyszli rodzice Hawkinsa.
Siedzą w biurze Sharmy z doktorem Fergusonem.
Coś się stało Anthony’emu?
Być może.
Dziękuję za troskę.
To jasne, że takie sprawy traktujemy bardzo poważnie.
Anthony lubi doktora Fergusona. Nie zmyśliłby tego.
Muszę zapytać: co Anthony robił w jego domu?
Obiecuję, że się tym zajmiemy.
Wiem, że mój syn ma pewne problemy, ale raczej by nie kłamał.
Nie na taki temat.
Na pewno nie.
Odezwę się.
- Bardzo dziękuję. - Dziękujemy za spotkanie.
Możemy w czymś pomóc, doktorze Sharma?
Skup się na swoich obowiązkach, Sue.
Do kogo go wyślemy?
Dobrze wiesz, że mam zawodowy obowiązek
zająć się tym oskarżeniem.
Co?
Problem leży w tym, że pacjent przyszedł do mojego domu.
Moje życie osobiste
nie jest tu istotne.
Tak czy siak, to poważne oskarżenia.
Co chcesz usłyszeć?
Nie uderzyłem Adele.
Zadzwoń do niej.
Nie mam nic do ukrycia. Będę stał i milczał.
Cześć, kochanie.
Witaj, Adele.
Tu doktor Sharma.
Dilip, ależ mi wstyd.
Myślałam, że to David dzwoni z biura.
Adele, to będzie niezręczne,
ale jeden z pacjentów Davida,
młody człowiek imieniem Anthony Hawkins,
twierdzi, że widział, jak David cię bije.
Muszę o to spytać:
czy twój mąż cię uderzył?
Przepraszam,
wiem, że to nie jest zabawne, ale David nigdy by tego nie zrobił.
Owszem, mam sińca na twarzy, ale to moja wina.
Miałam wypadek w kuchni.
- David na pewno o tym wspominał. - Owszem.
Podsłuchujesz?
Nie.
Czekam na linii. Gazownia.
Cholerny BOK.
To może być moja wina.
Jak to?
Anthony przyszedł do mnie.
Nie chciałam, żeby wpadł w kłopoty. Był zdesperowany.
Wiedziałam, że to będzie źle wyglądało.
Jego zdrowie nie jest twoim zmartwieniem.
Nie może cię nachodzić.
Już to rozumiem.
Ale nie ma się czym martwić, może poza moją niezdarnością.
Dziękuję za poświęcony czas. Przepraszam, że musiałem o to pytać.
Do widzenia.
Co sądzisz?
Są piękne.
Czemu nic nie mówiłaś?
O Anthonym?
Nie chciałam go wkopać.
Chyba cię potrzebuje.
To dlaczego powiedział, że widział, jak cię biję?
Sam mi to powiedz.
Ty jesteś psychiatrą.
- Wcześniej go nie spotkałaś? - Nie.
Ani raz.
Powiedz, które lubisz najbardziej, bo będę krzyczeć.
Te.
Dokąd idziesz?
Cześć.
No cześć.
Co za pieprzony dzień.
Musiałem cię zobaczyć.
- Widujesz mnie codziennie. - Nie tak.
Nie zawsze możemy być razem ze sobą.
Jesteśmy w ogóle razem?
Nic ci nie jest?
Uderzyłeś żonę?
Skąd o tym wiesz?
W biurze nie ma tajemnic.
- Oby jakieś były. - Uderzyłeś ją?
- Myślisz, że jestem do tego zdolny? - Nie wiem.
Jak tylko o coś pytam, wycofujesz się.
- Co mam o tobie myśleć? - Nie uderzyłem jej!
Mówi, że uderzyła się w szafkę.
Może kłamie, ale ja jej nie uderzyłem.
Kurwa, ja nie wierzę jej, a ty nie wierzysz mi.
Powiedziałbyś mi o tym,
gdybym nie spytała?
Pewnie nie.
Wiesz, czemu się wycofuję?
Bo jesteś jedyną dobrą rzeczą w moim życiu.
Muszę cię trzymać osobno od całej reszty.
Co to w ogóle znaczy?
Mam wyjść?
Masz uporać się ze swoimi problemami.
Zależy mi na tobie.
A to…
My? To nie pomaga, prawda?
Ciągle kochasz Adele?
- A ona ciebie? - Ona mnie kocha.
I co mi z tego…
Wiesz, jak okropnie to brzmi?
Idź do domu.
Idź, ogarnij to.
I przestań tyle pić.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć…
Jedzenie gotowe.
Nie chcę cię tu.
Tak!
Kocham Adele. Na maksa.
Całą ją.
Nie chcę wyjeżdżać,
jeśli muszę ją zostawić.
Myśli, że doktor David się nią zaopiekuje.
Nie.
Nie zna się na ludziach jak ja.
Całe życie spędziła pod kloszem.
Ja znam prawdę.
Ja wiem, co się stało z jej rodzicami.
David naprawdę był w środku nocy w pobliżu, by ją uratować?
Co za jebany zbieg okoliczności.
Myli się, jeśli myśli, że o niej zapomnę.
Będę ją chronił,
bo nie wierzę, że David to zrobi.
Przepraszam.
Nie powinienem był cię tym obarczać.
Louise, poczekaj, proszę.
Zależy mi na tobie.
I…
Ciągle o tobie myślę.
Nie mogę się powstrzymać.
W mojej głowie jesteśmy razem.
Nie sypiam, bo próbuję wymyślić,
jak być z tobą, jak moglibyśmy być wolni.
Wiem, że nie rozumiesz mojego życia,
ale pewne sprawy muszę uporządkować samodzielnie.
Wiem, to niesprawiedliwe, nie jesteś mi nic dłużna, ale...
zakochuję się w tobie.
David.
To nie fair.
- To prawda. - Co mam z nią zrobić?
- Nie mogę ułożyć ci życia za ciebie. - Naprawię to.
Naprawdę.
Cześć, Emmo.
Pani Ferguson, dzień dobry.
Potrzebuję przedłużyć gościnne członkostwo dla przyjaciółki,
Louise Barnsley.
Zajmiesz się tym i zadzwonisz do mnie w kwestii ceny?
Oczywiście.
Zadzwoń po 18,00.
Po 18, jasne.
Cześć, Anthony.
Nie mogę już chodzić do doktora Fergusona.
Przez tamtą sprawę.
To było odważne, Anthony.
Jestem bardzo wdzięczna.
Pani mężowi by się nie spodobało.
Mam to gdzieś.
Ty też powinieneś.
Opuścił cię.
Załatwiłeś mi to?
Tak.
Wiem więcej.
O nim.
Ale nie spodoba się to pani.
Opowiedz mi wszystko.
Ja pierdolę.
Dwadzieścia osiem.
- Bez reszty. - Dziękuję.
Jezusie brodaty!
Kurwa, ogromny dom!
To moja praprapraprapraciotka Adele.
Nazwali mnie po niej.
Zrozumiałe.
Jesteś identyczna.
Na zabój zakochana w mężu,
który zdradzał ją ze służbą,
dopóki nie zmarł na zawał.
Ponoć spędzała dużo czasu na wrzosowiskach.
Legenda mówi, że od wiedźmy nauczyła się zaklęć na zatrzymanie serca.
Adele,
ta jebana rama jest warta więcej niż mieszkanie Ailsy.
Gdybym ją sprzedał, mógłbym ćpać do śmierci.
A to…
jest jadalnia.
W dzieciństwie uwielbiałam tu stać
i patrzyć na służbę ścinającą trawę.
Musimy pomówić z pokojówką.
Na krysztale są odciski palców.
- Zwolnimy ją? - Tak.
Kolację zjem o 19. Mam ochotę na bażanta.
To był ich pokój.
Nawet się nie obudzili.
Chodź.
Wyjdźmy stąd.
Śmierdzi tu.
Ten dywan jest niesamowity.
Z niedźwiedzia.
Jesteś zjarana.
W Szkocji są niedźwiedzie?
- Już nie. - Dzięki twojej rodzinie.
Masz coś jeszcze?
Tak.
Próbowałeś przestać?
Nie chcę.
Nie możesz tego tu mieć.
- Ukryj to, zanim David wróci. - Co?
David przyjeżdża?
W sobotę.
Jak skończy zajęcia.
Nie wspominałaś o nim.
Nie będę tylko twoja na zawsze.
Pewnie nie.
Ale mam ważne pytanie.
No dobrze.
Jak to jest być tak cholernie bogatym
i tak cholernie ładnym?
Samotnie.
No dobra…
Zamieńmy się.
Oddałbym lewe jajo za brak przyjaciół w tym domu.
Halo.
Pan Ferguson?
Przy telefonie.
Tu Emma z siłowni.
Chciałam potwierdzić członkostwo Louise Barnsley.
Przepraszam...
ale członkostwo dla kogo?
Louise Barnsley. Zamówione przez Adele Ferguson.
Halo?
Panie Ferguson?
Kto dzwonił?
Gdzie twój telefon?
Twój telefon.
Kto tam?
To ja.
Otwórz.
Cześć.
Co jest?
Co się dzieje?
Ty i Adele.
Cały ten czas.
Nic nie powiedziałaś.
Nie wiedziałam jak.
Nie planowałam tego.
Wpadłyśmy na siebie przed szkołą Adama.
Chciała się napić kawy, nie mogłam odmówić.
Tak wyszło.
Nie wspomniałaś, że razem pracujemy?
Nie przyszło ci to do głowy?
- Jesteś wariatką, prawda? - Nie!
Z mojej perspektywy całkiem ci odbiło!
Odpierdol się!
Nie chciałam się z nią zaprzyjaźnić!
Była taka samotna, zrobiło mi się przykro.
Jestem jej jedyną przyjaciółką. Jak to możliwe?
Sytuacja z baru miała się nie powtórzyć,
ale nagle my staliśmy się czymś więcej.
To bajzel, wiem.
O Boże.
Tyle jebanych kłamstw.
Nie kłamałam, tylko nic nie mówiłam.
Myślałem, że mogę ci zaufać.
Z pozamałżeńskim ruchaniem?
O to chodzi?
O co tak naprawdę się martwisz?
Że odzyska swoje życie?
Że powiem jej, żeby kazała ci spierdalać, gdy zadzwonisz?
Co ci o mnie powiedziała?
Nic wielkiego,
kocha cię, ale ja widzę więcej.
Widzę, jak z nią pogrywasz, jak bardzo się ciebie boi.
Nie masz o mnie dobrego zdania.
O sobie teraz też.
Przez ciebie stałam się tym, czego nienawidzę.
Mam czuć się winna, bo zaprzyjaźniłam się z Adele?
Czuję się winna przez ciebie.
Bo się zakochałam.
Zrobiłam jej to, co kiedyś zrobiono mnie. Adele nie zrobiła nic złego.
Niech ci się nie wydaje choć przez chwilę, że rozumiesz moje małżeństwo.
Czego ty się boisz?
Że wiem za dużo?
Co ty niby wiesz?
Że masz jej pieniądze.
Zwalniam cię.
- Co? - Jutro...
wręczysz wypowiedzenie dr. Sharmie.
Nie obchodzi mnie,
- jaką wymówkę… - David.
Wymyśl coś, nie powinnaś mieć z tym problemu.
Jeśli wspomnisz o nas, pokażę mu to.
Nie zbliżaj się do mnie.
I nie zbliżaj się do Adele.
To nie twoja sprawa.
Rozumiesz?
Jeszcze raz bardzo przepraszam,
że robię to bez zapowiedzi,
ale mam bardzo pilną sprawę rodzinną.
Bardzo mi przykro, Louise.
Czy mogę jakoś pomóc?
Nie.
Jeśli potrzebowałabyś rozmowy
lub czegokolwiek innego,
obiecaj, że zadzwonisz do mnie
albo do doktora Fergusona.
Oczywiście.
Nie krępuj się.
Powiedzmy,
że to tylko przerwa w pracy.
Dobrze?
Słucham?
Zatrudnimy kogoś tymczasowo,
a za miesiąc zobaczymy, jak stoisz z czasem.
Dobrze?
Jesteś zbyt dobra, moja droga.
Nie wypuszczę cię tak łatwo.
Dobrze?
Przepraszam.
Kochanie.
Na pewno nie możemy o tym porozmawiać?
Będę tęsknić.
Naprawdę.
Powodzenia, Louise.
Co się stało? Nie powiesz mi?
Louise.
Halo!
Adele!
Kurwa!
Adele.
Dzięki Bogu.
Adele.
Adele!
Obudź się, no już.
Kurwa. O kurwa.
Louise!
- Jesteś przemoczona. - To prawda.
Nie otwierałaś drzwi, zobaczyłam cię i…
- Dam ci ręcznik… - Rany.
Nie ruszaj się.
Boże. Myślałam, że nie żyjesz.
Co tu robisz?
Nieważne.
Przyniosę ci kawę.
Dobrze?
Tak?
Trzymaj się mnie.
Nie wierzę, że David cię zwolnił.
Przepraszam.
Czemu nie przyznałaś się, że to ja kazałam ci milczeć?
Bo obiecałam.
Dotrzymałaś tajemnicy.
Porozmawiam z nim.
Wyjaśnię to.
Za nic bym nie wróciła.
Wiem, uważasz Davida za świętego, ale...
nie wszystko wiesz.
Zwolnił mnie z jeszcze jednego powodu.
Mieliśmy…
Co?
Co zażyłaś?
Gdzie one są?
Tam?
David ci je przepisał?
Tak.
Na moje lęki.
To silne leki przeciwpsychotyczne i uspokajające.
Kiedy zaczęłaś je brać?
Jakiś czas temu.
Nie zawsze to robię,
ale czasem patrzy, wtedy nie mam wyboru.
Jak dziś rano.
Nie zawsze tak było.
Kiedy się zaczęło?
Po Brighton.
Co się stało w Brighton?
Miał romans.
Marianne.
Prowadziła małą kawiarnię
tuż obok jego biura.
Przytulna Kafejka.
Zbyt przytulna.
To by się zgadzało.
Kiedy to się stało?
Tuż przed przeprowadzką.
Ten dom miał być dla nas nowym początkiem.
No i masz.
Czemu go nie zostawiłaś?
To nie takie proste.
Nawet gdybym chciała.
Chodzi o moje problemy, o moją przeszłość.
Ma na mnie teczkę.
Ma papiery, przez które wyjdę na wariatkę.
To jego polisa.
On jest psychiatrą,
a ja szaloną żoną.
Wiem, że nie.
Nie mogę cię w to mieszać.
To nie w porządku.
Nie mów, że tu byłaś.
Nie musi tak być.
Może zwariowałam.
Chcę tylko, żeby znów mnie kochał.
Tak jak wcześniej.
A może…
weź pod uwagę to,
że David nie jest tym samym człowiekiem.
W dzieciństwie bałam się tego miejsca.
Cały czas mnie ostrzegali,
więc zaczęłam sobie wyobrażać, że żyją tam potwory.
Nie widać dna.
Aż czuję ten chłód.
Straszne.
W Westlands śniłam,
że wypłakuję tu smutki i zamykam je na dnie.
I było ci lepiej?
Trochę.
Potem się budziłam, sny znikały, a świat istniał dalej.
Chciałbym móc ci pomóc.
Pomagasz mi.
Swoją obecnością.
To dużo dla mnie znaczy.
Wspaniałe miejsce.
Chciałbym tu już zostać.
Może powstrzymałbym potwory?
Wejdź.
Nie wygłupiaj się.
Na pewno nie wiedziałaś, kim była?
Gdy na nią wpadłaś?
Niby skąd?
Mieszkamy w okolicy.
Tak już bywa.
Znowu.
- Co? - Znowu tak bywa.
Za często tak bywa, Adele.
Takie jest życie.
Radzimy sobie z problemami i idziemy dalej.
Musisz ruszyć dalej.
Zwariujesz, zamartwiając się o przeszłość, na którą nie masz wpływu.
Dla ciebie to nic.
Nieprawda.
Ja wtedy zrozumiałam, jak bardzo mnie kochasz.
To nie jest smutne wspomnienie.
Nikt nie wie.
Nikt by się nie dowiedział.
Może powinni.
- Spójrz na nas. - Bo nie chcesz odpuścić.
Chcesz dać się temu zniszczyć.
To nam nie pomoże.
Zaufaj mi.
Zaparzę herbatę miętową.
Pomoże ci zasnąć.
Wszystko naprawię.
Zobaczysz.
Napisy: Jędrzej Kogut