NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Sądzę, że David zabił Roba.
Co się stało w Brighton?
Miał romans.
Marianne.
Prowadziła małą kawiarnię tuż obok jego biura.
Dziękuję.
- Dzień dobry. - Hej.
Marianne?
Tak, chyba że chce pani narzekać na ceny, wtedy jej nie znam.
Muszę z panią porozmawiać.
Chodzi o Davida i Adele.
Chyba ich pani znała.
Kim pani jest?
To nic oficjalnego. Po prostu...
muszę o coś spytać. Z pani reakcji wnioskuję,
że dobrze trafiłam.
Nic o nich nie powiem.
Proszę.
To bardzo ważne.
Przyjechałam z daleka i...
Nic mnie nie łączyło z Davidem.
Był dla mnie za młody.
Przychodził wcześnie,
siadał w oknie,
pił kawę…
Wyglądał na smutnego.
No cóż…
Zaczęliśmy ze sobą rozmawiać, jak to ze stałymi klientami.
Był uroczy i zabawny.
Bywa taki.
Ona też wpadała.
Nie wiedziałam wtedy, kim jest.
Zawsze milczała.
Piła miętę i patrzyła na lokal.
Raz powiedziałam mu, że chyba jest nieszczęśliwy.
Aż chce się o niego troszczyć.
Właśnie.
Pytał, czy można wiedzieć o kimś wszystko,
a i tak nie znać tej osoby.
Powiedziałam, że na pewno, inaczej wcześniej odeszłabym od męża.
Dodałam, że nie powinniśmy się umartwiać, żeby uszczęśliwić innych.
Wtedy się pojawiła.
Zostaw moje małżeństwo.
- Nie mam… - Nie dostaniesz go.
David jest mój.
- Kochana, coś ci się pomyliło. - Mnie nie.
Ale tobie tak.
Przestań z nim rozmawiać.
Przestań się przymilać.
Nie potrzebuje twoich rad.
Wiem, co mu mówisz.
Wiem.
Idź już stąd.
Zostaw nas w spokoju i nie pogarszaj tego.
- Za kogo ty się masz? - Wiem, kim jesteś.
Smutną pizdą, która w życiu ma tylko kota.
David przyszedł, jakby nic się nie stało.
Dalej powtarzał, jaki jest nieszczęśliwy.
Byłam wkurzona, więc pomyślałam: „Jebać to”.
Powiedziałam, że powinien ją zostawić.
I co się stało?
Charlie!
Kiciu!
Charlie!
O mój Boże!
SZMATA
Jezu.
Charlie, prawie dostałam zawału.
Już dobrze.
Witaj, Marianne.
Ty dziwko, byłaś w moim…
To straszne, prawda?
Mieszkasz sama.
Jeśli ktoś zechce wejść, zawsze znajdzie na to sposób.
A jeśli coś ci się stanie,
kto nakarmi kota?
To chyba twoje.
Mogłam to zgłosić,
ale zadzwoniłam do Davida.
Odwiódł mnie od pójścia do sądu.
Powiedział, że się wyprowadzą, że już ich nie zobaczę.
To nie zadziałało,
więc dodał, że będzie słowo przeciw słowu.
Ale to nie wszystko.
Bał się,
ale nie był zdziwiony.
Przerażony, ale nie zaskoczony.
Chyba poczuł ulgę,
że to tylko ubrania.
Dziękuję.
Musiałam wiedzieć.
No tak.
Co by was nie łączyło,
natychmiast uciekaj.
Coś jest z nią nie tak.
Cała sztuka przygotowania ziemniaków opiera się na wrzuceniu ich do wrzątku.
Wtedy słychać, jak zaczynają krzyczeć!
Za dziesięć minut je odcedzimy, a potem upieczemy.
Monsieur szefie kuchni,
ma pan specjalną recepturę na nadziewkę?
Mam specjalny sos, oui.
Nadziewam ptaka
w bardzo energiczny sposób,
a potem
dodaję sosu.
Jesteś okropny.
Potem długo go piekę.
- Lubię długo. Jestem Francuzem. - Oui.
Mogę jakoś pomóc
z włożeniem do piekarnika?
S’il vous plaît. Lubię go.
- Dobrze? - No dobra.
Et voilà.
Parlez français? Je t’aime! Je t’aime!
Pójdę po wino.
- Mogę…? - Wybacz.
Spokojnie.
Świetnie pachnie, Rob.
Uniwerek ma okropne żarcie.
Zostanę szefem kuchni Fairdale.
Zamieszkam na dole ze służbą.
Na początku się martwiłem.
Nie wiedziałem, jaki będziesz miał na nią wpływ.
Inaczej byłbyś dziwny.
Znamy się z odwyku.
Nikt nie chce słyszeć, że jego dziewczyna…
- Narzeczona. - Że jego narzeczona
spotkała przezabawnego faceta,
przy którym czuje się dużo lepiej.
Tu nie miałeś się czym przejmować.
Gdybyś to ty wylądował na odwyku, byłoby inaczej.
- Nie mów tak. - No dobra…
Dziękuję...
że mi ją zwróciłeś.
Nie ma za co, monsieur.
Zróbmy sobie zdjęcie. Rob, weźmiesz aparat?
Jasne.
- Przezabawny. - Mówiłam, że go polubisz.
Który profil mam lepszy?
Stań tyłem.
No dobra.
Powiedzcie: „Obwisłe cycki Marjorie”.
Obwisłe cycki Marjorie.
- Chcę zobaczyć. - Dobre.
Pozwól.
Dobrze wyglądasz.
Powinienem posprzątać.
- Dobra. - Zrobimy to rano.
Idę do łóżka.
O ty…
Nie zagaduj go.
Mam wobec niego plany.
Muszę iść na górę.
Też się martwiłem.
Myślałem, że chodzi ci o jej kasę.
- I o dom. - No cóż…
Nie ty pierwszy.
Ktoś taki jak ja
w związku z nią?
Bardzo wygodny zbieg okoliczności.
W dupie mam kasę.
Kocham ją.
Wierzę ci.
Myślę,
że Adele ma szczęście.
Jestem zazdrosny.
O mnie?
Ano.
I o Adele.
O was.
O to, co tu razem macie.
A co mamy?
Jak sądzisz?
Wszystko.
Nie potrzebujecie nikogo.
Dobranoc.
Sześć, siedem, osiem…
Klinika Sharma, Jones i Drumgoole.
Chciałabym porozmawiać z doktorem Fergusonem, to pilne.
Pani godność?
Proszę przekazać,
że dzwoni Marianne.
Z Brighton.
Proszę czekać.
Przepraszam.
- Cokolwiek ci powiedziała… - Przestań.
Adele to wariatka.
Poważnie.
Psychopatka, socjopatka, nieważne.
Chyba cały czas wiedziała, że ze sobą sypiamy.
To dlatego się ze mną zaprzyjaźniła.
- To nie ma sensu. - Ma!
Zastraszanie Marianne nie zadziałało.
Teraz, gdy zobaczyła rywalkę,
spróbowała czegoś innego.
Zbliżyła się.
Skłóciła nas.
Chyba…
Chyba czułam tak wielką winę,
- że chciałam, żebyś był zły. - No tak.
Szukałam wymówki, by poczuć się lepiej. Nienawidziłam się,
a Adele to wiedziała.
Wiedziała.
Louise…
to jest…
Nie wszystko wiesz.
- Chciałbym, żebyś… - Mów.
- Rob nie żyje? - Wiesz o nim?
- Muszę wiedzieć. - Tak!
Nie żyje.
Ty go zabiłeś?
Wyjechałem na jeden dzień.
Co wy sobie myśleliście?
Nie wiem.
Od jak dawna bierzesz?
Ty i…
heroina?
- Adele! - Nie biorę.
To był pierwszy raz.
Chciał, żebym spróbowała.
Wiem, że nie powinnam była.
Miał już nie brać.
- Nie zostawiłbym cię z nim, gdybym… - Nie krzycz.
Byłam głupia, wiem.
Myślałam, że będzie dobrze.
Wiedział, co robi…
Źle się czułam…
Nie chciałam,
żeby wrócił do tego gównianego życia.
Chciał, żebyśmy zrobili coś razem.
Zgodziłam się.
A potem…
Myślisz, że celowo przedawkował?
Może.
Nie wiedziałam, co robić.
Czemu nie wezwałaś policji?
Spanikowałam.
Twój zegarek.
Spadł na dół.
David!
Proszę cię, zaczekaj!
David, proszę!
David.
Powiedzmy komuś.
- Co? - To, co mi powiedziałaś.
A jeśli mi nie uwierzą?
Po pożarze, rodzicach i Westlands mogą wziąć mnie za wariatkę.
David, nie mogę tam wrócić.
Nie mogą mnie znowu zamknąć.
Z dala od ciebie.
To nie przywróci mu życia.
Nikt nie wie, że tu jest.
Adele…
Tylko my.
Chcę tylko,
żebyśmy byli razem.
Kocham cię.
David...
kocham cię.
David...
proszę.
Próbowałem.
I to długo.
Myślę, że dałbym sobie radę,
nauczyłbym się z tym żyć,
gdyby ją też to prześladowało, ale...
tak nie było.
Chłopak stracił życie,
a ona po prostu ruszyła dalej.
Trzeba było odejść,
ale groziła, że powie, że to ja go zabiłem.
Co zrobimy?
Ty nie rób nic.
Ten list na policję mnie wyzwolił.
Wreszcie zrobię, co należy.
Pojadę do Szkocji
i powiem im prawdę.
Nie możesz poczekać?
- Kilka dni… - Nie. Nie może się zorientować.
- David… - Adele wie rzeczy, których…
nie powinna.
To wariactwo, ale wiem, jak to robi.
Wiem, jak to robi,
bo zawsze słucha i patrzy.
- Nie jest normalna. - Wiem.
Za długo na to pozwalałem.
Adele już tu nie rządzi.
Dzięki tobie.
I…
nie zbliżaj się do niej.
Louise, obiecaj mi to.
- Jest niebezpieczna. - Obiecuję.
Będzie dobrze.
Pa.
Cześć.
- Hej, mały. - Cześć, mamusiu.
Mam niespodziankę.
- Nocujesz dziś u taty. - Dlaczego?
Mam pewne plany.
Spoko randkę?
Nie.
Skąd ten pomysł?
Mam siedem lat. Wiem co nieco.
Tata ma Lisę,
więc ty też musisz kogoś mieć.
Teraz to nie wchodzi w grę.
Muszę iść do domu się spakować?
Załatwione.
- Cześć, synu. - Tato!
Cześć.
Dziękuję.
Piżama, ubrania do szkoły i wszystko inne.
No dobrze.
Przytul mnie.
Będę za tobą tęsknić.
Do jutra.
Tak?
- Na razie. - Pa.
Cześć, Lisa!
Na pewno wszystko gra?
Tak, jasne.
Jest dobrze, dzięki. Po prostu…
Znajomy ma małe kłopoty,
chcę mu pomóc.
Jasne.
- Zadzwonię jutro. - Jasne.
Dzięki, Ian.
Miło, że tu jest.
Podziękuj też Lisie.
Jasne.
Pa.
Adele.
Jesteś tu?
Teraz?
Adele.
W czym mogę pomóc, Louise?
Co to, kurwa, za gierki, Adele?
Ja powinnam o to pytać,
prawda?
To ty rżnęłaś mojego męża.
Tak.
A ty patrzyłaś, prawda? Byłaś tu.
Nie wiem, jak to nazywasz. Byłaś tu.
Owszem.
Miałam cię za przyjaciółkę.
Rozumiesz, co czułam?
Byłam sama.
Poznałam kogoś takiego jak ja.
Nie dam się już na to nabrać.
Obserwowałaś mnie wszędzie, gdzie byłam?
Nie.
To tak nie działa.
Musisz znać miejsce, do którego podróżujesz.
Musisz sobie wyobrazić szczegóły.
Czemu nic nie mówiłaś?
Mogłaś z tym skończyć zamiast kłamać.
Żebyś go znienawidziła.
Żebyś wybrała mnie.
Żebyś najbardziej kochała mnie.
Zamiast tego...
tylko mnie żałowałaś.
Czułaś winę, a i tak rżnęłaś mężczyznę, którego kocham.
Nie rozumiesz?
Uwierzyłam ci, prawda?
We wszystko.
Powiedziałam policji o Robie i Davidzie.
Co zrobiłaś?
Nie prosiłam o to.
No cóż,
chciałam postąpić słusznie, nie wiedziałam, że kłamiesz!
Nie uwierzą ci.
- Davidowi uwierzą. - Co?
Jedzie do Szkocji powiedzieć prawdę.
Nie.
Nie może.
- Nie zrobiłby tego. - Zrobił.
Masz tylko jedną możliwość.
- Odbiorą mi go. - Jeśli ci na nim zależy,
powiedz prawdę.
Jeśli go kochasz, możesz go uratować.
Spierdalaj.
Spierdalaj!
Użytkownik przerwał rozmowę.
Użytkownik…
Nie zostaniesz?
Nie zasmucaj mnie.
Proszę.
Będziesz mnie rozpraszać?
Wolałbym nie jechać.
Daj buzi.
- Znów jesteś szczęśliwa. - Widzimy się za tydzień.
- Kocham cię. - Pa!
Co teraz czujesz?
Szczęście.
Wszystko…
robi się…
rozmyte na brzegach.
Chcesz spróbować?
Do przechowywania.
Jest piękne.
Na pamiątkę.
Co masz na myśli?
To wszystko.
To nie potrwa długo.
Przecież wiesz.
Widziałem was razem,
- nie będziecie mnie tu chcieli. - Wcale nie.
David cię lubi.
Naprawdę.
Rozumiem, czemu go kochasz.
Ideał, co nie?
Jesteście razem idealni.
Tutaj.
Czeka was życie jak z bajki.
Co w tym złego?
Nic.
Jakbyście kontrolowali sen,
ale cały czas.
Nie musicie zamykać oczu,
nie musicie spać,
nie musicie leżeć.
Moi rodzice spłonęli w tym domu.
Tego nie chcę widzieć w swoim śnie.
To nie twoja wina.
Może obudziłabym się,
gdybym tu była.
Ale nie.
Byłam daleko stąd,
patrzyłam na innych ludzi,
myślałam, jak to jest być nimi.
Chciałam żyć ich życia.
Teraz też tak możesz.
Czytałem o czymś.
Powinniśmy spróbować.
Razem.
„Zaczęło się od pożaru,
więc tak też powinno się skończyć.
Historia się powtarza.
To ja wrzuciłam ciało Roba do studni.
Mój mąż, David, nie miał z tym nic wspólnego.
On tylko chciał mnie ochronić.
David zasługuje na miłość.
To dobry człowiek.
Zbyt długo go więziłam.
Przyznaję się do moich czynów,
ale nie mogę ponieść konsekwencji.
Wolę nicość niż być sama”.
MIAŁAŚ RACJĘ, MUSZĘ TO NAPRAWIĆ. MOŻE GDY ZNIKNĘ, BĘDZIE SZCZĘŚLIWY.
PRZYJAŹNIŁYŚMY SIĘ.
NIE ZAPOMINAJ O TYM.
Nie.
No już.
Nie rób tego.
- Tu Adele Ferguson… - Cholera!
Daleko jeszcze?
- Ze trzy minuty. - Dzięki.
Numer alarmowy.
Adele!
No już.
Adele!
Cholera.
Adele!
Wpuść mnie!
No dobra, no już.
No już.
Cholera!
Nie!
Adele!
Kurwa!
Myślę o drzwiach.
Musisz znać miejsce, do którego podróżujesz.
Myślę o drzwiach.
Musisz sobie wyobrazić szczegóły.
- Dwa, trzy, cztery… - Chodź ze mną.
Muszę ci coś pokazać.
...pięć, sześć, siedem,
osiem,
dziewięć,
dziesięć.
Adele?
Już nie.
Nie mogę się ruszać.
To hera.
Kopie po dupie, jeśli jej nie znasz.
Do głosu trzeba się będzie przyzwyczaić.
Adele, co się ze mną dzieje?
Nie odbierzesz mi go, Louise.
Myślałaś, że do tego dopuszczę?
Co robisz?
Nie.
Proszę, Adele.
Proszę, nie.
Adele.
Nie masz pojęcia, przez co przeszłam,
żeby na to zasłużyć.
To moje.
Proszę.
Nie.
Adam…
LOUISE BARNSLEY DATA URODZENIA: 12,12.1989
Cześć.
Louise.
Tak, Louise Barnsley.
Tak, mam syna.
To mój cały świat.
Adam.
Nie. Po rozwodzie.
Od trzech lat.
Cześć.
Wszystko gra?
Co za koszmar.
Było koszmarnie, to jasne.
Ale nic mi nie jest.
- Jak weszłaś do…? - Nie chcę o tym mówić.
Nie twoja sprawa, prawda?
Ja i moje życie.
- Chyba że chodzi o Adama. - Ale nie chodziło, bo był tutaj.
Gotowy?
Tak.
Owszem.
- Wejdziesz? - Nie, dzięki. Muszę gdzieś iść.
Adam, mama przyszła.
Mamusiu!
Wszystko w porządku?
Jak najlepszym.
Chodźmy.
Gotowy?
Chodź, synu.
Pa, stary.
- Pa, tato. - Pa, Lou.
KOMISARIAT POLICJI HOLBORN
No chodź tu.
Cześć.
To koniec.
Nie wierzę, że to koniec.
Myślisz, że się uda?
Czytałem o tym.
Musimy spróbować, prawda?
Ale będziemy mieć zryte banie.
Przecież już kiedyś był w tobie mężczyzna.
Wyjdźmy z ciał, policzmy do pięciu i się wymieńmy, dobrze?
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Całą ciebie.
Raz, dwa, trzy,
cztery, pięć…
Udało się.
Dziwnie się czuję.
Nie podoba mi się.
Rob, wróćmy.
To nieprzyjemne.
Rob, to nie jest śmieszne. Co robisz?
Rob!
Przepraszam.
Nie powinnaś była mi tego pokazywać.
Nie mogę tego stracić.
Co robisz?
To już nie jest śmieszne.
Nie, Rob. Nie chcę.
Już dobrze.
Przyjmij tę obrączkę
jako znak mojej miłości.
Rozumiem, czemu go kochasz.
Ideał, co nie?
Oddaję ci całego siebie.
Dzielę się wszystkim, co mam.
Wspaniałe miejsce.
Chciałbym tu już zostać.
Ślubuję ci miłość, wierność i uczciwość małżeńską.
Dopóki śmierć nas nie rozłączy.
„Co dzisiaj robiłeś?
Rano się ożeniłem, a po południu…
Jeszcze nie wiem”.
Co zrobimy po południu?
Co tylko chcemy.
Świat należy już tylko do nas.
I do Adama.
No tak.
Kocham cię, Louise Ferguson.
Ja ciebie też, Davidzie Ferguson.
Bardziej niż myślisz.
Co z podróżą poślubną?
Adam, pomysły?
Może Orient Express?
Albo rejs po Karaibach.
Nienawidzisz łódek.
Od zawsze.
Może się zmieniłam.
Napisy: Jędrzej Kogut