แคสปาร์
นั่นนายเหรอ
คุยกับฉันสิ แคสป์
ฉันอยู่นี่
ตรงไหน แคสป์
ตรงไหน
ฉันสัมผัสได้ว่านายอยู่นี่
ฉันอยู่ตรงนี้
ส่งสัญญาณอะไรให้รู้หน่อย แคสป์
จามิลา
(เวลลิงโบรห์ สหราชอาณาจักร โลก สถานะปัจจุบัน: ปลอดภัย)
สี่เดือนหลังประกาศเรื่องการรุกรานของเอเลี่ยน
ยังไม่สามารถสื่อสารกับยาน และไม่ได้รับการยืนยันถึงเจตนาของพวกมันได้
วิกฤตผู้อพยพยังคงดําเนินต่อไป คนนับล้านต้องการที่พัก...
เป็นเรื่องธรรมชาติที่ลูกยังเศร้าใจอยู่
เศร้าเหรอ ความฝันหนูไม่ได้หายไปไหนเลยนะแม่
แม่รู้ว่าลูกหัวเสีย แต่ลูกต้องอดทนหน่อย
หนูอดทนมามากแล้ว
ถ้ามันไม่ใช่แค่ความฝันล่ะ
- ลูกพูดจาเพ้อเจ้อแล้ว - แม่ฟังหนูนะ
แคสปาร์ทําสิ่งที่มันดูเพ้อเจ้อได้
เขาใช้จิตของเขาหยุดยั้งพวกเอเลี่ยน
ระเบิดนิวเคลียร์ต่างหากที่หยุดพวกมัน ไม่ใช่พลังเจไดบ้าบออะไรนั่น
เหรอ ถ้างั้นทําไมพวกมันยังอยู่ที่นี่ล่ะ
มีมากขึ้นทุกวันด้วย
ทําไมอาวุธนิวเคลียร์ทําอะไรดาวมรณะไม่ได้ล่ะ ไอ้คนปากดี
จามิลา
ขอโทษค่ะแม่ แต่หนู...
หนูสัมผัสได้ แคสปาร์น่ะ เขาอยู่ตรงนั้น
ที่ไหนสักแห่ง
เขาอาจเป็นโอกาสเดียวที่เรามี
แม่คะ แม่ช่วยชีวิตคนอยู่ทุกวัน
ถ้าแม่มีโอกาสช่วยผู้ป่วยได้มากกว่าทั้งเต็นท์ล่ะ
มากกว่าทั้งโรงพยาบาล
ถ้าแม่ช่วยชีวิตทุกคนได้
ฟังนะ ความฝันมันจะหายไป จามิลา แต่แม่รู้ว่าจิตวิญญาณของลูกจะยังอยู่
นั่นคือสิ่งที่จะช่วยเราได้
ไม่ใช่เวทมนตร์ ไม่ใช่... เด็กคนนึงที่ตายไปแล้ว
แม่เสียใจด้วย แต่เขาไม่อยู่แล้ว
แม่ต้องไปก่อน
อะไรเนี่ย
- หนูต้องใช้ค่ะแม่ เอาไว้ป้องกันตัว - เอามานี่
แน่ใจนะ
ต้องวนๆ ขวดด้วย ไม่งั้นบาร์เลย์จะตกตะกอน
มันหนักกว่าน้ํา
(ไมแอมี ฟลอริดา สหรัฐฯ โลก สถานะปัจจุบัน: ปลอดภัย)
ติดต่อมันได้รึยังล่ะ
ว่าไงนะ
นายจะจ้องต่อไปก็ได้
แต่ฉันว่าพวกมันไม่มาปาร์ตี้ด้วยหรอก
แดเรียน เลิกวอแวน้องฉัน ด้วยมุกกากๆ ของคุณได้แล้ว
นี่ปาร์ตี้นะ ผมขอสนุกในปาร์ตี้ไม่ได้เหรอ
นายโอเคนะ เทรฟ
ผมโอเค สนุกกับปาร์ตี้อยู่
ฉันดูออกว่านายโกหก
เพราะไม่มีใครสนุก ถ้าอยู่ใกล้ๆ สามีฉันในปาร์ตี้
ยกเว้นคุณ
อย่างน้อยมันก็ทําให้ครอบครัวเราอยู่พร้อมหน้ากัน
ก่อนมันโผล่มา เราไม่เคยได้อยู่ด้วยกันแบบนี้เลย
ถ้าไม่ใช่งานแต่งหรืองานศพ
ตอนนี้มีงานศพมากกว่างานแต่งซะอีก
เด็กๆ กินอาหารเกลี้ยงเลย ชิโอนา มีอาหารเหลืออีกไหม
ผมไปร้านค้าให้ได้นะครับคุณป้า
เราใช้ส่วนของเราหมดไปแล้ว หลานรัก
ไม่เป็นไร ผมมีตั๋ว ผมพอหาเสบียงได้ โอเคไหม
"หาเสบียง"
พูดจาแบบทหารอีกแล้ว
ติดนิสัยน่ะครับ
งั้นก็รีบๆ หน่อยนะ ไม่งั้นเราจะเริ่มกินหญ้ากันแล้ว
จอร์แดนตกสระฝั่งน้ําลึก
- ช่วยด้วย เขาหายใจไม่ออก - จอร์แดน
จอร์แดน
จอร์แดนๆ แดเรียน
ไม่นะ ไม่ เฮ้ๆ
- ตายจริง ไม่นะ แดเรียน - ฟื้นสิ
- แกไม่หายใจ แดเรียน - ฟื้นสิไอ้หนู
- เขาไม่หาย... บ้าจริง - หายใจสิ หายใจ เร็วเข้า
ไม่เป็นไรนะ ฟื้นเร็ว
ขอร้องละ
ฟื้นสิ
ถอยไป ถอย
ฟื้นสิ เร็วเข้า
ฟื้นสิ
- ค่อยยังชั่ว - เฮ้ แบบนั้นแหละ
- นั่นแหละ เฮ้ - อาเทรฟ
หลานคิดอะไรอยู่
อยากช่วยพวกมันรึไง
อยากช่วยพวกมันจบงานรึไง
- เราต้องดูแลตัวเอง โอเคไหม - เทรวานเต
ได้ยินไหม ได้ยินที่พูดไหม
ได้ยินไหม มองหน้าอาสิ
- มองหน้าอา - อย่านะ เทรวานเต หยุดเดี๋ยวนี้
นั่นลูกฉันนะ หยุดเลย
ผมขอโทษ
เป็นอะไรของนาย
ผมจะไปหาอาหาร
จอร์แดนๆ ลูกแม่ เป็นอะไรไหม
เป็นอะไรไหมลูก โอเคใช่ไหม
โอเคจ้ะ ดีแล้ว
ทางนี้
ไม่รู้รึไงว่านี่มันอาหารเรา
- นี่ ทางนี้ - ทางนี้
นี่ ของฉัน ทางนี้
ต้องงี้สิ
เครื่องบินการเกษตร
เชื้อเพลิง
(พื้นที่หวงห้าม อพยพทันที)
(ระดับความอันตราย นิวคาสเซิล - แมนเชสเตอร์)
(ลิเวอร์พูล - เบอร์มิงแฮม บริสตอล - ลอนดอน)
เฮ้ย
ทําอะไรน่ะ
- ขอละ ฉันไม่ได้มาทําร้ายใคร - เหรอ
- แล้วนั่นเลือดอะไร - เลือดฉันเอง
เป็นแผลตอนทุบกลอนเข้ามา
ขอโทษที ฉันแค่ต้องหาอาหารให้ครอบครัว
เราต้องอพยพไปอยู่นอกลอนดอน ตอนที่...
ค่ะ หนูรู้ หนูเห็นแผนที่แล้ว หนูรู้ว่ามันกลายเป็นพื้นที่สีแดง
เหมือนดวงจันทร์
ดวงจันทร์ทําไม
พวกทหารเผาสปอร์
ลมพัดมา ทําให้อากาศเป็นพิษ
ดวงจันทร์กลายเป็นสีแดง แดงทั้งคืนราวกับว่าพวกเขา...
จุดไฟเผามัน
ลูกสาวฉันถามว่า ทําไมตอนกลางคืนถึงมีดวงอาทิตย์
แกถามว่ามันกลัวเหรอ ที่ต้องอยู่โดดเดี่ยวบนท้องฟ้าตอนกลางวัน
ขอละ แค่ของไม่กี่อย่างให้ครอบครัวฉัน ขอร้องละนะ
เอาไปเท่าที่จําเป็นเลย
คุณรู้กฎนะ ห้ามพูดคุย ใช้ได้นานสุด 30 นาที
ขอบคุณ
อะไรน่ะ
- เกิดอะไรขึ้น - ให้ตายสิ
แคสปาร์
เซลล์ประสาทนับพันล้านเซลล์ เคลื่อนไหวสัมพันธ์กันสมบูรณ์แบบ
มิตสึกิ
พวกมัน
(อาการชักเพราะเห็นภาพเอเลี่ยน)
หวัดดี
- เฮ้ กลับมาแล้วเหรอ - โย่ หายไปไหนกันหมด
ก็นายไปตั้งนาน...
ว้าว
นายไปตั้งนาน แต่ปาร์ตี้จบไปพักใหญ่แล้ว
จอร์แดนเป็นไงบ้าง
ยังสั่นกลัวอยู่
- เราเพิ่งพาแกเข้านอนได้ชั่วโมงนึง - ดีแล้ว
ไม่เป็นไร
เราจะไม่คุยกันหน่อยเหรอ
หมายความว่าไง
ที่นายระเบิดอารมณ์ใส่จอร์แดน
ให้ตายสิ
ขอโทษนะ
ลีอาราห์โทรมา
หรือพี่โทรไปหาลีอาราห์
อ้อ เธอสบายดี
เธอยังอยู่บ้านลุงที่เพนซาโคลา
- ยังไม่อยากคุยกับผมใช่ไหม - คิดว่าไงล่ะ
ผมสู้ข้ามน้ําข้ามทะเลเพื่อกลับมาอยู่กับเธอ โอเคนะ
และเธอก็รักนาย
เราทุกคนรักนาย
แต่นายไม่เคย...
นายไม่เคยกลับมาเลยจริงๆ
ฉันไม่ได้ตัดสินนายนะ เทรฟ
ลีอาราห์เล่าให้ฉันฟังเรื่องสมุดกับเด็กคนนั้น
เธอเตือนฉันว่านายยังคงสู้อยู่ในสงครามกลายๆ
ฉันเห็นสายตาที่นายมองท้องฟ้า
สายตาที่นายมองออกไปนอกหน้าต่างบางที
ฉันรู้ว่านายยังคงไล่ล่าสิ่งที่มองไม่เห็น
บางคนแค่อยากใช้เวลาบนโลกนี้
โดยปราศจากความหวาดกลัว ไม่ว่าจะเหลือเวลาน้อยแค่ไหนก็ตาม
แสร้งทําเป็นว่าพวกมันไม่อยู่ที่นี่
แล้วจัดปาร์ตี้ ทําตัวเหมือนทุกอย่างปกติดี
ฉันรู้ว่าโลกที่เราอยู่ โลกที่ลูกฉันอยู่
อาจไม่ใช่โลกใบเดียวกับที่นายอยู่
ฉันเก็บกระเป๋าให้นายแล้ว
เพราะผมขึ้นเสียงใส่จอร์แดนเหรอ
พี่ไล่ผมออกจากบ้าน เพราะผมขึ้นเสียงใส่จอร์แดนเนี่ยนะ ถามจริง
ฉันรู้ว่านายจะไปไหนเมื่อออกไปจากบ้านนี้
ฉันรู้ว่านายจะไปตามหาคําตอบ
นายก็รู้ฉันกลัวแทบตาย ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับนายบ้าง
ฉันขอพูดแบบนี้ด้วยความรักทั้งใจ
ไปเถอะ
ไปสู้ศึกของนายซะ
หวังว่านายจะเจอสิ่งที่นายตามหา ฉันพูดจริงๆ
ฉันรักนายนะ
แจม อาหารเสร็จแล้วจ้ะ
จามิลา
แจม
(แม่)
หนูรู้ว่ามันทําใจยาก
หนูรู้ว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่แม่อยากอ่าน
หนูรู้ถึงอันตรายข้างนอกดี และหนูรู้ว่าแม่กลัว
หนูก็กลัวเหมือนกัน
แต่หนูอยู่เฉยๆ ไม่ทําอะไรไม่ได้
หนูมัวแต่ซ่อนตัวรอให้โลกถึงจุดจบไม่ได้
แม้ว่าการอยู่ข้างนอกจะยากแค่ไหน แต่สิ่งที่ยากที่สุดคือการจากบ้านไป
การจากแม่ไป
แต่หนูจะไปตามความฝันของหนู
แม้มันจะเป็นแค่ความฝันก็ตาม
เพราะพลังเจไดบ้าบอนั่นแหละที่อาจเป็นวิธีเดียว
ที่จะช่วยโลกของเราไว้ได้
ฉันกําลังไปหานะ แคสป์
ความผิดแม่นั่นแหละ... จริงๆ นะ
แม่คือคนที่สอนให้หนูสู้เพื่อสิ่งที่หนูเชื่อ
ไม่ว่ายังไงก็ตาม
และหนูเชื่อในสิ่งนี้
หนูรักแม่นะ
แจม
(แม่รักลูกตลอดไป)
(คนหาย - เบ็ตตี้ โจนส์)
(คนหาย - คําขอร้องด่วน)
อากาศมันไม่ปลอดภัย
หนูต้องไปโรงพยาบาล
เราจะพาไปแห่งที่ใกล้ที่สุด
ไม่ได้ค่ะ ต้องไปเซนต์บอร์นวอลด์ส
พื้นที่นั้นถูกปิดแล้ว
- บาดเจ็บตรงไหนไหม - หนูต้อง...
มีศูนย์พักพิงเด็กที่ไฮด์ปาร์กคอร์นเนอร์
หนูไม่ไปที่นั่น
หนูบอกว่าจะไปอีกทางนึง
เราปล่อยให้เธอไปทางนั้นไม่ได้
เฮ้ย กลับมานี่
ยัยหนู
สปอร์นี่นา
ออกมาเร็ว
ที่นี่ไม่ปลอดภัย
เราช่วยเธอได้
เราจะพาเธอไปที่ที่ปลอดภัย
ถ้าได้ยินก็ออกมาเถอะ
เราแค่อยากช่วย
เราจะทิ้งหน้ากากไว้ตรงนี้
เธอต้องใช้นะ ยัยหนู
เร็วเข้า มีทีเถอะ
ขอข้อมูลอะไรหน่อย
(พบเห็นวัตถุเป็นเกลียวในแมคเคอร์เทนเคาน์ตี)
(และทั่วโลก)
เอ็ม ซี ยู
(เอ็ม-เอ-ซี-ไอ-ซี-เอ็น-ยู-อาร์-ที)
(แมคเคอร์เทน)
โอเค
(แมคเคอร์เทนเคาน์ตี)
(ภาพของแมคเคอร์เทนเคาน์ตี โอคลาโฮมา)
โอคลาโฮมาเหรอ
- ละติจูด... - หมดเวลาแล้ว
หมดเวลา คุณไปได้แล้ว
ครับ
ใช่ ผมต้องไปจริงๆ
(ฟลอริดา - เส้นแบ่งเขตรัฐ)
(คุณกําลังออกจากรัฐแห่งแสงอาทิตย์)
ขอให้นายอย่าอยู่ในนั้นนะ แคสป์
(เก้า - ชื่อ: แคสปาร์ มอร์โรว์ หมายเลขผู้ป่วย: 13472)
(ห้องเก็บประวัติ)
"แคสปาร์ มอร์โรว์ กล่อง 8898"
คนบ้า
- ครูคะ - เกิดอะไรขึ้น
- แคสปาร์ แคสป์ - เฮ้ๆ
ฉันได้ยินนาย แคสป์
ฉันจะหานายให้เจอ
(แคสปาร์ มอร์โรว์)
(โรงพยาบาลแซงต์ปอล ปารีส)
(ย้ายไปโรงพยาบาลแซงต์ปอล ปารีส)
(ตามคําสั่งพิเศษของกลุ่มพันธมิตรปกป้องโลก)
เขาขอความช่วยเหลืออยู่ ผมขอให้คุณทํา
เพราะผมไม่ได้มาที่นี่
ไม่ได้ถ่อมาไกลถึงอีกฟากโลก เพื่อกลับมาที่นี่อีกครั้งโดยไร้ประโยชน์
เพราะมันต้องมีเหตุผล
เขาคือเหตุผล
สมุดเล่มนั้นคือเหตุผล
เฮ้ คุณชื่ออะไรครับ
เทรวานเต
ผมชื่อแคสปาร์
แคสปาร์ เจ้าหนูจําไม
เฮ้
- ไง แคสปาร์ - นั่นแหละผมเอง
(ยินดีต้อนรับสู่โอคลาโฮมา)
(เราเชื่อในพระเจ้า)
(แมคเคอร์เทนเคาน์ตี โอคลาโฮมา สหรัฐฯ โลก)
เฮ้
ขอโทษครับ สุดทางตรงนี้ ผ่านจากจุดนี้ไปไม่ได้แล้ว
ผมเห็นอยู่ ทําไมถึงเป็นงั้น
เพื่อตัวคุณเองครับ มันไม่ปลอดภัย
ที่ผ่านมาก็ไม่ปลอดภัยเหมือนกัน
ถ้าคุณไปทางนั้นประมาณ 40 กิโลเมตร จะเจอทางเบี่ยงไปยังถนนสาย 46
เส้นนั้นจะพาคุณลงใต้
ทางนั้นไม่มีพื้นที่เดดโซน
ครับ ขอให้ปลอดภัย
เช่นกันครับ
ขอโทษค่ะ เคยเห็นครอบครัวนี้ไหม ไม่เหรอ
เคยเห็นครอบครัวนี้ไหมคะ
- หวัดดีค่ะ ขอโทษที เคยเห็นครอบครัวนี้ไหม - ไม่เคย ไม่ๆ
เคยเห็นไหมคะ... ไม่เหรอ
ขอโทษค่ะ คุ้นหน้าคนพวกนี้ไหมคะ ไม่เหรอ
- ไม่เหรอคะ - คิดว่าไม่นะ
เคยเห็นครอบครัวนี้ไหมคะ
ไม่เคย ขอโทษด้วย
เคยเห็นครอบครัวนี้ไหม หนูตามหาพวกเขาอยู่
- ไม่เหรอ ไม่สักคนเลยเหรอคะ - จามิลาๆ บ้าฉิบ
- ให้ตาย... ดาร์วิน - ใช่เธอจริงๆ ด้วย
เธอมาทําบ้าอะไรที่นี่ ฉันนึกว่าเธอไป
- อยู่ชนบทนี่นา - ใช่
- ครอบครัวเธอมาไหม - พวกเขาสบายดี
- จริงๆ - ให้ตายสิ เธอมาทําอะไร...
นี่มันเหมือนหนังซอมบี้ไม่มีผิด
อะไรเนี่ย
เธอมาตามหาอัลฟ์เหรอ
เขาอยู่นี่ไหม
แจม เกิดอะไรขึ้น
เขาถูกย้ายจากห้องเก็บศพกลับไปอยู่ห้องไอซียู
แล้วก็ถูกย้ายไปอยู่โรงพยาบาลนี้
- ปารีสเหรอ - ตามคําสั่งของดับเบิลยูดีซี
เฮ้ ดาร์วิน ดูนี่สิ
- ไม่ ฉันไม่เข้าใจจริงๆ - ฉันก็เหมือนกัน
แต่ฉันคิดว่า... ฉันรู้ว่าแคสปาร์ยังมีชีวิตอยู่
แจม เธอได้นอนครั้งสุดท้ายตอนไหน
และฉันว่าพวกเขารู้ว่าเขาเป็นคนพิเศษ
หมายความว่าไง "คนพิเศษ"
ฉันเห็นมันเกิดขึ้นกับตา
ตอนที่เอเลี่ยนบุกมา เราติดอยู่ในโรงพยาบาลเก่าของแม่
แคสปาร์คุยกับพวกมัน
พวกมันพูดภาษาอังกฤษได้ด้วยเหรอ
เปล่าๆ
เขาทําให้พวกมันหยุดโจมตีเรา
เหมือนว่าพวกมันอ่านใจแคสปาร์ได้ และเขาก็อ่านใจพวกมันได้
หลังจากนั้นสมองเขาก็ตาย แต่เขายังหายใจอยู่
เขายังมีชีวิตอยู่ และไอ้นี่คือหลักฐาน
ฉันเริ่มฝันถึงแคสปาร์ ห้าวันหลังจากทิ้งเขาไว้ที่โรงพยาบาล
ฝันเหรอ ความฝันแบบไหนกัน
ฉันฝันเห็นดวงจันทร์สีแดงอยู่เหนือลอนดอน ก่อนที่ฉันจะเห็นมันจริงๆ
และแคสปาร์อยู่ตรงนั้นเสมอ
เสียงของเขา
แจม ฉันก็คิดถึงแคสป์ทุกวัน
- พูดจริงนะ แต่ว่า... - ฉันรู้ว่าฉันฟังดูบ้า
เหมือนฉันเสียสติไปหมดแล้ว
แต่เรื่องนี้ฉันมั่นใจที่สุดในชีวิตเลย
ไม่ต้องเชื่อฉันก็ได้
ฉันมาตามหานาย เพราะฉันว่านายควรรู้ไว้ว่าเขายังมีชีวิต
ก่อนที่ฉันจะไปปารีส
ปารีสเหรอ
อือ แต่พวกเขาปิดชายแดนมาตั้งนานแล้ว
- เธอจะทํายังไง - เดี๋ยวหาทางเอา
ฉันมาไกลขนาดนี้แล้ว ฉันหานายจนเจอถูกไหมล่ะ
แคสป์อาจเป็นกุญแจที่จะจบเรื่องทั้งหมดนี้ได้
ทั้งเอเลี่ยน ทั้งการรุกราน
เขาเคยหยุดพวกมันได้ เขาอาจเป็นความหวังเดียวของเรา
แต่ถ้าเขาทําเรื่องพวกนั้นได้จริงๆ
รัฐบาลก็ต้องให้เขาไปหยุดยั้งพวกเอเลี่ยนแล้วสิ
เราไม่รู้ว่าพวกเขาทําอะไรกับเขา
หรือกักตัวเขาไว้โดยที่เขาไม่ยินยอมรึเปล่า
- เคยดู "อี.ที. เพื่อนรัก" ไหม - อือ
ใช่ มันเหมือนกันเลย
ฉันรู้สึกได้ว่าเขากําลังเจอปัญหา ตกอยู่ในอันตรายร้ายแรง
ทําไมพูดแบบนั้น
ฉันรู้สึกได้เหมือนที่เขาเรียกหาฉันในความฝัน
เหมือนเขาอยากให้ฉันไปตามหาเขา
ฉันไม่มีทางทิ้งครอบครัวมา ถ้าไม่รู้ว่ามันคือเรื่องจริง
ฉันอยากให้พวกนายรู้ไว้
ฉันอยากให้ใครสักคนรู้ไว้ เผื่อว่าฉันไม่รอด
ฟังนะ เราหาอะไรกินกันก่อนดีกว่า แจม
โกโก้ไหม
- อือ ไปจากตรงนี้กันเถอะ - เอาสิ ไปกัน
ในนี้
ขอบใจ
เราคุยกันแล้ว
ไม่ต้องเลย
ถ้าพวกนายคิดว่าห้ามฉันได้ ถ้าคิดว่าฉันเดินมาตั้งไกล
- เพื่อหันหลังกลับ... - เปล่านะ เรารู้ว่าเราห้ามเธอไม่ได้
- เพราะงี้... - เราถึงจะไปกับเธอ
ว่าไงนะ
เราจะไปกับเธอด้วย
- ใช่ ตามนั้น - อือ
เดี๋ยวนะ ไม่ พวกนายไม่ต้องทําแบบนั้นก็ได้
นั่นไม่ใช่เหตุผลที่ฉันมาที่นี่
- พวกนายมีครอบครัว - ใช่ เธอก็มีเหมือนกัน
และถ้าเธอคิดว่า เราจะปล่อยให้เธอไปปารีสคนเดียวละก็
แปลว่าเธอบ้าไปแล้ว
เราจะอยู่เคียงข้างเธอเอง
ไปนอนพักซะ
เราจะแอบออกไปก่อนอาทิตย์ขึ้น
แคสป์
ที่นี่มันอะไรกัน
ทําไมช้านักเล่า
อัลฟ์ เปิดประตูนะเว้ย ไม่ใช่เปิดขวดแยม
- โห เดี๋ยวนี้ติดตลกเหรอ - เออ
- เอาไฟฉายมา - หุบปากหน่อยได้ไหมค้า
ทําไมเป็นฉันอยู่เรื่อย
สุดยอด
ฉันบอกนายว่าไงวะ
รถของยังบลัดยังไม่เจ๋งเท่านี้เลย
นี่มันอย่างกับรถเดวิด เบคแฮมเลยว่ะ
เฟอร์รารี แอสตัน ปอร์เช
โคตรเจ๋ง คริสต์มาสมาถึงไวแฮะ
ฉันชื่อบอนด์ เจมส์ บอ... เวร
เงียบๆ สิ
สวยหยาดเยิ้มเลย เอาละ เราจะเอาปอร์เชไปแน่นอน
- พอร์ชโว้ย เจมส์ บอนด์ขับ... - ปอร์เชต่างหาก...
พอร์ชต่างหาก อัลฟี่ เอากุญแจมานี่ เร็วเข้า
- ปล่อยนะ ฉันไม่... - นี่พวกนาย
- พวกนาย หยุดนะ - เอากุญแจมา
- ปล่อยนะโว้ย - เอากุญแจมา
- ปล่อยสิ หยุดนะ - ไม่เอาน่า ฉันขอดูบ้าง
- ดูสินายทําอะไรลงไป - ใครก็ได้ปิดมันที ปิดมันสิ
- กดปุ่มอะไรก็ได้ - ฉันพยายามอยู่ไม่เห็นรึไง
- ฉันว่ากุญแจมันใช้ไม่ได้ - หยุดนะ
ฉันว่าเรารอดแล้ว
นี่มันเรื่องห่าเหวอะไรวะเนี่ย
พูดดีๆ มอนตี้
เราอยู่กันแค่นี้ตั้งแต่เกิดเรื่อง
พ่อกับแม่ไปพักร้อน เราเลยต้องรออยู่บ้าน
จนกว่าพวกเขาจะกลับมา
นี่คือกฎ
บ้านสวยดีนี่
นายต้องไปจากที่นี่
- พวกเขาอพยพคนในเซ็นทรัลลอนดอนแล้ว - ฉันรู้
หาอาหารมาจากไหนกันเนี่ย
มอนตี้เจอเชอร์รีเชื่อมในห้องเก็บไวน์
เขาบอกว่ามันหวานไป หนูเลยได้กินซะส่วนใหญ่
มีให้กินแค่นี้เหรอ
แป๊บนึงนะ
เฮ้ย ทําอะไร นั่นอาหารระหว่างเดินทางของเรานะ
เชิญกินได้ตามสบาย
เหมือนที่นายมายุ่ง กับรถพอร์ชของพ่อฉันตามสบายสินะ
เรากินตามสบายแน่ ขอบใจ
- นายไม่ควรอยู่ที่นี่ - แปลว่าทําได้ไม่เป็นไรรึไง
เพื่อช่วยโลกน่ะเหรอ
ใช่ ฉันว่ามันเป็นเหตุผลที่ฟังขึ้น
หนูมีของมาแลกกับมันฝรั่งทอด หนูมีแผนที่
ดูนี่สิ อันนี้แอนตาร์กติกา
- หนูมีอุปกรณ์ปฐมพยาบาลด้วย - เพ็น
พวกเขาไม่เอาแผนที่โง่ๆ หรืออุปกรณ์ปฐมพยาบาลของเธอหรอก
พี่ไม่รู้ซะหน่อย
ขอโทษแทนพี่ชายหนูด้วย
แม่บอกว่า เขาไม่เคยโตไปกว่าช่วงวัยทองสองขวบ
หุบปากเลย
มีเมืองเต็นท์อยู่ที่ซัทเธิร์ก ที่นั่นมีรถบัสวิ่ง
ไปยังชนบทด้วย เด็กๆ อยู่ได้ปลอดภัย
พ่อแม่นายจะรู้เองว่าต้องไปตามหาที่นั่น
เราจะอยู่บ้าน เราจะได้ไม่หลงทาง
- ฉันรับรองได้ เธอไม่หลงทางหรอก - ไม่
พอได้แล้ว โอเคไหม
พวกนายมีใครขับรถเป็นบ้าง
พวกนายวางแผนจะทําไงกับรถที่ขโมยไปงั้นเหรอ
ไม่เคยดู "เร็ว... แรงทะลุนรก" เหรอ
- อะไรวะ... - ไม่เคยเล่นจีทีเอรึไง
มันไม่ยากเท่าไรหรอก มีคนงี่เง่าเป็นล้านขับรถอยู่ทุกวัน
- เราขับได้น่า - ตลกแล้ว แผนของพวกนายมันห่วยแตก
นายไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิด
- นายมันงี่เง่า - เหรอ พูดอีกทีซิ
- ไม่งั้นจะทําไม - ช่างแม่ง พูดอีกทีสิวะ
ไม่งั้นจะทําไมล่ะ นายจะทําอะไร
- แม่งเอ๊ย พูดอีกทีสิ - หยุดนะ
แม่ง
เครื่องบินบินต่ํา
พวกเขากําลังค้นหาเอเลี่ยน
ไปให้พ้นนะ ไปให้พ้น ไปให้พ้น
พ่อจ๋า แม่จ๋า พ่อจ๋า แม่จ๋า ไปให้พ้น ไปให้พ้น ไปให้พ้น
พ่อจ๋า แม่จ๋า
ไปให้พ้น ไปให้พ้น ไปให้พ้น
- ไม่นะ ไม่ - พ่อจ๋า แม่จ๋า
- เฮ้ เพ็นนีๆ ไม่เป็นไรนะ - พ่อจ๋า แม่จ๋า
- เพ็นนี ไม่เป็นไรแล้ว นี่พี่เอง - ไปให้พ้น
โอเคไหม
ฟังนะ นี่ เพ็น โอเคไหม
เฮ้ เราอยู่ไหนกัน ในเขาวงกตแถวๆ แดนบิวรีส์
เราเดินไปทางไหนในเขาวงกต เราเดินไปข้างหน้าแล้วเลี้ยวขวา
- แล้วเราไปไหนต่อ - ซ้าย
ดีมาก ถึงแล้ว เรามาถึงแล้ว เราทําได้ โอเคไหม
นี่ พวกจะนายค้างที่นี่หรือเอารถไป
ฉันไม่สน แต่ไปให้พ้นหน้าฉัน
เทรวานเต โคล รายงานตัวเข้าประจําการ
เพิ่งมาถึง
เราไม่คิดว่าวันนี้จะมีทหารใหม่มา
- คุณมาจากไหน - แคมป์แบลนดิง
เข้าประจําการสองครั้งที่อัฟกานิสถาน
กลับบ้านแล้วถูกส่งตัวมาที่นี่ ไม่ได้บอกสาเหตุ
ควรมาถึงนี่ตั้งแต่สัปดาห์ก่อน แต่รถถูกโจมตีกลางทาง
ทหารคนอื่นๆ ไม่รอด
เสียใจด้วยนะ
เป็นการเดินทางที่ยาวนาน
อือ ได้นอนพักสักหน่อยคงดี นอนตรงไหนก็ได้ และกินอะไรก็ได้ที่คุณมี
กินอาหารพร้อมทานหมดไป ตั้งแต่ตอนผ่านสองรัฐก่อนหน้านี้
พลทหารพาโลมิโนที่ซีเก้า
ผบ.เทรวานเต โคลจากแคมป์แบลนดิง มารายงานตัวประจําการชั่วคราว
ที่ฐานนี้เป็นยังไงบ้าง
ชั้นสอง
จ่าจะบอกให้คุณรู้เอง
ขอบคุณ
เขาโอเคไหม
อือ บางทีเขาก็มีอาการแบบนั้น
แม่ฉันบอกว่า เขาจะเป็นตอนที่รู้สึกควบคุมตัวเองไม่ได้
ฉันรู้ว่าเขารู้สึกท่วมท้นในหัว แต่ส่วนใหญ่แล้วเขาปกติดี
เป็นตัวป่วนสําหรับฉันสุดๆ แต่ก็ได้อยู่
โทษเขาไม่ได้หรอก
ฉันว่าเราทุกคนก็กรีดร้องอยู่ในใจกันทั้งนั้น
แต่เขาแค่กรีดร้องออกมาเลย
เธอจะไปปารีสทําไม
พวกเขาที่นั่นไม่ต้องการเรา ทําอย่างกับเคยต้องการเรางั้นแหละ
ถ้าเธอคิดผิดล่ะ
ถ้าเขาไม่ได้อยู่ที่นั่นล่ะ
ถ้าเธอหาทางข้ามช่องแคบอังกฤษไปฝั่งโน้นได้...
รู้ไหม
แล้วเขาไม่ได้อยู่ที่นั่น
รู้ไหมคนเรามักพูดว่าไง
"ถ้าเราเห็นเป้าหมายอยู่ในหัว เราก็ลงมือทําได้"
ฉันไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน
ฉันเห็นเขาในหัวฉันจริงๆ
แคสปาร์น่ะ
ฉันรู้สึกถึงเขา
ฉันไม่รู้จะอธิบายยังไงอีก
ฉันแค่...
ฉันรู้ว่าเขายังอยู่
และฉันจะหาเขาให้เจอ
จากนั้นเขาจะช่วยเราหยุดยั้งไอ้พวกเวรนี่ให้ได้
ฉันรู้ว่ามันฟังดูบ้า
ไม่เลย มันฟังดู...
ใช่ก็ได้ มันฟังดูบ้าจริงๆ
แต่ทั้งโลกก็บ้ากันหมด ถูกไหม
ไปห้องน้ําก่อนนะ
- เฮ้ๆ เดี๋ยวก่อน - ยกมือ ยกมือขึ้น
ใจเย็นๆ ก่อน
ฟังผมอธิบายก่อน ผมหลงทาง โอเคไหม
- ผมทําผิดพลาด - ใช่น่ะสิ
แคมป์แบลนดิงปิดไปเมื่อสี่สัปดาห์ก่อน
มอนตี้ๆ
มอนตี้ ตื่นเร็ว
มีอะไร
เราต้องไปกับพวกเขา เราต้องช่วยด้วย
ถ้าเรากู้โลกได้ พ่อกับแม่จะได้กลับบ้าน
เราทําไม่ได้หรอก เพ็น โอเคนะ
- ดูนี่ หนูมีแผนที่ปารีสด้วย - จริงๆ มอนตี้พูดถูกแล้ว เพ็นนี
มันอันตรายเกินไป
ใช่ และพวกนายก็ไม่ได้รับเชิญด้วย
- เงียบน่า อัลฟ์ - อะไร ก็มันจริงนี่
พวกพี่ต้องการเรา มอนตี้ขับรถเป็น
มั้ง
บอกพวกเขาสิ มอนตี้
ถ้าพ่อแม่กลับมาหาเราไม่ได้ เราก็ต้องไปช่วยพวกเขา
อย่าทําตัวงี่เง่าไปหน่อยเลย
บอกพวกเขาไปว่าพวกเขาต้องการเรา
นะ
หัวจะปวด ให้ตายสิ บ้าเอ๊ย
ก็ได้ โอเค ฟังนะ พ่อเรามีแฟลตอยู่ที่ปารีส
เราไปที่นั่นกัน แล้วพวกนายก็ไปตามหาแคสปาร์ ตกลงไหม
ได้
แจ๋ว
โอเค เราจะเอาจากัวร์ไป
นายอําเภอครับ เขาผ่านแนวกั้นเข้าไปที่ฐาน
เราจัดการเขาต่อเอง
ทางนี้
มือ
เฮ้ย คุณจะเอาเป้ผมไปทําอะไร
- นั่นมันของผม - ไม่ต้องห่วง
ตอนเช้าคุณจะได้คืนเมื่อมีรถมารับคุณ...
- ไม่นะ - ออกไปนอกรัฐ
พูดอะไรของคุณ ฟังนะ คุณเอาสมุดผมมาให้ทีได้ไหม
อย่างที่บอก คุณจะได้ทุกอย่างคืนไป
แค่คืนเดียวเอง
ถ้าต้องการอะไรด่วน อย่างการแพทย์ ก็แค่เรียกเรา
อย่าส่งเสียงดังเกินไปล่ะ
เราคุยกันดีๆ ได้
ยินดีต้อนรับสู่ไอดาเบลนะ พักผ่อนให้สบาย
(ไปปารีส)
รถรุ่นนี้มันห่วยน่ะ
นายเป็นคนขับที่ห่วยมากกว่ามั้ง
บอกแล้วว่าเราควรเอาแอสตัน มาร์ตินมา
เหรอ นายจะนั่งตักฉันรึไง หรือให้เพ็นนีนั่งในกระโปรงหลัง
เราชะตาขาดแน่
คําบรรยายโดย ชลันธร เรืองภักดี