Test częstotliwości Laser Array 19-B.
Rozpoczynam.
Sprawdź poziomy.
Poziomy w porządku.
Dobrze. Możemy działać.
- Ruszam do wyjścia. - Przyjęłam.
Yamato? Idziesz?
Idę.
Przejdź na 44 kiloherce.
Fale decymetrowe.
Bez zmian.
Możemy dostosować amplitudę.
Czemu to nie działa?
Cholera.
Przegrałem zakład. Myślałem, że najszybciej dojdzie do tego jutro.
Co to jest?
Od czasu do czasu obcy emituje ten sygnał.
Nie wiemy dlaczego, ale zawsze jest taki sam.
Spójrz.
Teraz.
I tyle.
Co on robi?
Nie mam pojęcia.
Prześlij do Nikhila.
To pewnie przedśmiertne drgawki.
Statek jest jak potężny, uszkodzony bioorganizm.
Gaz obcego.
Jak często się to zdarza?
Czasem dzielą je całe dni, czasem godziny.
Na początku Nikhil był podekscytowany, ale teraz to po prostu trafia do archiwum.
Podczas apokalipsy przepustowość jest ograniczona.
Baza Trzecia, odbiór.
Tu Baza Trzecia.
Mitsuki Yamato proszona jest do kliniki.
Przyjąłem.
Czas na skan mózgu.
To niepotrzebne. Nic mi nie jest. Muszę tam wrócić.
Masz wzmożoną aktywność w zakręcie kątowym i ośrodku Wernickego.
Słyszysz jakieś dźwięki lub głosy niewiadomego pochodzenia?
Jeszcze nie odpowiedziałam. Czemu piszesz?
Jeśli oznajmisz, że odpowiesz na moje pytanie po badaniu…
To odpowiem na twoje pytanie po badaniu.
Nic mi nie jest. Powiem ci, kiedy coś mi będzie.
To ja ci powiem, kiedy coś ci będzie.
Ale pozwolę ci wrócić do pracy.
Jak ci idzie?
Praca?
Zrobiłaś postępy w nawiązywaniu komunikacji?
Niezupełnie.
Ale potrafię…
Czasem czuję…
Czuję się tak, jakby to mnie obserwowało.
Uważaj tam na siebie, okej?
Nie chcesz, by to ci węszyło po głowie,
tak jak to coś nie chce, żebyś ujawniła jego tajemnice.
Mitsuki?
Znam go.
Oleg Varga.
Otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki trzy lata temu.
Wszystko okej?
- Tak… - Nic mi nie jest.
Wiesz,
to dobra pora na zadanie mi pytań.
Oni potrzebują cię chyba bardziej ode mnie.
Co zrobiliście?
Nic. Analizujemy sekwencje. Wciąż bez reakcji.
Powtórz tę ostatnią.
Co?
Powtórz ją.
Odtwórz 92.
Odczyt stabilny.
Co ona robi?
Nie wiem.
Cofnij o jeden.
Puść 91.
Stabilny.
Odtwórz 90.
Ten. Jeszcze raz.
Yamato.
- Co się dzieje? - Zejdźcie tu.
Weźcie transmiter.
- Następna wypalona? - Zobaczymy.
Przerażają mnie.
Yamato, co się dzieje?
Puść jeszcze raz.
Ścieżka 90.
Odtwórz.
O kur…
INWAZJA
Czemu oznaczacie tak skradziony samochód?
Co jeśli to zobaczą?
Bardziej zależy nam na tym, żeby ludzie nas znaleźli.
Pierwsza zasada Ruchu: nie porzucamy ludzi.
Sensowna zasada.
Skąd jesteście?
Z Marion w stanie Ohio.
To taka mała dziura na pustkowiu.
Ale teraz wszędzie jest pustkowie.
A ty?
Z Nowego Jorku.
W jakim języku rozmawiałeś rano z mamą?
Uczy nas farsi.
Dorastała w Syrii, ale jej mama jest Iranką.
Sam nie wiem. Chyba po prostu tęskni za domem.
Ry, kochanie. Niech wszyscy ładują się do wozów.
Twojej matce raczej by się to nie spodobało.
Oddaj mi tę puszkę, zanim zobaczy to twoja mama.
- Sam. - Za późno.
Wejdź do środka.
Dopilnuj, żeby twoja siostra się spakowała.
Tam się spotkamy.
Tam. Za dwie minuty. Idź.
Co to ma być?
Dzieciak po prostu jest dzieciakiem.
Zawieź nas do najbliższego ośrodka dla uchodźców.
Nie rozmawiaj z moimi dziećmi.
Dobra.
Zdarza ci się czasem wyluzować?
Co?
Pytałem, czy zdarza ci się czasem wyluzować.
Jak mają to robić twoje dzieci, skoro sama nie potrafisz?
Przeżyliśmy dzięki temu, że się nie wyluzowuję.
Chętnie skorzystamy z podwózki.
Zaraz będziecie mieli nas z głowy.
Ruszajmy!
Dzień dobry, Wade.
- Dzień dobry, Rosey. - Pytałeś go?
Jest zajęty. Wiesz, że wojsko zleca mu różne zadania.
- Kręcę się w kółko, Wade. - Wczoraj przywieźli faceta.
Siedzi w celi. Transport przyjedzie po niego po południu.
I co mam niby zrobić? Nakarmić go?
Tak. To by było humanitarne.
- Trzydzieści siedem do wczoraj, Wade. - Wiem, Rosey.
Nie wiem, co mogę…
Zapytam go.
Proszę.
Dziękuję.
Cholera, najwyższa pora!
Siedzę tu całą noc. Nie macie dyżurnych?
Co się dzieje?
Przepraszam. Brakuje nam personelu w związku z tą całą inwazją obcych.
Transport przyjedzie za kilka godzin.
Siedź spokojnie do tego czasu.
Dzień dobry, panno Jilly.
Wie pani, że zadzwoniłabym, gdyby były jakieś wieści.
Przykro mi, nie.
Jak się pani trzyma?
U mnie w porządku. Dziękuję.
Dobrze, do usłyszenia jutro.
Nie macie podstaw. Śmiało, sprawdź akta.
No już, sprawdź je.
Rozmawiasz z niewłaściwą osobą. Ja tylko odbieram telefony.
Dobra, słuchaj.
Przyjechałem tu wczoraj z zeszytem.
Chcę tylko wiedzieć, gdzie on jest i czy jest bezpieczny.
Zapewniam, że twoje rzeczy są bezpieczne.
Odzyskasz je, kiedy przyjedzie furgonetka.
Niebawem przyniosę ci śniadanie, Mam robotę.
Na przykład namierzanie wszystkich zaginionych.
Na tych ścianach wisi ze trzydzieści plakatów
i coś mi się wydaje, że przydałaby ci się pomoc.
Może wypuścisz mnie z tej celi i oddasz mi zeszyt,
zanim skończą ci się zaginieni i ściany na plakaty?
A co? Pomożesz mi szukać tych ludzi?
Jeśli oddasz mi zeszyt, to tak.
Straciłaś kogoś.
Masz to spojrzenie.
Która z tych osób jest ci bliska?
Może pomogę ci ją znaleźć.
To nie jest zabawne.
- Nie żartowałem. - Okej.
Kumam ten kompleks wybawcy.
Chciałabym, żeby przypadkowy koleś z celi znał odpowiedź,
ale obawiam się, panie… Jak się nazywasz?
Cole. Trevante Cole.
Navy SEAL. Dwie tury w Afganistanie, jedna w Iraku.
Jeden z tych.
Coś ci pokażę.
To mój ulubieniec.
Facet przyszedł na piechotę z Alaski,
bo słyszał, że mamy brygadę walczącą z obcymi
i chciał do niej dołączyć.
Ta kobieta widziała zielone ludki we śnie i chciała, żebyśmy mieli rysopis.
Ta kobieta rozmawia z niedawno porwanymi.
Potrafisz tak?
Wiesz, co łączy tych wszystkich ludzi?
Wszyscy przybywali tu w poszukiwaniu odpowiedzi, przyczyny, jakiegoś celu.
Ale nikogo z nich nie obchodziło to miasteczko.
Jacquelyn prowadziła lokalny salon dla zwierząt od 20 lat.
Nels ma trzech synów, siedmioro wnucząt, a jego żona dzwoni co rano,
żeby zapytać, czy nie ma żadnych wieści.
Z Eileen Grady chodziłam do szkoły.
Była zastępczynią szeryfa.
Oto kogo straciłam. Wszystkich na tych ścianach.
A wszystkich tych ludzi, którzy próbują jakoś przeżyć,
staram się ochronić.
Więc ty i twój magiczny zeszyt
możecie poczekać parę godzin, a ja tymczasem popracuję.
I zadbam o to, żebyś trafił do tego transportu.
Dorzucę nawet kawę i muffinkę, jeśli się przymkniesz.
Musimy wzmocnić sygnał.
Myślisz, że wie?
że uruchomiliśmy jego sygnał kamuflujący?
Nie mam pojęcia.
Niesamowite.
Jesteś tu od paru dni.
Nigdy nie dokonaliśmy takiego odkrycia.
Pozostań w tym zakresie częstotliwości. Przepuść to przez fale metrowe.
Yamato?
Yamato.
Wszystko okej?
Tak.
Nic mi nie jest.
Muszę się przewietrzyć.
Nie wygracie.
Mamy tu jeden z waszych statków.
Wiem, co to jest!
To sygnał alarmowy.
- Co? - Sygnał.
Muszę zobaczyć jego zapisy z ostatnich czterech miesięcy.
- Jest niespójny. - Brak wzorca.
Spójrzcie.
Wpisuje się w splajn.
To nie są przedśmiertne drgawki. To sygnał alarmowy.
Wysyła sygnał SOS.
Dokąd go wysyła?
Dokąd wysyłałbyś sygnał SOS,
gdybyś był jedynym zestrzelonym statkiem na planecie?
Jeśli mam rację, kolejny sygnał wyśle o 5.32.
Przekazać nocnej zmianie, żeby nie przychodziła?
Spędziłaś w środku cztery godziny.
To zdecydowanie przekracza limit.
Chcesz, żebym to ja nie przychodziła?
Dobra. Co jeśli możemy przewidzieć kolejny sygnał?
Uniemożliwimy mu jego wysłanie?
Nie, zhakujemy go.
Co tu robisz tak późno?
Która jest?
Jest zaledwie 11 godzin po twojej zmianie.
Jestem u progu jakiegoś odkrycia.
Tak.
Owszem, jesteś.
Nie zadałaś tego pytania,
bo nie chcesz myśleć o odpowiedzi.
Naukowców w tamtym pomieszczeniu łączy jedno.
Mówili, że wszystko z nimi w porządku…
A potem nie było już w porządku.
Wszyscy chcieli zajrzeć w głąb umysłu obcego,
a w końcu stracili rozum.
Wiem, myślisz, że jesteś inna.
Ale oni też tak myśleli.
Każdy z nich.
Tak.
„Tak”. Tak brzmi odpowiedź na twoje pytanie.
Wierzyłam, że Hinata była na tym statku.
I obwiniam się…
o to, co się z nią stało.
Co stało się ze światem.
Wiem.
Myślisz, że jeśli będziesz się karała, cokolwiek naprawisz?
Mogę coś naprawić, jeśli ukarzę ich.
Już czas.
Chodź ze mną.
Wszystkie systemy działają.
- Hej, Maya. - Hej, Misza.
Trzy, dwa, jeden.
Tak! Mamy cię! Mamy cię, gnoju!
Co się stało?
Ona odkryła, jak zhakować statek-matkę.
I uważasz, że ten sygnał SOS idzie do statku-matki?
Tak.
Najwyraźniej go nie odbiera.
Nic nie przybyło po ten statek ani po obcego.
Tego nie wiemy.
Chyba bym zauważył oddział specjalny obcych na swoim progu.
Może odbierają sygnał, ale uznali, że jeden zestrzelony statek
to za mało na misję ratunkową.
To jakieś szaleństwo.
Dlatego zakładała, że to docenisz.
Mayu, a ty jaką rolę w tym odegrałaś?
Jestem tu tylko wsparciem moralnym.
Niektórzy się ciebie boją.
Dziękuję. Dziękuję, Mayu.
- Ale nie ona. - Nie.
A więc proponujesz, żebyśmy wykorzystali tę ewentualną transmisję.
I… Co dalej?
- Zhakujemy ich statek-matkę? - Tak.
Masz rację, doceniam skalę tego szaleństwa.
Ale jaki miałby być finał?
Powiedzmy, że twoja teoria się sprawdzi i będziemy mogli…
zobaczyć matrix.
I co wtedy, Neo?
Obcy w jakiś sposób docierają na Ziemię.
Nie wiemy, dlaczego z dnia na dzień jest ich coraz więcej.
A to dlatego, że wykorzystują technologię maskującą.
Jeśli zdołamy ich zobaczyć, będziemy mogli w nich uderzyć.
Chcesz sprawić, że transportowce staną się widoczne?
I chcę je zestrzelić.
Ten plan ma pewną wadę?
Jaka może tu być wada?
Wszystko, w co trafimy, spadnie na Ziemię.
Ten transportowiec jest wielkości niedużego miasta.
Możemy zabić więcej ludzi niż obcych.
Stalingrad.
Bitwa o Stalingrad.
Wszyscy myśleli, że to bombardowanie Japonii, wybacz,
albo D-Day przesądziły o przegranej nazistów.
Ale to po przegranej pod Stalingradem Niemcy nigdy się już nie podniosły.
Najkrwawsza bitwa II wojny światowej.
Sowieci stracili ponad milion ludzi,
ale odparli Niemców.
To jest nasz Stalingrad.
Poza tym powierzchnia Ziemi składa się w 71% z wody.
Podejmiemy to ryzyko.
Oszalałeś?
Mayu… To znaczy dr Castillo.
Odpowiesz na to pytanie z klinicznego punktu widzenia?
I czy ktokolwiek odpowiada na nie twierdząco?
Chcieliście zwycięstwa? Oferuję szansę na…
Mam rozkazać wszystkim posiadaczom broni nuklearnej, by, cytuję:
„Spojrzeli w niebo o 09.42 UTC i byli w gotowości bojowej”.
Zgadza się.
A jeśli cokolwiek zobaczą, co jest dość mętną perspektywą,
mają to zestrzelić.
Zgadza się.
Potrzebujemy szybkości i zasięgu głowic nuklearnych.
Mamy coś, Benyo. Naprawdę coś mamy.
Nie lubię się mylić, więc nie prosiłbym,
gdybym nie sądził, że mamy dużą szansę.
„Dużą szansę”.
Jak długo?
- Słucham? - Jak długo chciałbyś,
żeby posiadacze broni jądrowej patrzyli w niebo w nadziei, że coś się pojawi?
Potrzebuję odpowiedzi.
Nie wiem.
To zgaduj.
Trzydzieści minut.
Trzydzieści minut, prezydentko.
Trzydzieści minut.
Przekaż im, że system musi być gotowy do namierzania.
Nie wiem, jak szybko odetną sygnał.
Coś jeszcze, panno Yamato?
Nie, to wszystko.
Dziękuję, prezydentko.
Pa-pa.
Dzień dobry, szeryfie.
Dzień dobry, Rose.
Masz chwilę?
Jeśli to znów problem z ekspresem do kawy…
O nie, nie. Cóż… To swoją drogą.
Ale nie to chciałam omówić.
Po prostu…
Zastanawiałam się, czy miałeś okazję przyjrzeć się tym trzem nowym sprawom.
Sprawdzałam, gdzie ich ostatnio widziano,
może są tam jakieś wskazówki.
Rose. Robimy, co możemy, obiecuję.
Brakuje nam ludzi.
Wiem, wiem. Dlatego wszystko zebrałam.
I wypisałam wszystkie związki z pozostałymi sprawami.
Rosey, zostaw to zawodowcom.
Jasne. Tak jak mówiłeś,
wszyscy mają pełne ręce roboty i znikają kolejni ludzie.
Już prawie codziennie.
Myślałam, że docenisz dodatkową parę rąk.
Doceniam to. Naprawdę.
Dziękuję, Rosey.
A teraz zajmijmy się tym ekspresem do kawy, co?
Cholera.
W porządku?
Rzuciłam pracę, aby zrobić coś dla świata,
a jedyne, co robię, to kawa.
A i z tym bywa ciężko.
- Może jednak mógłbym ci pomóc. - Tak?
Tak jak mówili wojskowi, kiedy tu przyjechali?
„Możemy pomóc. Trzymajcie się procedur”.
Uwielbiacie to słowo: „Procedury”.
I co zrobili?
Przyjechali, przejęli władzę, zmienili bibliotekę w jakieś laboratorium.
A ta ich wielka baza? To było nasze liceum.
Z farmy Bena Sheltona zrobili swój magazyn czy inne gówno.
Strefa zero na całą Amerykę. Szczęściarze z nas.
Mieszkańcy stale znikają, ale nikogo to nie obchodzi.
Przecież 37 osób to nic takiego,
kiedy jedna czwarta ludzkości zginęła albo zniknęła.
Ale każda z tych osób miała imię.
Każda miała datę zaginięcia.
Żołnierze traktują te daty jak wyrok śmierci,
który mamy wyryć na nagrobkach.
Daty.
To nie jest gwiazda.
To odznaka.
A to są te liczby.
To był wasz szeryf? Ten staruszek, Tyson?
Tak. I zapewniam cię, że coś by zrobił,
gdyby wciąż tu był.
Co się z nim stało?
Zaginął jako jeden z pierwszych.
W noc swojej imprezy z okazji przejścia na emeryturę. Ironia losu.
To on mnie tu przywiózł.
- Nie o takiej ironii mówiłam. - Poważnie.
Słuchaj. Musisz mi dać ten zeszyt.
- Omawialiśmy to. Jest w magazynie. - Spójrz na mnie.
Wiem, że już to słyszałaś
i że zabrzmię jak wariat, jak pozostali, ale wszystko straciłem.
Wszystko. Do tej chwili nie miałem nadziei, naprawdę.
Jesteś zdesperowana?
Spędziłem miesiące w kafejce internetowej, wymieniając racje na minuty.
Siedziałem tam każdej nocy, do czwartej nad ranem.
Zaliczałem kolejne niepowodzenia i fałszywe tropy.
Aż do teraz. Wreszcie coś znalazłem, Rose.
Musisz mi oddać ten zeszyt. Dobrze? Żebym mógł ci to pokazać.
A wtedy może zdołamy sobie pomóc.
Wtedy uratujesz to miasteczko, a ja wreszcie wygram jakąś wojnę.
Słuchaj, Rose. Potrzebujesz mnie, a ja ciebie.
Parę miesięcy temu dwoje nieznajomych poprosiło mnie o pomoc.
Dzieciaki.
Nie chciałem im pomagać.
Ale nie miałem już nic do stracenia
i po raz pierwszy czułem, że zrobiłem coś dla świata.
Więc teraz proszę cię, z całego serca.
Co masz do stracenia?
Pomocy!
- Ryder. - Pomóżcie nam!
Wasz status i lokalizacja?
Powtarzam, wasz status i lokalizacja?
Jesteśmy uwięzieni w wąwozie!
Podajcie położenie. Proszę, określcie położenie.
- Nie wiem. Elk's Pass. - Elk's Pass.
Możliwe, że mamy akcję ratunkową.
Co wy robicie?
Mam. Następny zjazd na autostradę nr 6.
Hanley, Jackson, Chrissy, ze mną.
- Przyjąłem. - Przyjęłam.
Miałeś zabrać nas w bezpieczne miejsce.
Tak zrobię. Gdy tylko sprawdzimy ten sygnał SOS.
- Wypuść nas. - Na tym pustkowiu?
- Wypuść nas. Tutaj! - Słuchaj…
- Zatrzymaj się. - Zabiorę was w bezpieczne miejsce.
- Ale najpierw musimy to zrobić. - Dlaczego?
Mówiłem. Pomagamy ludziom. Tym się zajmujemy.
Powiadomcie, gdy okręty podwodne będą na pozycjach.
Dzwonią Indie.
Generale.
Pani prezydent,
ten rozkaz pominięcia łańcucha dowodzenia
jest niepokojący.
I niezbędny. Musimy zaufać naszym źródłom. Możemy mieć tylko krótkie okno.
Ufam moim źródłom. To pani źródłom nie ufam.
Nie chcę, żeby na głowę spadły mi rakiety balistyczne,
gdy poniesie jakiegoś dwudziestolatka.
Niech operatorzy w razie czego zdetonują rakiety w powietrzu.
Nie strzelajmy do siebie nawzajem.
- Zadowolony? - Nieszczególnie.
A kto teraz jest?
Hanley? Jackson? Chrissy? Zaczynamy.
Przyjąłem.
Przyjęłam.
Na trzydzieste urodziny
miałem największy pokaz fajerwerków w historii.
Trzydzieści barek.
Ponoć było je widać z kosmosu.
Pisali o tym przez tydzień.
Wciąż chcesz, żebym oceniła twoje zdrowie psychiczne?
Nic ci nie jest?
Gdy poprzednio do nich strzelaliśmy…
Słyszałam jej głos po raz ostatni.
Tym razem jest inaczej.
Myślę, że można kogoś pochować…
Wspomnienie…
Uczucie…
Ale jedna chwila może wszystko na nowo przywołać.
Która to część mojego mózgu?
Ta ludzka.
Wojsko chce, żebyśmy o świcie wpatrywali się w niebo.
Prowadzą jakąś operację.
Davids, Garcia, przygotujcie się.
Jedziesz ze mną, Wade.
Ruszajmy, Carmichael.
- Co się dzieje? - Hej, Rosey.
Wstrzymali transport do czasu, aż się z tym uporają.
Popilnujesz go jeszcze przez parę godzin?
Tak. Zostanę tu. Naprawię ekspres do kawy.
Rządzisz, Rosey.
Ratujesz nas.
Dobra, otwórz go.
- Ty to zrobiłeś? - Nie. Dzieciak, któremu pomogłem.
On to narysował. Widział różne rzeczy. To samo, co widzą obcy.
Oni też lubią komiksy?
Cofnij się o parę stron. Trzy czy cztery.
Narysował to ponad cztery miesiące temu.
Na początku myślałem, że to gwiazda.
Planeta czy coś takiego. Ale poznajesz to?
Ma ten sam kształt co odznaka szeryfa Tysona.
Mylę się?
To może być zwykły przypadek.
Podaj mi jego plakat. Proszę.
A teraz sprawdź liczby w zeszycie i datę zaginięcia szeryfa.
OSTATNIO WIDZIANY
Widzisz? Są tu odpowiedzi.
Sprowadziły mnie tu.
OSTATNIO WIDZIANA
OSTATNIO WIDZIANY
Odpowiedzi są tutaj.
Trzyosobowa rodzina utknęła w samochodzie.
Naliczyłem sześciu obcych.
Atakują ze wszystkich stron.
Przygotujcie sprzęt. Miotacze.
Uwięziona rodzina.
Otoczyło ich sześciu obcych.
- Ry, ty zostajesz. - Idę z wami.
- Nie tym razem. - Nie. Zawsze idę…
To bezpieczna odległość. Nic wam nie grozi.
Bezpieczna odległość?
Dałem ci słowo. Dotrzymuję go.
Jeśli coś pójdzie nie tak…
Odjedźcie.
- Szybko i po cichu. - Jackson, wspomagasz.
- Przyjąłem. - Na mój sygnał.
Naprzód.
Dalej. Jesteście gotowi?
Naprzód!
Wiadomość będzie stale nadawana na kanałach awaryjnych przez 30 minut
lub do czasu, aż wydasz rozkaz.
Współobywatele świata.
Dziś o 09.42 UTC
globalna społeczność podejmie próbę skoordynowanej odpowiedzi
na agresję obcych, którzy dokonali inwazji na nasz świat.
Od miesięcy byliśmy spychani do defensywy przez silniejszego przeciwnika.
Nie mogę zagwarantować, że nam się uda.
Załaduj sekwencję.
- Ale mogę powiedzieć… - Ładuję.
…że próbujemy uderzyć w nich tak, by ich to zabolało.
Niech choć w części poczują to, co my.
Nadchodzi kolejny.
Jackson, kryj mnie.
Chrissy, widzisz go? Lewa! Po twojej lewej!
Mój ojciec mawiał:
„Nigdy nie pozwól, by zobaczyli cię z pochyloną głową”.
Więc proszę was teraz, byście patrzyli w niebo.
- Pięć, cztery… - Spójrzmy w niebo.
- Nie bójmy się już… - Trzy.
- …gwiazd i nieba nad naszymi głowami. - Dwa.
Jeden.
Dawaj.
Gotowe.
Czekaj. Czekaj.
Wstrzymany.
I co teraz?
Czekamy.
Clark!
Za tobą!
- Clark! - Ryder! Ryder!
Dawajcie!
- Mamo! - Ryder, wracaj!
Czekajcie! Zeb jest ranny!
Mamo, proszę! Musimy im pomóc. Nie możemy porzucić ich tak jak taty!
- Nie tak było! - Tak było! Tak…
Luke, co się stało?
Luke.
Luke?
Luke!
Nadchodzą kolejni.
Są następni! Od zachodu! Jezu! Skąd oni się wzięli?
- Luke! - Miotacze.
- Razem! - Jest ich zbyt wielu!
Luke.
- Mamo! - Luke!
Trzymaj to, cokolwiek by się działo! Nie puszczaj tego!
Mamo!
Obyś miał rację, Nikhil.
Coś się dzieje.
Jak długo jeszcze mamy to robić?
Skąd mam, do cholery, wiedzieć?
- Wycofać się! - Nie wychylajcie się.
Ktoś go widzi?
Jeszcze żyjemy.
Zaczęło się.
Co to jest?
O rany. Jaki ogromny.
Słyszycie mnie? Odbiór?
Cel namierzony. Powtarzam, cel namierzony.
Strzelać.
Wróg zestrzelony.
O tak!
Boże, uwielbiam wygrywać!
Kto mnie przytuli? No kto?
I to był największy pokaz fajerwerków w historii!
Widzicie to?
Co się dzieje?
Umierają!
Rodzina bezpieczna!
Dawajcie! Wycofujemy się!
Zestrzelono siedem statków.
Cztery są w Pacyfiku, dwa na Antarktydzie, jeden na wschodzie Rosji.
Zadzwoń do nich. Zaoferuj pomoc.
Tak jest.
Teraz nas widzicie.
Zrobiłaś to, Mitsuki.
Tak jest!
Mam cię.
Dobra. Okej. Idź tam.
Hej.
Załatwię wam jedzenie.
Hej.
Dobrze się spisałeś.
Ty też.
Idźcie do pojazdów.
Dziękuję.
Było dobrze.
Pomogę mu.
Jak myślisz, co się stało?
Nagle przestali.
Chyba nie tylko my walczyliśmy.
Sarah.
Sarah, tu mama!
Sarah!
- Sarah! - Sarah!
To mama!
- Sarah. - Sarah!
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK