Caspar?
To ty?
Odezwij się, Casp.
Jestem tu.
Gdzie, Casp?
Gdzie?
Czuję cię.
Jestem tutaj.
Pomóż mi, Casp.
Jamilo.
WELLINGBOROUGH, WIELKA BRYTANIA, ZIEMIA STATUS: BEZPIECZNA
Minęły cztery miesiące od inwazji,
a wciąż nie mamy łączności z ich statkami, ani nie znamy ich zamiarów.
Trwa kryzys uchodźczy, miliony szukają schronienia…
- To normalne, że wciąż jesteś w żałobie. - W żałobie? Moje sny nie mijają, mamo.
Wiem, że jesteś przygnębiona, ale musisz być cierpliwa.
Byłam cierpliwa.
A jeśli to nie są sny?
- To nie ma sensu. - Mamo, posłuchaj.
Caspar robił rzeczy, które nie miały sensu.
Powstrzymał obcych siłą umysłu.
Powstrzymała ich bomba jądrowa, a nie sztuczki jedi.
To czemu wciąż tu są?
Z dnia na dzień jest ich coraz więcej.
Baranie, czemu nasze bomby nie zaszkodziły ich Gwieździe Śmierci?
Jamilo!
Przepraszam, mamo, ale…
Czuję to. Czuję Caspara. On tam jest.
Nie wiem jak, ale gdzieś tam jest.
Może być naszą jedyną szansą.
Mamo, każdego dnia ratujesz ludzi.
Co gdybyś mogła uratować więcej niż namiot pełen ludzi?
Więcej niż cały szpital?
Gdybyś mogła uratować wszystkich?
Te sny miną, Jamilo. Ale wiem, że twój duch nigdy nie wygaśnie.
I właśnie to nas uratuje.
Nie magia, nie jakiś… chłopak, który nie żyje.
Przykro mi, ale on odszedł.
Muszę już iść.
Co to jest?
- Potrzebuję tego do ochrony! Mamo! - Daj mi to!
Na pewno?
Musisz wymieszać, bo inaczej jęczmień osiądzie na dnie.
Jest cięższy niż woda.
MIAMI, USA, ZIEMIA STATUS: BEZPIECZNY
Nawiązałeś już kontakt?
Co?
Wpatruj się do woli,
ale raczej nie wpadną na imprezę.
Darien, odpuścisz mojemu bratu te swoje suchary?
To impreza. Nie mogę się zabawić na imprezie?
W porządku, Trev?
Spoko, dobrze się bawię.
Teraz już wiem, że kłamiesz,
bo nikt nie lubi utknąć z moim mężem na imprezie.
Poza tobą.
Przynajmniej zjednoczyli tę rodzinę.
Zanim się pojawili, nigdy się tak nie spotykaliśmy.
Chyba że na wesela i pogrzeby.
Teraz jest więcej pogrzebów niż wesel.
Te dzieciaki nie przestają jeść. Shiona, masz jeszcze jakieś zapasy?
Mogę wyskoczyć do sklepu.
Wykorzystaliśmy nasze racje żywnościowe.
W porządku. Mam talony. Mogę pozyskać zapasy.
„Pozyskać zapasy”.
Znów gadasz jak żołnierz.
Stare nawyki.
Cóż, pospiesz się, bo wszyscy zaczniemy skubać trawę.
Jordan wpadł do basenu!
- Pomocy! Nie może oddychać. - Jordan!
Jordan!
Jordan! Darien!
No już. Hej.
- Boże. Darien! - Dawaj!
- On nie oddycha! - Proszę, synu.
- On nie… O Boże! - Oddychaj. No dawaj.
Już dobrze. Dawaj.
Proszę.
No dawaj.
Cofnijcie się!
No już. Dawaj.
Dawaj.
- Dzięki Bogu! - Już dobrze.
- No już. Hej. - Wujek Trev?
Coś ty sobie myślał?
Chcesz im pomóc?
Chcesz wykonać za nich robotę?
- Musimy na siebie uważać! - Trevante!
Słyszysz mnie? Słyszysz?
Słyszysz? Spójrz na mnie!
- Spójrz na mnie! - Nie! Trevante, przestań!
To mój synek! Przestań!
Przepraszam.
Co z tobą?
Pójdę po jedzenie.
Jordan, kochanie, nic ci nie jest?
Nic ci nie jest? Wszystko w porządku?
Dobrze. Już dobrze.
INWAZJA
Tutaj!
Nie rozumiecie, że to nasze zapasy?
- Tutaj! - Tu!
Tu! Do mnie!
Zajebiście!
Samoloty!
Podpałka!
STREFY ZAMKNIĘTE NATYCHMIASTOWA EWAKUACJA
POZIOMY ZAGROŻENIA
Ej!
Co ty robisz?
- Proszę. Nie mam złych zamiarów. - Tak?
- To co to za krew? - Moja.
Rozciąłem się o zamek.
Przepraszam. Muszę nakarmić rodzinę.
Musieliśmy się ewakuować z naszego domu pod Londynem…
Widziałam mapę. Ten obszar jest czerwony.
Jak Księżyc.
Co z Księżycem?
Żołnierze wypalali zarodniki.
Zerwał się wiatr i powietrze stało się trujące.
Księżyc zrobił się czerwony. Był czerwony przez całą noc, tak jakby go…
Podpalili.
Moja córeczka zapytała, dlaczego słońce wyszło w nocy.
I czy Słońce boi się być samo na niebie w ciągu dnia.
Proszę, pozwól mi wziąć tylko kilka rzeczy dla mojej rodziny. Błagam.
Weź tylko to, co niezbędne.
Znasz zasady. Żadnych rozmów, góra 30 minut.
Dzięki.
Co to?
- Co się dzieje? - Boże.
Caspar?
Miliardy idealnie zsynchronizowanych neuronów.
Mitsuki.
Oni.
ATAKI PO WIZJACH OBCYCH
Halo?
- Hej. Wróciłeś. - Gdzie są wszyscy?
Cóż, długo cię…
O rany!
Długo cię nie było, a przyjęcie skończyło się jakiś czas temu.
Jak Jordan?
Roztrzęsiony.
- Położyliśmy go jakąś godzinę temu. - To dobrze.
Nie, dzięki.
Nie porozmawiamy o tym?
Co masz na myśli?
Twój wybuch. Z Jordanem.
O rany.
Przepraszam.
Dzwoniła Learah.
Albo ty dzwoniłaś do Learah.
Wszystko u niej dobrze.
Wciąż jest u wujka w Pensacoli.
- Wciąż nie chce ze mną rozmawiać? - A czego się spodziewałeś?
Przebiłem się przez pół świata, żeby do niej wrócić.
I kocha cię za to.
Jak my wszyscy.
Ale wiesz, nigdy…
Nigdy tak naprawdę nie wróciłeś.
Nie oceniam cię, Trev.
Learah mówiła mi o tym zeszycie i o chłopcu.
Ostrzegała, że wciąż toczysz jakąś walkę.
Widzę, jak wpatrujesz się w niebo.
Jak czasem wyglądasz przez okno.
Wiem, że wciąż gonisz za duchami.
Niektórzy z nas
chcą spędzić tę resztkę czasu na Ziemi wolni od naszych demonów.
Udajecie, że ich tu nie ma.
Urządzacie imprezy i udajecie, że wszystko jest w porządku.
Wiem, że świat, w którym żyjemy, w którym żyje mój synek,
może nie być tym samym, w którym żyjesz ty.
Spakowałam twoją walizkę.
To przez to, że krzyknąłem na Jordana?
Wyrzucasz mnie, bo krzyknąłem na Jordana? Serio?
Wiem, dokąd wyruszysz.
Wiem, że wyruszysz szukać odpowiedzi.
Potwornie boję się tego, co może cię tam spotkać.
Dlatego mówię to z całą miłością, którą do ciebie czuję.
Jedź.
Ruszaj na swoją wojnę.
Mam nadzieję, że znajdziesz to, czego szukasz. Naprawdę.
Kocham cię.
Jam? Jedzenie gotowe!
Jamilo.
Jam?
MAMA
Wiem, że to będzie bolesne.
Wiem, że nie to chcesz teraz czytać.
Jestem świadoma niebezpieczeństw i wiem, że się boisz.
Ja też się boję.
Ale nie mogę siedzieć bezczynnie.
Nie mogę się ukrywać i czekać na koniec świata.
Przede mną trudna droga, ale najtrudniej jest opuścić dom.
Opuścić Ciebie.
Ale idę podążać za marzeniami,
nawet jeśli to tylko marzenia senne.
Te sztuczki jedi mogą być jedyną rzeczą,
która uratuje naszą planetę.
Nadchodzę, Casp.
To wszystko Twoja wina.
To Ty nauczyłaś mnie walczyć o to, w co wierzę,
niezależnie od wszystkiego.
I wierzę w to.
Kocham Cię.
Jam.
MAMUSIA ZAWSZE BĘDZIE CIĘ KOCHAŁA
ZAGINIONA
PILNIE POSZUKIWANA
Powietrze nie jest bezpieczne.
Muszę dotrzeć do szpitala!
Zawieziemy cię do najbliższego.
Nie do tego. Do St. Beornwald's.
Ten obszar też jest odcięty.
- Jesteś ranna? - Muszę dotrzeć…
W Hyde Park Corner jest dom dziecka.
Nie tam się wybieram.
Zmierzam w przeciwnym kierunku.
Nie możesz tam iść.
Ej! Wracaj!
Mała!
Zarodniki.
Wyłaź.
Nie jesteś tu bezpieczna.
Możemy ci pomóc.
Zabierzemy cię w bezpieczne miejsce.
Wyjdź, jeśli mnie słyszysz.
Chcemy ci tylko pomóc.
Zostawimy tu maskę.
Przyda ci się.
No dawaj.
Daj mi coś.
SPIRALNY OBIEKT WIDZIANY W HRABSTWIE MCCURTAIN
I W INNYCH MIEJSCACH NA ŚWIECIE
M, C, U.
Okej.
HRABSTWO MCCURTAIN
HRABSTWO MCCURTAIN, OKLAHOMA GRAFIKA
Oklahoma?
- Szerokość… - Czas minął.
Czas minął! Musisz już iść.
Tak.
Muszę.
FLORYDA – GRANICA STANU
OPUSZCZASZ SŁONECZNY STAN
Proszę, obyś tylko tu nie był, Casp.
PACJENT NR: 13472
ARCHIWUM
„Caspar Morrow. Numer 8898”.
Dziwadło.
- Proszę pana? - Co się dzieje?
- Caspar? Casp? - Hej!
Słyszę cię, Casp.
Odnajdę cię.
HÔPITAL SAINT-PAUL, PARYŻ
PRZENIESIONY
NA SPECJALNY ROZKAZ ŚWIATOWEJ KOALICJI OBRONY
On prosi o pomoc. Ja też proszę.
Nie mogę być tutaj,
po drugiej stronie świata, i wrócić tu zupełnie na próżno.
Musi istnieć jakiś powód.
On jest tym powodem.
Ten zeszyt jest powodem.
Jak masz na imię?
Trevante.
Ja jestem Caspar.
Ciekawski Caspar.
Hej.
- Co tam, Caspar? - To ja.
WITAMY W OKLAHOMIE
WIERZYMY W B
HRABSTWO MCCURTAIN, USA, ZIEMIA
Hej.
Przykro mi. To koniec drogi. Dalej nie ma wstępu.
Widzę. A dlaczego?
Dla pańskiego dobra. Tu nie jest bezpiecznie.
Cóż, tam też nie jest bezpiecznie.
Proszę jechać tędy przez 40 kilometrów, a trafi pan na zjazd do drogi nr 46.
Dotrze pan tak na południe.
W tamtą stronę nie ma martwych stref.
Dobrze. Proszę na siebie uważać.
I wzajemnie.
Widzieliście tę rodzinę? Nie?
Widzieliście tę rodzinę?
- Przepraszam, widzieliście tę rodzinę? - Nie.
Widzieliście… Nie.
Przepraszam. Nie kojarzycie ich? Nie?
- Nie? - Raczej nie.
Widzieliście tę rodzinę?
Nie, przykro mi.
Widzieliście tę rodzinę? Szukam ich.
- Żadnego z nich? - Jamila! Jamila! Kurwa.
- O rany… Darwin! - To ty!
Co ty tu, kurwa, robisz? Miałaś być na wsi.
I byłam.
- Jest tu twoja rodzina? - Nic im nie jest.
- Serio. - Boże. Co tu robisz?
Mamy tu cholerny Wysyp żywych trupów.
Co to?
Szukasz Alfa?
Jest tutaj?
Jam, co się dzieje?
Został przeniesiony z kostnicy na OIOM,
a potem zabrany do tej placówki.
- Paryż? - Z rozkazu Koalicji Obrony Świata.
Darwin, spójrz na to.
- Naprawdę nie rozumiem. - Ja też nie.
Ale myślę… a raczej wiem, że Caspar żyje.
Jam, kiedy ostatnio spałaś?
I chyba wiedzą, że jest wyjątkowy.
W jakim sensie „wyjątkowy”?
Widziałam, jak to się stało.
Kiedy przybyli obcy i utknęliśmy z nimi w szpitalu mamy,
Caspar z nimi rozmawiał.
Rozmawiali po angielsku czy coś w tym stylu?
Nie, nie.
Skłonił ich do przerwania ataku.
Było tak, jakby czytali Casparowi w myślach, a on czytał im.
Potem jego mózg się wyłączył, ale Caspar wciąż oddychał.
Nadal żył, a to jest dowód.
Zaczęłam śnić o Casparze pięć dni po tym, jak zostawiłam go w szpitalu.
Śnić? Jakie sny masz na myśli?
Śniłam o tym czerwonym Księżycu nad Londynem, zanim go zobaczyłam.
Caspar zawsze jest przy mnie.
Jego głos.
Jam, codziennie myślę o Caspie.
- Naprawdę. Ale… - Wiem, jak to brzmi.
Tak jakby kompletnie mi odwaliło.
Ale nigdy w życiu nie byłam niczego taka pewna.
Nie musicie mi wierzyć.
Odnalazłam was, bo chciałam, żebyście wiedzieli, że on żyje,
zanim wyruszę do Paryża.
Do Paryża?
Przecież oni… zamknęli granice wieki temu.
- Jak to rozwiążesz? - Znajdę sposób.
Dotarłam aż tutaj. Odnalazłam was. Prawda?
Casp może być kluczem do tego wszystkiego. Może to powstrzymać.
Obcych, inwazję.
Raz ich do tego zmusił. Może być naszą jedyną nadzieją.
Ale jeśli rzeczywiście to potrafi,
to rząd na pewno pomoże mu ogarnąć ten cały bajzel z obcymi.
Nie wiemy, co z nim robią
i czy nie trzymają go wbrew jego woli.
- Widzieliście E.T.? - Tak.
No właśnie. Ten sam syf.
Czuję, że ma kłopoty. Grozi mu niebezpieczeństwo.
Czemu tak uważasz?
Czuję to w sposobie, w jaki wzywa mnie w snach.
Tak jakby chciał, żebym go odnalazła.
Nie opuściłabym rodziny, gdybym nie uważała, że to jest prawdziwe.
Chciałam, żebyście wiedzieli.
Żeby ktoś wiedział, w razie gdybym tam nie dotarła.
Słuchaj… Zjedzmy coś, Jam.
Kakao?
- Tak. Chodźmy stąd. - Chodź.
Tutaj.
Dzięki.
No więc pogadaliśmy.
Spadajcie.
Jeśli myślicie, że mnie powstrzymacie, że dotarłam aż tutaj,
- a teraz zawrócę… - Nie! Wiemy, że cię nie powstrzymamy.
- Dlatego… - Idziemy z tobą.
Co?
Idziemy z tobą.
- Tak. Proste. - Tak.
Czekajcie. Nie… Nie musicie tego robić.
Nie po to tu przyszłam.
- Macie rodziny. - Tak. I ty też.
Jeśli myślałaś, że pozwolimy ci samotnie iść do Paryża,
to chyba cię pojebało.
Możesz na nas liczyć.
Prześpij się trochę.
Wymkniemy się przed świtem.
Casp.
Co to za miejsce.
Co tak długo?
To wielki właz, a nie nakrętka od słoika z dżemem.
Śmieszek z ciebie.
- Dawaj latarkę. - Przymkniecie się?
Czemu zawsze jest na mnie?
Ożeż kurwa.
I co ci, kurwa, mówiłem?
YUNGBLUD nie jeździ takimi furami.
Kurwa, to poziom Davida Beckhama.
Ferrari, aston, porszak.
Wypas. Gwiazdka nadeszła wcześniej.
Nazywam się Bond. James… Kurwa!
Cicho!
Piękne, co? Zdecydowanie bierzemy porsche.
- Jebać porszaka. James Bond jeździ… - Porsche. Zapamiętaj…
Porsche, Alfie. Dawaj kluczyki.
- Puszczaj! - Chłopaki?
- Przestańcie! - Dawaj kluczyki!
- Spierdalaj! - Kluczyki!
- Puść! Przestań! - Dawaj. Tylko zobaczę.
- Widzisz, co narobiłeś? - Wyłączcie to!
- Wciśnij coś! - Przecież próbuję.
- Kluczyki nie działają! - Przestań!
Chyba jest spoko.
Co się tu, kurwa, odpierdala?
Nie przeklinaj, Monty.
Jesteśmy sami, odkąd się to zaczęło.
Mama i tata są na wakacjach, więc musimy tu czekać
na ich powrót.
Takie są zasady.
Fajna chata.
Musicie się wynosić.
- Ewakuowali centrum Londynu. - Wiem.
Jak zdobywacie szamę?
Monty znalazł kandyzowane wiśnie w piwniczce.
Mówi, że są za słodkie, więc ja zjadam większość.
Tylko to macie do jedzenia?
Chwila.
Hej, co robisz? To nasze żarcie na drogę!
Śmiało, częstujcie się.
Tak jak ty chciałeś się poczęstować porsche mojego taty?
Więc chętnie się poczęstujemy.
- Miało was tu nie być. - I to sprawia, że to jest w porządku?
Żeby ratować świat?
Tak. Myślę, że to niezły powód.
Mogę wymienić się za chipsy. Mam mapy.
Patrzcie! To mapa Antarktydy.
- Mam też apteczkę. - Pen,
oni nie chcą twoich durnych map ani apteczki.
Tego nie wiesz.
Przepraszam za brata.
Mama mówiła, że nigdy nie wyszedł z okresu strasznego dwulatka.
Wal się.
Z obozowiska w Southwark jeżdżą autokary na wieś,
gdzie dzieciaki są bezpieczne.
Rodzice będą was tam szukali.
Nie ruszamy się stąd. Tylko tak się nie zgubimy.
- Obiecuję. Nie zgubicie się. - Nie.
Odpuść, dobra?
Któreś z was umie prowadzić?
To co zamierzaliście zrobić z kradzioną furą?
Nigdy nie oglądałeś Szybkich i wściekłych?
- Co kurwa… - Nie grałeś w GTA?
To nie takie trudne. Miliony debili jeżdżą każdego dnia.
- Będzie dobrze. - To bzdura. Macie gówniany plan.
Ani trochę się nie zmieniłeś, co?
- Jesteś jebanym idiotą! - Powtórz to!
- Bo co? - Kurwa! Powtórz to!
Bo co? Co mi zrobisz?
- Powtórz to! - Przestańcie!
Kurwa.
Przeloty.
Szukają obcych.
Idźcie sobie, idźcie sobie.
Mamo, tato, mamo, tato. Idźcie sobie. Idźcie sobie.
Mamo, tato.
Idźcie sobie. Idźcie sobie.
- Nie. - Mamo, tato.
- Hej, Penny. Już dobrze. - Mamo, tato.
- Penny, już dobrze. To ja. - Idźcie sobie.
Okej?
Słuchaj, Pen.
Gdzie jesteśmy? W labiryncie pod Danbury's.
Gdzie idziemy w labiryncie? Do przodu i w prawo.
- I dokąd teraz? - W lewo.
Pięknie. Jesteśmy tam. Udało się. Okej?
Możecie tu przenocować, zabrać auto.
Nieważne. Tylko wypierdalajcie!
Trevante Cole melduje się na służbę.
Właśnie dotarłem.
Nie spodziewaliśmy się dziś nowych żołnierzy.
- Skąd przyjechałeś? - Z Camp Blanding.
Dwie tury w Afganistanie.
Wróciłem, przysłali mnie tutaj. Nie mówili dlaczego.
Miałem być w zeszłym tygodniu, ale zaatakowali transport.
Reszta nie przeżyła.
Przykro mi.
To była długa droga.
Przydałaby mi się prycza, trochę snu i jakieś żarcie.
Racje skończyły mi się dwa stany dalej.
Szeregowiec Palomino z C9.
Dowódca Trevante Cole z Camp Blanding zgłasza się na służbę.
O co chodzi z tą bazą?
Drugie piętro.
Sierżant we wszystko cię wprowadzi.
Dzięki.
Wszystko z nią okej?
Tak. Czasem po prostu tak ma.
Mama mówi, że dzieje się tak wtedy, kiedy traci kontrolę.
Trochę ją to przytłacza. Ale zwykle wszystko jest z nią porządku.
Jest wrzodem na tyłku, ale wszystko z nią w porządku.
Nie dziwię jej się.
Chyba wszyscy gdzieś tam w środku wrzeszczymy.
Ona po prostu robi to na głos.
Czemu chcesz jechać do Paryża?
Nie chcą nas tam. Nigdy nie chcieli.
A co jeśli się mylisz?
Jeśli nawet go tam nie ma?
Co jeśli zdołasz przebić się przez kanał La Manche…
I wiesz…
Jego tam nie będzie?
Ludzie często powtarzają:
„Jeśli widzisz w głowie cel, zrealizujesz go”.
Nigdy tego nie rozumiałam.
Widzę go w głowie.
Caspara.
Czuję go.
Nie wiem, jak to inaczej opisać.
Po prostu…
Wiem, że tam jest.
I odnajdę go,
a potem on pomoże nam powstrzymać te gnidy.
Wiem, to szaleństwo.
Nie, to…
No dobra, to szaleństwo,
ale cały świat oszalał, nie?
Idę do kibla.
- Hej! Czekajcie! - Ręce do góry!
Spokojnie.
Słuchajcie. Wszystko wytłumaczę. Po prostu zabłądziłem.
- Popełniłem błąd. - Owszem.
Camp Blanding zamknęli cztery tygodnie temu.
Monty! Monty!
Monty, obudź się.
Co?
Musimy z nimi jechać. Musimy im pomóc.
Jeśli uratujemy świat, rodzice będą mogli wrócić.
Nie możemy, Pen. Okej?
- Patrz! Mam mapę Paryża. - Monty ma rację, Penny.
To zbyt niebezpieczne.
Tak. I nie jesteście zaproszeni.
- Zamknij się. - No co? Nie są.
Potrzebujecie nas. Monty umie prowadzić.
Tak jakby.
Powiedz im, Monty.
Jeśli mama i tata nie mogą wrócić, musimy ich uratować.
Nie bądź palantem.
Powiedz im, że nas potrzebują. Proszę.
Proszę.
Ja pierdolę. Cholera.
Dobra. Okej. Słuchajcie, nasz tata ma mieszkanie w Paryżu.
Możemy was tam zabrać i poszukacie Caspara. Dobra?
Dobra.
Tak.
Dobra, bierzemy jaguara.
Szeryfie, przeszedł przez ogrodzenie i dostał się na teren bazy.
Zajmiemy się nim.
Tędy.
Ręce.
Hej! Co robisz z moim plecakiem?
- Tam są moje rzeczy. - Bez obaw.
Odzyskasz go rano, kiedy po ciebie przyjadą.
- Nie. - Wywiozą cię ze stanu.
O czym pan mówi? Czy może mi pan tylko oddać zeszyt?
Tak jak mówiłem, jutro wszystko odzyskasz.
To tylko jedna noc.
Gdybyś miał jakieś pilne potrzeby, medyczne i inne, zawołaj mnie.
Byle nie za głośno.
Możemy to załatwić w przyjaznej atmosferze.
No i witamy w Idabel. Życzymy miłego pobytu.
POJECHALIŚMY DO PARYŻA
To gówniany model.
Albo ty jesteś gównianym kierowcą.
Mówiłem, żeby brać astona martina.
Tak? Siedziałbyś mi na kolanach. A Penny jechałaby w bagażniku.
Już po nas.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK