Współobywatele świata.
Dziś o 09.42 UTC globalna społeczność podejmie próbę skoordynowanej odpowiedzi
na agresję obcych, którzy dokonali inwazji na nasz świat.
FOLKESTONE, KENT, WIELKA BRYTANIA
- Uważaj na drogę! - Kurwa. Sorry.
Monty!
Znalazłaś już adres tego szpitala?
To chyba ten budynek.
Septième arrondissement.
Ma dobry gust.
To miało być po francusku?
Jego nauczycielka francuskiego mówi, że niechlujnie wymawia spółgłoski.
Mój francuski jest doskonały. Muszę po prostu poćwiczyć.
Dobra. Nie ma sprawy. Powtarzaj za mną.
Shia LaBeouf, Zooey Deschanel,
Timothée Chalamet.
- Beyoncé? Tak. - Beyoncé?
- Możemy zmienić muzykę? - Nie, Pen. Oddawaj to.
- Trap. Rap. - Pen. Nie.
- Pen, przestań. - Znowu rap.
Zaraz, co to jest?
To „Kiss from a Rose”?
- Pen, wyłącz to. - Żartujesz?
- Pen. - Pogłośnij.
O cholera. Zwolnij. Monty, zwolnij. Spójrz!
Ja pierdolę.
Na co patrzą?
Hej. Co...
Przepraszam.
- Co się dzieje? - Tunel zamknięty.
Dlaczego?
Ostatni pociąg z Francji tu nie dotarł.
Zwiad wszedł i nie wyszedł.
Francuzi grożą, że zamkną swój koniec na stałe.
Więc albo zawróćcie tym swoim jaguarem, albo zaczekajcie jak reszta.
- Na co mamy zaczekać? - Nie macie tu radia?
Komunikat leci w kółko, odkąd go wydała.
Co? Co się dzieje?
...przez silniejszego przeciwnika.
Nie mogę zagwarantować, że nam się uda.
Ale mogę powiedzieć, że próbujemy uderzyć w nich tak, by ich to zabolało.
- „Uderzyć w nich”? - Niech choć w części...
- To musi być niedawny atak. - Monty?
- Wszystko dobrze. - „Nie pozwól,
by zobaczyli cię z pochyloną głową”.
Więc proszę was teraz, byście patrzyli w niebo.
Spójrzmy w niebo. Nie...
Co ty, do cholery, robisz? Coś się dzieje.
Tak. Jedziemy tym tunelem do Francji.
- Serio? - Porąbało cię?
Zawróć i jedź.
Dobrze rozumiem?
Mimo ostrzeżeń żołnierzy i tak chcesz jechać?
- Aresztują nas? - Nie.
- Na pewno? - Jest tunel.
Cholera.
Niedobrze. Zobaczą, jak przechodzimy przez ogrodzenie
To jak tam wejdziemy?
Tam! Monty, zatrzymaj się tam.
- Myślisz, że prowadzi do tunelu? - Trzeba sprawdzić.
Czekaj.
Wezmę łom z bagażnika.
To wszystko. Jeśli zginęli tam żołnierze...
Wiesz, to...
Nie chodzi o mnie. Po prostu...
Nie mogę pozwolić, by coś jej się stało.
Wszystko okej.
Dotarliśmy tu dzięki tobie,
więc dziękuję.
To znaczy, że nie uratujemy mamy i taty?
Pomóc?
Jasne, że uratujemy mamę i tatę.
Ale to znaczy, że kiedy tam dotrzemy,
musisz mnie słuchać, robić, co każę
i nie denerwować mnie, nie nudzić i nie narzekać tak jak zwykle.
Dobra? Dasz radę?
Tak, o ile ty nie będziesz tak wrednym palantem
jak zwykle.
Spadaj.
Co? Myślałaś, że nie idziemy?
Ruszajmy.
Pchaj mocniej, kutasie.
- Cholera. Żołnierze. - Szybko. Zanim nas zobaczą.
Jesteśmy.
TUNEL POŁUDNIOWY 100 METRÓW
To chyba punkt bez powrotu, nie?
Bez obaw. Wszystko przewidziałam.
Pen, co to?
Moja praca z wycieczki klasowej do Eurotunelu.
Narysowałam mapę i w ogóle.
Też coś mam.
Odstraszacz obcych. Domowy miotacz ognia.
Bond używał go w Żyj i pozwól umrzeć.
Alf, w prawdziwym życiu oderwiesz tak sobie ręce.
Cholera, co to było?
Atakują nas?
Czy my atakujemy ich?
Zasilanie wciąż działa.
To dobrze. Ruszajmy!
Wybaczcie. Czy tylko ja tu ogarniam?
Może nie zauważyliście, ale wydarzyło się coś wielkiego.
Nowy plan: cofamy się, żeby sprawdzić...
Nie! Zostajemy tutaj.
Jeśli wyjdziemy, mogą nas zauważyć.
- Tak, ale nie wiemy, co tam jest. - Racja. Nie wiemy.
Ale wiemy, że tylko tym tunelem dotrzemy do Caspara.
Według tego wejście dla personelu łączy się dalej z tunelem kolejowym.
Słuchajcie, to normalne, że się boimy.
Szaleństwem byłoby się nie bać.
Ale minęły cztery miesiące, odkąd pojawili się obcy.
I mam dość tego gówna!
Mama mówiła mi kiedyś, że podczas ratujących życie operacji
jest taka chwila,
w której ciało leżące na stole dokonuje wyboru.
Walczyć
albo się poddać. Widać to.
Nasz przyjaciel na nas czeka.
Jeśli go znajdziemy, nasz gatunek może mieć szansę.
Więc to jest ta chwila.
Walczymy czy się poddajemy?
Dla Caspara.
Dla Caspa.
Caspar.
Dobra. Też w to wchodzimy.
INWAZJA
To ważny triumf.
Dla tych, którzy dołączają teraz:
Światowa Koalicja Obrony zestrzeliła siedem statków obcych.
Jak dotąd obcy najeźdźcy nie odpowiedzieli,
brak też odwetu ze strony statku-matki.
Źródła wskazują jednak, że siły koalicji liczą na to,
że zadały krytyczny cios.
Prezydentka KOŚ Benya Mabote wysłała jednostki wojskowe na miejsca...
Przegapisz wielki dzień, Casparze.
Może obudzisz się i poświętujesz z nami?
Kto mówił, że nie świętuje?
Tak mało o nim wiemy.
Szkoda byłoby cokolwiek zakładać.
Sądząc po aktywności mózgu, Gabrielu,
można założyć średnio siedem ataków co godzinę.
To kiepskie świętowanie.
Racja.
Tak długo badaliśmy te dzieci i ich więź z obcymi.
Mieliśmy nadzieję, że znajdziemy klucz.
Może nie będziemy go już potrzebowali.
A swoją drogą idziemy dziś w parę osób
napić się wina, uczcić zwycięstwo.
Dołączysz do nas?
Zwycięstwo?
Esmee, najważniejsza jest dla neurologa umiejętność wyłączenia własnego mózgu.
Zwłaszcza, kiedy pacjenta nie da się uratować.
Proszę, obudź się, Casparze.
W szkole z tydzień uczyliśmy się o mostach,
ale tunele są dużo ciekawsze,
bo chodzi w nich o długość, głębokość
no i ciśnienie.
Widzicie to coś? To jeden z reduktorów ciśnienia.
Biegnie przez cały tunel kolejowy.
Pani Malkin mówiła, że bez nich czaszki
- pękałyby jak korki od szampana. - Chryste, Pen. Wystarczy.
To tylko zabawne anegdotki.
Tak? Zabawiasz nas tak już od godziny.
Przymknij się wreszcie.
Ktoś jeszcze to czuje?
- Ten chłód? - Właśnie.
Tak jakbyśmy chodzili po lodzie...
To jak życie miłosne Monty'ego.
Co za pierdololo.
To prawda. Nie miałeś dziewczyny od czasu Brexitu.
Penny.
- Takie są fakty. - Nikt nie musi wiedzieć.
Nikt nie musi wiedzieć o ciśnieniu,
okablowaniu i innych gównach, o których nudzisz.
Miałaś robić, co każę.
To teraz każę ci zamknąć japę, dobra?
Świetnie.
Po co komu życie miłosne, skoro mam twoją mamę na telefon?
Zamknij się.
Chryste, młodsze siostry są najgorsze.
Sama jestem młodszą siostrą.
A ty zachowałeś się jak palant.
Pewnie się po prostu stresuje.
- Kto by się nie stresował. - Żartujesz?
Spacerujemy ciemnym, opuszczonym tunelem
z trylionem litrów wody nad głowami.
Marzenie każdego dziecka.
Jasne. Bohaterska misja.
Mama Alfiego dobrze całuje?
Tak, jest zdecydowanie w pierwszej dziesiątce.
Tuż za Judi Dench...
To kiedy się połapałaś?
Co do Caspara?
Połapałam się?
No, że jest wyjątkowy, czy coś.
Na początku nie wiedziałam.
Ale z perspektywy czasu...
Zawsze coś w sobie miał.
Jakby był zestrojony z częstotliwością, której reszta nie słyszała.
Tak jak ten jego stary walkman.
Staroć.
O rany, bez przerwy się z niego nabijałem.
Ale tak naprawdę uważałem, że jest spoko.
Ściemniasz.
Nie nabijałeś się. Nienawidziłeś go.
Daj spokój. To żaden sekret.
Byłeś dla niego okropny.
Nie zrozum mnie źle. Cieszę się, że tu jesteś.
Po prostu nie wiem, co tu robisz.
Sama mówiłaś, że musimy odbić nasz świat.
To proste.
„To proste”?
Jasne. A niby czemu miałbym tu być?
Ja pierdolę!
O Boże.
Zwiadowcy.
To obcy. Byli tu.
Wszystko okej?
- Cofnij się! - Chciałem pomóc.
Ale on nie chce pomocy. Nie od ciebie.
Od nikogo. Nie jestem jebanym inwalidą.
Po prostu się tego nie spodziewałem.
Zaraz. Gdzie Penny?
Cholera. Dokąd poszła?
- Penny? - Szła tuż za nami, prawda?
Może nas minęła.
Pen, wracaj w tej chwili.
Pen?
O Boże.
Uciekajcie!
- Monty. - Kurwa.
- Cholera, utknąłem! - Monty, wstawaj!
Ciągnij!
Gdzie zapalniczka?
Kurwa, nie mogę jej znaleźć.
O cholera!
Kurwa.
Co się z nim stało?
Wydawał się... sama nie wiem. Chory.
Jest bardzo zimny. Czuję to stąd.
Chyba przestał oddychać.
A w ogóle oddychał? Miał płuca...
Nieważne, kogo to obchodzi?
Penny zaginęła, a wy pierdolicie mi o anatomii tego czegoś.
Jedyny oddech, jaki mnie teraz obchodzi, to oddech Penny.
Mówiłeś, że mój oddech cuchnie zdechłymi szczurami.
Pen. O Boże.
Nigdy więcej tak nie uciekaj, dobra?
Nie uciekłam, eksplorowałam.
Jeśli ciekawi was to grudkowate coś, będziecie zachwyceni moim znaleziskiem.
Zepsute.
Dom.
Wkrótce.
Już po nich. To koniec!
Musisz to zobaczyć.
Chwileczkę, Prisho.
Poszedłem oczyścić umysł
i parę przecznic stąd zobaczyłem to.
Wszędzie to samo.
Oni umierają, Esmee.
Udało nam się.
Udało się.
- Co to? - Skrzyżowanie. Są na mapie.
- Minęliśmy je. - Dokąd prowadzi?
Kolejny tunel. Chyba dla robotników.
Nie ma tam torów, więc będziemy mogli iść szybciej.
Prowadź.
Widzicie? A nie mówiłam?
Penny, uważaj, świrusko.
Wszystko okej. Też się bałam.
Ale oni są martwi. Kaput. Są lodowato zimni.
To dlatego jest tu taki chłód.
Myślicie, że zabił ich atak, o którym mówili w radiu?
Może. A może zwiną się w kulki i zostawią nas w spokoju.
Byłoby wspaniale, co?
Proszę cię. Przecież nie poumierają nagle na grypę.
Tego nie wiesz.
Patrzyłeś ostatnio w niebo?
Nie widziałeś tam niczego wysoko rozwiniętego?
Tu na dole też niczego takiego nie widziałem.
Przestaniecie wreszcie?
Jamilo, co się dzieje?
Co to jest?
Nie wiem.
Spróbuję czegoś.
Co to za hałas? To brzmi jak dzwonki mojej mamy.
To chyba koniec przedstawienia.
To nie było przedstawienie.
To była transmisja.
Wiadomość od nich.
Dla kogo?
I co mówili?
Chodźcie.
- Chodźmy. - Chodźmy.
Co tu się, do cholery, stało?
To strażnicy?
To wygląda na ostatni bastion.
Nie wytrzymali zbyt długo.
Cholera, motyw jak z Godzilli.
Musieli czegoś chronić...
Czego? Kolejnych tuneli?
Tego.
Chryste.
- Nie zdążyli zamknąć bramy. - Obcy ich zmasakrowali.
Penny?
Pen, hej. Spójrz na mnie. Wszystko w porządku.
To kolejny atak paniki.
- Nic nam nie jest. - Czuję to.
- Co? - Czuję to.
- Co?
Doktorze, nie rozumiem...
Są zakłócenia...
Szpital Saint-Louis. Coś jest nie tak.
Dzień dobry, tu dr Gagneux.
...ofiary jakiegoś ataku.
Nie dajemy rady...
Potrzebujemy kogoś...
- Nie dajemy rady... - Doktorze?
POGOTOWIE
Spokojnie. Proszę oddychać.
Co się stało?
Proszę mnie zostawić. Proszę pomóc innym.
Potrzebuję pomocy.
Oni nadchodzą...
I są jeszcze gorsi.
Biegiem!
- Kurwa. Przesuńcie go! - Cholera. Co robimy?
Darwin, dawaj! Penny, chodź ze mną.
Pchajcie.
Musimy spadać.
Penny. Spójrz na mnie.
Zamknij oczy, dobrze?
Razem przejdziemy przez ten labirynt.
Widzisz go? Świetnie. Idziesz naprzód.
Wysoki żywopłot cię chroni. Jest rozwidlenie.
Wiesz, dokąd iść. Skręcasz...
- W lewo. - Tak jest. W lewo.
Idziesz przed siebie.
Kolejne rozwidlenie. Skręcasz...
- W prawo. - Tak jest.
Wajo. Wajo. Wajo...
Zabierzcie dzieci i uciekajcie!
Weźcie kluczowe badania, wszystko, co możecie.
Szybko!
Esmee, co się dzieje?
Oni nie zginęli, Gabrielu.
Wracają.
I są jeszcze gorsi.
Zbierzcie, co możecie i ruszajcie.
To nie są ćwiczenia.
Sarah, weź moje teczki.
Esmee.
- W jego stanie nie możemy... - Wiem.
- To by raczej zaszkodziło... - Wiem, mówiłam. Pomóż innym.
Gabrielu?
Powiedz strażnikom, żeby chronili go za wszelką cenę.
Jesteś wojownikiem, Casparze.
Walcz.
- Boję się. - Nie. Byliśmy tu.
- Gdzie skręcasz? - W lewo. Potem w prawo.
I znów w prawo.
Tak, tak. Jesteś teraz ze mną na środku ogrodu.
Udało ci się.
Tak?
Cofnijcie się! Już!
Co to jest, do cholery? Są ogromne.
Boże. Co to jest?
- Alf? Co ty robisz? Alf! - Jebane...
Tak!
Nie działa. Ogień nie działa!
Chodź!
Skacz.
- Trzeba zamknąć drzwi. - Tu.
Dawaj.
Szybko! Kręćcie.
- Brama długo nie wytrzyma. Szybko! - Dobra.
- Szybciej nie mogę! - Szybko!
Chłopaki, szybko! Darwin! Zamykaj!
COQUELLES – FRANCJA FOLKESTONE – ANGLIA
Nie możemy tu zostać. Chodźcie.
Chodź. Penny, idziemy.
Wiele bym dał za przytulne ognisko.
Miałem okłady grzejące w plecaku, ale wszystko przepadło.
Sprzęt, żarcie...
Nie wspominaj o żarciu.
Wiecie, ile jeszcze?
Widocznie tamci obcy nie zginęli. Po prostu drzemali.
Obudzili się w innej postaci, tak jakby ewoluowali.
Świetnie. Ledwo walczyliśmy z poprzednimi.
Jak powstrzymamy tych...
Jezu.
Chyba uderzył w te gnidy.
To stąd wzięli się ci ludzie.
Przejście jest zablokowane.
Ten przewód jest pod napięciem.
Chodźmy tędy.
Zablokowane. Przejdźmy tędy.
O cholera.
Wraki samochodów we wraku pociągu.
Co za burdel.
Penny jest wyczerpana i zmarznięta.
Musi odpocząć, a ponieważ chwilowo tu utknęliśmy...
Więc się poddajesz?
- Kurwa, wiedziałem. - Nie poddaję się, chujku.
- Zarządzam przerwę. - „Zarządzasz”?
Jesteś teraz kapitanem?
Przestańcie się kłócić.
Jam, co myślisz?
Nieważne.
Pójdziemy z Darwinem poszukać zapasów, bo swoje straciliśmy.
Idziemy. Miłej przerwy.
Nie. Okej.
- Sprawdźmy ten. - Ten?
- Tak. - Tutaj?
Tak, świetnie. Nada się.
Dobra, Penny. Wskakuj.
Patrz. Koc i w ogóle.
Dobra, Penny, połóż się.
Budujemy poduchowy fort.
A do tego... lampka nocna.
Dobra.
Okej.
Dobranoc, Pen.
Nie odzywasz się od wielu godzin.
Coś się stało?
Poza tym wszystkim?
Dobrze się nią opiekujesz.
Wydajesz się zaskoczona.
Nie znałam cię od tej strony.
Wiesz, czego potrzebuje.
Co to było, to co mówiłeś wcześniej? „Skręcasz w lewo, w prawo”...
To.
Labirynt.
Dziwne, co?
Parę lat temu, kiedy w domu zrobiło się nieciekawie, Penny zaczęła mieć...
Ataki.
Zauważyłem, że uspokajały ją tylko rzeczy takie jak mapy i...
Trasy autobusów.
Wszędzie je wkładaliśmy. A kiedy się bała, wyciągaliśmy któryś
i wytyczaliśmy trasę.
Ale pewnego razu, gdy byliśmy na spacerze, widzieliśmy wypadek rowerzysty.
Uderzył w niego mercedes. Koleś przeleciał przez ulicę
i upadł niedaleko Penny.
- Chryste. - No.
Penny wpadła w panikę.
Kompletną panikę. Nie pomagały żadne mapy.
Więc wymyśliłem ten labirynt.
To brzmi debilnie, ale... „Skręć w lewo. Skręć w prawo”.
I to od tamtej pory robimy.
Naprawiłeś to.
Ulepszyłeś.
To nie jest twoja wina. Wiesz to, prawda?
To jest moja wina.
Ten cały bałagan to moja wina.
Utknęliśmy w tunelu, otoczeni przez potwory.
Nie mamy jedzenia ani drogi wyjścia.
I nie mogę tego naprawić.
Powinnam była słuchać mamy.
Wszyscy bylibyśmy bezpieczniejsi, gdybym została.
Nie ja. Ani Pen.
Nie mogłem skłonić jej do wyjścia z domu.
W żaden sposób.
A tobie się udało.
Dałaś nam nadzieję.
I zobacz, dokąd ją doprowadziła.
Nieważne. Nie tylko Penny musi odpocząć.
Dołącz do niej. Wezmę pierwszą wartę.
Nie potrzebuję snu. Muszę pomyśleć.
Przejdź się.
- To mi zwykle pomaga. - Dobra. Dzięki.
Przepraszam. Po prostu chcę być sama.
Spoko. Wszystko okej.
I kolejne flary.
- Ile już mamy? - Pięć.
Plus dwie butelki wody, trochę ciastek i lewarek.
A poza tym bungee i sprzęt wspinaczkowy od pana Wakacje w Alpach Francuskich.
Nie przejdziemy tędy. Dalej nie da się iść.
Znaleźliście coś? Ponuro tu, co?
Tak, ciastka...
Świetnie. Umieram z głodu.
Hej! To tylko w nagłych przypadkach.
Rozejrzyj się. To właśnie taki przypadek.
Alf, on ma rację. Droga jest zablokowana.
Nie przejdziemy tędy.
Poza tym sam padam z głodu...
Ekstra. Zakumplowałeś się z Kutasiarzem.
Kiedy dręczył ciebie i Caspara w szkole,
kto się za wami wstawiał? Co?
- Ty. - Właśnie.
Czy tego chciałem, czy nie.
Słucham?
Nie zawsze trzeba się o wszystko kłócić.
Robimy różne rzeczy, by przetrwać. Owszem, Monty był wtedy chujkiem.
Nadal nim bywa, ale w tej chwili zachowujesz się równie beznadziejnie.
Dobra. Jak chcesz.
Ale nadal ci nie ufam.
- Myślisz, że tak dobrze mnie znasz? - Wcale cię nie znam. W tym rzecz.
Dobra.
Pytaj. Jestem jak otwarta księga.
Otwarta księga?
Dobra. „Kiss from a Rose”.
Co ta porażka z lat 90. robi na twojej playliście?
- Mały Monty ma złamane serce? - Nie twoja sprawa.
Jeśli chcesz zaufania, taka jest cena.
Otwarta księga. A ja właśnie wybrałem stronę.
Ja pierdolę.
To piosenka moich rodziców.
Patrzyłem, jak do niej tańczyli, kiedy miałem z pięć lat.
Wtedy się do siebie uśmiechali. Naprawdę uśmiechali.
Więc owszem. Czasem ją sobie puszczam,
bo przypomina mi, że kiedyś było naprawdę dobrze.
Zadowolony, chujku?
Dobra. Idę.
Jak nasz autobus, co?
Ten, który prowadził pan Edwards przed wypadkiem.
Wyglądał jak zgnieciona puszka.
Uszliśmy z życiem.
Znów śnię.
Tak jakby.
Tak.
Skoro śnię,
to gdzie ty jesteś?
Jestem z nimi.
W każdym razie
część mnie.
Po tym szpitalu, z tobą i tym żołnierzem, Trevantem,
poczułem, że coś mnie przyciąga.
To było jak... Igła kompasu.
Ruszyłem w tamtą stronę
i dotarłem do ich świata.
Wniknąłem w nich.
„Wniknąłeś w nich”?
Ale z całej siły próbowałem się do ciebie przebić.
I oto jesteś.
Szukałam cię.
Ja ciebie też.
Chciałem się wydostać.
Myślałem, że dam radę.
Sytuacja się tu chyba pogorszyła.
W radiu mówili coś o ataku.
Może się udało. Może zrobiliśmy im krzywdę.
Dlatego migoczą światła. I... I ten dźwięk...
Muszą być wściekli.
Nie wiem, jaki sygnał wysyłają,
ale musi być silniejszy, bo...
- Wreszcie cię widzę. - Widzę.
Wiesz, co to znaczy?
Wciąż udaje ci się do mnie wracać.
A ja próbuję dotrzeć do ciebie.
- Tak? - Tak.
Jeśli jesteś z nimi, możesz ich poznać.
Dowiedzieć się, czym są, jak z nimi walczyć, jak ich pokonać.
A potem wspólnie cię wyciągniemy. Ciebie całego.
Po prostu nie przestawaj próbować.
Dobrze, jeśli i ty nie przestaniesz.
Nie poddam się.
Nigdy.
Hej, Monty. Monty.
- Co jest? - Masz dobrą orientację, nie?
„Skręć w lewo, w prawo”?
Tak. W sumie.
Pora to naprawić.
Monty!
Monty, gdzie jesteś?
Alfie! Alfie!
- Co się stało? - Nadchodzą. Słyszałam ich.
Ktoś grzebał mi w rzeczach.
Wiedziałem. Co zabrał?
- Sprzęt wspinaczkowy. - Co?
Wstaliście. Dobrze.
Ruszamy.
Chodźcie.
Widzicie? Da się tędy przejść. Idźcie za sznurem i uważajcie na szkło.
Musiał powybijać trochę okien.
Monty!
Ty to zrobiłeś?
Tak.
Gotowi?
Świetnie.
Chodź, Pen.
- Nie pocięłaś się? - Chyba nie.
Wszystko dobrze?
- Nadchodzą. Chodźmy! - Szybko.
Zauważyliście, że biegniemy pod górę?
Musimy być blisko wylotu.
Patrzcie!
- O nie. - Co jest?
- Proszę... - Patrzcie na ściany.
Co?
Jezu.
To ładunki wybuchowe. Wysadzą wejście do tunelu.
- Boże. - Kurwa. Pomocy!
Pomocy!
Proszę! Pomóżcie nam!
Proszę! Pomocy!
Ratunku!
Hej!
Ktoś jest w tunelu! Hej! Tam ktoś jest!
- O czym ty mówisz? - To chyba dzieci.
Potrzebuję sześciu ludzi. Już!
Boże. Ktoś tam jest.
- Chodźcie. - Szybko!
Na górę!
Wspinaj się!
- Szybko! - Pen, dawaj.
Szybko!
- Monty! - Opuścić barykadę!
Szybko!
- Szybko! - Dawaj.
Zbliżają się!
Przygotować ładunki!
- Darwin! - Monty!
Na mój sygnał!
Trzy, dwa, jeden!
Czysto!
Dzięki, stary.
- Nie ma sprawy. - Kurwa.
- Monty! - Pen.
- Myślałem, że już po tobie. - Ja też.
- Wszystko okej? - Kurwa!
- Drasnął mnie. Boże. - O kurwa.
Darwin.
- Zaraz ktoś przyjdzie. - Lekarza!
Podnieście go.
Chodź.
Chodź. Będzie dobrze, okej?
Są tu lekarze. Pomogą ci.
Na pewno ci pomogą.
Dobra, stary.
- Znajdźcie Caspara. - Co?
Musimy go zabrać.
- Czy on... - Nic mu nie będzie.
To lekarze. Zaopiekują się nim.
To tylko draśnięcie. Już dobrze.
Co powiedział?
Znajdźmy Caspara.
Dobra. Znajdźmy go.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK