Morgen.
Er is koffie op 't fornuis.
Vroege vogel, hè?
Wel nu de wereld naar de klote is.
Wil je eens kijken?
Coördinaten van de vermissingen?
Ontvoeringen. Martin zei dat Lisa meegenomen is.
Ik lag wakker toen 't in me opkwam.
Jouw jongen zag de vogelverschrikker van de familie Williams voor Felix verdween.
Dan zag hij vast ook de andere ontvoeringsplekken.
Op de hoek waar Edna Reynolds gezien is, staat een brandkraan.
Daar is een gezicht op getekend. Misschien heeft hij dat gezien.
De schoonheidssalon waar Dolores Kim gezien is.
Met een bord in de vorm van een schaar. Dat kan hij getekend hebben.
Of misschien de coördinaten. Die getallen.
Misschien staan die in de tekeningen, net als bij sheriff Tyson.
Dus ik kijk naar elke tekening, elke regel, elk woord, elk getal.
- Er moet iets zijn. - Neem even pauze.
Dat doe ik als ik klaar ben.
- Ik klink... - Intens?
- Ik wou zeggen: ik klink zoals jij. - Au.
Ik heb nagedacht over hoe dat moet zijn. Over straat lopen terwijl iedereen weg is.
Maar je hield 't vol tot gisteravond, toen er eentje terugkwam.
En nu...
Het gaat je niet om iedereen, hè?
Er is één iemand.
Is dat Billy?
- Wat? - Ik ken dit getal.
Dit is een nummerbord. Dat van Ben Shelton.
Zijn neefjes Cal en Chet zijn er met z'n truck vandoor gegaan en verdwenen.
De eerste twee vermissingen.
Sheriff Tyson vond de truck maar niet de jongens.
En toen verdween hij daar ook.
En toen Shelton en zijn vrouw.
Hier.
Spiralen.
Wat als...
...ze denken...
...en bewegen...
...in een spiraal?
Wat is hier in 't midden?
Ben Sheltons boerderij.
Nadat Ben verdween, stond het leeg tot het leger het overnam.
Ze gebruiken het als voorraaddepot voor eten en zo.
En waarschijnlijk nog iets.
Kom mee.
Zoveel soldaten. Verdedigingsformaties. Wat bewaken ze hier?
Echt niet alleen maar eten.
Ze verbergen iets.
Kom mee.
We moeten 't beter zien.
Wat is daar beneden?
- Ik zie een piek. - Oké. Het is actief.
Spullen pakken.
Ophaalteam in positie.
We hebben er een. Hijs 'm op.
Sergeant, daar.
Indringers. Twaalf uur.
- Shit. Doorlopen. - Wacht.
Shit.
Geen beweging. Handen omhoog. Handen omhoog.
Oké, rustig.
Hé, Casp, wat is dit voor plek?
- Ik denk dat ik hier lag. - Weet je dat niet?
Zulke rapporten had m'n moeder nooit. Maar 't is Frans, dus ik weet 't ook niet.
Wat ze ook deden, het heeft ze niet gered.
Alleen jij bent er goed van afgekomen.
Wat is er gebeurd?
Ik weet 't niet. Ik herinner me niet eens dat ik wakker werd.
Deze was van mij.
Maar goed dat je hier niet was toen ze kwamen.
En zij? Waren zij hier?
Wie zijn dat? Wacht. Jij hebt dit getekend, toch?
Kennelijk. Maar ik herinner 't me niet.
- Ik weet niet of ik ze ooit gezien heb. - Hoe kun je ze dan tekenen?
Eva, Elkin, Natori... Klinkt dat bekend?
Dat zijn...
Les enfants exceptionnels. Ze zijn er allemaal.
En jij ook, Caspar.
Patiënten op deze afdeling.
Vast niet zomaar patiënten. 'Buitengewone kinderen'?
- Kijk dan. Het waren proefkonijnen. - Waarvoor?
- Voor wat voor proeven? - Wie weet?
Hij niet.
Dit hoort allemaal bij de WDC.
Het leger, dus. Dus al die kinderen...
...en jij... zouden wapens kunnen zijn.
- Dat weten we niet. - Wel logisch, toch?
Waarom zaten ze opgesloten als ze niet gevaarlijk waren?
Goede vraag, eigenlijk.
Casp, in mijn dromen zei je dat je een manier zou vinden om ze te verslaan.
Is dat gelukt?
De kinderen. Volgens mij zijn zij de oplossing.
- Echt? - Ik kan ze voelen.
En horen.
Zelfs als ik er niet was. Maar ik wist niet dat zij 't waren.
Ik dacht dat jij 't was, Jam.
Maar ze spraken andere talen. En nu nog steeds.
Ze zijn alleen wat stiller.
Alsof ze ver weg zijn.
En roepen.
Ik weet niet waarom we zo zijn.
Zo verbonden.
Maar misschien kunnen we daarmee terugvechten.
- Dan gaan we ze zoeken. - Ja, waar zijn ze? Ergens in Parijs?
- Verder weg, denk ik. - Sorry.
Caspar zou de oplossing zijn. Nu zijn dat die andere kinderen?
Hij weet niet of hij ze gezien heeft.
Maar gelukkig kan hij ze horen in zijn hoofd.
Ook al is z'n GPS niet reuzebetrouwbaar.
Vinden jullie dit niet getikt klinken?
- Monty, doe niet zo... - Nee, Alf.
Ik snap het.
Het is wel gek, maar deze hele reis is gek.
Alle gekte heeft ons hier gebracht.
Bij Caspar.
Als hij zegt dat die kinderen kunnen helpen, zoeken we ze.
- We hebben niks te verliezen. - Waar moeten we beginnen?
Hier, misschien.
Er is een lab bij Orléans.
Of ze bouwden er een. Klopt dat, Casp?
Ja, ik denk het wel.
Als ik luister, kunnen we hun stemmen volgen.
- Klinkt goed. Ik doe mee. - Ik ook.
Welja. Waarom niet?
Zoals je zei: niks te verliezen. Behalve onze levens dan.
Daar is 't. Camp Pierce.
En? Wat denk je?
We gaan je dochter terughalen.
We komen wel binnen.
Behoorlijk steil, hè?
Als we al voorbij de poort komen.
Aan de barakken te zien zijn er minstens 50 soldaten.
Laten we geen aannames doen. We observeren de basis een dagje.
Informatie verzamelen.
Clark, we zijn al zo lang bezig.
Moet je ons zien.
We waren eerst met 40, en nu met 12.
- We zijn Jack kwijt. - Veertien.
- Met Luke en mij erbij 14. - Ik heb het over mensen die iets kunnen.
Ik maak je wapen schoon.
Oké. Jullie mogen gerust jullie zorgen uiten.
Nog iemand?
Met alle respect, hoeveel mensen willen we nog kwijtraken om er één terug te krijgen?
Eén?
- Ze is niet 'één'. Ze is Sarah. - Je snapt wat ik bedoel.
Namen zijn belangrijk. Anders vergeten we mensen te makkelijk.
Weet je wat ik niet vergeet?
Dat hij ze naar ons toe geleid heeft.
- Dat weten we niet. - Hij hoort ze.
- Dat gaat geheid beide kanten op. - Nee.
Hij heeft ons gered in de mist.
- Hij hield die alien tegen. - Doordat hij het zei.
- Wat zegt hij ze nog meer? - Hou op.
- Heb je iets te verbergen? - Ik zei: hou op.
Allemaal even rustig aan.
Je hield wel dingen achter.
Dat ene buitenaardse ding?
Jij?
Uitgerekend jij? Serieus?
Oké, prima. Prima. Ga maar.
Ik heb jullie niet nodig. Ik doe het wel alleen.
Je hebt 't mis. Je hebt ze wel nodig.
Zonder hen red je 't niet.
Blijf.
Praat met ze.
- Dat heb ik geprobeerd. - Nee, niet als soldaten. Als mensen.
Bange mensen die hun levens wagen.
Laat zien wie je bent.
Als studente liep ik een week lang stage bij een arts op de kankerafdeling.
Ik was erbij toen mensen hoorden dat de dood in hen leefde...
- Waar wil je heen? - Heb je haast?
Dat was ik vergeten.
Of ik had het onderdrukt.
Zoals alle andere dingen die ik heb onderdrukt.
Die arts zei iets tegen me aan het eind van die week.
Hij zei: 'De mensen met de grootste kans om te overleven...
...zijn degenen die niet alleen voor zichzelf vechten.'
Zoals hun gezin of hun dierbaren. Wat dan ook.
Meer dan alleen overleven.
En dat was ik vergeten.
Totdat ik jullie ontmoette.
Totdat ik jullie zag vechten, en jullie levens zag wagen.
Bereid om te sterven...
...voor iets groters.
Jullie zijn dierbaren verloren voor de mijne.
Zulke pijn is...
Maar als jullie willen stoppen, en 't willen onderdrukken, begrijp ik dat.
Geloof me.
Dat deed ik ook voor ik jullie ontmoette.
Jullie allemaal.
- Hé. - Ik ben het.
Verkenningshelikopters. Kom.
- Hier. Dit komt van die sergeant. - Nou, als ik nog niet voortvluchtig was...
- Dit heb je vaker gedaan. - Ik heb van alles gedaan.
- We moeten weg. - Nog niet.
- Het is hier ergens. - Wat was dat daarstraks?
Dat gat. Dat blauwe licht. Alsof het leefde.
Er zit daar beneden iets. Iets van hen. En het leger wil niet dat je weet wat.
Ik wist wel dat ze ons niet echt beschermen.
Zou die Caspar iets gezien hebben?
Hij zag niet zomaar iets.
Hij zag hét.
Wat gebeurt er op Bens boerderij?
Geen idee.
- Dat moeten we uitzoeken. Kom. - Ik weet een veilige plek.
Dit was zeker een verzamelpunt.
Geen beschutting.
Het is veilig. Kom.
Oké. Zeg op.
Wat?
Je wil duidelijk iets zeggen. Zeg het voor je hoofd ontploft.
Ben je niet blij?
Net als wij. We hebben zoveel doorstaan. Nu hebben we Caspar eindelijk gevonden.
Echt?
Waarom was hij de enige overlevende in dat ziekenhuis?
- De enige. - Of als enige achtergelaten.
Hoe dan ook: waarom?
Luister, op mijn eigen verrotte manier kende ik hem evengoed als jullie.
Ik zag in z'n ogen dat hij bang voor me was. Dat ik 'm pijn deed.
En ja, dat vond ik leuk. Maar mijn punt is: ik zag hem.
Nu kijk ik hem aan en zie ik... nou ja, niks. Een grote leegte.
Zie jij dat dan niet?
Luister. Caspars dromen hebben ons bij hem gebracht.
Ik vertrouw z'n dromen, wat er ook gebeurt.
Kun je dat? Hem vertrouwen?
Ik vertrouw jou.
Ik zal jouw dromen volgen.
...de dodelijkere aliens blijven zich verspreiden.
Van het noordwesten tot de Rocky Mountains.
Waarnemingen nemen toe...
- Wat is er? - De ammoniak in dit gebied...
...en de toename in aanvallen dwingen mensen om te evacueren...
...soms zelfs over verraderlijk gebied.
Militaire en humanitaire hulp worden ingezet om...
Dag, Marlene.
Hier.
Nu we de gastvrijheid gehad hebben: wat doen twee voortvluchtigen in mijn huis?
En wees stil, de tweeling ligt net in bed.
Ik weet dat dit...
Ik weet het.
Als we ergens anders naartoe konden...
Ben je gevaarlijk? En hij?
- Nee. Echt niet. - Want ze zeggen van wel.
Mevrouw, echt, we...
Sorry, dit is een familiegesprek.
Zijn we nog familie?
Wettelijk gezien?
Nou, da's meer dan niks.
Marlene, je neemt een risico door met ons te praten.
Dat betekent heel veel voor me.
Maar het is het waard.
Om Billy te vinden.
Je weet waar Billy is?
We hebben een aanwijzing. Deze keer echt. We hebben alleen tijd nodig.
Kun je ons dat geven?
Hier moet je 't mee doen.
- Dank je. - Wegwezen bij zonsopgang.
God.
Wil je erover praten?
- Over Billy? - Ja. Wie is dat? Haar man of zo?
Nee, de mijne.
Kunnen we gaan zitten?
Billy was een goeie vent. Dat is hij nog steeds.
Loog niet, ging niet vreemd.
Maar we hadden relatieproblemen en we kwamen er niet uit.
Van praten kwam ruzie, en...
Dus we praatten niet meer.
Maandenlang.
Op een dag zei hij dat hij een kind wou.
Ik zei: 'Grappig. Ik wil scheiden.'
Zo grappig was dat dus niet.
Hij ging bij Marlene wonen, z'n oudere zus.
Twee dagen daarna verdween sheriff Tyson en kwamen de aliens.
Toen verdwenen er meer mensen en kwam het leger.
Toen verdween Billy...
...en kwam jij.
Ik wilde van hem af.
Maar niet zo.
Het voelt alsof het allemaal mijn schuld is.
Mijn zoon was ziek.
Hij leed pijn, weet je?
Heel veel pijn.
En eventjes wou ik gewoon dat de pijn ophield.
Alle pijn die we allemaal voelen. Gewoon...
...weg.
En toen...
...kwam de dokter met het slechte nieuws.
Dat doet echt wat met je, zo iemand kwijtraken.
Gaat dat ooit over?
Geen idee.
Kom op.
Stomme regen, net als we weggaan.
- Het lijkt thuis wel. - Helemaal niet.
- We gaan spullen halen, oké? - Kijk.
Gaaf. We gaan inslaan.
- Ik verdrink in deze jas. - Jammer dan. Ze hebben niks kleiners.
- De aanvallen nemen toe... - En dit dan?
- Dat is rommel, Pen. Doe weg. - Wat? Nee.
- Zie je wel? Labeltjes. Gloednieuw. - Werkt hij wel?
Ik repareer 'm wel.
- Hier met dat ding, oké? - Nee. Dan gooi je 'm weg.
- Pen, geef op. - Nee.
- Pen, laat 'm los. - Nee.
Alles goed.
- Zijn zij dat? - Natuurlijk.
Casp, voel je ze, net als in mams ziekenhuis? Zijn ze dichtbij?
Ik dacht dat jij met ze verbonden was.
Ik voel niks.
Dat is goed, toch? Misschien zijn ze gewoon weg.
Shit. Die was dichtbij.
Ze doorzoeken de gebouwen.
Nee, nee, nee.
Hé. Het is goed, Pen. Pak m'n handen. Het is goed, Pen. Het is goed.
Als ze hier komen, zijn we weerloos. Doe je Jedi-ding, Skywalker.
Monty heeft gelijk, we moeten weg. Kom.
Shit.
Casp, geef ons een richting. Waar is 't veilig?
Hierheen.
Oké. Kom mee. Caspar, ga maar voor.
Rennen.
Shit, het loopt dood. Godver.
Wat doen we nu?
Hierheen.
- Ze komen. - Maak open. Schiet op.
- Snel. - Lopen.
Sodeju.
- O, god. - Lopen, Penny. Ga maar.
Da's vijf verdiepingen.
Hé, wat was dat? Je leidde ons naar ze toe.
Wat nu? Wat doen we nu?
Casp?
Ik luister niet meer naar hem. Door hem zijn we hier.
Ga open. Ga nou open.
Ga open.
- Ga open. Open. - Penny.
Ga open.
Ik hoor ze. Ze komen eraan.
- Ga open. - Door jou zitten we hier vast.
Oké.
Jij en ik. Links, rechts, links. Het is goed.
Het is goed.
Dat is het niet.
Kom.
Heb je 't gehoord van Camp Allman?
- Wat? - Weg.
Hele compagnie in één keer verdwenen.
- Shit. - Hallo?
Wat krijgen we nou? Verdwaald?
Help me.
Waar is je familie? Alles goed met ze?
Het gaat niet over hen, maar over mij.
Er is iets mis met me.
Ik ga 't melden.
Ben je ziek of zo?
Je ziet er gezond uit.
Zal ik je naar de ziekenpost brengen? Dan kijkt de arts je na.
Vind je dat goed?
Laat 'm eerst maar naar je vriend kijken.
Veilig.
Goed gedaan. Ga de poort opendoen.
Ik hoop dat je gelijk hebt. Ze rijdt een wespennest in.
- Pas op. - Shit.
- Lopen. - Hier.
Uitstappen. Op de grond. Nu.
Ik zei: op de grond. Nu.
Rustig.
Fouilleer haar.
Onze niet-menselijke vijanden zijn al erg genoeg.
Hebben we nu ook al menselijke vijanden?
- Veilig. - Oké. Wil je vertellen...
...wat je hier nou helemaal doet?
Jullie allemaal naar me toe lokken.
Jullie zijn omsingeld. Wapens op de grond.
Laat vallen. Nu.
Leg jullie wapens op de grond.
- Liggen. - U ook, korporaal.
- Kijken of 't vandaag zonder doden kan. - Rustig.
Lopen.
- Goed gereden. - Goed geteld.
Je had gelijk. Ze hebben te weinig mensen.
Als je wil weten hoe vol een basis is...
...hou dan de eetzaal in de gaten.
We gaan haar zoeken.
Wat nou weer?
- Niet te geloven dat 't lukt. - Ik zei 't toch. Kraaien moeten ook eten.
De weg zit vol.
Bedank Marlene voor me.
- Ik weet niet of ze ons ooit nog ziet. - We vinden Billy wel. En de rest ook.
Rot op.
Hou deze bij je voor de zekerheid.
Je redt 't wel.
Je hebt 't vaker gedaan.
Oké, we gaan door.
Jamila.
Pas op, oké?
Casp. Pas op, het is heet.
Heb je 't koud?
Nee, alles goed.
We zijn wel weer klaar met Parijs, hè? Die stad werd bijna onze dood.
Ik werd bijna onze dood.
Je deed je best, Casp.
Je moet nog herstellen en zo, toch?
En je alles herinneren.
Ik kan je helpen met je herinneringen. Onze herinneringen.
Ik heb je tekening bewaard.
De hele tijd al.
Ik dacht dat ik 't deed om je niet te vergeten.
Maar ik besefte uiteindelijk dat ik het deed om mezelf niet te vergeten.
Mezelf, zoals jij me zag, Casp.
Door jou geloof ik nu.
Dan kan ik hetzelfde ook voor jou doen.
Het zijn stukjes.
Als een droom die ik niet kan vasthouden. Snap je? Het glipt me door m'n vingers.
Het eerste liedje waar we naar luisterden. Oud nummer.
We zaten in de bus, toch?
- En ik had een boek? - Je tekenblok.
Ja. Dat viel open.
Ja. En toen...
Ik weet 't weer.
Oké. Sarah Malik.
Zo lang. Acht jaar oud. Lang bruin haar. Waar is ze?
Luister, we staan aan dezelfde kant.
Met alle respect: dat zou je niet zeggen.
U hoort bij de Beweging, toch?
We willen niemand kwaad doen. Hopelijk weet u dat.
- Die poortwachters hebben hersenletsel. - We willen mijn dochter.
Geef haar, dan gaan we weg. We weten dat ze hier is.
Als u niet de leiding heeft, zeg dan wie wel, dan praten we daarmee.
Niemand heeft de leiding.
- Wie heeft hier de hoogste rang? - Ik.
Maar we hebben erover gestemd. Het is niet officieel.
De rest van de compagnie moest andere plaatsen versterken.
Niemand is de baas?
We verdedigen de post tot nadere orders. We doen onze plicht.
Daarom wijs ik uw verzoek om informatie af.
U wijst m'n verzoek af?
Alle informatie over acties van deze buitenpost...
...is vertrouwelijk en mag niet met burgers worden gedeeld.
Ze is mijn dochter.
Waar is ze?
Wat? Daar?
Is ze h...
amandel
Help me.
Het spijt me.
Mij ook.
- Aneesha. - Jezus.
Aneesha.
Hou 'm vast.
- Wat doe je? - Hou 'm vast.
- Richt je wapen op 'm. - Zo doen we dit niet.
- Aneesha. - Kijk. Propofol.
Wat doe je?
Normaal dien ik 40 milligram toe.
In jouw geval wordt 't 60.
Kun je zeggen wat je van plan bent?
Ze was hier, Clark. In die kamer.
Ik geef hem één kans om te zeggen waar ze is...
...voor ik iets weghaal dat hij mist als hij wakker wordt.
Aneesha, dit... Zo ben je niet.
Zo ben ik wel. Ik ben haar moeder.
Ik ben ook mensen verloren.
Ik ben familie kwijt. En... Shit. Hou op.
Aneesha.
- Mevrouw. - Nu of nooit.
Alstublieft. Luister. Alstublieft.
- Zeg op. - Godver.
- Waar is ze? - Ze is er niet.
Ze is er niet.
Dit lag op 't administratiekantoor. Ze is gisteren weggevoerd.
- Sorry, Aneesha. - Oklahoma?
Ja. Geen legerbasis.
Project Idabel?
- Wat is dat? - Onze nieuwe bestemming.
We vinden haar wel.
Nee.
Dat lukt u nooit.
- We zijn hier binnengekomen. - Luister. Project Idabel...
...is niet zomaar een verlaten buitenpost. Dat is het epicentrum.
Daar is alles begonnen.
Als uw dochter daarheen is gebracht, is ze verloren.
Dan kunt u niets meer doen.
Kom mee.
Beste Rose.
Dit is de brief.
De brief waarin staat wat ik niet kon zeggen toen ik naast je lag...
...omdat ik niet wist hoe. Dat weet ik nog steeds niet, maar...
Misschien zijn we niet voor niks bij elkaar gebracht.
Niet zomaar toevallig.
Ik had iemand nodig.
Dat heeft iedereen, al zien we 't niet altijd.
Die tekeningen. Die visioenen.
Misschien ben jij datgene waardoor alle puzzelstukjes op hun plek vallen.
Als een licht dat me de weg wijst.
Veilig.
En me het middelpunt van alles laat zien.
En me naar huis loodst.
Vertaling: Lorien Franssen