Dzień dobry.
Kawa jest na kuchence.
Skowronek, co?
Odkąd wszystko poszło w diabły.
Chcesz na to zerknąć?
Współrzędne wszystkich, którzy zaginęli?
Zostali uprowadzeni. Martin mówił, że „zabrali” Lisę.
Nie mogłam zasnąć i nagle mnie oświeciło.
Jeśli chłopak widział stracha na wróble Williamsów, zanim uprowadzono Felixa,
musiał też widzieć coś w innych punktach.
Na rogu, gdzie po raz ostatni widziano Ednę Reynolds, jest hydrant.
Jakiś żartowniś namalował na nim twarz. Może on zobaczył tę twarz.
Pod tym salonem piękności widziano ostatnio Dolores Kim.
Może zobaczył i narysował ten znak w kształcie nożyczek.
A może to współrzędne.
Cyfry.
Może są na jednym z tych rysunków, tak jak odznaka szeryfa Tysona.
Badam każdy rysunek, każdą kreskę, każde słowo, każdą cyfrę.
- To musi tutaj być. - A może powinnaś odpocząć.
Odpocznę, kiedy skończę.
- Brzmię... - Dość intensywnie?
Ja...
Chciałam powiedzieć: „Jak ty”.
Sporo myślałem o tym, co musisz czuć,
chodząc po mieście, w którym wszyscy zaginęli.
Ale zachowywałaś zimną krew aż do wczoraj, kiedy jedna z tych osób wróciła.
A teraz...
Nie szukasz już wszystkich, prawda?
Szukasz kogoś.
To Billy?
Co?
Znam te cyfry.
To tablica rejestracyjna. Należała do Bena Sheltona.
Jego siostrzeńcy, Cal i Chet, zabrali jego furgonetkę i zniknęli tutaj.
Zniknęli jako pierwsi.
Szeryf Tyson znalazł auto, ale nie znalazł chłopaków,
a potem zniknął w tym samym miejscu.
Potem zniknęli też Shelton i jego żona.
W tym miejscu.
Spirale.
A co jeśli...
Oni myślą...
i poruszają się...
po spirali?
Co jest tu na środku?
To farma Bena Sheltona.
Po zniknięciu Bena farma stała pusta, do czasu aż zajęło ją wojsko.
Urządzili tam magazyn, przechowują tam jedzenie.
Chyba trzymają tam coś jeszcze.
Chodź.
Masa żołnierzy, siły taktyczne i obronne.
Daj spokój. Czego oni pilnują?
Niemożliwe, żeby strzegli jedzenia.
Na pewno coś ukrywają.
Chodź.
Znajdźmy lepszy punkt.
Cholera, co jest tam w dole?
- Mamy skok. - Dobra. Jest aktywny.
Przygotujcie się.
Jednostka, na pozycje.
Mamy jednego. Wyciągnąć go!
Sierżancie, tam!
Intruzi! Na dwunastej!
- Cholera. Uciekaj! Już! - Czekaj!
Cholera.
Nie ruszaj się! Ręce do góry.
Dobra, powoli.
INWAZJA
Casp. Co to za dziwne miejsce?
Tu mnie chyba trzymali.
Co, nie wiesz?
To nie wygląda na raporty, jakie sporządzała moja mama.
Wszystko jest po francusku, więc kto wie.
Cokolwiek tu robili, raczej ich to nie uratowało.
Ty jako jedyny wyszedłeś z tego cało.
Co się stało?
Nie wiem. Nawet nie pamiętam, kiedy się obudziłem.
To moje łóżko.
Dobrze, że cię tu nie było, kiedy wpadli do środka.
A oni? Byli tu?
Kim oni są?
Czekaj. Ty to narysowałeś, prawda?
Widocznie tak.
Ale nie pamiętam tego.
- Nawet nie wiem, czy ich widziałem. - Jak byś ich inaczej narysował?
Eva, Elkin, Natori. Coś ci to mówi?
To były...
Les enfants exceptionnels. Wszystkie tu są.
Nawet ty, Caspar.
Oni też byli tu pacjentami.
Chyba kimś więcej. „Wyjątkowe Dzieci”?
- Byli szczurami laboratoryjnymi. - Ale dlaczego?
- Co dokładnie badano? - Kto wie?
Nie on.
Tym wszystkim kierowała KOŚ.
W takim razie to wojsko. Każde z tych dzieci...
I ty...
Może być bronią.
- Tego nie wiemy. - Ale to ma sens.
Nie zamykaliby ich tu, gdyby nie byli niebezpieczni, nie?
To sensowne pytanie.
Casp, w moich snach mówiłeś, że odkryjesz, jak pokonać obcych.
Udało ci się?
Pozostałe dzieciaki mogą być kluczem.
- Serio? - Czuję ich.
I słyszę.
Nawet, kiedy byłem nieprzytomny. Nie wiedziałem, że to oni.
Najpierw myślałem, że to ty, Jam.
Ale mówili w różnych językach. Wciąż to robią.
Po prostu mówią teraz ciszej.
Tak jakby byli gdzieś daleko.
Wołają mnie.
Nie wiem, dlaczego tacy jesteśmy.
Połączeni.
Ale może... Jesteśmy w stanie to wykorzystać, by walczyć.
No to znajdźmy ich.
Właśnie, Casp. Gdzie oni są? W Paryżu?
- Myślę, że dalej. - Przepraszam.
Myślałem, że to Caspar jest kluczem. Teraz nagle inne dzieci są kluczem.
A on nawet nie pamięta, czy je poznał.
Ale nie martwcie się, słyszy ich głosy w swojej głowie,
chociaż ten jego GPS jest dość wadliwy.
Nie wydaje wam się, że to jakieś szaleństwo?
- Daj spokój, Monty... - Nie, Alf.
Rozumiem to.
To lekkie szaleństwo, ale cała ta wyprawa była szalona.
A każdy szalony krok doprowadził nas tutaj.
Do Caspara.
Skoro te dzieci mogą pomóc nam wygrać wojnę, znajdźmy je.
- Co mamy do stracenia? - Nie wiemy, od czego zacząć.
A co z tym?
Jest laboratorium w pobliżu Orleanu.
Albo dopiero je budowali. Zgadza się, Casp?
Tak. Chyba tak.
Jeśli się wsłucham, będziemy mogli podążać za ich głosami.
- Mnie to wystarczy. Ruszajmy. - Wchodzę w to.
Jasne. Czemu nie?
Mówiłaś, że nie mamy nic do stracenia. Poza cholernym życiem.
To tam. Camp Pierce.
Co myślisz?
Odzyskamy twoją córkę.
Dostaniemy się tam.
Strome podejście, nie sądzisz?
O ile przedostaniemy się przez bramę.
Musi tam być ponad 50 uzbrojonych żołnierzy.
Zanim cokolwiek założymy, poobserwujmy bazę przez jeden dzień.
Zbierzemy wszystkie informacje.
Clark, podróżujemy bez chwili przerwy.
Spójrz na nas.
Mieliśmy 40 ludzi. Jest nas dwanaścioro.
- Na Boga, straciliśmy Jacka. - Czternaścioro.
Z Luke'iem i ze mną jest 14 osób.
Mówię o osobach, które są w stanie coś robić.
Czyszczę ci broń, Hanley.
Spokojnie. Ludziom wolno wyrażać niepokój.
Ktoś jeszcze?
Bez urazy, ale ilu z nas jesteśmy jeszcze gotowi poświęcić?
- Wszystkich? Dla jednej osoby? - Jednej?
To nie „jedna osoba”. To Sarah.
Wiesz, co mam na myśli.
Imiona są ważne. Bez nich łatwiej zapomnieć o ludziach.
Powiem ci, o czym ja nie zapominam.
To on ich na nas sprowadził.
- Tego nie wiemy. - Słyszy ich w głowie.
- Myślisz, że to nie działa w dwie strony? - To nie tak.
We mgle uratował nam życie.
- Zatrzymał tego obcego. - Po prostu mu to powiedział.
- Co jeszcze im mówił? - Cofnij się.
- Boisz się, że poznamy prawdę? - Cofnij się!
Uspokójcie się.
Ukrywaliście przed nami różne rzeczy.
Ten przedmiot należący do obcych?
Ty?
Właśnie ty, naprawdę?
Dobrze. Jedźcie. Ruszajcie.
Nie potrzebuję was. Sama to zrobię.
Mylisz się. Potrzebujesz ich.
Będziesz ich tam potrzebować.
Zostań.
Porozmawiaj z nimi.
Próbowałam.
Nie jak z żołnierzami. Jak z ludźmi.
Przerażonymi ludźmi, którzy ryzykują życiem.
Pokaż im, kim jesteś.
Na studiach przez tydzień asystowałam lekarzowi na oddziale onkologicznym.
Obserwowałam, jak ludzie dowiadywali się, że śmierć zamieszkuje ich ciała...
- Do czego zmierzasz? - Spieszysz się?
Zapomniałam o tym.
A może to wyparłam.
Odsunęłam od siebie, tak jak wiele innych rzeczy.
Pod koniec tego tygodnia lekarz coś mi powiedział.
„Największe szanse na przetrwanie mają ci,
którzy są gotowi walczyć o coś więcej, niż tylko o siebie”.
O rodziny, bliskich, o cokolwiek.
O coś więcej niż samo przetrwanie.
Nie pamiętałam o tym.
Dopóki was nie poznałam.
Dopóki nie zobaczyłam, jak walczycie.
Ryzykujecie życie.
Oddajecie życie...
za coś więcej.
Przykro mi, że straciliście bliskich, szukając moich bliskich.
Taki ból jest...
Ale jeśli będziecie chcieli przerwać, odsunąć to, zrozumiem.
Wierzcie mi.
Sama bym to zrobiła, gdybym was nie poznała.
Was wszystkich.
- Hej! - To ja.
Zwiad lotniczy. Chodź.
Weź to. Zabrałem temu sierżantowi.
Gdybym wcześniej nie była uciekinierką...
- To nie twoje pierwsze rodeo? - Bywalcy rodeo tak nie mawiają.
- Musimy uciekać! - Jeszcze nie.
To gdzieś tu jest.
Co tam zobaczyliśmy?
Ten otwór. Niebieskie światło. Prawie jakby to żyło.
Coś tam jest. Coś, co oni wysłali.
Wojsko nie chce, by ktokolwiek się dowiedział.
Wiedziałam, że nas okłamują, udają, że nas chronią.
Myślisz, że ten chłopiec, Caspar, coś zobaczył?
Nie zobaczył „czegoś”.
Zobaczył to.
Co, do cholery, dzieje się na farmie Bena?
Nie wiem.
Ale musimy się dowiedzieć. Chodźmy.
Znam bezpieczne miejsce.
To musiał być jakiś punkt ewakuacyjny.
Otwarta przestrzeń.
Czysto. Chodźmy.
Dobra. Mów.
Co?
Ewidentnie masz coś do powiedzenia. Powiedz to, zanim mózg ci się przegrzeje.
Myślałam, że się ucieszysz.
Tak jak my. Po tym wszystkim, przez co przeszliśmy.
Wreszcie znaleźliśmy Caspara.
Czyżby?
Jak to możliwe, że jako jedyny przeżył w tym szpitalu?
- Tylko on tam został. - Albo został porzucony.
Tak czy inaczej: dlaczego?
Na mój własny, beznadziejny sposób, znam go równie dobrze co wy.
Patrzyłem mu w oczy. Widziałem strach, który budziłem.
I ból.
I owszem, sprawiało mi to przyjemność. Ale ważne jest to, że go znam.
A teraz patrzę na niego i... nie widzę niczego. Widzę pustkę.
Powiedz, że też tego nie widzisz.
Sny Caspara nas do niego doprowadziły.
Zaufam tym snom, dokądkolwiek nas doprowadzą.
Dasz radę to zrobić? Zaufać mu?
Ufam tobie.
To za twoimi snami pójdę.
...trwają ataki nowych, groźniejszych obcych.
Od Pacyfiku aż po Góry Skaliste.
Coraz więcej przypadków...
- Co jest, mała? - Poziom amoniaku...
...na tych obszarach
i coraz częstsze ataki zmusiły mieszkańców do ewakuacji,
często po zdradliwym terenie.
...pomoc wojskowa i humanitarna...
Witaj, Marlene.
...sytuacja jest poważna...
Proszę.
Obowiązki gospodyni mam już za sobą.
Co para uciekinierów robi w moim domu?
Mówcie cicho. Bliźniaki właśnie usnęły.
Wiem, że to...
Po prostu... Wiem.
Wierz mi, poszlibyśmy gdzieś indziej...
Jesteś groźna?
A on?
Nie. Boże, nie.
Mówią, że jesteście.
Zapewniam panią, my...
Przepraszam, to rozmowa rodzinna.
Wciąż jesteśmy rodziną.
Według prawa?
Przynajmniej tyle.
Marlene, sama rozmowa z nami to dla ciebie ryzyko.
Nie wiesz, ile to dla mnie znaczy.
Ale nie pożałujesz.
Znajdziemy Billy'ego.
Ty...
Wiesz, co stało się z Billym? Wiesz, gdzie on jest?
Mamy trop. Prawdziwy. Potrzebujemy tylko odrobiny czasu.
Możesz go nam dać?
Niezbyt ładnie, ale wystarczy.
- Dziękuję. - Macie czas do świtu.
Boże.
Chcesz o tym pogadać?
O Billym?
Tak. Kim on jest? Jej mężem czy kimś takim?
Nie. Moim mężem.
Możemy usiąść?
Billy nie był złym człowiekiem. Nie jest.
Nie kłamał, nie zdradzał mnie.
Ale przyszedł ciężki okres i nigdy się już nie poprawiło.
Rozmowy przechodziły w kłótnie...
Więc nie rozmawialiśmy.
Miesiącami.
Pewnego dnia powiedział, że chce mieć dziecko.
A ja na to: „To zabawne. Ja chcę rozwodu”.
To nie było aż tak zabawne.
Zamieszkał tu ze swoją starszą siostrą, Marlene.
Dwa dni później zniknął szeryf Tyson i pojawili się obcy.
Zaczęli znikać kolejni, a potem przyszło wojsko.
A potem zaginął Billy.
Aż zjawiłeś się ty.
Chciałam, żeby zniknął.
Ale nie w taki sposób.
Mam poczucie, że to wszystko moja wina.
Mój syn chorował.
Jego małe ciałko cierpiało.
Strasznie.
Przez chwilę chciałem, żeby ten ból minął.
Cały ten ból. W nas wszystkich. Żeby po prostu...
ustał.
A potem...
Przyszedł lekarz i przekazał nam wieści.
Taka strata to potężny szok.
Czy to kiedykolwiek mija?
Dam ci znać.
Chodźcie.
Cholerny deszcz. Akurat teraz.
- Jak w domu. - Tu nie jest jak w domu.
Znajdźmy zapasy.
Patrzcie.
O tak, świeża dostawa!
Utonę w plastiku.
Mają tylko XL. Nie mamy wyjścia.
Wieści o kolejnych atakach...
A może to?
- To jakiś syf. Odłóż to. - Nie.
Widzisz? Metka. Nowiutki.
To w ogóle działa?
Sprawię, że zadziała.
- Dobra, oddawaj to. Okej? - Nie. Wyrzucisz go do kosza.
- Pen, oddawaj. - Nie!
- Pen, puszczaj! - Nie!
Już dobrze.
- To oni? - Jasne.
Casp, czujesz ich? Tak jak w szpitalu mamy? Są blisko?
Miałeś być z nimi połączony.
Niczego nie czuję.
To dobrze, prawda? Może się oddalili.
Cholera! Ten był blisko!
Chyba włamują się do budynków.
Nie, nie.
Hej. Nic ci nie jest, Pen. Złap mnie za ręce.
Dobra. Nic ci nie jest.
Jeśli tu wpadną, będziemy łatwym celem.
Stań się jedi, Skywalkerze.
Monty ma rację. Nie możemy tu zostać. Chodźcie.
Kurwa!
Casp? Wskażesz nam kierunek? Powiesz, którędy będzie bezpiecznie?
Tędy.
Dobra, chodźmy.
Caspar, prowadź.
Chodźcie!
Biegiem!
Cholera! Ślepa uliczka! Kurwa!
Co robimy?
Tędy!
- Nadchodzą. - Do środka! Szybko.
Naprzód.
- Szybko! - Dawajcie!
Ja pierdolę.
- O Boże. - Chodź, Penny. Szybko.
Pięć pięter w dół!
Co to ma być, do cholery? Wyprowadził nas prosto na nich!
Hej, co robimy? Co robimy?
Casp?
Nie będę go już słuchał! Przez niego wpadliśmy w ten syf!
Otwórz się!
- Otwieraj się! Otwórz go. - Penny.
Otwórz się.
Słyszę ich! Zbliżają się!
- Otwórz się! - Ufaliśmy ci, a teraz jesteśmy tutaj!
Dobra.
Ty i ja. Lewo, prawo, lewo. Jest dobrze.
Wszystko dobrze.
Nieprawda.
Chodźmy!
Słyszałeś o Camp Allman?
- Co? - Już po nim.
Cała kompania wykończona w ciągu nocy.
- Cholera. - Halo?
Co jest, mały? Zgubiłeś się?
Potrzebuję pomocy.
Gdzie twoja rodzina? Nic im nie jest?
Nie chodzi o nich. Chodzi o mnie.
Coś jest ze mną nie tak.
Zgłoszę to.
Jesteś chory?
Nieźle wyglądasz.
Może zabiorę cię do ambulatorium?
Lekarz cię zbada.
Pasuje ci to?
Najpierw powinien zbadać twojego kolegę.
Czysto.
Mama będzie dumna. Idź, otwórz bramę.
Obyś miał rację. Ona wjeżdża do gniazda szerszeni.
- Uwaga! - Cholera!
- Tu! - Za mną!
Wysiadaj! Na ziemię! Już!
Powiedziałem: na ziemię. Już!
Spokojnie.
Przeszukać ją.
Nie wystarczy, że mamy wroga, który nie jest człowiekiem?
Mamy martwić się ludźmi, którzy stają się wrogami?
- Czysta. - Powiesz mi,
co ty, do cholery, wyprawiasz?
Ściągam was wszystkich w jedno miejsce.
Jesteście otoczeni! Odłóżcie broń!
Rzućcie broń, już!
Rzućcie broń na ziemię!
- Na ziemię! - Pan też, kapralu.
Zadbajmy o to, by nikt nie został ranny.
Powoli!
Ruchy.
- Ładna jazda. - Ładne obliczenia.
Miałeś rację. Brakuje im ludzi.
Chcesz wiedzieć, ilu ludzi jest w bazie wojskowej?
Obserwuj mesę.
Znajdźmy ją.
Co to jest, do cholery?
- Nie wierzę, że to zadziałało. - Mówiłam.
Każdy musi jeść. Nawet kruki.
- Zablokowane... - Hej!
Podziękuj ode mnie Marlene.
Raczej nie chce nas więcej widzieć.
Znajdziemy Billy'ego. I pozostałych.
Wypad!
Weź to. Na wszelki wypadek, dobra?
Wyjdziesz z tego cało.
To nie twoje pierwsze rodeo.
Naprzód, ruszajmy!
Jamilo.
Bądź ostrożna.
Hej.
Casp. Uważaj, puszka jest gorąca.
Zimno ci?
Nie. Jest w porządku.
To tyle, jeśli chodzi o Paryż.
Cholerne miasto prawie nas zabiło.
To ja prawie nas zabiłem.
Próbowałeś, Casp.
Wciąż dochodzisz do siebie, prawda?
Wciąż sobie przypominasz.
Mogę ci pomóc. Przypomnieć sobie nas. Prawda?
Zachowałam twój rysunek.
Miałam go przez cały czas.
Myślałam, że to dlatego, żeby cię nie zapomnieć.
Ale potem zrozumiałam, że nie chcę zapomnieć siebie.
Tego, jak mnie widziałeś, Casp.
Dzięki tobie uwierzyłam.
Skoro to dla mnie zrobiłeś, ja mogę zrobić to dla ciebie.
Prawda?
Zostały same skrawki.
To jak sen, który powoli zapominam. Wszystko mi się wymyka.
To pierwsza piosenka, której razem słuchaliśmy. Staroć.
Byliśmy w autokarze, prawda?
Tak.
- Miałem książkę? - Twój zeszyt.
Tak. Otworzył się.
Tak. A ty...
Pamiętam.
Dobra. Sarah Malik.
Tego wzrostu. Ośmiolatka.
Długie brązowe włosy. Gdzie ona jest?
Mimo tego, co mówiłeś, nie jesteśmy waszymi wrogami.
Z całym szacunkiem, nie dam się nabrać.
Jesteście z Ruchu, prawda?
Nie chcemy nikogo krzywdzić. Mam nadzieję, że to jasne.
Ci dwaj, którzy strzegli bramy, mają wstrząs mózgu.
Chcemy tylko mojej córki.
Oddajcie nam ją, a odejdziemy. Wiemy, że tu jest.
Jeśli nie ty tu dowodzisz,
powiedz, z kim mamy rozmawiać.
Nikt tu nie dowodzi.
- Kto jest najwyższy rangą? - Ja.
Ale zostałem kapralem w wyniku głosowania. To nic oficjalnego.
Resztę kompanii przeniesiono na inne posterunki.
Więc nie ma dowódcy?
Bronimy posterunku i czekamy na rozkazy. Wypełniamy obowiązki.
Dlatego odmawiam udzielenia dodatkowych informacji.
Odmawiasz?
Wszelkie kwestie dotyczące działań wojskowych
uznawane są za poufne i strzeżone przed cywilami.
Okej.
To moja córka.
Gdzie ona jest?
Co? Tam?
To tutaj...
Pomocy.
Przykro mi.
Tak.
Mnie też.
- Aneesha. - Jezu.
Aneesha!
Przytrzymajcie go.
- Co ty robisz? - Trzymajcie!
- Trzymajcie go na muszce. - To nie jest dobra droga.
- Aneesha. - No proszę. Propofol.
Co ty robisz?
Normalnie podałabym czterdzieści miligramów.
W twoim przypadku niech będzie sześćdziesiąt.
Powiesz mi, jaki masz plan?
Ona tu była, Clark. W tym pokoju.
Dam mu ostatnią szansę na powiedzenie mi, gdzie ona jest.
A potem usunę coś, czego będzie mu brakowało, gdy się obudzi.
Aneesho, to... Nie jesteś taką osobą.
Jestem! Jestem jej matką!
Ja też straciłem bliskich.
Straciłem rodzinę. Straciłem... Kurwa. Przestań.
Aneesho.
Proszę...
Teraz albo nigdy.
Proszę. Posłuchaj. Proszę...
- Mów! - Błagam...
- Gdzie ona jest? - Nie ma jej tu!
Nie ma jej tu.
Znaleźliśmy to w biurze administracji.
W nocy zabrali Sarah.
- Przykro mi, Aneesho. - Oklahoma?
Tak. To nie jest baza wojskowa.
Projekt Idabel?
Co to jest?
Nasz kolejny cel.
Nie martw się. Znajdziemy ją.
Nie znajdziecie.
Nie dotrzecie do niej.
- Dotarliśmy tutaj. - Nie rozumiesz.
Projekt Idabel
to nie jest jakiś opuszczony posterunek.
To strefa zero.
To tam wszystko się zaczęło.
Jeśli zabrali tam twoją córkę, to już po niej.
Nic nie możesz zrobić.
Chodź. Za mną.
Droga Rose.
To ten list.
Piszę tu wszystko, czego nie mogłem powiedzieć, gdy leżeliśmy obok siebie,
bo nie umiałem tego powiedzieć.
Wciąż nie umiem, ale...
Może nie połączył nas przypadek.
Może to nie był zbieg okoliczności.
Potrzebowałem kogoś.
Wszyscy kogoś potrzebujemy, nawet gdy tego nie widzimy.
Te rysunki, te wizje.
Może to wszystko się połączy,
jak elementy układanki, właśnie dzięki tobie.
Jesteś jak światło.
Wskazujesz mi drogę.
Teren czysty.
Wskazujesz mi, co jest w centrum tego wszystkiego.
Prowadzisz mnie do domu.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK