อรุณสวัสดิ์
กาแฟอยู่บนเตานะ
ตื่นแต่เช้าเลยเหรอ
ตั้งแต่โลกเป็นนรกบนดินนี่แหละ
อยากมาดูนี่หน่อยไหม
พิกัดตรงที่ทุกคนหายตัวไปเหรอ
ถูกลักพาตัว มาร์ตินบอกว่าพวกมัน "ลักพาตัว" ลิซ่าไป นี่ไง
ฉันนอนลืมตาตื่นอยู่ตอนที่นึกขึ้นได้
ถ้าเด็กที่คุณพูดถึงเห็นหุ่นไล่กาของบ้านวิลเลียมส์ ก่อนที่เฟลิกซ์จะถูกลักพาตัวไป
เขาต้องเห็นสิ่งต่างๆ ในจุดลักพาตัวอื่นด้วย ถูกไหม
มุมนี้ที่พบเอ็ดนา เรย์โนลด์สเป็นครั้งสุดท้าย มีถังดับเพลิงอยู่
มีคนมือบอนวาดรูปหน้าคนที่ถังดับเพลิง เขาอาจจะเห็นหน้าคนนั้น
ร้านเสริมสวยที่พบโดโลเรส คิมเป็นครั้งสุดท้าย
ป้ายมีรูปทรงเหมือนกรรไกร เขาอาจจะวาดรูปป้ายนั้นด้วย
หรืออาจจะเป็นพิกัด
เป็นตัวเลข
มันอาจจะอยู่ในภาพวาดพวกนี้ เหมือนอย่างตราของนายอําเภอไทสัน
ฉันไล่ดูทุกรูป ทุกบรรทัด ทุกคํา ทุกตัวเลข
- มันต้องอยู่ในนี้สิ - หรือไม่คุณก็ควรพักสักหน่อย
ฉันจะพักเมื่อทําเสร็จแล้ว
- ฉันฟังดู... - ตึงๆ น่ะเหรอ
ฉัน...
- ฉันกะจะพูดว่า "เหมือนคุณ" ต่างหาก - จุกเลย
ผมคิดอยู่บ่อยๆ ว่าคุณจะรู้สึกยังไง
ที่เดินไปรอบๆ เมืองที่ทุกคนหายตัวไป
แต่คุณก็นิ่งมาตลอดจนกระทั่งเมื่อคืนนี้ ที่หนึ่งในพวกเขากลับมา
และตอนนี้...
คุณไม่ได้ตามหาทุกคนหรอกใช่ไหม
แต่คุณตามหาแค่ใครสักคน
ใช่บิลลี่ไหม
อะไรเหรอ
ฉันรู้จักเลขนี้
มันคือป้ายทะเบียน ทะเบียนรถของเบ็น เชลทัน
วันนึงแคลกับเช็ตหลานของเขาเอารถไป แล้วพวกเขาก็หายตัวไปที่นี่
พวกเขาคือสองคนแรกที่หายตัวไป
นายอําเภอไทสันเจอรถ แต่ไม่เจอหลานๆ
แล้วเขาก็หายตัวไปในจุดเดียวกัน
จากนั้นเชลทันกับเมียเขาก็หายตัวไปเช่นกัน
ตรงนี้เลย
เกลียวก้นหอย
ถ้าเกิดว่า...
พวกมันคิด...
เคลื่อนที่...
เป็นเกลียวล่ะ
จุดศูนย์กลางตรงนี้มีอะไร
นั่นฟาร์มของเบ็น เชลทัน
หลังจากที่เบ็นหายตัวไป ฟาร์มก็ไม่มีอะไร จนกองทัพเข้ามายึดพื้นที่
พวกเขาเปลี่ยนมันเป็นคลังเสบียง สําหรับเก็บอาหารและของต่างๆ
ผมว่าพวกเขาไม่ได้เก็บไว้แค่นั้นหรอก
มาเถอะ
ทหารพวกนี้ ฝ่ายยุทธวิธีและการคุ้มกัน
ไม่เอาน่า พวกเขาคุ้มกันอะไรอยู่
ไม่มีทางที่พวกเขาจะคุ้มกันอาหารแน่ๆ
พวกเขาต้องซ่อนอะไรไว้แน่นอน
เฮ้ มาเร็ว
เราต้องหามุมที่เห็นได้ชัดกว่านี้
ข้างล่างมันมีอะไรวะน่ะ
- เจอสัญญาณตรงนี้ - เอาละ มีพลังงานอยู่
เตรียมอุปกรณ์
หน่วยกอบกู้ เข้าประจําที่
เจอแล้วหนึ่ง ดึงเขาขึ้นมา
จ่าครับ ตรงนั้น
มีผู้บุกรุก 12 นาฬิกา
- บ้าฉิบ ไป วิ่งต่อเลย ไป - เดี๋ยว
เวรเอ๊ย
อย่าขยับ ยกมือขึ้นมา ยกมือขึ้น
ได้ ใจเย็นๆ
โย่ แคสป์ สถานที่แปลกๆ นี่มันอะไร
ฉันคิดว่านี่เป็นที่ที่พวกเขากักตัวฉันไว้
อะไร นายไม่รู้เหรอ
นี่ดูไม่เหมือนรายงานข่าวแบบที่แม่ฉันทําเลย
แต่มันเป็นภาษาฝรั่งเศส งั้นใครจะไปรู้ล่ะ
ไม่ว่าพวกเขาทําอะไรที่นี่ ดูเหมือนว่ามันไม่ได้ช่วยพวกเขาเลย
ยกเว้นนายน่ะเพื่อน นายรอดมาได้ปลอดภัย
เกิดอะไรขึ้น แคสป์
ฉันไม่แน่ใจ ฉันจําไม่ได้ด้วยซ้ําว่าฟื้นขึ้นมาตอนไหน
นี่เคยเป็นเตียงฉัน
โชคดีที่นายไม่ได้อยู่ตรงนี้ตอนพวกมันบุกเข้ามา
แล้วคนอื่นล่ะ พวกเขาอยู่ที่นี่ด้วยไหม
(อีวา - เอลคิน - นาโทริ - พริชา)
พวกเขาคือใคร
เดี๋ยวนะ นายเป็นคนวาดใช่ไหม
อือ ต้องใช่แน่ๆ
แต่ฉันจําไม่ได้
ฉันไม่แน่ใจว่าเคยเห็นพวกเขา
ถ้าไม่เคยเห็นพวกเขา แล้วนายวาดรูปได้ไง
อีวา เอลคิน นาโทริ คุ้นๆ บ้างไหม
พวกเขา...
กลุ่มเด็กพิเศษ พวกเขาทุกคนอยู่ที่นี่
แม้แต่พี่ก็ด้วย แคสปาร์
พวกเขาคือผู้ป่วยในวอร์ดนี้ร่วมกับนาย
ฟังดูเป็นมากกว่าผู้ป่วยธรรมดานะ ถึงกับเรียกว่า "กลุ่มเด็กพิเศษ"
- ดูที่นี่สิ พวกเขาคือหนูทดลองชัดๆ - แต่เพื่ออะไรกันล่ะ
- พวกเขาถูกทดสอบไปทําไม - ใครจะไปรู้ล่ะ
ไม่ใช่เขาละกัน
ทั้งหมดนี้เป็นแผนการของดับเบิลยูดีซี
งั้นก็เป็นกองทัพแน่ๆ แปลว่าเด็กพวกนี้แต่ละคน...
นายด้วย...
อาจเป็นอาวุธได้
- เราไม่รู้ซะหน่อย - แต่มันฟังขึ้น ถูกไหม
ถ้าพวกเขาไม่ใช่คนอันตราย แล้วพวกเขาจะถูกขังไว้ข้างล่างนี่ทําไม
นั่น... นั่นเป็นคําถามที่ดี
แคสป์ ในฝันฉัน นายบอกว่า นายจะหาวิธีจัดการพวกมัน พวกเอเลี่ยนน่ะ
นายหาเจอรึยัง
คนอื่นๆ น่ะ ฉันว่าเด็กคนอื่นๆ อาจเป็นกุญแจสําคัญ
- ถามจริง - ฉันรู้สึกถึงพวกเขา
ได้ยินพวกเขา
แม้แต่ตอนที่ฉันหมดสติ ฉันแค่ไม่รู้ว่าเป็นพวกเขา
ตอนแรกฉันคิดว่าเป็นเธอ แจม
แต่พวกเขาพูดภาษาที่ต่างออกไป ตอนนี้ก็ยังพูดอยู่
ตอนนี้พวกเขาแค่เงียบลงกว่าเดิม
เหมือนพวกเขาอยู่ห่างออกไป
คอยเรียกหา
ฉันไม่รู้ว่าทําไมเราถึงเป็นแบบนี้
เชื่อมโยงถึงกัน
แต่ไม่แน่นะ... เราอาจจะใช้มันเพื่อสู้กลับก็ได้
งั้นไปตามหาพวกเขากัน
อือ แคสป์ พวกเขาอยู่ไหน ที่ไหนสักแห่งในปารีสเหรอ
- ฉันว่าไกลกว่านั้น - โทษนะ
ฉันนึกว่าแคสปาร์คือกุญแจสําคัญ ตอนนี้มาบอกว่าเด็กคนอื่นๆ คือกุญแจสําคัญ
และเขาจําไม่ได้ด้วยว่าเคยเจอหน้าพวกเขา
ไม่ แต่ไม่ต้องห่วง เพราะเขาได้ยินเสียงพวกเขาในหัว
ถึงจีพีเอสในตัวเขา จะไม่ได้อัปเดตให้ทันยุคสมัยก็ตาม
ไม่คิดว่าเรื่องพวกนี้มันบ้าบอรึไง
- ไม่เอาน่า มอนตี้ ไม่เห็นต้อง... - ไม่ อัลฟ์
ฉันเข้าใจ
มันดูบ้าไปหน่อย แต่การเดินทางทั้งหมดที่ผ่านมาก็บ้าไม่ต่างกัน
และเรื่องบ้าๆ ทุกอย่างนําพาเรามาถึงที่นี่ได้
มาเจอแคสปาร์
ถ้าเขาบอกว่าเด็กพวกนั้นช่วยให้ชนะสงครามได้ งั้นเราก็จะไปตามหาพวกเขา
- เราไม่มีอะไรจะเสียแล้ว - เราไม่รู้ด้วยซ้ําว่าต้องเริ่มตรงไหน
แล้วนี่ล่ะ
มีห้องทดลองอยู่ใกล้ๆ ออร์เลอ็อง
หรือไม่ก็กําลังสร้างขึ้นมา นายว่าใช่งั้นไหม แคสป์
อือ ใช่ ฉันว่างั้น
ถ้าฉันคอยฟัง เราก็จะตามเสียงพวกนั้นไปได้
- ฉันว่าใช้ได้แหละ ไปกันเถอะ - ฉันเอาด้วย
ได้สิ ทําไมจะไม่ได้
อย่างที่เธอบอก เราไม่มีอะไรจะเสียแล้ว นอกจากชีวิตของเราเอง
นั่นไง แคมป์เพียร์ซ
คุณคิดว่าไง
เราจะพาลูกสาวคุณกลับมา
เราจะหาทางเข้าไป
ทางปีนค่อนข้างชันว่าไหม คลาร์ก
สมมติว่าเรารอดเข้าไปได้
ดูจากขนาดค่ายแล้ว ข้างล่างคงมีทหารติดอาวุธอย่างน้อย 50 นาย
ก่อนเราจะสันนิษฐานอะไร ให้เวลาเราจับตาดูฐานนี้สักวันก่อน
เก็บข้อมูลทั้งหมดที่ทําได้
คลาร์ก เราเดินทางไม่ได้หยุดเลย
ดูสภาพเราสิ
เราเริ่มจาก 40 คน ตอนนี้เหลือแค่ 12
- เราเสียแจ็กไป ให้ตายเถอะ - สิบสี่ค่ะ
รวมลุคกับหนูเป็น 14 คน
ฉันพูดถึงคนที่สามารถทําอะไรได้จริงๆ
หนูทําความสะอาดปืนให้คุณนะ แฮนลีย์
โอเค เอาละ เรายินดีรับฟังความกังวลของทุกคน
มีใครอีกไหม
ไม่ได้ว่านะ แต่เรายินดีจะสูญเสียคนของเราไปอีกเท่าไร
ทั้งหมดแลกกับคนคนเดียว
คนคนเดียวงั้นเหรอ
แกไม่ใช่แค่ "คนคนเดียว" แกคือซาราห์
คุณก็รู้ฉันหมายถึงอะไร
ชื่อคือสิ่งสําคัญ ถ้าไม่มีชื่อ คนเราจะลืมกันง่ายกว่านี้มาก
จะบอกให้ว่าผมไม่ลืมอะไร
ว่าเขาคือคนที่พาพวกมันมาหาเรา
- เราไม่รู้ซะหน่อย - เขาได้ยินเสียงพวกมันในหัว
- แล้วคิดว่าพวกมันจะไม่ได้ยินรึไง - มันไม่ใช่แบบนั้น
เขาช่วยชีวิตเราในหมอกนั่น
- เขาหยุดไม่ให้เอเลี่ยนเข้าถึงตัวเรา - ก็แค่บอกให้มันหยุด
- เขาบอกอะไรพวกมันอีกล่ะ - ถอยไปนะ
- ทําไม กลัวเรารู้ความจริงเหรอ - บอกให้ถอยไป
ทุกคนช่วย... ใจเย็นๆ กันก่อน
คุณปิดบังเรื่องต่างๆ ไม่ให้เรารู้
ของจากเอเลี่ยนนั่นด้วย
คุณเนี่ยนะ
ท่ามกลางทุกคนเนี่ย ถามจริง
โอเค ได้ เชิญเลย ไปสิ กลับไป
ฉันไม่ต้องการอะไรแบบนี้ ฉันทําเองได้
คุณคิดผิดแล้วรู้ไหม คุณต้องการพวกเขา
คุณต้องการพวกเขาตอนอยู่ข้างล่างนั่น
อยู่เถอะ
คุยกับพวกเขาซะ
ฉันพยายามคุยกับพวกเขาแล้ว
ไม่ ไม่ใช่แบบทหาร แบบคนธรรมดาต่างหาก
คนที่หวาดกลัว ยอมเสี่ยงชีวิตตัวเอง
แสดงให้พวกเขาเห็นตัวตนคุณ
ในโรงเรียนแพทย์ ฉันใช้เวลาหนึ่งสัปดาห์ เป็นลูกมือของหมอในวอร์ดโรคมะเร็ง
ฉันเห็นคนรู้ข่าว ว่าความตายกําลังกัดกินร่างกายพวกเขาอยู่...
- จะพูดแต่น้ําเพื่ออะไร - มีที่ที่ต้องรีบไปรึไง
ฉันลืมเรื่องนั้นไปเลย
หรือไม่ก็พยายามทําเป็นลืมมัน
หลีกเลี่ยงมันเหมือนกับเรื่องอื่นๆ
หมอบอกอะไรฉันบางอย่างตอนสิ้นสุดสัปดาห์นั้น
เขาบอกว่า "คนที่มีโอกาสรอดมากที่สุด
คือคนที่ยินดีสู้เพื่ออะไรสักอย่าง ที่ยิ่งใหญ่กว่าตัวเอง"
อาจจะเป็นครอบครัวพวกเขา คนที่รัก แต่ต้องเป็นอะไรสักอย่าง
อะไรสักอย่างที่สําคัญมากกว่าการอยู่รอด
และฉันลืมไปแล้ว
จนได้มาเจอพวกคุณ
จนได้เห็นพวกคุณสู้
ยอมเสี่ยงชีวิตตัวเอง
มอบชีวิตตัวเอง...
ให้กับสิ่งที่สําคัญกว่า
ฉันเสียใจด้วยที่คุณสูญเสียคนที่คุณรัก ระหว่างตามหาคนที่ฉันรัก
ความเจ็บปวดแบบนั้นมัน...
แต่ถ้าคุณอยากหยุด อยากเลี่ยงมัน ฉันก็เข้าใจ
เชื่อฉันสิ
นั่นคือสิ่งที่ฉันจะทําแน่ๆ ก่อนมาเจอพวกคุณ
พวกคุณทุกคนเลย
- เฮ้ - นี่ฉันเอง
พวกเขาลาดตระเวนทางอากาศ มานี่เร็ว
ถือนี่ไว้ ผมได้มาจากจ่าคนนั้น
ถ้าฉันไม่เคยเป็นนักโทษหลบหนีมาก่อนละก็...
ไม่ได้บู๊ครั้งแรกสินะ
สายบู๊จริงๆ เขาไม่พูดแบบนั้นกันหรอก
- เราต้องไปแล้ว - อย่าเพิ่ง เดี๋ยวก่อน
มันอยู่ที่ไหนสักแห่งในนี้
เมื่อกี๊เราเห็นอะไรกัน
หลุมนั่น แสงสีฟ้าด้วย เหมือนมันมีชีวิตเลย
เพราะข้างล่างมีอะไรอยู่น่ะสิ อะไรที่พวกมันส่งมา
และกองทัพไม่อยากให้ใครรู้ว่ามันคืออะไร
ฉันรู้ว่าพวกเขาโกหก แสร้งทําเป็นช่วยให้เราปลอดภัย
เด็กที่ชื่อแคสปาร์น่ะ คุณว่าเขาเห็นอะไรบางอย่างไหม
เขาไม่ได้แค่เห็นอะไรบางอย่าง
แต่เขาเห็นมันแล้ว
มันเกิดเรื่องบ้าอะไรในฟาร์มของเบ็น
ผมไม่รู้
แต่เราต้องหาคําตอบ เร็วเข้า ไปกันเถอะ
ฉันรู้จักที่ที่ปลอดภัย
ต้องเป็นจุดอพยพแน่ๆ
เปิดโล่งเชียว
ไม่มีอะไร ไปกันเถอะ
โอเค พูดมาเลย
อะไร
เห็นได้ชัดว่านายมีเรื่องอยากพูด เพราะงั้นก็พูดมาก่อนหัวนายระเบิด
ฉันนึกว่านายจะมีความสุข
เหมือนพวกเราที่เหลือไง หลังจากที่ผ่านอะไรมาตั้งเยอะ
ในที่สุดเราก็ได้เจอแคสปาร์
ใช่เหรอ
เขาเป็นคนเดียวที่รอดอยู่ในโรงพยาบาลนั้นได้ไง
- คนเดียวที่รอด - หรือไม่ก็ถูกทิ้งไว้
อือ ยังไงก็เถอะ ทําไมถึงเป็นงั้น
ฉันว่าด้วยนิสัยแย่ๆ ของฉัน ฉันรู้จักเขาดีพอๆ กับทุกคน
เวลาฉันมองตาเขา ฉันจะเห็นถึงความกลัวที่ฉันเป็นคนก่อ
และความเจ็บปวด
และใช่ ฉันมีความสุขที่ได้เห็นแบบนั้น แต่ประเด็นคือฉันเห็นเขาไง
ตอนนี้เวลาฉันมองเขา ฉันเห็น... ไม่รู้สิ ฉันไม่เห็นอะไรเลย เหมือนมันว่างเปล่า
บอกสิว่าเธอไม่เห็นแบบนั้นเหมือนกัน
ฟังนะ ความฝันของแคสปาร์พาเรามาเจอเขา
เพราะงั้นฉันจะไว้ใจความฝันเขา ไม่ว่ามันจะพาเราไปไหน
นายทําได้ไหม ไว้ใจเขาน่ะ
ฉันไว้ใจเธอ
ฉันจะทําตามความฝันของเธอ
การโจมตีของเอเลี่ยนที่ใหม่กว่า และโหดร้ายกว่ายังกระจายไปอย่างต่อเนื่อง
ตั้งแต่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของแปซิฟิก ไปจนถึงพื้นที่ของเทือกเขาร็อกกี
ซึ่งพบเห็นได้มากขึ้นเรื่อยๆ...
- เป็นอะไรไปลูก - ระดับแอมโมเนีย...
ในพื้นที่เหล่านี้
และการโจมตีที่เกิดบ่อยขึ้น บีบให้คนในชุมชนต้องอพยพ
บางทีก็ต้องผ่านภูมิประเทศที่อันตราย
กองทัพและความช่วยเหลือทางมนุษยธรรม ได้กระจายกันไปเพื่อ...
หวัดดี มาร์ลีน
สถานการณ์เลวร้ายลงเรื่อยๆ...
เอ้านี่
หมดช่วงตีหน้าเป็นมิตรเพื่อรับแขกแล้ว
ทําไมนักโทษหลบหนีสองคนถึงมาอยู่ในบ้านฉัน
พูดเบาๆ ด้วย ฉันเพิ่งพาลูกแฝดเข้านอน
ฉันรู้ว่ามัน...
ฉันแค่... ฉันรู้ดี
เชื่อเถอะ ถ้าเรามีที่อื่นให้ไป เราก็คง...
คุณเป็นคนอันตรายรึเปล่า
เขาล่ะ
เปล่านะ ให้ตายสิ ไม่
เพราะพวกเขาบอกว่าพวกคุณอันตราย
คุณครับ ผมรับรองได้ เรา...
ขอโทษที นี่เป็นการคุยกันในครอบครัว
เรายังเป็นครอบครัวกันอยู่ไหม
ในทางกฎหมายน่ะ
อย่างน้อยก็ยังเป็นแบบนั้นอยู่
มาร์ลีน แค่คุณคุยกับเราก็เสี่ยงแล้ว
ฉันบอกไม่ถูกว่ามันมีความหมายกับฉันแค่ไหน
แต่มันจะต้องคุ้มค่าแน่นอน
เพื่อตามหาบิลลี่
คุณ...
คุณรู้เหรอว่าเกิดอะไรขึ้นกับบิลลี่ รู้เหรอว่าเขาอยู่ไหน
เรามีเบาะแส ของจริงด้วย เราแค่ต้องการเวลาหน่อย
คุณให้เวลาเราได้ไหม
ไม่ได้ดูดีเท่าไร แต่ก็พอให้ค้างได้
- ขอบคุณ - คุณมีเวลาถึงตอนอาทิตย์ขึ้น
ให้ตายสิ
คุณอยากพูดเรื่องนั้นไหม
หมายถึงบิลลี่น่ะเหรอ
ใช่ เขาเป็นใคร สามีเธอหรือว่าอะไร
เปล่า เขาเป็นสามีฉัน
เรานั่งก่อนได้ไหม
บิลลี่ไม่เคยเป็นคนเลว ตอนนี้ก็ไม่
ไม่โกหก ไม่นอกใจ
แต่เรามีปัญหากัน และไม่เคยแก้ไขได้เลย
การคุยกลายเป็นการทะเลาะกัน และ...
เราเลยเลิกคุยกัน
หลายเดือน
แล้ววันนึงเขาก็อยากมีลูก
ฉันบอกเขาว่า "ตลกดีนี่ ส่วนฉันอยากหย่า"
ฉันว่ามันคงไม่ได้ตลกขนาดนั้นหรอก
เขาแวะมาอยู่ที่นี่กับมาร์ลีน พี่สาวของเขา
สองวันต่อมา นายอําเภอไทสันหายตัวไป แล้วเอเลี่ยนก็โผล่มา
จากนั้นคนอื่นๆ ก็หายตัวไป และกองทัพก็โผล่หัวมา
จากนั้นบิลลี่ก็หายตัวไป
แล้วคุณก็โผล่มา
ฉันอยากให้เขาหายไป
แต่ไม่ใช่แบบนี้
รู้สึกเหมือนว่าทั้งหมดคือความผิดฉัน
ลูกชายผมป่วย
เขาเจ็บปวดร่างกายน้อยๆ ของเขา
เจ็บปวดมาก
และช่วงเวลานึง ผมแค่อยากให้ความเจ็บปวดมันหายไป
ความเจ็บปวดทั้งหมด ที่อยู่ในตัวเราทุกคน ขอแค่...
ให้มันหยุดลง
จากนั้น...
หมอก็เข้ามาแจ้งข่าวร้าย
มันทําให้เราสะเทือนไปทั้งตัว การสูญเสียคนไปแบบนั้น
มันเคยหยุดลงบ้างไหม
ไว้ผมจะบอกให้คุณรู้
ไว้ผมจะบอกนะ
มาเร็ว
ไอ้ฝนบ้าดันมาตกตอนเราจะออกนอกเมือง
- เหมือนที่บ้านไม่มีผิด - ไม่เห็นเหมือนที่บ้านสักนิด
หาเสบียงกันเถอะ
เฮ้ย มาดูนี่สิ
แจ๋วเว้ย ได้เวลาตุนเสบียง
อย่าว่าแต่ฝนเลย หนูจะตายเพราะพลาสติกก่อน
พวกเขามีแค่ไซซ์เอ็กซ์แอล เราต้องใช้ไปก่อน
เราได้ข่าวว่าการโจมตีของเอเลี่ยนกระจายไป...
ใช้ไอ้นี่แทนได้ไหม
- นั่นมันขยะ เพ็น วางลงซะ - อะไร ไม่นะ
เห็นไหม ป้ายห้อย ของใหม่ชัดๆ
มันใช้ได้รึไง
หนูจะทําให้มันใช้ได้
- เอาละ เอามานี่เลย โอเคไหม - ไม่ เดี๋ยวพี่โยนลงถังขยะ
- เพ็น เอามานี่ - ไม่
- เพ็น ปล่อยเดี๋ยวนี้ - ไม่
ไม่เป็นไรนะ
- นั่นพวกมันเหรอ - ก็ต้องใช่อยู่แล้ว
แคสป์ รู้สึกถึงพวกมันไหม เหมือนตอนอยู่โรงพยาบาลแม่ พวกมันอยู่ใกล้ไหม
เร็วเข้าสิ ฉันนึกว่านายเชื่อมโยงถึงพวกมันซะอีก
ฉันไม่รู้สึกอะไรเลย
แปลว่าดีใช่ไหม พวกมันอาจจะไปแล้ว
บ้าฉิบ เกือบไปแล้ว
เสียงเหมือนพวกมันบุกเข้ามาในอาคาร
ไม่นะ ไม่ๆ
เฮ้ เธอไม่เป็นไรนะ เพ็น จับมือพี่ไว้
โอเค เพ็น เธอไม่เป็นไร
พวกเขาบุกเข้ามาใช่ไหม เราตกเป็นเป้านิ่ง
ใช้พลังเจไดสิ สกายวอล์คเกอร์
มอนตี้พูดถูก เราอยู่ที่นี่ไม่ได้ เร็วเข้า
แม่งเอ๊ย
แคสป์ บอกทิศทางเราได้ไหม บอกทีว่าไปทางไหนปลอดภัย
ทางนี้
ได้ ไปกันเถอะ
แคสปาร์ นายนําไปเลย
ไปเร็ว ไป
วิ่งเร็ว
เวรละ ทางตัน ให้ตายสิวะ
ทําไงกันดี
ทุกคน ทางนี้
- พวกมันมาแล้ว - เปิดสิ ไปๆ
ไปๆ
- เร็วเข้า - ไปๆ
บ้าเอ๊ย
- ให้ตายสิ - ไปๆ เพ็นนี ไปเร็ว
ห้าชั้นถึงพื้น
เฮ้ย อะไรวะ นายพาเรามาหาพวกมันชัดๆ
เฮ้ย ทําไงดี เอาไงกันดี
แคสป์
ฉันไม่ฟังเขาแล้ว เขาคือสาเหตุที่ทําให้เราซวยแบบนี้
กางสิ กาง กางเร็ว
กางสิ กางๆ
- กางสิ กางๆ กางซะทีสิ - เพ็นนี
กางๆ
ฉันได้ยิน พวกมันกําลังมา
- กางสิ - เราไว้ใจนาย ตอนนี้เราติดแหง็กอยู่ที่นี่แล้ว
โอเค
เธอกับพี่ ซ้าย ขวา ซ้าย เราไม่เป็นไร
เราไม่เป็นไร
ไม่ เป็นสิ
ไปเร็ว
เฮ้พวก ได้ข่าวเรื่องแคมป์ออลแมนไหม
- อะไร - โดนยึดไปแล้ว
ทั้งหน่วยถูกพังราบในคืนเดียว
- บ้าฉิบ - หวัดดีครับ
อะไรวะไอ้หนู หลงทางเหรอ
ผมมีเรื่องให้ช่วย
ครอบครัวนายอยู่ไหน พวกเขาปลอดภัยไหม
ไม่ใช่พวกเขา ผมต่างหาก
ผมมีบางอย่างผิดปกติ
เดี๋ยวไปรายงานให้
นายป่วยหรือว่าอะไร
สภาพนายก็ดูไม่แย่นี่
ฉันพานายเข้าไปในสถานพยาบาลดีไหม
ให้หมอตรวจดูนายหน่อย
นายโอเคไหม
คุณควรให้พวกเขาตรวจดูเพื่อนคุณก่อน
เคลียร์
นายทําให้แม่นายภูมิใจ ไปได้แล้ว ไปเปิดประตู
ขอให้คุณพูดถูกละกัน คลาร์ก เธอเข้าไปแหย่รังแตนแท้ๆ
- ระวัง - บ้าฉิบ
- ไปเร็ว - ทางนี้ ตามมา
ลงมาจากรถ หมอบลงกับพื้นเดี๋ยวนี้
บอกให้หมอบลงกับพื้นเดี๋ยวนี้
ใจเย็นๆ
ตรวจเธอซิ
บ้าเอ๊ย แค่มีศัตรูที่ไม่ใช่มนุษย์ก็แย่พออยู่แล้ว
นี่เราต้องห่วงว่ามนุษย์ จะกลายเป็นศัตรูเราอีกเหรอ
- เคลียร์ - เอาละ บอกได้ไหม
ว่าคุณคิดจะทําบ้าอะไรของคุณ
ให้พวกคุณทุกคนมารวมตัวกันที่จุดศูนย์กลาง
พวกคุณถูกล้อมไว้หมดแล้ว วางปืนซะ
วางปืนเดี๋ยวนี้
วางอาวุธซะ
- วางซะ วาง - คุณด้วย ผู้หมู่
ทําให้วันนี้เป็นวันที่ไม่มีใครโดนยิงกันเถอะ
เอาละ ใจเย็นๆ
ถอยไป
- ขับได้ดีมาก - นับได้เก่งมาก
ถูกของคุณ พวกเขามีเจ้าหน้าที่ไม่พอ
ถ้าอยากรู้ว่ามีกี่คนอยู่ในฐานทัพ
ให้คอยจับตาดูที่โรงอาหาร
ไปตามหาแกกันเถอะ
อะไรวะเนี่ย
- ว้าว ไม่อยากเชื่อว่าจะได้ผล - บอกแล้ว
ทุกคนต้องกิน แม้แต่อีกาก็ด้วย
- ท่านครับ ถนนถูกปิด... - เฮ้ย
ฝากขอบคุณมาร์ลีนด้วย
ไม่แน่ใจว่าเธออยากเห็นหน้าเราสองคนอีก
เราจะหาบิลลี่กับคนอื่นๆ ให้เจอ
เฮ้ย ไปให้พ้น
เก็บนี่ไว้ก่อน เผื่อไว้ โอเคไหม
คุณต้องทําได้แน่
นี่ไม่ใช่การบู๊ครั้งแรกของคุณ
ไปเร็วทุกคน ไปกันเถอะ
จามิลา
ระวังตัวด้วยนะ
เฮ้
แคสป์ ระวังกระป๋องด้วย มันร้อน
หนาวไหม
ไม่ ไม่เป็นไร
เที่ยวปารีสจนขยาดเลยเนอะ
เมืองนี้เกือบทําให้เราตายซะแล้ว
ฉันต่างหากที่เกือบทําให้เราตาย
นายพยายามแล้ว แคสป์
นายยังรักษาตัวอยู่ใช่ไหมล่ะ
ยังพยายามจําให้ได้
ฉันช่วยให้นายจําได้ได้นะ ให้จําเราได้
ฉันเก็บภาพวาดของนายไว้เสมอ
ตลอดเวลาที่ผ่านมาเลย
ฉันเคยคิดว่ามีไว้เพื่อที่ฉันจะได้ไม่ลืมนาย
แต่พอผ่านไปพักนึงถึงได้รู้ว่า ฉันมีไว้เพื่อที่ฉันจะได้ไม่ลืมตัวเอง
ตัวตนของฉันที่นายมองเห็นน่ะ แคสป์
นายทําให้ฉันเชื่อ
ถ้านายทําแบบนั้นเพื่อฉันได้ ฉันก็ต้องทําเพื่อนายได้เหมือนกัน
เนอะ
มันเป็นเศษเล็กเศษน้อย
เหมือนความฝันที่ฉันนึกไม่ออก ทุกอย่างมันเลือนหายไป
เพลงแรกที่เราฟังด้วยกัน เพลงเก่าแล้ว
ตอนนั้นเราอยู่บนรถบัสใช่ไหม
ใช่
ฉันมีสมุดด้วยใช่ไหม
สมุดของนาย
ใช่ มันร่วงลงมากางออก
อือ
แล้วเธอก็...
ฉันจําได้แล้ว
โอเค ซาราห์ มาลิก
สูงเท่านี้ อายุแปดขวบ
ผมยาวสีน้ําตาล แกอยู่ไหน
ถึงตอนอยู่ข้างนอกคุณจะพูดแบบนั้น แต่เราไม่ใช่ศัตรูคุณ
ด้วยความเคารพนะครับ คุณเกือบหลอกผมได้แล้ว
คุณเป็นพวกเดอะมูฟเมนต์ใช่ไหม
เราไม่อยากทําร้ายใคร หวังว่าคุณคงรู้ดี
คุณทุบทหารสองนายตรงประตูจนสลบ
เราแค่อยากได้ตัวลูกสาวฉัน
ส่งแกคืนมาแล้วเราจะกลับไป เรารู้ว่าแกอยู่ที่นี่
ฟังนะ ถ้าคุณไม่ใช่คนคุมที่นี่
งั้นก็บอกมาว่าใครคุม เราจะไปคุยกับเขา
ไม่มีใครคุมหรอก
- ใครมีตําแหน่งสูงๆ ที่นี่ - ผมเอง
แต่ผมเป็นผู้หมู่จากการโหวตเท่านั้น มันไม่ได้เป็นทางการ
คนอื่นในหน่วยถูกย้ายออกไป เพื่อเสริมกําลังให้ตําแหน่งอื่นๆ
แปลว่าไม่มีคนคุมที่นี่เหรอ
เราปกป้องฐานของเราจนกว่าจะได้รับคําสั่งเพิ่ม เราแค่ทําตามหน้าที่
เพราะงี้ผมถึงปฏิเสธคําร้องของคุณ ที่ขอข้อมูลเพิ่มเติม
ปฏิเสธคําร้องของฉันงั้นเหรอ
ทุกประเด็นที่เกี่ยวข้อง กับปฏิบัติการทางการทหารในฐานทัพนี้
ถือเป็นความลับ และห้ามให้พลเรือนรู้
เอาละสิ
แกเป็นลูกฉัน
แกอยู่ไหน
อะไร ในนั้นเหรอ
นี่คือที่ที่แก...
(อัลมอนด์)
ช่วยด้วย
เสียใจด้วยนะ
อือ
ฉันก็เหมือนกัน
- อนีชา - ให้ตายสิ
อนีชา
จับเขานอนลง
- ทําอะไรน่ะ - จับเขานอนลงสิ
- เอาปืนจ่อเขาไว้ - ทําแบบนี้ไม่ได้นะ
- อนีชา - นี่ไง โปรโพฟอล
คุณจะทําอะไร
ปกติฉันจะฉีดแค่ 40 มิลลิกรัม
แต่สําหรับคุณ เอาไปสัก 60 ดีกว่า
บอกหน่อยได้ไหมว่าแผนการคืออะไร
แกเคยอยู่ที่นั่น คลาร์ก ในห้องนั้น
ฉันจะให้โอกาสเขาครั้งสุดท้าย บอกมาว่าแกอยู่ไหน
ก่อนที่ฉันจะทําลายบางอย่างทิ้ง ซึ่งเขาจะคิดถึงมันแน่ๆ ตอนฟื้นขึ้นมา
อนีชา นี่... นี่ไม่ใช่คุณเลย
นี่แหละตัวฉัน ฉันเป็นแม่แก
ฟังนะ ผมก็สูญเสียคนไปเหมือนกัน
ผมสูญเสียครอบครัว ผมสูญเสีย... แม่งเอ๊ย หยุดเถอะ ขอร้อง
อนีชา
คุณครับ ขอร้อง...
ไม่บอกตอนนี้ก็ไม่ต้องบอก
ขอร้อง ฟังก่อน ได้โปรดเถอะ ขอแค่...
- พูดมา - ให้ตายสิ ขอร้องละ...
- แกอยู่ไหน - แกไม่ได้อยู่ที่นี่
แกไม่อยู่ที่นี่
ค้นห้องฝ่ายบริหารแล้วเจอไอ้นี่
พวกเขาไปกับซาราห์เมื่อคืน
- เสียใจด้วยนะ อนีชา - โอคลาโฮมาเหรอ
ใช่ แต่มันไม่ใช่ฐานทัพ
โปรเจ็กต์ไอดาเบลเหรอ
มันคืออะไร
มันคือที่ที่เราจะไปต่อจากนี้
ไม่ต้องห่วง เราจะหาแกให้เจอ
ไม่เจอหรอก
คุณไม่มีทางไปหาแกได้
- เรายังมาหาคุณได้เลย - คุณไม่เข้าใจ
โปรเจ็กต์ไอดาเบล
มันไม่ใช่สถานีเกือบร้างกลางทางแบบที่นี่
ที่นั่นคือศูนย์กลาง
มันคือที่ที่ทุกอย่างเริ่มต้นขึ้น
ฟังนะ ถ้าพวกเขาพาลูกสาวคุณไปที่นั่น แปลว่าแกจะไม่มีวันกลับมา
ไม่มีอะไรที่คุณทําได้หรอก
เร็วเข้า ตามฉันมา
ถึงโรส
นี่คือโน้ตถึงคุณ
โน้ตที่พูดถึงสิ่งที่ผมพูดไม่ได้ ตอนเรานอนอยู่ข้างๆ กัน
เพราะผมไม่รู้ว่าจะพูดออกมายังไง
ตอนนี้ผมก็ยังไม่รู้อยู่ดี แต่ว่า...
สิ่งต่างๆ ที่ทําให้เราได้มาเจอกัน อาจไม่ใช่เรื่องที่เกิดขึ้นมั่วๆ
ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
ผมต้องการใครสักคน
ทุกคนต่างก็ต้องการใครสักคน แม้แต่ตอนที่เรามองไม่เห็น
ทั้งภาพวาด ภาพนิมิต
ไม่แน่นะ สิ่งที่จะทําให้ทุกอย่างมารวมกันได้
เหมือนกับจิ๊กซอว์ที่ลงล็อกกันก็คือคุณ
เหมือนแสงสว่าง
ที่ทําให้ผมมองเห็นทาง
พื้นที่โดยรอบเคลียร์
ทําให้ผมเห็นถึงจุดศูนย์กลางของเรื่องทั้งหมด
ช่วยนําทางผมกลับบ้าน
คําบรรยายโดย ชลันธร เรืองภักดี