Günaydın.
Kahve ocağın üzerinde.
Erken kalkıyorsun ha?
Sadece dünya cehenneme döndüğünden beri.
Şuna bakmak ister misin?
Kaybolan herkesin koordinatları mı?
Kaçırılanlar. Martin, Lisa'yı buradan "aldılar" dedi. Bak.
Anladığımda yatakta uyanık yatıyordum.
Şu senin çocuk Williams'ların korkuluğunu Felix kaçırılmadan gördüyse
başka kaçırılma noktalarında da bir şeyler görmüş müdür?
Edna Reynolds'ın son görüldüğü bu köşede bir yangın musluğu var.
Ahmağın biri üzerine yüz çizmiş. Belki de o yüzü gördü.
Dolores Kim'in son görüldüğü güzellik salonu.
Tabelası makas şeklinde. Belki onu çizdi.
Ya da belki koordinatlardır.
Rakamlar.
Belki de Şerif Tyson'ın rozeti gibi bu çizimlerin arasındadır.
Her resmi, her satırı, her kelimeyi, her rakamı inceliyorum.
- Burada olmalı. - Ya da belki ara vermelisin.
İşim bitince ara veririm.
- Sesim... - Çok mu gergin?
Ben...
- "Sana benziyor" diyecektim. - Of.
Herkesin kayıp olduğu kasabada dolaşırken
neler hissediyor olabileceğini çok düşündüm.
Ama biri dün gece dönene kadar sükûnetini korudun.
Ve şimdi...
Herkesi aramıyorsun, değil mi?
Birini arıyorsun.
Billy mi?
- Ne oldu? - Bu rakamı biliyorum.
Bu bir araç plakası. Ben Shelton'a aitti.
Yeğenleri, Cal ve Chet bir gün kamyonetini alıp burada kayboldular.
O ikisi ilk kaybolanlar.
Şerif Tyson aracı buldu ama çocukları bulamadı
ve sonra aynı yerde kendisi de kayboldu.
Sonra Shelton ve karısı da kayboldu.
Burada.
Spiraller.
Ya...
...spiralin içinde...
...hareket etmeyi...
...düşünüyorlarsa?
Bu merkezde ne var?
Ben Shelton'ın çiftliği.
Ben kaybolduktan sonra ordu gelip alana kadar çiftlik boş kaldı.
Orayı yiyecek falan koyacakları malzeme deposu yaptılar.
Bence orada tuttukları tek şey o değil.
Gel.
Tüm bu askerler, taktik ve müdafaa dizilimi.
Hadi ama. Ne koruyor olabilirler?
Yiyecek koruyor olamazlar.
Kesinlikle bir şey saklıyorlar.
Hey, gel.
Daha iyi görmeliyiz.
Aşağıda ne var?
- Yükseliş var. - Tamam. Aktif.
Hazırlanın.
Alma ekibi. Yerlerinize.
Bir tane bulduk. Çıkarın.
Çavuş, şuraya bakın!
Yabancılar! Saat 12 yönünde!
- Siktir! Devam et, devam. - Bekle!
Siktir.
Kıpırdama. Ellerini kaldır. Eller havaya.
Tamam, sakin.
Hey Casp. Bu tuhaf yer de ne?
Sanırım beni burada tuttular.
Bilmiyor musun yani?
Bunlar annemin baktığı raporlara benzemiyor.
Yani hepsi Fransızca. Kim bilir?
Burada her ne yaptılarsa görünüşe göre onları kurtarmamış.
Sen hariç dostum. Sen atlatmışsın.
Ne oldu Casp?
Emin değilim. Uyandığımı hatırlamıyorum.
Bu benimdi.
Girdiklerinde burada olmadığın için şanslısın, ha?
Ya onlar? Onlar burada mıydı?
Kim onlar?
Dur. Bunu sen çizdin, değil mi?
Evet, öyle olmalı.
Ama hatırlamıyorum.
- Onları gördüğümden emin değilim. - Onları görmediysen nasıl çizdin?
Eva, Elkin, Natori. Tanıdık geliyor mu?
Onlar...
Olağanüstü çocuklar. Hepsi burada.
Sen bile Caspar.
Bu koğuşta seninle yatan hastalarmış.
Hastadan daha fazlası gibiler. "Olağanüstü Çocuklar" mı?
- Şuraya bak. Onlar kobaymış. - Ama ne için?
- Onları ne için test ediyorlarmış? - Kim bilir?
O bilmiyor.
Hepsi DSK'nın bir parçası.
O zaman askerî. Yani bu çocukların hepsi...
Sen...
Silah olabilirsiniz.
- Bunu bilmiyoruz. - Ama mantıklı, değil mi?
Tehlikeli değillerse neden buraya kapatıldılar ki?
Bu... Bu iyi bir soru.
Rüyalarımda onları, uzaylıları nasıl yeneceğimizi bulacağını söylemiştin Casp.
Buldun mu?
Diğerleri. Çocuklar. Sanırım anahtar onlar olabilir.
- Cidden mi? - Onları hissediyordum.
Duyuyordum.
Dışarıdayken bile. Sadece onlar olduğunu bilmiyordum.
Önce sen olduğunu sandım Jam.
Farklı diller konuşuyorlardı. Hâlâ da konuşuyorlar.
Ama şimdi daha sessizler.
Sanki çok uzaktalar.
Çağırıyorlar.
Neden böyleyiz, bilmiyorum.
Bağlantılıyız yani.
Ama belki... Belki bunu karşılık vermekte kullanabiliriz.
O zaman onları bulalım.
Evet, neredeler Casp? Paris'te bir yerdeler mi?
- Sanırım daha uzaklar. - Pardon.
Anahtar Caspar sanıyordum ama şimdi anahtar diğer çocuklar diyoruz.
Onlarla görüştüğünü hatırlamıyor.
Oh, hayır. Ama endişe etmeyin çünkü onları kafasında duyuyor.
GPS'i son teknoloji olmasa bile.
Bunlar size saçma geliyor mu?
- Hadi ama Monty. Gerek... - Hayır Alf.
Anlıyorum.
Biraz çılgınca ama tüm bu yolculuk çılgıncaydı zaten.
Ve tüm çılgın şeyler bizi buraya getirdi.
Caspar'a.
Bu çocuklar savaşı kazanmaya yardım edebilir diyorsa onları bulalım.
- Hadi, ne kaybederiz ki? - Nereden başlayacağımızı bilmiyoruz.
Ya bu?
Orléans yakınlarında bir laboratuvar var.
Ya da inşa ediyorlar. Bu doğru geliyor mu Casp?
Evet, evet. Sanırım.
Dinlersem seslerini takip edebiliriz.
- Bana uyar. Gidelim. - Ben de varım.
Tabii. Neden olmasın?
Dediğin gibi kaybedecek bir şeyimiz yok. Canımızdan başka.
İşte orada. Camp Pierce.
E, ne dersin?
Kızını geri alacağız.
Bir giriş yolu bulacağız.
Sence de zor bir iş değil mi Clark?
Kapıdan geçtiğimizi farz edelim,
kışlalara bakılırsa orada en az 50 silahlı asker olmalı.
Tahminde bulunmadan üssü izlemek için bize bir gün izin verin.
Olabildiğince bilgi toplayalım.
Hiç durmadan yolculuk ettik Clark.
Hâlimize bak.
Kırk kişiyle başladık. On ikiye düştük.
- Tanrı aşkına, Jack'i kaybettik. - On dört.
Luke ve ben 14 ediyoruz.
Bir şey yapabilecek insanları diyorum.
Silahını temizliyorum Hanley.
Tamam, insanlar endişelerini dile getirebilir.
Başka var mı?
Kusura bakma ama bir kişiyi geri almak için daha kaç kişiyi
kaybetmeye niyetliyiz?
Bir mi?
- O "bir" değil. Sarah o. - Ne kastettiğimi biliyorsun.
İsimler önemli. Onlar olmadan insanları unutmak çok daha kolay.
Size neyi unutmadığımı söyleyeyim.
Bizi onlara götürenin o olduğunu.
- Orasını bilmiyoruz. - Onları kafasında duyuyor.
- Bu, iki yönlü değil mi sanıyorsun? - Öyle değil.
Siste hayatlarımızı kurtardı.
- O uzaylıyı durdurdu. - Sadece söyleyerek.
- Onlara başka ne diyordu? - Geri çekil.
- Niye? Gerçeği anlarız diye mi korktun? - Çekil dedim.
Herkes biraz sakin olsun.
Bizden bir şeyler saklıyordun.
O uzaylı objesi?
Sen de mi?
Bunca insan dururken. Cidden mi?
Tamam, peki. Peki. Gidin.
Buna ihtiyacım yok. Kendim yaparım.
Yanılıyorsun aslında. Onlara ihtiyacın var.
Orada ihtiyacın olacak.
Kalın.
Onlarla konuş.
Konuşmayı denedim.
Hayır. Asker olarak değil. İnsan olarak.
Hayatlarını tehlikeye atan korkmuş insanlar olarak.
Onlara kim olduğunu göster.
Tıp fakültesinde bir haftayı kanser koğuşundaki bir doktorun yanında geçirdim.
İnsanların, ölümün bedenlerinde yaşadığını öğrenişine tanık oldum...
- Bu iş nereye gidiyor? - Bir işin mi var?
Onu unutmuşum.
Ya da bastırmışım.
Bir sürü başka şey gibi başımdan atmışım.
Doktor o haftanın sonunda bana bir şey dedi.
"Kurtulma şansı en çok olanlar, kendilerinden daha fazlası için
savaşmayı isteyenlerdir" dedi.
Belki aileleri, sevdikleri ama herhangi bir şey.
Sağ kalmaktan fazlası olan bir şey.
Ve bunu unutmuştum.
Sizinle tanışana kadar.
Sizin savaştığınızı görene kadar.
Hayatlarınızı riske atmanızı. Daha fazlası için...
...hayatlarınızı veriyorsunuz.
Benim sevdiğimi ararken sevdiklerinizi kaybettiniz, üzgünüm.
Öyle bir acı için...
Ama durmak ve bunu uzaklaştırmak istiyorsanız anlarım.
İnanın bana.
Sizinle tanışmadan önce ben olsam öyle yapardım.
Hepinizle.
- Hey! - Benim!
Hava keşfi yapıyorlar. Gel.
Bunu al. Şu çavuştan aldım.
Eh, daha önce kanun kaçağı değildiysem...
Bu ilk değil mi?
Bu işi gerçekten yapanlar onu söylemez.
- Gitmeliyiz. - Daha değil. Hadi.
Burada bir yerde.
Orada ne gördük?
O delik. O mavi ışık. Sanki yaşıyor gibiydi.
Çünkü aşağıda onların yolladığı bir şey var.
Ve ordu da kimsenin ne olduğunu öğrenmesini istemiyor.
Yalan söyleyip koruma rolü yaptıklarını biliyordum.
O Caspar denen çocuk sence bir şey mi gördü?
Herhangi bir şey görmedi.
Bunu gördü.
Ben'in çiftliğinde neler oluyor?
Bilmiyorum.
Ama öğrenmemiz gerek. Hadi, gidelim.
Güvenli bir yer biliyorum.
Bir tür tahliye noktası olmalı.
Çok açık.
Güvenli. Gidelim.
Tamam. Konuş.
Ne?
Belli ki diyeceğin bir şey var. Beynin yanmadan söyle.
Mutlu olacağını düşünmüştüm.
Geri kalanlarımız gibi, yani tüm yaşadıklarımızdan sonra...
Nihayet Caspar'ı bulduk.
Bulduk mu?
Nasıl oluyor da hastanede tek sağ kalan o oluyor?
- Tek kalan. - Ya da bırakılan.
Evet, iki türlü de olabilir. Neden?
Bak, sanırım kendi boktan yolumda, onu sizler kadar iyi tanıdım.
Gözlerinin içine baktım ve sebep olduğum korkuyu gördüm.
Ve acıyı da.
Evet, bundan keyif aldım ama işin özü onu gördüm.
Ama şimdi ona bakıyorum ve sadece bir boşluk görüyorum.
Bunu senin de görmediğini söyle.
Dinle. Caspar'ın rüyaları bizi ona getirdi.
O yüzden nereye giderse gitsin rüyalarına güveneceğim.
Bunu yapabilir misin? Ona güvenebilir misin?
Sana güveniyorum.
Ben senin rüyalarına güveniyorum.
...yeni, daha ölümcül uzaylıların saldırıları yayılıyor.
Pacific kuzeybatıdan Rocky Dağları'na kadar.
Görülmeler artıyor...
- Neyin var kızım? - Bölgede artan
amonyak düzeyi
ve saldırılar, bölge halkını tahliyeye zorlardı.
Bazen zorlu alanlardan geçmeleri gerekti.
...askerî ve insani yardımlar yayılmaya devam ederek...
İyi akşamlar Marlene.
...ciddi bir durum oluşuyor ve...
İşte.
Artık konukseverlik kısmı bitti.
Neden evimde iki kanun kaçağı var?
Sesinizi yükseltmeyin. İkizleri yeni yatırdım.
Biliyorum bu...
Ben sadece... Biliyorum.
Ve inan bana gidecek başka yerimiz olsa giderdik...
Tehlikeli misin?
O tehlikeli mi?
Hayır. Tanrım, hayır.
Çünkü öyle olduğunuzu söylüyorlar.
Hanımefendi yemin ederim biz...
Pardon, bu bir aile sohbeti.
Biz hâlâ aile miyiz?
Yani yasal olarak?
En azından o var.
Bizimle konuşarak bile risk alıyorsun Marlene.
Bunun benim için anlamını söyleyemem.
Ama buna değecek.
Billy'yi bulmak.
Sen...
Billy'ye ne olduğunu, onun yerini biliyor musun?
Elimizde gerçek bir ipucu var. Sadece biraz zaman lazım.
Bize zaman verebilir misin?
Güzel değil ama bu gecelik idare eder.
- Teşekkürler. - Gün doğana kadar kalın.
Tanrım.
E, konuşmak ister misin?
Billy'yi mi?
Evet. Kim o? Kocası falan mı?
Hayır, benim kocam.
Oturabilir miyiz?
Billy kötü bir adam değildi. Değil.
Yalan söylemedi, aldatmadı.
Ama zor bir döneme girdik ve atlatamadık.
Konuşmalar kavgaya dönüştü ve...
Biz de konuşmayı bıraktık.
Aylarca.
Sonra bir gün bebek istediğini söyledi.
Ben de "Bu çok matrak. Ben boşanmak istiyorum" dedim.
Sanırım o kadar da matrak değilmiş.
Buraya ablası Marlene'le kalmaya geldi.
İki gün sonra Şerif Tyson kayboldu ve uzaylılar geldi.
Sonra başkaları kayboldu ve askerler geldi.
Sonra da Billy kayboldu.
Sonra sen geldin.
Gitmesini istemiştim.
Ama bu şekilde değil.
Hepsi benim suçummuş gibi geliyor.
Oğlum hastaydı.
Minik bedeni ağrılar içindeydi.
Hem de çok.
Bir an için o ağrıların dinmesini istedim.
Tüm acının. Hepimizin içindeki. Sadece...
...dursun istedim.
Sonra da...
...doktor geldi ve haberi verdi.
Birini o şekilde kaybetmek insanı çok sarsıyor.
Hiç bitiyor mu?
Sana söylerim.
Hadi.
Tam biz çıkarken lanet yağmur başladı.
- Aynen evdeki gibi. - Bunun evle alakası yok.
Malzeme alalım, tamam mı?
Şuraya bakın.
İşte bu! Malzeme zamanı!
Yağmuru boş ver, plastikte boğulacağım.
Sadece XL beden kalmış. İdare edeceğiz.
Uzaylı saldırılarının yayıldığını duyduk...
Bu nasıl olur?
- O çöp, Pen. Geri bırak. - Ne? Hayır.
Bak. Etiketleri var. Yeni.
Çalışıyor mu?
Çalıştırırım.
- Tamam, ver bana. Olur mu? - Hayır, çöpe atarsın.
- Hemen ver Pen. - Hayır.
- Bırak onu Pen. - Hayır.
Sorun yok.
- Uzaylılar mıydı? - Tabii ki.
Onları hissediyor musun Casp? Annemin hastanesindeki gibi. Yakınlar mı?
Hadi ama onlarla bağlantın falan var sanıyordum.
Bir şey hissetmiyorum.
Bu iyi, değil mi? Belki gitmişlerdir.
Siktir! Bu çok yakındı!
Galiba binalara giriyorlar.
Hayır.
Hey. Bir şeyin yok Pen. Ellerimi tut.
Tamam Pen. İyisin.
Buraya girerlerse açık hedef oluruz.
Jedi olma vakti Skywalker.
Monty haklı. Burada kalamayız. Hadi.
Siktir!
Casp? Bizi yönlendirebilir misin? Hangi yol güvenli?
Bu taraftan.
Tamam. Gidelim.
Sen önden git Caspar.
Gidin! Gidin!
Koşun!
Sıçayım! Çıkmaz sokak! Siktir!
Ne yapacağız çocuklar?
Bu taraftan.
- Geliyorlar. - Aç şunu! Hadi!
Hadi!
- Acele edin! - Yürüyün!
Hay anasını.
- Tanrım. - Hadi Penny. İşte oldu.
Beş katlık yükseklik!
Hey! Bu ne böyle? Bizi doğruca onlara getirdin!
Hey! Ne yapacağız?
Casp?
Artık onu dinlemeyeceğim! Burumda olmamızın sebebi o!
Aç! Aç şunu!
Aç!
- Aç şunu! Aç! - Penny.
Aç!
Onları duyuyorum! Geliyorlar!
- Aç! - Sana güvendik ve burada kapana kısıldık!
Tamam.
Sen ve ben. Sol, sağ. İyiyiz.
İyiyiz.
Hayır, değiliz.
Gidelim!
Selam dostum. Camp Allman'ı duydun mu?
- Ne olmuş? - Kaybedilmiş.
Tüm bölük, bir gecede yok edilmiş.
- Siktir. - Merhaba?
Ne oluyor evlat? Yolunu mu kaybettin?
Yardım lazım.
Ailen nerede? İyiler mi?
Onlar değil. Sorun bende.
Bende bir terslik var.
Haber vereceğim.
Hasta falan mısın?
Çok kötü görünmüyorsun.
Seni revire götüreyim mi?
Sıhhiye seni kontrol etsin.
Sana uyar mı?
Önce arkadaşını kontrol ettirmelisin.
Güvenli.
Anneni gururlandırdın. Git kapıyı aç.
Umarım bu konuda haklısındır Clark. Çünkü arı kovanına dalıyor.
- Dikkat! - Of, siktir!
- Yürüyün! - Takip edin!
Araçtan çık! Yere yat! Hemen!
Yere yat dedim! Hemen!
Sakin.
Onu kontrol edin.
Kahretsin. İnsan olmayan düşmanlarımız olması zaten kötü.
Bir de insanların düşmanlığını mı dert edeceğiz?
- Sorun yok. - Tamam, bana
ne yaptığını sandığını anlatır mısın?
Hepinizi merkezî bir noktaya topluyorum.
Etrafınız sarıldı! Atın silahlarınızı!
Atın! Hemen!
Atın silahlarınızı!
- Yatın! Yatın! - Sen de onbaşı!
Bugün kimsenin vurulmadığı bir gün olsun.
Tamam. Sakin.
Yürüyün.
- Güzel araç sürdün. - Sen de iyi saymışsın.
Haklıymışsın. Adam sayıları azmış.
Bir ordu üssünde kaç kişi vardır, biliyor musun?
Gözün yemek salonunda olsun.
Gidip onu bulalım.
O da ne?
- Vay canına. İşe yaradı. - Sana söyledim.
Herkes yemek zorunda. Kargalar bile.
- Yol kapalı efendim... - Hey!
Marlene'e benim için teşekkür et.
Bizi bir daha görmek ister mi, emin değilim.
Billy'yi bulacağız. Diğerlerini de.
Hey, dağılın!
Bunu iyi sakla, olur mu?
Başaracaksın.
İlk seferin değil.
Gidelim çocuklar! Gidelim!
Jamila.
Dikkatli ol, olur mu?
Selam.
Casp. Dikkat et. Sıcak.
Üşüdün mü?
Hayır, iyiyim.
Paris yalan oldu ha?
Lanet şehir bizi az daha öldürtecekti.
Bizi az daha ben öldürtecektim.
Denedin Casp.
Hâlâ iyileşiyorsun, değil mi?
Hâlâ hatırlıyorsun.
Hatırlamana yardım edebilirim. Bizi hatırlamana. Olmaz mı?
Yaptığın çizimi sakladım.
Bunca zamandır.
Seni unutmayayım diye sakladığımı düşünüyordum.
Ama sonra fark ettim ki sen beni unutmayasın diyeymiş.
Beni görüş biçimini Casp.
Beni inandırdın.
Benim için bunu yapabilirsen ben de senin için yapabilirim.
Olur mu?
Hepsi paramparça.
Tutunamayacağım bir rüya gibi. Her şey kayıp gidiyor.
Birlikte dinlediğimiz ilk şarkı. Eski şeyler.
Otobüsteydik, değil mi?
Evet.
- Defterim mi vardı? - Not defterin.
Evet. Düşüp açıldı.
Evet. Ve sonra sen...
Hatırlıyorum.
Tamam. Sarah Malik.
Bu boylarda. Sekiz yaşında.
Uzun kumral saçlı. Nerede?
Dışarıda söylediğinin aksine düşmanınız değiliz.
Kusura bakmayın hanımefendi ama beni kandırabilirdiniz.
Akım'dansınız, değil mi?
Kimseye zarar vermek istemiyoruz. Umarım görüyorsunuzdur.
Kapıdaki iki adama beyin sarsıntısı geçirttiniz.
Sadece kızımı istiyoruz.
Onu verin, gidelim. Burada olduğunu biliyoruz.
Dinle, yetkili sen değilsen kim olduğunu söyle, onunla konuşalım.
Kimse yetkili değil.
- En rütbeli subay kim? - Benim.
Ama oylamayla onbaşı oldum. Resmiyeti yok.
Bölüğün geri kalanları başka yerleri savunmak için dağıtıldı.
Burayı yöneten yok mu?
Yeni emre kadar yerimizi savunuyoruz. Görevimizi yapıyoruz.
O yüzden bilgi alma talebinizi reddediyorum.
Ricamı ret mi ediyorsunuz?
Bu karakolun askerî faaliyetleriyle ilgili tüm konular
gizli sayılmakta ve sivillerle paylaşılmamaktadır.
Tamam.
O benim kızım.
Nerede?
Ne? Orada mı?
O burada...
BADAM
Yardım edin.
Üzgünüm.
Evet.
Ben de.
- Aneesha. - Tanrı aşkına.
Aneesha!
Tutun onu.
- Ne yapıyorsun? - Tutun onu!
- Silahını ona doğrult. - Bu işin yolu bu değil.
- Aneesha. - İşte. Propofol.
Ne yapıyorsun?
Normalde 40 miligram veririm.
Senin durumun için 60 diyelim.
Planın ne olduğunu anlatır mısın?
Sarah oradaymış Clark. O odada.
Şimdi kendine geldiğinde kaybettiğine pişman olacağı bir şeyi
kesip almadan bana yerini söylemesi için son bir şans vereceğim.
Aneesha, bu... Sen böyle biri değilsin.
- Ben tam olarak böyleyim. Onun annesiyim. - Dinle. Ben de insan kaybettim, tamam mı?
Ailemi kaybettim. Başka... Siktir. Lütfen dur.
Aneesha.
- Hanımefendi lüt... - Ya şimdi ya hiç.
Lütfen. Dinleyin. Lütfen. Lütfen. Sadece...
- Konuş! - Lanet! Lütfen...
- Nerede o? - Burada değil.
Burada yok.
Yönetim ofisini aradım ve bunu buldum. Dün gece Sarah'yla gitmişler.
- Üzgünüm Aneesha. - Oklahoma mı?
Evet. Askerî üs değil.
Idabel Projesi mi?
Nedir bu?
Şimdi gideceğimiz yer.
Merak etme. Onu bulacağız.
Hayır, bulamayacaksınız. Ona asla ulaşamayacaksınız.
- Size ulaştık. - Anlamıyorsunuz.
Idabel Projesi, burası gibi yarı terk edilmiş bir istasyon değil.
Projenin merkezi.
Bunların başladığı yer.
Dinle. Kızını oraya götürdülerse o gitti demektir.
Yapabileceğin hiçbir şey yok.
Gidelim. Beni takip et.
Sevgili Rose.
Bu, o not.
Birbirimizin yanında yatarken nasıl söyleyeceğimi bilmediğim için
söyleyemediğim her şeyi yazdığım not.
Yani hâlâ bilmiyorum ama...
Belki bizi bir araya getiren şeyler rastgele değildi.
Tesadüf değildi.
Birine ihtiyacım vardı.
Görmesek bile hepimizin birine ihtiyacı vardır.
Çizimler, imgeler.
Belki de yerlerine tık diye oturan yapboz parçaları gibi
bir araya gelmelerini sağlayan şey sensindir.
Bana yol gösteren
ışık gibi.
Çevre güvenli.
Bana tüm bunların merkezinde olanı gösteren şey.
Bana evin yolunu gösteren.
Alt yazı çevirmeni: Orhan Cevher