Skończył się tlen.
Powietrze jest toksyczne. Musimy odpocząć.
To odpoczywajcie.
Też potrzebujesz odpoczynku.
Wiem, czego potrzebuję.
Dłużej nie dam rady.
Jesteś lekarką, prawda?
Już nie.
Wiem, przez co przechodzisz.
Też straciłam bliskich w tej wojnie. Rodzinę.
Dlatego się zaciągnęłam.
Ale nie zapominaj, o co walczymy.
Mamy wykonać ważniejszą misję.
Oni się nie poddadzą.
Ona się nie podda. My też nie możemy.
Jeśli on nie nadąża, to nie.
To tylko człowiek.
Wszyscy jesteśmy tylko ludźmi.
Jeśli o tym zapomnisz, to znaczy, że już przegrałaś wojnę.
- Potrzebuję go. - Masz go godzinę.
Płuca mnie palą.
Dość!
Co ty robisz? Potrzebujemy tego.
Nie potrzebujemy!
Zapewnią nam wszystko, czego potrzebujemy.
- Ale moje płuca… - Przystosowują się do nowego świata.
Ogień, który czujesz, to paliwo, niezbędne, by to dokończyć.
Wpuśćcie to powietrze do płuc.
Wpuśćcie je!
Już.
Jakie to uczucie?
Pali.
Dobrze.
Nie bez powodu.
Wszystko ma swoją przyczynę.
Nawet nasi wrogowie.
Jeśli pozwolimy im zwyciężyć,
zniszczą statek-matkę i naszych bliskich, którzy są w środku.
Ale jeśli ich powstrzymamy,
jeśli wygramy dziś tę wojnę,
dowiedziemy Wybawicielom swojej wartości.
Jesteście gotowi zasłużyć na wieczność?
Przyjaciel mówił,
że szaleństwem byłoby trochę nie oszaleć.
A to…
To jest zajebiście szalone.
Wiem, że powrót tutaj cię przeraża.
Wszyscy się boimy.
Wejdziemy tam, przeprowadzisz nas przez labirynt aż do rdzenia,
umieścimy tam bombę, uciekniemy i po wszystkim.
Wchodzimy i wychodzimy.
- Trev? - Tak.
Dasz radę.
Straciłem tam Caspara.
Ja też.
Przybyłam do ciebie.
Przemierzyłam pół świata, żeby ustalić, co się z nim stało.
Już mnie to nie obchodzi.
Walczę o przyszłość, Trev.
O przyszłość dla nas wszystkich.
Wiem, że to ostatnie miejsce na świecie, w jakim chciałbyś być.
Ale jeśli zniszczymy to, co się tam kryje,
może zniszczysz też ducha, który cię nawiedza.
Verna, powinnaś to zobaczyć.
Niecały kilometr.
Jest sama.
Matka niesie pomoc.
Rozdzielcie się.
Atakujemy ją za wszystkich stron?
Nie.
Ja się nią zajmę.
Na pewno poradzisz sobie sama?
Rozdzielcie się. Odnajdźcie pozostałych.
Dwuosobowe zespoły.
Na pewno się pojawią.
Strzelać bez ostrzeżenia.
Ty.
Zbliż się.
Pokaż mi tę ranę.
Ostateczny sprawdzian.
INWAZJA
Nadal nic.
Zero sygnatur cieplnych.
To na pewno ich trasa?
Tak, na pewno.
Musimy przyspieszyć.
Nie damy rady, Aneesha.
Hej! Mam tu coś.
Ślady.
Jedne odchodzą w bok.
Reszta podzieliła się na dwuosobowe zespoły.
Świeże. Krawędzie są wciąż wyraźne.
Za którymi ruszamy?
Jest ich zbyt wiele.
To musi być ona. Verna.
Tego nie wiesz.
Nie pozwoliłaby komukolwiek się wycofać, odłączyć od grupy.
To ona.
Idzie w stronę statku-matki.
Chyba coś mam.
Ale te ślady…
Zdecydowanie nie są ludzkie.
Co to, kurwa, jest?
To nie łowca-zabójca.
To jeden z tych, których widziała Mitsuki.
Ktokolwiek to był, te ślady nie są świeże.
To tymi musimy się martwić.
Rozdzielmy się i…
Kryć się!
- Sam! - Dwóch strzelców na jedenastej.
- Kryć się! - Dwóch na drugiej.
Ona tam jest?
Widzisz ją? Vernę?
Widzę tylko kontury. Nie wiem.
Samson!
Nie wiem.
Hej, hej!
Nie potrzebujesz tego.
Jestem nieuzbrojona.
Twoi przyjaciele.
To oni mi to zrobili.
Zabijają właśnie resztę moich ludzi.
Jestem sama.
Nie tylko to nas łączy.
Prawda?
Wiem, kim jesteś.
To dobrze.
Ja też wiem, kim jesteś.
Wiem o tobie wszystko, Mitsuki.
Wiem o tobie od dawna.
Muszę przyznać,
że fascynują mnie twoje moce.
Twój dar.
Potrafisz się z nimi komunikować.
Być jak oni.
Pewnie ciężko jest żyć w świecie pełnym ludzi, którzy nie mają pojęcia,
że jesteś częścią czegoś dużo większego.
Wiem, co ci zrobili.
Ta blizna na twoim karku.
Wiem, skąd się wzięła.
Mówią, że to obcy są zabójcami, ale my znamy prawdę.
Znamy okrucieństwa, jakich dopuszcza się człowiek.
Widziałam, jak obcy też zabijali.
Straciłam bliskich.
Nawet ich nie pamiętam, bo…
A gdybym ci powiedziała…
Że tych, których straciłaś,
możesz odzyskać?
Że twoi bliscy są na tym statku?
Ich dusze wciąż żyją.
To nieprawda.
To tylko wspomnienia.
Nie wierzę w to.
A nawet, gdybym wierzyła,
wciąż pozostałoby ci wspomnienie po nich.
A to więcej, niż masz teraz.
Prawda, Mitsuki?
Jestem ranny.
Okej.
- Jest źle? - Kula przeszła na wylot.
Rana jest czysta, ale musimy odciąć krążenie.
Okej.
- Gotowy? - Tak.
Tutaj!
Hej.
Dziękuję, doktorko.
Gotowe.
Wszystko okej.
Nic ci nie będzie.
Jestem cały! Naprzód!
Kryjcie mnie!
Gdzie ona jest?
Gdzie jest Verna?
Wszędzie.
Mów, gdzie ona jest.
Nadchodzi zbawienie.
Co to niby znaczy?
Idzie na statek i was powstrzyma.
Byłaś tylko częścią sprawdzianu.
Skąd wie, jak tam wejść?
Matka niesie pomoc.
Dała nam kogoś od was.
Biegnij, Jason!
Verna idzie w stronę statku.
I chyba ma ze sobą Mitsuki.
Skąd to wiesz?
Właśnie mi powiedział.
Mitsuki to jej droga wejścia.
Narzędzie komunikacji z obcymi.
Sposób na zwycięstwo.
Musimy ją powstrzymać.
Zakończyć to.
Ty i ja mamy tę samą misję.
Idź.
Będę cię kryła. Zajmę ich.
Tutaj!
Kosmiczny ocean.
Już to zrobiłeś.
Przetrwałeś tu zupełnie sam.
Teraz nie jesteś sam.
- Trev? - Tak.
Nie jesteś sam.
Znajdźmy to mroczne przejście.
To ostatnia rzecz, jaką zrobił Caspar.
Odłamkiem.
Caspar!
Kiedy go tu wyrzuciło, miał odłamek w ręku. I…
Odciął komunikację.
Nic tędy nie płynie, nie ma transmisji.
Sygnały neuronowe odcięte jak martwy nerw.
Dlatego jest tu ciemno.
Zadziała.
Bomba.
Ona zadziała.
Skoro tego dokonał jebany odłamek, który wtedy mieliście…
Cholera, jestem geniuszem.
Nic nowego, ale minęło trochę czasu.
Musimy tylko dotrzeć z tą bombą do celu.
Jak on się trzyma?
Trevante?
Jak się czujesz?
Jesteś gotów na ten ostatni etap?
Minęły dwa lata.
Spędziłem tu dwa lata.
Nie mogłem spać.
Nawet nie zmrużyłem oka.
Bo bez przerwy ich słyszałem, wyczuwałem.
Wszystko już pamiętam.
Wciąż ich czuję.
Wciąż ich słyszę.
Ja niczego nie słyszę.
Ale oni wciąż tu są,
No więc właśnie.
Więc może to załatwmy, zanim nas odnajdą, co?
Dwa lata.
Trev…
sam to powiedziałeś.
Przez dwa lata cię nie zabili.
A powinni byli, bo zasługuję na śmierć.
Cóż, nie zginąłeś.
I tutaj jesteś.
Może jest jakiś powód.
Może nie bez powodu wciąż żyjesz.
Przetrwałeś, Trev.
Ja też.
Może nie bez powodu odnaleźliśmy się po tym wszystkim.
Minęło tyle czasu.
Może mieliśmy to wszystko zakończyć wspólnie.
Okej.
Dobra, mała.
Wciąż nie jestem mała. Okej.
Tak. Ale wiesz, o co mi chodzi.
Dobra.
Jesteśmy gotowi, Nikhil.
Nikhil, jesteś gotów?
Nikhil?
Co… Co się dzieje?
Wsłuchaj się w mój głos.
Dokładnie to spotkało żołnierzy w bazie.
Jesteś tu ze mną.
Z nami.
Jest uwięziony.
Uwięziony we wspomnieniu.
Ej!
Nikhil.
Nikhil, obudź się.
Nikhil!
Słyszysz to?
Tak.
Słyszę.
Zmienia się.
To nowy sygnał.
Nowa wiadomość.
Jaka jest jej treść?
Nie dotykasz?
Jeśli to zrobię, mój umysł…
Zbyt wiele widzę.
Potrafisz zajrzeć w umysł Ula?
Dotknąć boskiej mocy.
Dlaczego tego nie robisz?
Mój umysł tego nie udźwignie.
Jest za słaby.
Wszczepili ci to?
Znam ten projekt. To Dharmax.
W ten sposób ujarzmili łowców-zabójców.
Przytłumili ich moce.
Tyle że teraz robią to tobie.
Gorzej. Sama to sobie robisz.
Ograniczasz się, a powinnaś dać sobie swobodę.
Atak.
Taki jest sygnał.
Wiadomość brzmi: „Atak”.
Ul powtarza to raz za razem.
Nikhil, wsłuchaj się w mój głos.
Jesteś tu ze mną. Z nami.
Trev, powiedz coś.
Trev, proszę. Musisz…
Nie, nie.
Trevante, nie.
Zostań ze mną, Trevante.
Trevante!
Hej, stary, w porządku? Chavez?
Kurwa!
Trevante? Wróć do mnie.
- Wsłuchaj się w mój głos. - Każdy, kto się do mnie zbliża, ginie.
Wsłuchaj się.
Nie rób tego. Wróć do mnie!
Nie otwieraj.
Coś tam jest.
Stój.
Nie ruszaj się, bo ją zabiję.
Zabiłaś mojego męża.
Odebrałaś mi go.
Ludzkie życie nie trwa wiecznie.
My walczymy o nieskończoność.
To oddaj własne życie.
Poświęć swoje życie, tak jak poświęciłaś własnego siostrzeńca.
Kochał cię jak matkę, a ty zamordowałaś go za nic.
- Ona nie widzi tego, co nadchodzi. - Widzę wszystko.
Widzę wszystkie twoje kłamstwa.
Od samego początku.
Jeszcze jeden krok i ją zabiję.
A wtedy ja zabiję ciebie.
Jeśli chcesz ratować swoją rodzinę, Aneesha, to właśnie jest droga.
Wszyscy możecie być razem w nowym świecie.
Rozejrzyj się!
Oni zabijają nasz świat.
Musimy im tylko udowodnić, że jesteśmy godni.
Godni czego?
Odzyskania wszystkich, których utraciliśmy.
Musimy tylko… dowieść własnej wartości.
A wtedy… odzyskamy ich.
Już na zawsze będą z nami.
O to w tym wszystkim chodzi, prawda?
Straciłaś kogoś.
I wymyśliłaś to wszystko, żeby móc…
Niczego nie wymyśliłam.
Zobaczyłam…
Zobaczyłaś to, co chciałaś zobaczyć.
Wymyśliłaś kłamstwa, bo nie potrafiłaś poradzić sobie z prawdą.
Nie znasz mnie.
Znam to spojrzenie.
Znam ten ból.
Prawie o nim zapomniałam…
dopóki nie powrócił za twoją sprawą.
I wiem, że nie pociągniesz za spust.
Ona jest twoją jedyną drogą na statek.
Jesteś tak ślepa, że nie widzisz tego, co masz przed sobą.
Mitsuki, powiedziałaś jej, dokąd ma iść?
Wskazałaś jej drogę?
Chodźmy.
Mitsuki, chodźmy.
Musimy ich powstrzymać.
Nie zamierzałam cię skrzywdzić.
Wsłuchaj się w mój głos.
Posłuchaj mojego głosu.
Nie rób tego. Wróć do mnie.
Znam te słowa.
To nieprawda.
To się nie dzieje naprawdę.
Zawsze znajdowałem sposób, by do ciebie wrócić.
A teraz to ty zdołałaś dotrzeć do mnie.
Tak jak obiecałaś w Eurotunelu, pamiętasz?
Widziałam, jak umierasz.
Tak, część mnie umarła.
Nie, to oni. To nie jest…
To nie może być prawda.
Dlaczego nie?
Odezwałaś się, kiedy byłem w śpiączce.
Co się dzieje?
Czułaś, że wciąż żyję, kiedy złapałaś mnie za rękę.
W tamtej chwili…
Wysyłałem ci wiadomość.
Ze wszystkich sił próbowałem ci przekazać, żebyś się nie poddawała.
Żebyś nie odpuszczała.
I nie puściłaś mojej dłoni.
Trzymałaś ją.
Godzinami.
Wciąż cię czułem.
Nigdy się nie poddałaś, Jam.
I oto jesteś.
Odeszła?
Zostawiła cię?
Czemu do niej nie strzeliłaś?
Nie miałam czystego strzału.
Mogłaś strzelić do mnie, żeby ją dorwać.
Nie jesteś wrogiem, Mitsuki.
Nie otwieraj.
Proszę, nie otwieraj.
Ej.
Caspar, możesz im pomóc?
Jest zbyt potężne.
Nie powstrzymam tego.
To jak pomagasz mnie?
Jesteśmy połączeni, Jam.
Zawsze byliśmy. Ty i ja.
Nic tego nie powstrzyma.
Caspar, proszę.
Na pewno jest sposób, żeby to przerwać.
Są zbyt silni.
Obcy.
Znają nasze słabości.
Wiedzą, gdzie nas uderzyć, jak nas zranić.
Na pewno może pan coś zrobić.
Przykro mi.
- Próbowaliśmy wszystkiego… - Proszę tak nie mówić o moim synu.
Jest na tym świecie dopiero od dwóch lat.
- Musi pan coś zrobić. - Zrobiliśmy…
Zrobiliśmy wszystko.
Wspomnienia, których najbardziej się boimy.
To, co staraliśmy się pogrzebać.
Ej.
To ja tu rządzę.
I wiem, że w tym mieszkaniu uprawia się hazard.
Nie ma tu żadnego hazardu.
- Mówiłem, że to wiem. - Nie.
Chcę wiedzieć, kto tu ogarnia zakłady.
I chcę dostać swój jebany hajs.
Nie mam pojęcia, o czym pan mówi.
Kto to? Ty?
- Tato… - Straszycie dzieci.
- Idźcie stąd. - Tato?
- Wynoście się! - Hej!
Pia!
- Pia! - Mamo…
Mamo.
Musimy ją powstrzymać, zanim do nich dotrze.
Pomożesz mi?
Nie jesteś wrogiem, Mitsuki.
Nie wiem, czym jestem.
Spójrz na mnie.
Miałaś rację.
Nie jesteśmy tacy jak obcy.
Nie myślimy jako jedność.
I tak nie walczymy.
Nie leczymy się jako jedność.
I mamy swoje słabości.
Mamo.
Co wyście zrobili?
Dla pieniędzy…
Co wyście zrobili?
Pia?
Ale stale próbujemy. Dla siebie nawzajem.
Walcz razem ze mną.
Możemy walczyć razem.
Okej?
To ostatnie, co mi powiedział.
Clark.
„Próbuj dalej”.
Obiecaliśmy, że będziemy próbować dalej.
Ruszajmy.
Idziesz?
Mitsuki?
Przykro mi.
Zbliżają się.
Jak tu przetrwałeś?
Co teraz mówicie?
Atak…
Nikhil.
Mitsuki.
Nie, nie.
Mitsuki.
Nie. Przykro mi, nie.
Nie możemy tego robić.
Nie pozwolę wam na to!
Spierdalać!
Mitsuki!
Mitsuki, obudź się! Mitsuki!
Obudź się!
Przepraszam.
Mitsuki!
To prawda?
Próbowałeś mnie ratować?
Mitsuki.
Czemu mi nie powiedziałeś?
Czy to…
by coś znaczyło?
Tak.
Już za późno.
Wszystkich zdradzam.
Wszystko niszczę.
Cholera.
Caspar, nie.
Przypomina sobie…
moment twojej śmierci.
Tak jak mówiłem,
znają nasze słabości.
Rzeczy, których nie pogrzebaliśmy.
Myślałam, że zamknęłam ten etap.
Naprawdę.
A kiedy zobaczyłam Trevantego, wszystko nagle powróciło.
Przybyłam tu zniszczyć to miejsce za to, co ci zrobiło.
Wiedziałem, że przybędziesz.
Nie przestałem w to wierzyć.
Tak jak ty nie przestałaś wierzyć we mnie.
Już rozumiem.
Wszystko rozumiem.
Jesteś rzeczą, której nie umiem pogrzebać.
Jesteś moim najtrudniejszym wspomnieniem, Casp.
Jesteś moją słabością.
Jam?
Nie pozwoliłam ci odejść.
Nie puściłam cię.
Jam?
Jam,
co ty robisz?
Co ty robisz?
Jam.
Pozwalam ci odejść.
Żegnaj, Casparze.
Cholera.
Mitsuki!
Muszę im pomóc!
Biegnij, Mitsuki!
Nie zdążę.
To…
Mitsuki.
Odciąga ich od nas.
W swoją stronę.
Daje nam szansę.
Więc ich, kurwa, wykończmy.
Chodźcie do mnie.
Chodźmy.
Zginął na darmo.
Mój mąż.
Zabiłaś go, zabiłaś ich wszystkich na darmo!
Zginęli w imię lepszego świata.
Wszyscy za niego zginiecie.
Caspar.
To tutaj go zgubiłem.
Tu go zostawimy.
Przeszłość to przeszłość.
Spróbujmy możliwie szybko zostawić za sobą i to.
Wynośmy się stąd.
Musimy dotrzeć do Mitsuki.
Odciąga od nas te istoty.
- Jeśli się do nich zbliżymy… - Nie ucieknę stąd bez niej.
Nie porzucę jej po raz drugi.
Okej.
Dobra. W porządku.
Uciekajmy.
Mitsuki!
Mitsuki! Gdzie jesteś?
Mitsuki!
Tu jestem!
Mitsuki!
On umiera.
Zrobiliśmy to.
Mitsuki.
Mitsuki!
Otwórz umysł.
Przypomniałaś sobie, co to jest?
Wpuść wszystko do środka.
Będę tęsknić za słońcem.
Możesz być wolna.
Wiem, że tego nie znosisz.
Kocham cię.
Mitsuki.
Musimy uciekać.
Musimy się stąd wynosić. Biegiem!
To koniec, Verno.
Wszystko zniszczyliście.
Chciałam tylko zobaczyć moją siostrę.
Jak wygląda sytuacja?
Z Afryki Północnej docierają wieści,
że nasze oddziały znów pokonują łowców-zabójców.
Potwierdzają to siły KOŚ na wschodnim wybrzeżu.
Statek-matka już nie transmituje.
Wszystkie ich sieci neuronowe padły.
Łowcy-zabójcy działają samotnie.
- Bez sygnału. - Bez Ula.
Bez centrum dowodzenia.
Teraz to równa walka.
Sir.
Wychwytujemy ruch w martwiej strefie.
Sygnatury cieplne. Ludzkie.
To nasi?
Nie ma pewności.
Liczne raporty z linii frontu.
Wygląda na to, że walki zmieniły charakter. Ludzie…
Zwycięstwo
w prowincji Tiencin.
Nasze wojska zaczęły odpierać najeźdźców.
Wskaźniki toksyczności powietrza w pobliżu portali
spadają po raz pierwszy od lat, co daje ludzkości…
Wsparcie dotarło do stref wokół portali dwa i pięć.
Żołnierze zdołali odeprzeć jedną grupę
aż do samego portalu.
Przedstawiciele KOŚ potwierdzili,
że obcy walczą teraz samodzielnie.
Raporty wskazują,
że strategia walki z łowcami-zabójcami pozbawionymi łączności z Ulem,
jest jak dotąd skuteczna…
Dowódca Cole gotowy do służby.
Chyba raczej komandor Cole.
Cisza w kwadrancie szóstym.
Szukajcie dalej.
Gdzieś tam musi być.
Może powinien się pan trochę przespać.
Nie, dopóki jej nie znajdziemy.
Mamo!
Tak mi przykro.
Ojciec chciał, żeby ci to przekazać.
Napisał do was wszystkich.
Czy to już koniec, mamo?
Nie wiem.
Ale cokolwiek się stanie…
przejdziemy przez to razem.
Chodźmy.
ZIEMIA - DZIEŃ 1 PO PRZERWANIU INWAZJI
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK