Τρίτη 1 Ιανουαρίου 1856.
Καθαρός ουρανός και κρύο πολύ.
Σήμερα το πρωί, στην κρεβατοκάμαρά μας πρώτη φορά φέτος τον χειμώνα είδα πάγο.
Το νερό πάνω στις πατάτες πάγωσε μόλις τις έπλυνα.
Με λίγη υπερηφάνεια και λιγότερη ελπίδα, ξεκινάμε τη νέα χρονιά.
Στη βεράντα μετά την αυγή,
άκουγα το τιτίβισμα των σπουργιτιών από τους θάμνους
που τώρα έχουν θαφτεί στο χιόνι.
Ο Ντάιερ ισχυρίζεται ότι με καλή υγεία και σύνεση,
ένας αγρότης πρόθυμος για δουλειά έχει άριστες πιθανότητες να τα καταφέρει.
Νιώθει ότι δεν μπορεί να απαλλαχτεί εντελώς από τα βάρη του.
Και είμαι σίγουρη ότι επειδή το μυαλό του είναι σε άσχημη κατάσταση,
τον επηρεάζει ολοκληρωτικά.
Μου είπε σήμερα το πρωί ότι η ευχαρίστηση είναι σαν φίλος που δεν τον συναντά ποτέ.
-Άργησες στο άρμεγμα. -Δεν το άντεχε.
Κι εσύ;
Από τότε που αποκτήσαμε αυτήν τη φάρμα,
ο άντρας μου τηρεί ένα λογιστικό βιβλίο για να έχει συνολική εικόνα.
Έτσι, ξέρει τι αποδίδει κάθε καλλιέργεια και κάθε χωράφι από χρόνο σε χρόνο.
Και μου ζήτησε ο Ντάιερ να καταγράφω σ' ένα ημερολόγιο
όλα τα ζητήματα ώστε να μη μας ξεφεύγει τίποτα.
Από δανεισμένα εργαλεία μέχρι απλήρωτους λογαριασμούς.
Αυτό το έκανα.
Αλλά δεν υπάρχει καμία καταγραφή σ' αυτές τις ανιαρές και μονότονες σελίδες
των έντονων καταστάσεων που ζήσαμε τις περασμένες χρονιές.
Καμία καταγραφή των συναισθημάτων ή των φόβων μας,
της μεγάλης μας χαράς ή της αβάσταχτης θλίψης μας.
Με το παιδί μας,
ήταν σαν να βρήκα τη θέση μου στον κόσμο.
Αλλά κι εγώ σπάνια της έλεγα ότι ήταν ο θησαυρός μας.
Θέλεις να δοκιμάσεις;
Έτσι, μπαμπά;
Έτσι μπράβο.
Συχνά φαινόταν να απομακρύνεται από εμάς,
σαν να προσπαθούσε να ταιριάξει εκεί που μπορούσε.
"Είδαν τους αδερφούς και την αδερφή του. Ήταν η οικογένεια του ποντικού".
Υπάρχει κάτι συγκινητικό
στη σιωπηλή κι ακίνητη θλίψη και αρρώστια ενός τόσο μικρού παιδιού.
Έβαλε τα χέρια της γύρω μου και δεν είπε τίποτε άλλο.
Αλλά ήταν σαν να μιλούσαμε.
Έχω γίνει η θλίψη μου.
ΚΥΡΙΑΚΗ 3 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ
"Καλώς όρισες, γλυκιά μέρα της ανάπαυσης", λέει ο ύμνος.
Η Κυριακή είναι πολύ ευπρόσδεκτη για τις λίγες ώρες γαλήνης που μας φέρνει.
Όσο για μένα,
δεν παρίσταμαι πλέον.
Μετά τη συμφορά της απώλειας της Νέλι,
η όποια ηρεμία απολαμβάνω δεν πηγάζει από την ιδέα ενός καλύτερου κόσμου.
Θέλω να αγοράσω έναν άτλαντα.
Τζέικομπ, να σας πάρουμε μαζί;
-Δεν σας είναι κόπος; -Κανένας κόπος.
Έλα.
Ποιος είναι αυτός;
Τον λένε Φίνι.
Η γυναίκα του λέγεται Τάλι.
Τους γνώρισα στο μαγαζί με τις ζωοτροφές. Φαίνονται κλειστοί.
Νοικιάζουν τη φάρμα του Ζίμπρουν.
Δευτέρα 4 Φεβρουαρίου.
Γιατί το μελάνι είναι σαν τη φωτιά;
Διότι είναι καλός υπηρέτης και σκληρός αφέντης.
Είπες κάτι;
Θέλω να αγοράσω έναν άτλαντα.
Υποθέτω πως υπάρχουν και πιο επιπόλαιες αγορές από αυτήν.
Έχω βάλει στην άκρη 90 σεντς. Δεν σκέφτομαι καλύτερο τρόπο να τα ξοδέψω.
Μπορείς να πάρεις ένα δώρο στον άντρα σου.
Τι καλύτερο δώρο από μια σύζυγο που δεν είναι πλέον αμόρφωτη;
Η μόρφωσή μου μοιάζει να είναι ο μόνος τρόπος
για να εμποδίσω τη δυστυχία μου να με κυριεύσει.
Ήρεμα, κορίτσι μου.
Καλησπέρα.
Εγώ χρησιμοποιώ σκούπα στη βεράντα μου. Το χιόνι είναι πολύ ξηρό.
Με λένε Τάλι.
Άμπιγκεϊλ.
-Ελπίζω να μην ενοχλώ. -Όχι.
Ήθελα να φύγω για λίγο.
Η φάρμα μας έχει γίνει σφαγείο. Ο άντρας μου σφάζει τα γουρούνια.
Θέλεις να περάσεις μέσα;
Ναι, θα το ήθελα.
Ή μπορούμε να μείνουμε στη βεράντα και να τουρτουρίζουμε.
Ξέρω ότι είναι πολύ ανιαρό να έρχεται η άσχετη γειτόνισσα
και να σου χαλάει το απόγευμα.
Όχι, είσαι ευπρόσδεκτη εδώ. Αλλά ξέρω πώς νιώθεις.
Μερικές φορές όταν με επισκέπτεται η χήρα Γουέλντον, νιώθω
σαν να έχω βυθιστεί μέχρι τα μάτια σε ένα βαρέλι κοινοτοπίας.
Η χήρα Γουέλντον. Μια φορά πήγε να μαζέψει εισφορές...
Είδε ότι παρατηρούσα τα μαλλιά της
κι ομολόγησε ότι καμάρωνε γι' αυτά όταν ήταν μικρή.
Είπε ότι τότε τα είχε πιο μακριά
και τα έπλεκε σε κότσο στο πίσω μέρος του κεφαλιού.
Στον χειμωνιάτικο ήλιο που έμπαινε από το παράθυρο,
η επιδερμίδα της είχε μια χροιά ροδαλή και βιολετί,
η οποία με αναστάτωνε τόσο πολύ, που έστρεφα αλλού το βλέμμα.
Όπως πάντα,
όταν έπρεπε να μιλήσω και να προσπαθήσω να ασχοληθώ με τη στοργή κάποιου άλλου,
οι συγκυρίες με καταδίκαζαν να πασχίζω και να ανησυχώ.
Από μικρή ηλικία ήμουν σαν ρίζα περιορισμένη στη γλάστρα,
τυλιγμένη γύρω από τον εαυτό της.
Ελπίζω να μη σε απασχολώ.
Όχι.
Χαίρομαι που ήρθες.
Ο Φίνι είδε τον άντρα σου στο βαρελάδικο.
Ανέφερε τη νέα του μέθοδο για να ξεγεννά τα γουρούνια.
Με κάποια τραχύτητα;
Ο άντρας μου όλα με τραχύτητα τα λέει.
Κάποτε του το είπα
και μου απάντησε
ότι έμοιαζε μεγάλη χάρη μια καλή κουβέντα από μέρους μου.
Του είπα ότι αν είχε παντρευτεί τον εαυτό του,
θα καταλάβαινε ότι του κάνω χάρη.
Η μητέρα μου έλεγε ότι η απόκτηση παιδιών θα έλυνε αυτό το δίλημμα.
Κι η μητέρα μου το ίδιο ισχυριζόταν.
Παρ' όλα αυτά...
εδώ είμαστε...
και οι δύο χωρίς παιδιά.
Η κόρη μου η Νέλι σήμερα θα ήταν πέντε χρονών.
Θεέ μου.
Πώς τη χάσατε;
Διφθερίτιδα. Τον περασμένο Σεπτέμβρη.
Θεέ μου. Λυπάμαι πολύ.
Χαίρετε.
Καλησπέρα.
Είμαι ο Ντάιερ.
Τάλι.
Πέρασε η ώρα. Καλύτερα να πηγαίνω.
-Μη φεύγεις εξαιτίας μου. -Όχι.
-Ωραίο το σάλι σου. -Ευχαριστώ.
Ποτέ δεν μου κάνουν κομπλιμέντα για τα ρούχα μου.
Έμπορος υποτίτλων.
Χαίρομαι πολύ που ήρθες. Η γνωριμία μας μου έφτιαξε τη μέρα.
Αλήθεια;
Είναι πολύ ευχάριστο και ασυνήθιστο να φτιάχνεις τη μέρα κάποιου.
Πέμπτη 14 Φεβρουαρίου.
Τρίτο βράδυ που ο Ντάιερ έχει πυρετό.
Πιες αυτό.
Σκοπεύω να αρρωσταίνω πιο συχνά.
Μου χαμογελάει η γυναίκα μου.
Υποσχέσου μου ότι δεν θα πεθάνεις.
Δεν έχω καμία τέτοια πρόθεση.
Κατάφερα να τον συνεφέρω κάπως με κλύσμα με μελάσα, ζεστό νερό και λαρδί.
Και με μια σταγόνα τερεβινθέλαιο δίπλα στη μύτη του.
Όλη μέρα αναλογιζόμουν τη συζήτηση που έκανα με την Τάλι.
Μιλήσαμε για τα παιδικά μας κρεβάτια,
το δικό μου με τα άχυρα που έσπαζαν και αραίωναν συνεχώς,
και το δικό της που, όπως είπε, ήταν σκληρό σαν την καρδιά ενός φαραώ.
Εγώ θα έπρεπε να σε φροντίζω.
Συμφωνώ.
Οι τρόποι της έχουν γλύκα, ηρεμία και χάρη.
Αλλά φαινόταν να την ενθουσιάζει
η προοπτική να συνεχίσει τη συζήτηση μαζί μου.
Νιώθω πως όσα θέλω να της πω παύουν να είναι εύγλωττα όταν είναι παρούσα.
Πώς γνωριστήκατε με τον Ντάιερ;
Ήταν ο μεγάλος γιος ενός γείτονα. Βοηθούσε στη φάρμα του πατέρα μου.
Κι ερωτοχτυπήθηκε ακαριαία;
Έτσι δεν έγινε; Ερωτοχτυπήθηκε ακαριαία.
Θαύμαζε αυτό που θεωρούσε ως το πρακτικό μυαλό μου.
Δεν εγκρίνεις λέξεις σαν το "ερωτοχτυπήθηκε", έτσι;
Μάλλον χρησιμοποιώ τις ίδιες λέξεις όπως εσύ.
Μάλλον όχι.
Στην ομιλία, ναι, γιατί είσαι ντροπαλή. Σίγουρα τα καταφέρνεις καλύτερα στη γραφή.
Ευχαριστώ.
Μόνο από το πρακτικό μυαλό σου ερωτοχτυπήθηκε ο άντρας σου;
Και τις αποδοτικές μου συνήθειες.
Αυτά μόνο;
Και την επιδεξιότητά μου.
Στον Ντάιερ αρέσουν τα μηχανολογικά.
Σίγουρα θα ήταν πιο χαρούμενος
αν του είχε επιτραπεί να ακολουθήσει την επιστημονική του κλίση.
Οι συγκυρίες τον ανάγκασαν να γίνει αγρότης.
Και παρ' όλα αυτά, η καρδιά του σκλαβώθηκε από σένα;
Καλύτερα να ρωτήσεις τον ίδιο γι' αυτό.
Και τι θα έλεγες αν ρωτούσα εσένα;
Ως μνηστήρα θα τον χαρακτήριζα
όχι γενναιόδωρο, αλλά δίκαιο.
Θα έλεγα ότι ήταν τρυφερός, ακόμη και αφοσιωμένος.
Δεν ήμουν σίγουρη ότι ήταν κατάλληλος.
Αλλά η οικογένειά μου πίστευε ότι θα βελτιωνόταν.
Άλλωστε, είναι ένα μακρύ μονοπάτι χωρίς γυρισμό.
Και οι δύο έχετε λόγους να είστε ευγνώμονες.
Όντως.
Είναι πολύ νωρίς ακόμα.
Συγγνώμη.
Τρίτη 19 Φεβρουαρίου.
Η απροθυμία μου φαίνεται πως έχει γίνει η ντροπή του.
Οι νυχτερινές του απολαύσεις, οι οποίες δεν ήταν ποτέ πολλές,
έχουν περιοριστεί ακόμη πιο πολύ.
Και μέχρι τώρα αρνούμαι να δεχτώ την επιμονή του
στο θέμα άλλου ενός παιδιού.
Καλησπέρα.
Ο άντρας μου, ο Φίνι. Τον ξέρεις τον Ντάιερ.
Έχουμε συναντηθεί.
-Από δω η Άμπιγκεϊλ που σου έλεγα. -Καλησπέρα.
Η γυναίκα μου μιλάει για σένα συνεχώς. Όλα της θυμίζουν εσένα.
Το μόνο που κάνω
είναι να κάθομαι σκυθρωπή όταν λείπει.
-Περάστε. -Ευχαριστούμε.
Έβρεξε τόσο πολύ, που κατέρρευσε ο μύλος μας.
Σου έλειψα;
Ναι.
Μοιάζεις αλλιώτικη.
Όχι.
Ευχάριστος φαίνεται ο Φίνι.
Ναι, είναι όταν το θέλει.
Μάλλον πρέπει να κάνω μια πρόποση.
Αλλά στις κοινωνικές αβρότητες,
είμαι τόσο άνετος όσο μια κακοτράχαλη πλαγιά.
Ο σύζυγός μου εννοεί ότι χαίρεται που βρεθήκαμε όλοι μαζί
και που ξαναβλέπει τον Ντάιερ.
Ευχαριστώ.
Ένας λόγος που εκτιμώ τη γυναίκα μου
είναι ότι μου έμαθε να συναναστρέφομαι με τους συνανθρώπους μου.
Φίνι, ωραία η γραβάτα που διάλεξες.
Ευχαριστώ. Αλλά με τον λαιμό που έχω,
το κεφάλι μου πετάγεται σαν της κότας από την κλούβα.
-Η τάρτα σου ήταν υπέροχη. -Σου άρεσε;
Χαίρομαι.
Φοβόμουν ότι δεν θα μου έφταναν τα αβγά λόγω ενός ατυχήματος.
Ο εργάτης έριξε ένα κουτί αβγά κι έσπασε δύο ντουζίνες.
Του είπα ότι είναι άτυχος με τα αβγά και να μην τα πλησιάζει πια.
"Άτυχος με τα αβγά". Μ' αρέσει αυτό.
Του είπα ότι το πουκάμισό του έχει τόσες τρύπες, που μπορεί να γίνει κολιέ.
Μακάρι να μπορούσαμε κι εμείς να προσλάβουμε εργάτη.
Έχουμε πάθει πολλά από την απροσεξία των εργατών.
Ο εργάτης του κύριου Χολτ λένε ότι έβαλε το άλογο
στο κανάλι παρά το κρύο.
Αλήθεια;
Ναι.
Ο χειμώνας ήταν βαρύς.
Μερικές φορές ο γιος της κας Γουέλντον έφερνε τα γράμματα με χιονοπέδιλα.
Τώρα τα γράμματά μας χάνονται με ιλιγγιώδη ταχύτητα.
Έγραφες γράμματα στην Τάλι όταν τη φλέρταρες;
Ναι.
Τα έχει κρατήσει η Τάλι;
Μόνο η Τάλι το ξέρει αυτό.
Δευτέρα 25 Φεβρουαρίου.
Ο δεσμός του Φίνι και της Τάλι με μπερδεύει.
Μερικές φορές, όταν κοιτάζονται,
φαίνεται να βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση.
Άλλες φορές, διαφαίνεται μια αλληλοεκτίμηση.
Κάτι συμβαίνει ανάμεσά μας που δεν μπορώ να εξηγήσω.
Κράτα εδώ.
Εντάξει.
Ευχαριστώ.
Γεια σου, Ντάιερ.
Γεια.
Φεύγεις;
Ναι, πάω στην πόλη.
Καλή σου μέρα.
Θα χαρεί που θα σε δει.
Χρόνια πολλά.
-Σου έφερα μερικά πράγματα. -Τι;
Πλεγμένα στο χέρι;
-Ελπίζω να σου αρέσουν. -Μ' αρέσουν.
Ένας άτλαντας...
των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.
Κι ένα βάζο σάλτσα μήλου με ένα αβγό από πάνω.
-Τα πόδια μου ξεπάγιασαν. -Κάτσε να τα ζεστάνω.
Πώς είναι ο Φίνι;
Όπως είναι πάντα.
Γαργαλιέμαι.
Ο άντρας μου καταγράφει τους καταπατητές στο ημερολόγιό του.
Και σήμερα το πρωί, όταν τον ρώτησα τι σκοπεύει να τους κάνει,
η απάντησή του ήταν τόσο δυσάρεστη, που αποφάσισα να έρθω να σε δω.
Για να έχω και κάτι άλλο στη μέρα μου εκτός από την κακία του.
Ο Ντάιερ πιστεύει ότι έχει πολλές αξιοθαύμαστες αρετές.
Όντως. Επίσης καταγράφει σε ένα βιβλίο
ποιους επισκέπτομαι και για πόση ώρα.
Γιατί;
Δεν έχω ιδέα. Επειδή κάνει κι άλλα τέτοια,
έχω πάψει να προσπαθώ να καταλάβω όλες τις παραξενιές
του ιδιόμορφου μικρόκοσμού του.
Μάλλον είναι ιδιαίτερα δυσαρεστημένος μαζί μου επειδή...
ακόμα δεν του έκανα παιδί.
Τι αίσθηση έχει;
Καμία, στην αρχή.
Αλλά μετά, όταν άρχισε να κουνιέται,
ήταν σαν φτερούγισμα πεταλούδας.
Αργότερα, ήταν σαν κουνελάκι, όταν κλοτσούσε τις νύχτες.
Με τρομάζει.
Η σκέψη να μη νιώσω τίποτε από αυτά.
Και η σκέψη της γέννας.
Οι περισσότερες έτσι νιώθουμε.
Όμως,
όταν έρθει εκείνη η ώρα, θα είμαι εκεί να σε καθοδηγήσω.
Ο Ντάιερ θα θέλει κι άλλο παιδί.
Καταλαβαίνω.
Δώρα γενεθλίων.
Ένα κουτί σταφίδες...
η θήκη για βελόνες που χρειαζόσουν και μια κονσέρβα σαρδέλες.
Με κακομαθαίνεις.
Πήρες δώρα κι από τη νέα σου φίλη.
Έχει πολλή ώρα που έφυγε.
Τώρα την είδα να φεύγει.
Η μεγάλη χιονοθύελλα ξεκίνησε με ένα ανεπαίσθητο μουγκρητό στα βορειοανατολικά.
Θύμιζε θόρυβο μηχανής τρένου.
Στάσου, φοράδα, στάσου!
Στάσου!
Μείνε εκεί!
Έλα πιο κοντά, κοπέλα μου.
Είναι πιο ζεστά εδώ πέρα.
Συγγνώμη. Πρέπει να φύγω.
Περίμενε να κοπάσει.
Έλα, πάμε.
Ντάιερ!
Πόσος καιρός θα περάσει μέχρι να έχω νέα από την Τάλι;
Πόσο καιρό θα περιμένω;
Πόσο θα κρατήσει η τροφή στον αχυρώνα;
Κάθε αγελάδα τρώει 12 κιλά τροφή κάθε μέρα.
Έπρεπε να το ξέρεις.
Θα αρχίσουν να αδυνατίζουν μετά από τρεις μέρες.
Η εφημερίδα λέει ότι η θύελλα θα έχει κοπάσει ως τότε.
Αλλά αυτό μάλλον βασίζεται στο πόρισμα κάποιου κομπογιαννίτη.
Σε μια κρίση της φύσης, είμαστε όλοι στο έλεος άλλου.
Ναι.
Η μητέρα μου έλεγε "Κατρακυλήσαμε από τη μια ταπείνωση στην άλλη".
Όταν ήμουν εφτά χρονών, ένας σεισμός έριξε το σπίτι και τον αχυρώνα μας.
Σου το έχω πει;
Ποτέ.
-Σεισμός; -Ναι.
Θυμάμαι ότι κάτι με ξύπνησε προτού ξημερώσει, δεν ξέρω τι.
Ο πατέρας μου φώναζε.
Αλλά δεν μπορούσα να ξεκολλήσω από το παράθυρο.
Είδα πουλιά να φτερουγίζουν στον αέρα φοβισμένα.
Το ποτάμι είχε φουσκώσει, εγώ δεν μπορούσα να κουνηθώ.
Και μετά...
επιτέλους πήδηξα από τη σκάλα που είχε καταρρεύσει...
όπως είχαν ήδη κάνει τα αδέρφια μου.
Και κουρνιάσαμε όλοι στα σκοτεινά, στη βεράντα.
Αργότερα η μητέρα μου είπε ότι ο τρόμος δεν την εγκατέλειψε ποτέ μετά απ' αυτό.
Είπε "Τι είναι ασφαλές αν η στέρεη γη κάνει κάτι τέτοιο;"
Η μητέρα μου.
Τάλι! Έχεις παγώσει.
Τάλι, μείνε ξύπνια. Μη σε πάρει ο ύπνος.
Άνοιξε τα μάτια σου.
Ανοιχτά τα μάτια.
Κοίτα με.
Θα πέθαινα χωρίς εσένα.
Τότε, είσαι ασφαλής...
γιατί είμαι εδώ.
Δευτέρα 17 Μαρτίου.
Χάσαμε τις μισές κότες.
Έβγαλα πάγο και χιόνι από τα νεκρά, ανοιχτά τους στόματα
προσπαθώντας να τις ξαναζωντανέψω.
Πρόκες...
για πιο γερό κράτημα.
Ο γιος της χήρας Γουέλντον που περνούσε από δω είπε
ότι η Τάλι είχε φτάσει σώα σπίτι με ένα κρυοπάγημα μόνο, κατά τη γνώμη του.
Καιρό έχουμε να δούμε τη φίλη σου.
Ο Φίνι την πήγε στην Ονεόντα.
Κι έτσι όλα είναι βαρετά και μοναχικά;
Πέμπτη 10 Απριλίου.
Μπισκότα και λιαστό σκουμπρί για πρωινό.
Ο Ντάιερ ενίσχυσε την επένδυση στη στάνη
με φύλλα σφενδάμου και παλιά άχυρα που είχε μαζέψει.
Είχα την αίσθηση ότι η Τάλι δεν θα εμφανιζόταν.
Αλλά θύμιζα στον εαυτό μου
ότι με τον χρόνο και τη βελόνα περνούν τα ατελείωτα πρωινά.
Και είχα παρατηρήσει ότι όταν έρχεται,
η καρδιά μου είναι σαν φύλλο παρασυρμένο πάνω σε μια πέτρα από το ορμητικό νερό.
Γεια σου.
Πρόσεχε.
Μείνε εκεί. Κάτσε.
Σάββατο 12 Απριλίου.
Δύο μέρες τώρα πέρασα...
Πολλή υγρασία, συννεφιά και ψύχρα.
Σαν καπνιά.
Ίσως κάπου έχει πιάσει φωτιά το δάσος.
Η μύτη σου δείχνει κομψότητα.
Δευτέρα 14 Απριλίου.
Πολύ άσχημη η άνοιξη μέχρι στιγμής,
αλλά το τριφύλλι κατάφερε να φυτρώσει και είναι εντάξει.
Ο Φίνι πώς είναι;
Η προσωποποίηση της υπομονής.
Επανέφερε την ιδέα να φύγουμε προς τα δυτικά.
Σχεδιάζετε να μετακομίσετε στα δυτικά;
Ίσως.
Είχα έναν θείο που πήγε στο Οχάιο και κατέληξε απεγνωσμένος.
Τι άλλο να περιμένεις από το Οχάιο.
Αύριο;
Εντάξει.
Πέμπτη 17 Απριλίου.
Έβρεχε καταρρακτωδώς σχεδόν όλη νύχτα.
Ο δρόμος πλημμύρισε και τα χαντάκια ξεχείλισαν.
Σήμερα το πρωί, μόνο ένα ψιλόβροχο.
Η Τάλι σήμερα ήρθε πιο αργά απ' ό,τι συνηθίζει.
Δεν έδωσε καμία εξήγηση.
ΤΡΙΤΗ 22 ΑΠΡΙΛΙΟΥ
Λυπάμαι που τα παιδικά σου χρόνια δεν ήταν χαρούμενα.
Χαρούμενα δεν ήταν.
Αλλά δημιούργησα τη δική μου ευτυχία.
Ο άντρας μου λέει "Ο Θεός βάζει βαριές πέτρες στον δρόμο μας.
Εμείς πρέπει να τις υπερπηδήσουμε".
Οι πέτρες είναι για τους καλότυχους.
Η μητέρα της μητέρας μου γεννήθηκε το 1780 εδώ στην επαρχία Σκοχάρι.
Συχνά με εντυπωσιάζει το κουράγιο και η ευρηματικότητα εκείνων των γυναικών.
Φαντάσου να διασχίζεις την απόλυτη ερημιά
ελπίζοντας να χτίσεις τα θεμέλια ενός σπιτιού.
Ίσως είχαν μια κάποια αισιοδοξία που εμείς δεν έχουμε.
Πότε μπορείς να έρθεις;
Την Τρίτη.
-Γεια σου, Τάλι. -Καλημέρα.
Πέρασες καλά;
Ναι, πολύ.
-Αντίο. -Γεια.
Ένιωσα, βλέποντας την έκφρασή της,
λες κι εκείνη ταξίδευε με ανοιχτά πανιά στην πλημμυρίδα,
ενώ εγώ απλώς επέπλεα προς τα πίσω.
Κι όμως,
ποτέ δεν είδα στην έκφρασή της την αδιαφορία των προνομιούχων
προς τους λιγότερο προνομιούχους.
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 25 ΑΠΡΙΛΙΟΥ
-Καλημέρα. -Καλημέρα.
Είσαι κι εσύ άρρωστη;
Όχι, καθόλου.
Θα συγκρίναμε τα συμπτώματά μας.
Θα σου φτιάξω τσάι με μέλι.
Τι;
Κάθε πρωί ξυπνάω και σκέφτομαι ότι θέλω να είμαι πάντα κοντά σου.
Και επηρεασμένη από σένα, αφού είσαι καλή στις λέξεις,
έγραψα ένα ποίημα.
Έχει τίτλο:
"Άρρωστη και θλιμμένη καρδιά, ησύχασε".
Όταν ήμουν μικρή,
νόμιζα ότι θα μπορούσα να καλλιεργήσω το πνεύμα μου προς όφελος του κόσμου.
Αλλά η ζωή μου με εξέπληξε με το πόσο συνηθισμένη εξελίχθηκε.
Μιλάς για τη στιγμή που έχω ονειρευτεί,
όταν θα μας υποδεχτούν θριαμβευτικά επειδή καταφέραμε κάτι υπέροχο
ή θα μας δεχτούν στο σπίτι με δάκρυα και επιφωνήματα χαράς.
Ξέρεις τι αναρωτιέμαι;
Είναι πιθανό αυτή η στιγμή να μην έχει έρθει ακόμα για καμιά μας;
Νομίζω πως ήρθε.
Ή ότι θα μπορούσε.
Αλήθεια;
Τι πιστεύεις, λοιπόν;
Τι πιστεύεις για μας;
-Δεν ξέρω πώς να το εκφράσω με λόγια. -Προσπάθησε.
-Έχω προσπαθήσει. -Προσπάθησε πάλι. Τι φαντάζεσαι;
Λατρεύω το ότι τα συναισθήματα που μας κατακλύζουν περιλαμβάνουν...
όλα όσα θέλουμε ή επιζητούμε.
Μεγάλο τόλμημα κάνω.
Από την εμπειρία μου ξέρω
ότι αυτοί που εκδηλώνονται λίγο δεν είναι πάντα όσοι νιώθουν λίγα.
Τα νύχια του σκύλου μου στο ξύλο.
Γιατί δεν έκανες αυτό που πήγες να κάνεις;
Φοβάμαι μη σε κολλήσω.
Μυρίζεις σαν μπισκότο.
Πρέπει να γυρίσω σπίτι.
Κατάπληξη και χαρά.
Δεν ολοκλήρωσες κανένα από τα καθήκοντά σου.
-Χρειάζεσαι βοήθεια; -Όχι, δεν το νομίζω.
Κρύο πιάτο έχει για βραδινό απόψε;
Θα αρμέξω τις αγελάδες.
Παρασκευή 30 Μαΐου.
Το φως του ήλιου που διαπερνά τα κλαδιά
δημιουργεί έναν απίθανο κυκεώνα φωτός και σκιάς.
Κρατάμε τη φιλία μας μεταξύ μας και τη μελετάμε,
λες και είναι ο ανολοκλήρωτος χάρτης της διαφυγής μας.
Όταν τελειώνει η μέρα,
το μυαλό μου στρέφεται σ' εκείνη και σκέφτομαι με ιδιαίτερη ζέση:
"Γιατί να είμαστε χώρια;"
Το χαμόγελό σου πάγωσε. Προοριζόταν για κάποιον άλλο;
Συγγνώμη, το μυαλό μου ήταν αλλού.
Χρειαζόμαστε ύφασμα, κουμπιά και νήμα παπουτσιών.
Σε ενοχλώ που κάθομαι εδώ μαζί σου;
Καθόλου.
Μπορεί να άργησα, αλλά έχω μάθει να ενδιαφέρομαι για τους άλλους.
Έχω μάθει την ανάγκη για συμπόνια...
αφού μάταια την επιθυμώ.
Νιώθω ότι σου έχω δείξει συμπόνια.
Μάλλον έτσι θα 'ναι.
Το χαμόγελό της επέστρεψε.
Καλημέρα.
Πιστεύω ότι η οικειότητα αυξάνει την καλή θέληση.
Αν είναι έτσι,
κάθε στιγμή που περνάμε μαζί μας κάνει να δουλεύουμε πιο ευδιάθετα.
Δεν ωφελεί τις φάρμες μας αυτό;
Και τους άντρες μας;
Όλα τα βάρη μας θα ελαφρύνουν.
Όταν έφυγε, ήμουν σαν βάρκα στον ωκεανό
δίχως πλήρωμα ή πηδάλιο για να την οδηγήσει.
Καθαρίζουν τα φρεάτια κάτω από τον δρόμο στη διασταύρωση.
Και πολλοί έχουν αρρωστήσει με πυρετό.
Πέρασε ο Χολτ για το μπέικον.
Ακόμα δεν συνήλθε από τότε που τον έδειραν δύο άγνωστοι.
Μεταφέρθηκε στο σπίτι με το κάρο του.
Είπε ότι σκόπευαν να τον σκοτώσουν,
αλλά κατάλαβαν ότι τον είχαν μπερδέψει με άλλον.
Τελευταία μιλάς μόνο για ληστές και διαρρήκτες.
Αντιθέτως.
Συχνά σέβομαι τις ευαισθησίες σου.
Δεν σου είπα καν για όσα ακούγονται
για άντρες που σκότωσαν τις γυναίκες τους.
Δεν το θεώρησα κατάλληλο θέμα συζήτησης για το δείπνο.
"Σκότωσαν τις γυναίκες τους". Αυτό είπε;
Αυτό ακριβώς.
Έχετε πολλές διαφωνίες;
Ναι, για τα συζυγικά μου καθήκοντα.
Του είπα ότι δεν συμφωνώ, ότι δεν το θέλω.
Και το δέχτηκε;
Δεν με έχει αγγίξει από τότε, άρα...
Αλλά ένιωσα καλύτερα γράφοντας ένα ποίημα.
Να σου διαβάσω την πρώτη στροφή;
Διάβασέ μου όλο το ποίημα.
Όχι, την πρώτη στροφή.
Λατρεύω τους ανθισμένους κήπους Τα αναρριχητικά φυτά
Λατρεύω στον αέρα να βαδίζω Μα τρέμω τα σμήνη από έντομα
Δεν μου φαίνεται πολύ καλή η ομοιοκαταληξία.
Κατάλαβες τώρα γιατί δεν το διάβασα ολόκληρο;
Συγγνώμη.
Ανέκαθεν ήμουν δύσκολη και αδέξια.
Νωρίτερα, ένιωσα ότι...
όποτε σε πλησιάζω, εσύ κάνεις πίσω,
κι όποτε μένω ακίνητη, εσύ επιστρέφεις, αλλά κρατάς απόσταση,
σαν τα σπουργίτια που κάθονται στην αυλή
και δεν μπαίνουν στο σπίτι.
-Δεν νιώθω έτσι. -Και πώς νιώθεις;
Όταν πήγαινα σχολείο,
ο δάσκαλος μ' έβαλε να παίξω την Κορδήλια με Βασιλιά Ληρ ένα μεγαλύτερο αγόρι.
Προς το τέλος του έργου ο βασιλιάς και η κόρη του φυλακίζονται,
αλλά εκείνος το βλέπει αισιόδοξα.
"Έλα να πάμε στα δεσμά μας", λέει.
"Οι δυο μας μόνοι θα κελαηδούμε σαν πουλάκια στο κλουβί".
Φυλακίζονται;
Αισιόδοξα;
Ίσως πρέπει να διαβάσει κανείς ολόκληρο το έργο.
Ίσως μόνο στα θεατρικά οι φυλακισμένοι είναι αισιόδοξοι.
Δεν πιστεύεις πως κάποιο κλουβί θα μπορούσε να μας ωφελήσει;
Απλώς...
Ξέρω μόνο ότι...
ποτέ δεν μ' άρεσαν τα κλουβιά.
Ελπίζω να πέρασες καλά στη Σάνγκρι-Λα ή στο Τιμπουκτού,
όπου κι αν είχες πάει.
Ήταν γεμάτο απόγευμα, ναι.
Έτσι φαίνεται. Λείπεις πέντε ώρες.
Πήγα στον υφασματέμπορο. Δεν βρήκα κάτι να μ' αρέσει.
Σταμάτησα να πάρω ένα σακί καφέ,
αλλά μου ζήτησαν 60 σεντς και είχα μόνο 50.
Ήθελα να πάρω και κάτι για σένα,
αλλά ο κύριος Άρνολντς μού θύμισε ότι έχω ακόμα χρωστούμενα.
Οπότε, έκλεισα το πορτοφόλι μου.
Πες μου τα πάντα για τη μέρα σου. Μην παραλείψεις τίποτα.
Δεν σε ενδιαφέρει πώς περνά η γυναίκα σου τον χρόνο της;
Δεν νιώθω ότι έχω γυναίκα. Νιώθω ότι έχω μια εγωίστρια πόρνη που...
Που προτιμά να περιφέρεται στο σπίτι κάποιου άλλου
παρά να συνεισφέρει στη δουλειά.
Ο Ντάιερ έλειπε στα χωράφια
και το σπίτι τους ήταν στον δρόμο μου.
Δηλαδή, με την Άμπιγκεϊλ απλώς χαχανίζετε και κουτσομπολεύετε επί ώρες;
Κάνουμε παρέα.
Έχω κάποιες προσδοκίες κι εσύ έχεις κάποια καθήκοντα.
Έχουμε μιλήσει μερόνυχτα για τις προσδοκίες σου.
Δεν θα μείνω με μια γυναίκα με την οποία έρχομαι συνεχώς σε διαμάχη.
Τότε, δεν θα 'πρεπε να μένεις μαζί μου.
Μη ζητάς πιο πολλά απ' όσα αντέχεις.
Κυριακή 8 Ιουνίου.
Όλο το απόγευμα ένα γεράκι αξιοποιούσε ένα σύννεφο από πάνω μας
σαν παρασόλι του.
Για να μείνουν μακριά τα άλλα.
Ολόκληρο το σπίτι μας μοιάζει τώρα θυμωμένο και μετανιωμένο συνάμα.
Ο Θεός να μας φυλάει.
Όταν πέρασαν τρεις μέρες και δεν είχα νέα της,
πήγα κρυφά μέχρι το σπίτι της για να τη δω
από ένα σημείο που φανταζόμουν πως θα ήταν απόλυτα ασφαλές.
Γυρνώντας τον φακό, έφερνα πιο κοντά το πρόσωπό της
και το κρατούσα ώσπου εκείνη να στραφεί αλλού.
Η εικόνα της μου προκάλεσε μια αίσθηση
σαν τη βιαιότητα που στέλνει ένα αιωρούμενο κλαδί μακριά
πάνω από το χείλος ενός καταρράκτη προτού πέσει και χαθεί.
Η γυνή του ιδίου σώματος ουκ εξουσιάζει,
αλλ' ο ανήρ.
Μη αποστερείτε αλλήλους, ίνα μη πειράζη υμάς ο σατανάς
δια την ακρασίαν υμών.
Προς Εφεσίους 5:33.
Τοις ιδίοις ανδράσιν υποτάσσεσθε ως τω Κυρίω.
Δευτέρα 9 Ιουνίου.
Φιλεύσπλαχνε Πατέρα...
άλλαξε την πορεία των γεγονότων.
Τετάρτη 11 Ιουνίου.
Ο Ντάιερ ήταν σιωπηλός όλη μέρα
κι εγώ χαιρόμουν που με άφηνε στη μοναξιά μου.
Γεια.
Τάλι.
Έχουμε μέρες να σε δούμε.
Ήσουν άρρωστη;
Όχι κάτι σοβαρό, ελπίζω.
Ήταν αδιάθετη.
-Καλό απόγευμα. -Καλό απόγευμα.
Θέλουμε να σας καλέσουμε σε δείπνο, αυτό το Σάββατο.
Μα είναι σειρά μας, εμείς πρέπει να σας καλέσουμε.
Μέχρι τότε, θα θέλαμε να έρθετε.
Μετά χαράς.
Στις έξι;
Στις έξι.
Η μητέρα μου κάποτε μου είπε, οργισμένη, όταν ήμουν μικρή,
ότι ο πατέρας μου δεν της ζητούσε τίποτα, μόνο να φροντίζει το μποστάνι,
να μαζεύει την παραγωγή, να διατηρεί τα φρούτα,
να φροντίζει τα πουλερικά, να αρμέγει τις αγελάδες, να κάνει το νοικοκυριό
και να βοηθάει στα χωράφια όποτε χρειαζόταν.
Είπε ότι την ανέφερε στο λογιστικό βιβλίο μόνο όταν αγόρασε ένα φόρεμα.
Εγώ είμαι πουθενά εκεί μέσα;
Καταγράφω τα έξοδα της άνοιξης.
Πώς έχουν αλλάξει τα πράγματα;
Οι κόρες παντρεύονται τόσο νέες, που όπου κι αν κοιτάξεις,
βλέπεις ένα λεπτό κι απρόθυμο κορίτσι αναγκασμένο να παλέψει με ένα σωρό βάσανα
προτού καν μεγαλώσει.
Αυτός είναι ο σκοπός του!
Έλα, άντε.
Καλημέρα.
Καλημέρα, Τζιμ.
Καλημέρα, κυρία. Έχω ένα καινούριο βιβλίο για εσάς.
Θα ήθελα να δω εκείνο το μπλε φόρεμα που έχεις.
Μάλιστα, κυρία μου.
Κάνει δυόμισι.
Θα το πάρω.
Τα ρέστα μου;
Ευχαριστώ.
Η μεγάλη κόρη των Μάνινγκ έριξε μια λάμπα πετρελαίου και πήρε φωτιά το σπίτι.
Φωτιά!
Προτού οι φλόγες την αναγκάσουν να βγει από το σπίτι,
άκουσε τις φωνές της αδερφής της που είχε παγιδευτεί στη σοφίτα.
Πάμε!
Όχι!
Μόνο ένα λεπτό ακόμα.
Μόνο ένα λεπτό...
Βγάλτε την έξω!
Βγάλτε την από κει μέσα!
Βγάλτε την έξω!
Όχι!
Η γυναίκα σου είναι αξιέπαινη οικοδέσποινα και μαγείρισσα.
Θυμάμαι την εποχή...
Όχι, ευχαριστώ.
...που κάθε οικογένεια είχε τροφή, ρούχα, παπούτσια, στέγη
και ζέστη από τα προϊόντα που συγκέντρωνε μια καλή σύζυγος στο σπίτι της.
Έμαθα από τους ξυλοκόπους
ότι η μεγάλη κόρη των Μάνινγκ κάηκε άσχημα από τη φωτιά στο σπίτι τους.
-Η Κάσι. -Και πέθανε.
Ναι, πέθανε.
Όπως έλεγε ο πατέρας μου:
"Ο υπέρτατος ρυθμιστής των πάντων ενίοτε διαψεύδει τις επίγειες ελπίδες μας".
Τι υπέροχη λάμπα.
Ο Φίνι την αγόρασε ώστε να διαβάζουμε εύκολα από κάθε σημείο του δωματίου.
Δεν ανατράφηκα έτσι ώστε να διαβάζω πολύ.
Αλλά πιστεύω ότι ο πατέρας πρέπει να δίνει ευκαιρίες στα παιδιά του να βελτιωθούν.
Τα παιδιά είναι ευαίσθητο θέμα σ' αυτό το σπίτι.
Και στο δικό σας, υποθέτω.
Συγχωρήστε τον άντρα μου.
Παρ' όλα αυτά, όποιες κακοτυχίες κι αν μου χτυπήσουν την πόρτα,
προσπαθώ να βελτιώνω τη μοίρα μου με την εργατικότητά μου.
Και...
Ζυγίζω τις επιλογές μου προσεκτικά
και φροντίζω τα πάντα με περισσότερο σθένος.
Τότε, είσαι αξιέπαινος γι' αυτό.
Θα σας δώσω ένα παράδειγμα.
Όταν πρωτοέγινα αγρότης,
με ενοχλούσε τόσο πολύ η ανικανότητά μου να επιβληθώ στους σκύλους μου,
που έναν Γενάρη, στη διάρκεια μιας θύελλας,
έδεσα τον σκύλο στη γωνία του αχυρώνα ενώ ο άνεμος λυσσομανούσε
ώσπου πέθανε από το κρύο.
Μέχρι κι εγώ πήγα να πεθάνω από το κρύο, τα χέρια μου πάγωσαν,
αν και φορούσα τα χοντρά μου γάντια.
Κατακριτέα πράξη.
Είδα έξω ότι χρησιμοποιείς παλιό άροτρο;
Εφόσον σε ενδιαφέρουν τα εργαλεία μου,
έχω μια σβάρνα που με παιδεύει.
Οι ακίδες σκαλώνουν σε πέτρες και ρίζες και σπάνε.
Η δική μας σβάρνα έχει κατακόρυφους δίσκους.
Δουλεύουν καλύτερα;
Ναι, έτσι φαίνεται.
Φέρε το επιδόρπιο.
Νομίζω πως έχουμε χορτάσει.
Ο άντρας μου επιμένει στα γλυκά, τις κομπόστες και τις κρέμες του.
Εντάξει, λοιπόν.
Τι συμβαίνει; Κινδυνεύεις;
-Τι έπαθε ο λαιμός σου; -Έπεσα από τον φράκτη.
Δεν το ήξερα.
Υπάρχουν πολλά που δεν ξέρεις.
Όταν επιστρέψαμε στο τραπέζι, η Τάλι δεν άφησε το βλέμμα της να ξεφύγει.
Η διάθεση του άντρα της φάνηκε να είχε χαλάσει.
Σέρβιρε τα γλυκά και την κρέμα ο ίδιος...
αφήνοντας μόνο το δικό της πιάτο άδειο.
Σάββατο 21 Ιουνίου.
Η καρδιά μου, μια δίνη.
Το μυαλό μου, φρενοκομείο.
Μία βδομάδα πέρασε και η Τάλι δεν ήρθε.
Κανένα νέο.
Η αγωνία μου συχνά με αναγκάζει να σταματώ τη δουλειά
και να τριγυρνώ στο σπίτι σαν φυλακισμένη.
Πρέπει να τη δω.
Τάλι!
Τι συνέβη;
Έφυγαν.
Χωρίς να πουν αντίο;
Να ειδοποιήσουμε τον σερίφη.
Και τι να πούμε; Ότι οι γείτονές μας μετακόμισαν;
Των Ζίμπρουν είναι η φάρμα. Τη νοίκιαζαν.
Θα πάω εγώ, τότε.
Για ποιο λόγο;
Υπάρχουν αίματα.
Εσύ δεν έπαθες ποτέ ατύχημα;
Και δεν θα κάνουμε τίποτα;
Θα πάω να ρωτήσω τους γείτονες.
Αν δεν ικανοποιηθούμε, θα μεταφέρουμε τους φόβους σου στον σερίφη.
Σ' ευχαριστώ.
Δευτέρα 23 Ιουνίου.
Ο Ντάιερ είπε ότι η κυρία Νότογουεϊ είδε τις άμαξές τους στον επαρχιακό δρόμο
αργά το απόγευμα, να κατευθύνονται βορειοδυτικά.
Κυρία Νότογουεϊ;
Πιστεύει ότι διέκρινε τη φιγούρα της Τάλι δίπλα στου άντρα της,
αλλά δεν είναι σίγουρη.
Έχει την εντύπωση πως ένας εργάτης οδηγούσε το δεύτερο κάρο.
Κυριακή 29 Ιουνίου.
Βρήκα τον σερίφη ενώ πήγαινε στην εκκλησία.
-Οι γείτονές μας, η Τάλι... -Η καταγγελία μου δεν είχε ανταπόκριση.
Ο Ντάιερ είπε ότι κανείς δεν θα ερευνούσε ένα έγκλημα
χωρίς αποδείξεις ότι διαπράχτηκε.
Να ηρεμήσω;
Αρνιόμουν να ηρεμήσω, κι έτσι με έδεσε σε μια καρέκλα και μου έδωσε λάβδανο.
Δευτέρα 30 Ιουνίου.
Θολωμένη και λαχανιασμένη από το λάβδανο...
ξυπνάω κλαίγοντας, κοιμάμαι κλαίγοντας,
κάνω τα καθήκοντά μου κλαίγοντας.
Κυριακή 6 Ιουλίου.
Είμαι μια βιβλιοθήκη δίχως βιβλία,
μια θάλασσα φόβου, ταραχής και στέρησης.
Ο Ντάιερ λέει ότι έχουμε πολλούς λόγους να είμαστε ευγνώμονες.
Ακούω με βίαιη επίγνωση τους χτύπους του ρολογιού,
ενώ εκείνος θρηνεί αυτό που φαντάζεται ότι είναι ο φτωχός, ξεχασμένος εαυτός του.
Τετάρτη 9 Ιουλίου.
Παρά τις λίγες ώρες χωρίς λάβδανο, ήμουν τόσο ζαλισμένη από τη θλίψη μου,
που ο Ντάιερ με άφησε το απόγευμα, ανησυχώντας για την κατάστασή μου.
Τρίτη 22 Ιουλίου.
Γουέλντον;
-Καλημέρα. -Οι ενοικιαστές της φάρμας έφυγαν.
Άφησαν κάποια διεύθυνση;
Όχι. Έχετε ένα γράμμα.
Από εκείνη είναι;
Ναι.
Από πού;
Επαρχία Ονοντάγκα. Την ξέρεις;
Είναι βόρεια της Σίρακιους.
Θα το διαβάσεις;
Μόνη μου.
Άμπιγκεϊλ, Άμπιγκεϊλ, Άμπιγκεϊλ.
Λυπάμαι που μόνο αυτό το γράμμα μπορώ να σου στείλω.
Λυπάμαι για όλα όσα ένα γράμμα δεν μπορεί να είναι.
Ακόμη και το καλύτερο γράμμα είναι μονάχα ένα μικρό κομμάτι μας.
Λυπάμαι που δεν κατάφερα να πω αντίο.
Και λυπάμαι που ανταλλάξαμε ένα είδος δυστυχίας με ένα άλλο.
Τελικά τα πολύ απομακρυσμένα σπίτια
πάντα φαντάζουν απαίσια και αφύσικα μέσα στη μοναξιά τους.
Αν υπήρχε ένα ερειπωμένο μοναστήρι με νυχτερίδες εδώ κοντά,
η θέα θα ήταν τέλεια.
Η σκεπή μας είναι ετοιμόρροπη και το νερό που στάζει είναι ευχάριστο στην ξηρασία,
αλλά πρέπει να απλώνουμε κατσαρολικά στο πάτωμα όταν βρέχει.
Κι όμως, έξω από την κουζίνα,
φύτρωσαν ήδη ανεμώνες και άγριοι πανσέδες
κι άλλα όμορφα λουλούδια
τα οποία η ανοησία μου με εμποδίζει να σου κατονομάσω.
Πιστεύω ότι τις τελευταίες εβδομάδες έχω διασκεδάσει λιγότερο
από οποιαδήποτε άλλη γυναίκα.
Στη λίγη ώρα που έχω για τον εαυτό μου,
ο Φίνι μού διαβάζει οδηγίες προς συζύγους από την Παλαιά Διαθήκη.
Όσον αφορά την Αγία Γραφή,
οφείλω να πω ότι γνωρίζει πολλά χωρία λέξη προς λέξη,
τα οποία όμως δεν τον έχουν αγγίξει.
Δεν μπορώ να ξέρω τι σκέφτεται, αλλά μπορώ να πω
ότι η συντροφιά μου πρέπει να του είναι ιδιαίτερα δυσάρεστη.
Κι αν είναι όντως έτσι, λυπάμαι.
Καλησπέρα!
Καλησπέρα.
Γεια.
Έχω κάτι για σας.
Ορίστε.
-Ευχαριστώ. -Καλό απόγευμα.
-Για μένα είναι; -Από το Σκοχάρι.
-Η καλή σου Άμπιγκεϊλ. -Δώσ' το μου.
Δώσ' το. Φίνι, δώσε...
-Φίνι. -"Τι θα απογίνουμε
οι χιλιάδες του φύλου μας,
διασκορπισμένες στην ερημιά
και υποχρεωμένες να μας απομυζούν τη δύναμή μας;
Νιώθω πως την ίδια στιγμή που το μέλλον μας φάνταζε λαμπρό,
από μια θολή απόσταση μια μαύρη σκιά πλησίαζε.
Κι όμως, φαντάσου την πιο ευτυχή ένωση για εμάς
κατά την οποία δύο οικογένειες, που ήταν σε διαμάχη,
σαν από θαύμα έρχονται κοντά λόγω της αγάπης.
Το πρόσωπό σου έχω μαζί μου τις νύχτες.
Σ' εσένα αφιερώνω τα όνειρά μου πριν πέσω να κοιμηθώ,
αλλά δεν κοιμάμαι.
Είναι λες και όλα μέσα μου ζητούν απεγνωσμένα να αναπνεύσουν.
Κι αν είναι έτσι τώρα, πώς θα είναι αργότερα;
Σου στέλνω όση αγάπη και στήριξη μπορώ.
Σου στέλνω τις ελπίδες της καρδιάς μου. Άμπιγκεϊλ".
Δεν είναι μόνο ο εξαναγκασμός
που με οδήγησε σ' ένα μέρος σαν αυτό.
Μου είπαν ότι έπρεπε να ενεργήσω σεβόμενη το ενδιαφέρον, την ευτυχία
και τη φήμη κάποιου που κάποτε αγαπούσα.
Απ' όσο μπορώ να υπολογίσω, μας χωρίζουν μόνο 140 χιλιόμετρα.
Αλλά φυσικά, άνθρωποι σαν εμάς δεν κάνουν μακρινές επισκέψεις.
Ο Ντάιερ αρχικά αρνήθηκε να μου επιτρέψει να φύγω και στη συνέχεια να με συνοδεύσει.
Με πρόφτασε στις παρυφές του κτήματός μας και σκαρφάλωσε πάνω στο κάρο.
Ήμασταν η προσωποποίηση της οδύνης, καθώς τρανταζόμασταν δίπλα δίπλα.
Η νύχτα ήταν ξάστερη και ζεστή κι έπεσε μόνο ένα ψιλόβροχο, μια μπόρα.
Μου είναι πολύ δύσκολο να γράψω για το πόσο θέλω να σε ευχαριστήσω,
αλλά από κάπου πρέπει να ξεκινήσω.
Άμπιγκεϊλ...
θέλω να σου πω ότι όντας μαζί σου, ακόμη και μόνη,
ήταν σαν να ήμουν μέρος της μεγαλύτερης
και πιο απέραντης κοινότητας που θα μπορούσα να φανταστώ.
Σε νιώθω πιο κοντά μου κι από αδερφή,
αφού όλα τα εκπληκτικά αισθήματα που νιώθω...
διάλεξα να τα νιώσω.
Ξέρεις ποια ανάμνηση έχω στην καρδιά μου πιο πολύ;
Εκείνης της στιγμής που γύρισες και μου χαμογέλασες
μόλις συνειδητοποίησες ότι σε αγαπούν.
Δεν μπορώ να ξέρω τι θα ακολουθήσει.
Αλλά ξέρω ότι η εμπιστοσύνη, η φροντίδα και το κουράγιο που μοιραστήκαμε
θα μας φωτίζουν
και θα μας προστατεύουν.
Είσαι η πηγή της χαράς μου.
-Μπορώ να ρωτήσω τι γυρεύετε εδώ; -Ήρθα να δω την Τάλι. Πού είναι;
Σας άκουσα στον δρόμο. Κάνατε τόσο σαματά, που σας πέρασα για τον γανωματή.
Τρεις μέρες ταξιδεύουμε. Δεν θα φύγουμε αν δεν τη δούμε.
Δεν με νοιάζει τι θα κάνετε.
-Ας μιλάμε κόσμια, φίλε μου. -Πού είναι;
Της έδωσα τσάι από ρίζα πεύκου και της έκανε καλό.
Αλλά η αρρώστια δοκιμάζει την προθυμία σου να υποκλιθείς στην υπέρτατη εξουσία.
Υποθέτω ότι ήταν διφθερίτιδα.
Όχι!
Υπάρχει κάποια αποξένωση από...
Τι ώρα είναι;
Δεν με νοιάζει.
-Πρέπει να φύγω. -Θα αφήσεις σημάδι.
Έλα.
Πάμε.
Κυριακή 31 Αυγούστου.
Ηλιόλουστος και ζεστός καιρός.
Καθάρισα την αποθήκη, που ήταν γεμάτη σκουριασμένα και σκονισμένα παλιοπράγματα,
έπλυνα τα παράθυρα και έφτιαξα κομπόστα μήλου για τον χειμώνα.
Δεκατέσσερα δολάρια από το γάλα και το βούτυρο που πουλήσαμε.
Έκοψα το χέρι μου μ' ένα μαχαίρι.
Παρηγορώ τον εαυτό μου με την πεποίθηση ότι κάποια μέρα,
όταν ο Ντάιερ αναγκαστεί να πάει στη Σίρακιους για ζωοτροφή ή προμήθειες,
θα πάω μαζί του, θα πάρω το τουφέκι του,
θα πάω στο Σκενιάτλες και θα σκοτώσω τον Φίνι επιτόπου.
Ο Ντάιερ δουλεύει στον αχυρώνα.
Κάθε μέρα, υποδυόμαστε τον χωρισμό μας.
Μερικές φορές αφού σκοτεινιάσει,
περπατάμε στους λόφους στα πιο ψηλά χωράφια μας, για την απέραντη θέα.
Ο Ντάιερ προσπαθεί να μας φανταστεί όπως ήμασταν κάποτε,
ενώ εγώ προσπαθώ να φανταστώ την Τάλι στο ζεστό και φιλόξενο σπίτι
που υπήρξε μόνο στα όνειρά μας.
Φαντάζομαι την Τάλι και τη Νέλι κάπου μαζί,
τη Νέλι να χτενίζει την Τάλι με τη βούρτσα της.
Φαντάζομαι να αποβάλω για πάντα τα συναισθήματά μου
που εκείνη εξάγνισε και εξευγένισε.
Φαντάζομαι ότι αποφασίζω να κάνω ό,τι μπορώ για τον Ντάιερ.
Και φαντάζομαι να συνεχίσω να γράφω σ' αυτό το βιβλίο,
εδώ, σαν να ήταν αυτή η ζωή μου.
Σαν να μην ήταν η ζωή μου κάπου αλλού.
Πάντα φοβόμουν ότι θα έφερνα κακοτυχία σ' αυτούς που αγαπώ.
Δεν έχεις να πεις τίποτα γι' αυτό;
Δεν ξέρω από πού να αρχίσω.
Δεν μπορώ να φανταστώ τι θα μπορούσαμε να κάνουμε ο ένας για τον άλλο...
με τους περιορισμούς μας.
Δεν μπορείς;
Δεν μπορώ.
Δεν μπορείς;
Τότε...
πάλι καλά που θυμόμαστε
ότι η φαντασία μας μπορεί πάντα να καλλιεργηθεί.
ΑΠΟΔΟΣΗ ΔΙΑΛΟΓΩΝ ΥΠΟΤΙΤΛΩΝ: Δέσποινα Πασσαλή