วันอังคารที่ 1 มกราคม 1856
อากาศดีและหนาวเย็น
เช้านี้ห้องเราเป็นน้ำแข็ง ครั้งแรกในฤดูหนาวที่ผ่านมา
มันฝรั่งกลายเป็นน้ำแข็งทันทีที่โดนน้ำ
เราเริ่มต้นปีใหม่ด้วยศักดิ์ศรี อันน้อยนิดและความหวังที่น้อยยิ่งกว่า
ตรงระเบียงหลังฟ้าสาง
ฉันได้ยินเสียงนกกระจอก ส่งเสียงทุ้มต่ำจากแนวพุ่มไม้
ที่ตอนนี้จมอยู่ใต้กองหิมะ
ดายเออร์ยังรักษาแรงกายแรงใจไว้เป็นอย่างดี
เชื่อว่ายังมีโอกาสสำหรับชาวไร่ที่ยินดีทำงาน
เขารู้สึกว่าตนไม่อาจปลดเปลื้อง ภาระหน้าที่ให้หมดไปได้
ฉันแน่ใจทีเดียวว่ามันเป็นเพราะ สภาพจิตใจเขาที่กำลังทรุดโทรม
มันจึงผลต่อทุกส่วนในร่างกายของเขา
เช้านี้เขาบอกฉันว่าความพึงพอใจ เป็นเหมือนมิตรที่เขาไม่มีวันได้เจอ
- คุณไปรีดนมช้านะ - มันยังไม่พร้อม
แล้วคุณล่ะ
นับตั้งแต่เราได้ฟาร์มนี้มา
สามีฉันก็จดบันทึก เพื่อให้เขาเห็นภาพรวมตลอดทั้งปี
วิธีนี้จะทำให้เขารู้ว่าผลผลิต แต่ละแปลงทำรายได้เท่าไหร่ในปีต่อปี
ดายเออร์ยังขอให้ฉันจดรายการ
สิ่งต่างๆ ที่อาจถูกมองข้ามไปในสมุดบันทึก
ตั้งแต่เครื่องมือที่ยืมไปจนถึงหนี้ค้างชำระ
ซึ่งฉันก็ทำ
แต่จะไม่มีบันทึกใดบนหน้ากระดาษที่ซ้ำซากจำเจ
เขียนถึงเหตุการณ์ที่รุนแรงที่สุด จากฤดูกาลที่ผ่านมาของเรา
ไม่มีบันทึกใดเขียนถึงอารมณ์หรือความกลัว
ความสุขล้นหรือความเศร้าที่ทิ่มแทงใจ
ลูกของเรา
ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเจอที่ทางของตัวเอง
แต่ฉันแทบไม่เคยบอกเธอเลยว่า เธอคือสมบัติล้ำค่าของเรา
อยากลองทำดูไหม
แบบนี้เหรอคะ พ่อ
นั่นแหละ
เธอมักจะดูแปลกแยกจากเราเสมอ
ราวกับว่าเธอพยายามทำตัวกลมกลืนในยามที่ทำได้
พวกเขามองเห็นพี่น้องของมัน มันคือครอบครัวของหนูนั่นเอง
มีอะไรบางอย่างที่สะเทือนอารมณ์
จากความเจ็บป่วยเศร้าสร้อยที่เงียบงันของเด็กน้อย
เธอจะเอาแขนโอบกอดฉัน แล้วไม่เอ่ยปากใดๆ
แต่รู้สึกเหมือนเรากำลังสื่อสารกัน
ฉันกลายเป็นความอาดูร
"วันอาทิตย์ที่ 3 กุมภาพันธ์"
"ขอต้อนรับวันพักผ่อนอันแสนหวาน" เพลงสวดว่าไว้
วันอาทิตย์จึงเป็นวันที่น่ายินดียิ่ง สำหรับโมงยามอันสั้นที่เงียบสงบ
สำหรับตัวฉัน
ฉันไม่เข้าร่วมอีกต่อไป
หลังการสูญเสียอันแสนเจ็บปวดของเนลลี
ความสงบสุขที่ฉันพึงพอใจ ไม่ได้มาจากความคิดว่าโลกที่ดีกว่ากำลังจะมาถึง
ฉันอยากจะซื้อแผนที่สักเล่ม
เจค็อบ ไปด้วยกันไหม
- ไม่รบกวนเหรอครับ - ไม่หรอก ไม่รบกวนเลย
ขึ้นเลย
นั่นใครเหรอ
เขาชื่อฟินนีย์
เมียชื่อแทลลี
เจอพวกเขาที่ร้านอาหารสัตว์ ดูเหมือนไม่สุงสิงกับใครเท่าไหร่
พวกเขาเช่าอยู่ที่ฟาร์มซีบรัน
วันจันทร์ที่ 4 กุมภาพันธ์
ทำไมหมึกถึงเป็นดั่งไฟ
เพราะมันคือทาสรับใช้ที่ดีและนายที่เอาใจยาก
คุณได้พูดอะไรหรือเปล่า
ฉันอยากซื้อแผนที่สักเล่ม
ผมคิดว่ามันน่าจะมี ของหยุมหยิมกว่านั้นให้ซื้ออยู่นะ
ฉันเก็บเงินส่วนของฉันได้ 90 เซ็นต์ นึกไม่ออกเลยว่าจะซื้ออะไรที่ดีกว่านี้ได้อีก
ซื้อของขวัญให้สามีไง
จะมีของขวัญอะไรดีไปกว่าเมียที่เลิกเป็นคนน่าเบื่ออีก
การเรียนรู้ด้วยตัวเองดูเหมือนจะเป็นทางเดียว
ที่กันไม่ให้ความทุกข์เอ่อล้นในใจฉัน
นิ่งไว้ นังหนู นิ่งไว้
สวัสดีค่ะ
ฉันใช้ไม้กวาดปัดชานระเบียงอยู่นาน หิมะแห้งมากเลย
ฉันแทลลี
อาบิเกล
- หวังว่าฉันคงไม่ได้มารบกวนนะ - ไม่หรอก
ฉันอยากออกมาข้างนอกสักวัน
ตอนนี้ฟาร์มของเรากลายเป็นโรงเชือด สามีฉันกำลังฆ่าหมูป่าของเขา
อยากเข้ามาก่อนไหม
ก็ดีเหมือนกัน
หรือจะนั่งหนาวสั่นอยู่บนระเบียงบ้านก็ได้
ฉันรู้ว่ามันสุดแสนจะน่าเบื่อ เมื่อเพื่อนบ้านที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวแวะมา
ทำลายความเงียบสงบในบ่ายวันอาทิตย์
ไม่หรอก ที่นี่ยินดีต้อนรับเธอ แต่ฉันเข้าใจความรู้สึกนะ
บางครั้งฉันก็นึกภาพ เวลาภรรยาหม้ายเวลดอนมาเยี่ยม
ว่าฉันกำลังจมอยู่ในความเบื่อหน่ายที่ล้นปรี่
ภรรยาหม้ายเวลดอน เธอเคยไปที่โรงเก็บภาษีครั้งหนึ่ง...
เธอเห็นว่าฉันมองผมของเธอ
และยอมรับว่าเธอเคยภูมิใจกับผม ของเธอเมื่อครั้งยังสาว
เธอเล่าว่าสมัยนั้นเธอเคยไว้ผมยาวกว่านี้
แล้วถักเปียม้วนเป็นมวยไว้ที่ท้ายทอย
แสงแดดในฤดูหนาวที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง
ทำให้ผิวพรรณของเธอ มีสีชมพูระเรื่อของดอกกุหลาบและไวโอเลต
ฉันรู้สึกเขินอายจนต้องเบือนหน้าหนี
และเช่นเคย
เมื่อเป็นเรื่องการพูดคุย และการเรียกร้องความรักใคร่จากผู้อื่น
สถานการณ์แบบนี้สาปส่งให้ฉัน ต้องเหน็ดเหนื่อยและวิตกกังวล
ตั้งแต่จำความได้ ฉันก็เหมือนกับรากไม้ที่โตคับกระถาง
เกี่ยวพันกันไว้ไม่ไปไหน
หวังว่าฉันคงไม่มารบกวนเวลาทำงานของเธอนะ
ไม่หรอก
ฉันดีใจที่เธอมา
ฟินนีย์เจอสามีของเธอที่โรงไม้
เห็นเขาพูดถึงวิธีการทำคลอดลูกหมูแบบใหม่
แบบหยาบกระด้างเหรอ
สามีฉันพูดทุกเรื่องแบบหยาบกระด้างทั้งนั้นแหละ
ฉันเคยบอกเขาอยู่หนหนึ่ง
แล้วเขาก็ตอบกลับมาว่า
ดูเหมือนจะเป็นความกรุณาสุดซึ้ง ถ้าจะได้ฟังคำพูดดีๆ จากฉัน
ฉันเลยบอกเขาไปว่าถ้าเขาแต่งงานกับตัวเขาเอง
เขาก็จะรู้ว่าความกรุณาคืออะไรกันแน่
แม่พูดอยู่เสมอว่ามีลูกแล้วจะช่วยแก้ปัญหานั้นได้
แม่ฉันก็พูดแบบเดียวกัน
แต่กระนั้น...
ดูเราสิ...
ไม่มีลูกทั้งคู่
เนลลี ลูกสาวฉันจะอายุครบห้าขวบวันนี้
พระเจ้า
เธอเป็นอะไรตาย
โรคคอตีบ กันยายนปีที่แล้ว
พระเจ้า ฉันเสียใจด้วยจริงๆ
สวัสดี
สวัสดีค่ะ
ผมดายเออร์
แทลลี
นี่คงเย็นแล้วสินะ ฉันกลับดีกว่า
- อย่าเพิ่งไปเพราะเห็นผมมาสิ - ไม่ค่ะ
- ผ้าคลุมคุณสวยดีนะ - ขอบคุณ
ไม่เคยมีใครชมฉันเรื่องเสื้อผ้ามาก่อน
ฉันดีใจจริงๆ ที่เธอแวะมา การได้รู้จักเธอทำให้วันนี้ของฉันน่าจดจำ
จริงเหรอ
แหม ทั้งน่ายินดีและน่าแปลก ที่ทำให้วันหนึ่งของใครน่าจดจำได้
"วันพฤหัสบดีที่ 14 กุมภาพันธ์"
คืนที่สามแล้วที่ดายเออร์มีไข้
ดื่มหน่อยนะ
ผมตั้งใจว่าจะป่วยให้บ่อยกว่านี้
เมียยิ้มให้ผมด้วย
สัญญากับฉันสิว่าคุณจะไม่ตาย
นั่นมันตรงข้ามกับที่ผมตั้งใจไว้เลย
ฉันรักษาอาการเขาให้ดีขึ้นบ้าง ด้วยยาสวนที่ทำจากกากน้ำตาล น้ำอุ่น และมันหมู
และป้ายน้ำมันสนที่จมูก
ฉันหวนคิดถึงบทสนทนาของฉันกับแทลลีตลอดวัน
เราเปรียบเทียบฟูกนอนสมัยเด็ก
ฟูกของฉันมีฟางโผล่ออกมา ทั้งยังแบนลงเรื่อยๆ
ส่วนของเธอ เธอว่าแข็งเหมือนหัวใจของฟาโรห์
ผมควรเป็นคนที่ดูแลคุณ
ฉันเห็นด้วย
เธอมีท่าทีอ่อนหวาน สุขุม และสง่างาม
แต่อารมณ์ของเธอก็ดูจะกระตือรือร้น
ด้วยความหวังที่จะได้พูดคุยกับฉันมากขึ้น
แต่กลายเป็นว่าทุกเรื่องที่อยากเล่าให้เธอฟัง ฉันกลับพูดไม่ออกเมื่ออยู่ต่อหน้าเธอ
แล้วเธอไปรู้จักกับดายเออร์ได้ยังไง
เขาเป็นลูกชายคนโตของเพื่อนบ้าน เลยมาช่วยงานที่ฟาร์มพ่อของฉัน
แล้วเขาหลงรักเธอตั้งแต่แรกเจอเลยหรือเปล่า
ต้องใช่แน่ๆ เลยใช่ไหม เขาหลงรักเธอทันที
เขาชื่นชอบไหวพริบที่เป็นประโยชน์ของฉัน
เธอไม่ใช้คำว่า "หลงรัก" อย่างนั้นใช่ไหม
ฉันว่าฉันก็ใช้คำศัพท์แบบเดียวกับเธอนั่นแหละ
ฉันคิดว่าไม่
ในการพูด ใช่ เพราะเธอขี้อาย
แต่ฉันพนันเลยว่าเธอคงคล่องแคล่วกว่านี้ในงานเขียน
ขอบคุณนะ
ไหวพริบของเธอเท่านั้นเหรอที่ทำให้สามีหลงรัก
และความทำงานเก่งของฉัน
แค่นั้นเหรอ
ฉันถนัดงานจุกจิกด้วย
ดายเออร์ชอบพวกกลไกต่างๆ
ฉันเชื่อสนิทใจเลยว่าเขาคงมีความสุขกว่านี้
ถ้ามีโอกาสได้ทำอาชีพ ที่เขาได้ใช้หัวคิดทางวิทยาศาสตร์
สถานการณ์บีบให้เขามาทำฟาร์ม
แต่ถึงอย่างนั้น หัวใจของเขาก็ยังเลือกเธอใช่ไหม
เรื่องนั้นเธอคงต้องถามเขาดูเอง
แล้วเธอจะว่ายังไง ถ้าฉันถามเธอ
ถ้าจะให้พูดในฐานะผู้ชายที่เข้ามา เขา...
ไม่ใช่คนมีน้ำใจกว้างขวาง แต่เขาจริงใจ
และเขาก็มีความรักใคร่ ถึงจะไม่สม่ำเสมอ
ฉันไม่แน่ใจนักหรอกเรื่องความเหมาะสม
แต่ครอบครัวฉันเชื่อว่ามันจะดีขึ้นเองเมื่อได้อยู่ด้วยกัน
ถึงอย่างนั้นมันก็เป็นเส้นทางยาวไกล ที่ไม่มีวันถอยหลังกลับ
แต่เธอทั้งคู่ก็มีเรื่องดีๆ หลายอย่างในชีวิต
ใช่
มันยังเร็วเกินไป
ขอโทษ
วันอังคารที่ 19 กุมภาพันธ์
ดูเหมือนว่าความลังเลของฉัน จะทำให้เขาเกิดความละอาย
ความสุขยามค่ำคืนของเขาที่มีไม่บ่อยนัก
ยิ่งลดน้อยลงไปอีก
จนถึงตอนนี้ฉันยังคงปฏิเสธความพยายามของเขา
ที่จะมีลูกอีกคน
สวัสดี
นี่สามีฉัน ฟินนีย์ คุณรู้จักดายเออร์แล้วใช่ไหม
เราเคยเจอกันแล้ว
- นี่อาบิเกลที่ฉันเล่าให้ฟัง - สวัสดีค่ะ
ภรรยาผมพูดถึงคุณตลอดเหมือนคุณอยู่ในบ้านด้วย
- เธอเห็นอะไรก็คิดถึงคุณไปหมด - ฉันทำอะไรไม่ได้
นอกจากนั่งขัดสมาธิทำหน้าเศร้าทุกครั้งที่เธอไม่อยู่
- เข้ามาสิ - ขอบคุณ
ฝนตกหนักจนโรงโม่หลังคารั่ว
คิดถึงฉันไหม
คิดถึงสิ
เธอดูเปลี่ยนไปนะ
ไม่หรอก
ฟินนีย์ดูเป็นมิตรดี
ใช่ เขาเป็นมิตรเวลาที่นึกอยากจะเป็น
ผมคิดว่าผมควรจะดื่มฉลอง
แต่ถ้าเป็นเรื่องการเข้าสังคมทีไร
ผมก็สง่างามพอๆ กับเวลา เดินลงเขาขรุขระท่ามกลางความมืดนั่นแหละ
สามีฉันจะบอกว่าเขาดีใจมาก ที่เราได้มาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตา
และได้เจอดายเออร์อีกครั้ง
ขอบคุณ
เรื่องหนึ่งที่ผมชื่นชมภรรยา
คือการที่เธอสอนให้ผมทำความคุ้นเคย กับเพื่อนมนุษย์คนอื่นบ้าง
ฟินนีย์ คุณเลือกเน็กไทได้หล่อเหลาทีเดียว
ขอบคุณ แต่คอแบบนี้
มันทำให้หัวผมยื่นออกมาเหมือนไก่บนเกวียน
- ทาร์ตของเธออร่อยมาก - เธอชอบใช่ไหม
ฉันดีใจนะ
ฉันกังวลว่าไข่จะไม่พอ เพราะเกิดอุบัติเหตุขึ้น
ลูกจ้างของผมยกแผงไข่ลงมาแล้วทำแตกไปสองโหล
ผมจึงประกาศไปว่าเขาเป็นอัปมงคลต่อไข่
และไม่ได้รับอนุญาตให้เก็บไข่อีกต่อ
"อัปมงคลต่อไข่" ฉันชอบนะ
ผมบอกเขาไปว่าเสื้อของเขาขาดวิ่น เป็นรูหลายแห่งจนทำเป็นสร้อยคอได้เลย
เรานึกอยากจ้างคนมาช่วยงานหลายครั้งอยู่
เราเสียหายเพราะความสะเพร่า ของลูกจ้างมานักต่อนักแล้ว
ได้ยินมาว่าลูกจ้างคุณโฮลต์พาม้าของเขาว่ายน้ำ
ข้ามคลองทั้งๆ ที่อากาศหนาวอยู่
จริงเหรอ
ใช่
ฤดูหนาวปีนี้ลำบากมาก
บางครั้งลูกชายคุณนายเวลดอน ถึงกับต้องส่งดหมายด้วยสกี
ทีนี้จดหมายของเราจะได้หายไปอย่างรวดเร็วน่ะสิ
คุณได้เขียนจดหมายหาแทลลีหรือเปล่าสมัยจีบกัน
เขียนสิ
แต่ไม่รู้แทลลีเก็บไว้หรือเปล่า
มีแต่แทลลีเท่านั้นที่รู้
วันจันทร์ที่ 25 กุมภาพันธ์
ความสัมพันธ์ของฟินนีย์และแทลลีทำให้ฉันสับสน
ยามสบตากันบางครั้ง
ดูเหมือนพวกเขาจะเป็นขั้วตรงข้ามของกันและกัน
แต่บางครั้งก็ดูเหมือนจะมีความเอาใจใส่ร่วมกัน
มีบางอย่างเกิดขึ้นระหว่างเรา ซึ่งฉันไม่อาจเปิดเผยได้
จับตรงนี้ไว้
โอเค
ขอบคุณ
สวัสดี ดายเออร์
อ้าว สวัสดี
ไปข้างนอกเหรอ
ใช่ เข้าเมืองน่ะ
เดินทางดีๆ นะ
เธอคงดีใจที่คุณมาหา
สุขสันต์วันเกิด
- ฉันมีของมาให้ - อะไรเหรอ
ถักกับมือด้วย
- หวังว่าเธอจะชอบนะ - ชอบสิ
หนังสือแผนที่...
สหรัฐอเมริกา
มีแอปเปิลซอสหน้าไข่ด้วยนะ
- เท้าฉันหนาวไปหมดแล้ว - เดี๋ยวฉันทำให้อุ่นเอง
ฟินนีย์เป็นไงบ้าง
ก็เป็นฟินนีย์
มันจั๊กจี้น่ะ
สามีฉันจดชื่อผู้บุกรุกลงในบันทึก
เมื่อเช้าฉันถามว่าเขาคิดจะทำยังไงกับคนพวกนั้น
คำตอบของเขาแย่เสียจนฉันต้องออกมาเยี่ยมเธอ
วันของฉันจะได้มีอะไรใหม่บ้าง นอกจากความใจร้ายของเขา
ดายเออร์คิดว่าเขามีคุณสมบัติน่านับถือหลายอย่าง
จริงอยู่ แต่เขาก็ใช้สมุด
บันทึกว่าฉันไปหาใครบ้าง และอยู่นานแค่ไหน
ทำไม
ฉันไม่รู้หรอก แต่ยิ่งเขาทำตัวแบบนี้
ฉันก็ยิ่งถอดใจที่จะทำความเข้าใจกับความพิลึกพิลั่น
ในโลกที่แสนประหลาดของเขาแล้ว
ฉันคิดว่าเขาไม่พอใจฉันเป็นพิเศษ เพราะ...
ฉันยังมีลูกให้เขาไม่ได้
มันรู้สึกยังไงเหรอ
ตอนแรกก็ไม่รู้สึกอะไร
แต่พอลูกเริ่มดิ้น
มันรู้สึกเหมือนผีเสื้อขยับปีก
ต่อมาก็เหมือนกระต่าย เวลาเธอถีบท้องฉันตอนกลางคืน
มันทำให้ฉันกลัว
ความคิดที่ว่าจะไม่เจออะไรแบบนั้น
และการคลอดลูก
คนส่วนใหญ่ก็รู้สึกแบบนั้นแหละ
แต่...
เมื่อถึงเวลา ฉันจะอยู่เคียงข้างเธอ คอยแนะนำเธอเอง
ดายเออร์คงอยากมีลูกอีกคน
ฉันเข้าใจนะ
ของขวัญวันเกิดน่ะ
ลูกเกดหนึ่งกล่อง
กล่องใส่เข็มที่คุณอยากได้ ปลาซาร์ดีนกระป๋อง
คุณก็เอาใจฉันเกินไป
คุณได้ของขวัญจากเพื่อนใหม่ด้วย
เธอกลับไปเมื่อชั่วโมงก่อน
ผมเพิ่งเห็นเธอออกไปนี่เอง
พายุลูกใหญ่เปิดฉากด้วยเสียงคำราม จากทิศตะวันออกเฉียงเหนือ
มันเหมือนเสียงหัวรถจักรที่ใกล้เข้ามา
หยุดก่อน หยุด
หยุดสิ
รออยู่นั่นนะ
เข้ามาใกล้ๆ สิ
มาตรงนี้อุ่นกว่า
ขอโทษค่ะ ฉันไปก่อนดีกว่า
คุณน่าจะรอให้พายุหยุดก่อนนะ
ไปกันเถอะ
ดายเออร์
อีกนานแค่ไหนกว่าฉันจะได้ข่าวจากแทลลี
ฉันจะทนรอได้นานแค่ไหน
อาหารสัตว์ในโรงนาจะอยู่ได้ถึงเมื่อไหร่
วัวหนึ่งตัวกินอาหารวันละ 26 ปอนด์
คุณก็น่าจะรู้อยู่แล้ว
พวกมันจะเริ่มผอมลง หลังผ่านไปได้สามวัน
เห็นหนังสือพิมพ์ลงว่าพายุน่าจะสงบลงพอดี
แต่นั่นอาจเป็นการทำนาย จากกระดูกห่านของผู้เชี่ยวชาญก็ได้
เมื่อเกิดวิกฤตการณ์ทางธรรมชาติ เราต่างอยู่ภายใต้ความเมตตาของกันและกัน
ใช่
แม่พูดอยู่เสมอว่า "เราหลุดพ้นจากความตาย ครั้งนี้ไปเจอความตายครั้งใหม่"
ตอนผมเจ็ดขวบเกิดแผ่นดินไหว จนบ้านและโรงนาของเราถล่มลงมา
ผมได้เล่าให้ฟังไหม
ไม่เคยค่ะ
- แผ่นดินไหวเหรอ - ใช่
ผมจำได้ว่าอะไรบางอย่างปลุกผมให้ตื่น ก่อนรุ่งสาง ผมไม่รู้ว่ามันคืออะไร
พ่อผมตะโกนเรียก
แต่ผมผละออกจากหน้าต่างไม่ได้เลย
ผมมองเห็นนกกระพือปีกกลางอากาศ ไม่กล้าลงไปเกาะ
แม่น้ำปั่นป่วนไปหมด ส่วนผมก็ขยับไม่ได้
และแล้ว...
ในที่สุดผมก็กระโดดข้ามบันไดบ้านที่พังยุบลงไป
เหมือนที่น้องๆ ลงไปก่อนผม
เรายืนรวมกันตรงชานระเบียงอันมืดมิด
ต่อมาแม่เล่าว่าความกลัวไม่เคย จางหายไปเลยหลังเหตุการณ์นั้น
แม่บอกว่า "จะมีอะไรปลอดภัยอีก ถ้าแผ่นดินที่หนักแน่นยังเป็นแบบนั้นได้"
แม่ของผม
แทลลี คุณตัวเย็นเป็นน้ำแข็งเลย
แทลลี อย่าหลับนะ อย่าหลับ
ลืมตาไว้
มองผมสิ มองผม
ผมคงตายไปแล้วถ้าไม่มีคุณ
งั้นคุณก็ปลอดภัย...
เพราะฉันอยู่ตรงนี้
วันจันทร์ที่ 17 มีนาคม
ไก่ตายไปครึ่งเล้า
ฉันขุดเอาน้ำแข็งและหิมะ ออกจากปากที่อ้าค้างแน่นิ่ง
ด้วยความหวังที่จะคืนชีพให้พวกมัน
ตะปูหัวใหญ่...
เพิ่มแรงดึงได้ดีกว่า
ลูกชายภรรยาหม้ายเวลดอนมาแจ้งข่าวว่า
แทลลีกลับถึงบ้านอย่างปลอดภัย เขาเชื่อว่าเธอโดนหิมะกัดไปเล็กน้อย
เราไม่ได้เจอเพื่อนของคุณมาพักใหญ่แล้ว
ฟินนีย์พาเธอไปอยู่โอนีออนตา
อะไรๆ เลยดูเหงาหงอยเปล่าเปลี่ยวใช่ไหม
วันพฤหัสบดีที่ 10 เมษายน
บิสกิตกับแมกเคอเรลแห้งเป็นมื้อเช้า
ดายเออร์ทำเบาะนวมติดคอกสัตว์เพิ่ม
ด้วยใบเมเปิลและฟางเก่าๆ ที่เขาเก็บสะสมเอาไว้
ดูเหมือนว่าแทลลีจะไม่กลับมาอีกแล้ว
แต่ฉันก็เตือนใจตัวเองว่า
กาลเวลากับเข็มทำให้ยามเช้า ที่ยาวนานที่สุดผ่านไปได้
และฉันก็ตั้งข้อสังเกตว่าเมื่อเธอมาถึง
หัวใจของฉันเป็นเหมือนใบไม้ ที่ถูกพัดพาเหนือด้วยสายน้ำไหลเชี่ยวกราก
สวัสดีจ้ะ
ระวังหน่อย
นั่งก่อน นั่ง
วันเสาร์ที่ 12 เมษายน
ฉันใช้เวลาสองวันสุดท้าย
อากาศชื้น มีเมฆมาก และหนาวเย็น
มีหมอกควัน
อาจเกิดไฟไหม้ที่ไหนสักแห่งในป่า
จมูกเธอมีมารยาทน่ะสิ
วันจันทร์ที่ 14 เมษายน
เป็นฤดูใบไม้ผลิที่แย่มาก
แต่โคลเวอร์แตกหน่อผลิใบ แล้วทุกอย่างก็เป็นไปด้วยดี
แล้วฟินนีย์เป็นไงบ้าง
จิตวิญญาณแห่งความอดทน
เขาพูดถึงความคิด ที่จะอพยพไปอยู่ฝั่งตะวันตกอีกแล้ว
เธอจะอพยพไปอยู่ตะวันตกเหรอ
ก็อาจจะ
ลุงของฉันคนหนึ่งย้ายไปโอไฮโอ สุดท้ายก็อยู่อย่างลำบาก
ใครไปโอไฮโอก็ต้องเจอแบบนั้น
พรุ่งนี้ไหม
ตกลง
วันพฤหัสบดีที่ 17 เมษายน
ฝนตกหนักเกือบตลอดทั้งคืน
น้ำท่วมทางสัญจร ส่วนคลองก็เอ่อล้น
เช้านี้มีฝนตกปรอยๆ
แทลลีแวะมาหาตามเวลาปกติของเธอในวันนี้
โดยไม่มีคำอธิบายใดๆ
"วันอังคารที่ 22 เมษายน"
ฉันเสียใจที่ชีวิตวัยเด็กของเธอไม่สนุก
หาความสนุกไม่ได้เลยละ
แต่ฉันสร้างความสุขด้วยตัวเอง
สามีบอกว่า "พระเจ้าวางหินหนักอึ้ง ไว้บนเส้นทางของคุณ
ขึ้นอยู่กับเราที่ต้องก้าวข้ามผ่านมันไป"
หินคือสิ่งที่ผู้เคราะห์ดีได้รับ
แม่ของแม่ฉันเกิดปี 1780 ที่สโกฮารีเคาน์ตีนี่แหละ
ฉันมักจะทึ่งกับความกล้าหาญ และปฏิภาณไหวหริบของผู้หญิงเหล่านั้นเสมอ
นึกภาพการแผ้วถางลึกเข้าไปในป่าทุรกันดาร
ด้วยความหวังว่าจะสร้างบ้านขึ้นมาสักหลัง
พวกเธออาจมีความหวังแบบที่เราไม่มีก็ได้
เธอจะมาได้เมื่อไหร่
วันอังคาร
- ว่าไง แทลลี - สวัสดี
บ่ายนี้สนุกดีไหม
ใช่ สนุกมาก
- ไปนะ - ลาก่อน
เมื่อเห็นสีหน้าของเธอ ฉันรู้สึก
ราวกับว่าเธอแล่นเรือฝ่ากระแสน้ำขึ้นเต็มกำลัง
ขณะที่ฉันผลุบๆโผล่ๆ ถอยออกไป
แต่แล้ว
ฉันไม่เคยเห็นเธอแสดงสีหน้า เฉยเมยของผู้เคราะห์ดี
ต่อคนที่ลำบากกว่าเลย
"วันศุกร์ที่ 25 เมษายน"
- สวัสดี - สวัสดีจ้ะ
เธอก็ป่วยเหมือนกันเหรอ
เปล่านี่
ฉันว่าจะเปรียบเทียบอาการไข้อยู่พอดีเลย
เดี๋ยวฉันจะชงชาใส่น้ำผึ้งให้
เป็นอะไร
ทุกเช้าที่ตื่นขึ้นมา ฉันคิดได้ว่าไม่อยากอยู่ไกลจากเธออีก
และเพราะได้อิทธิพลจากเธอ ในเมื่อเธอใช้คำได้เก่งนัก
ฉันเลยแต่งกลอนขึ้นมา
มีชื่อว่า
"โอ้ นิ่งไว้เอย ดวงใจที่ทุกข์ระทม"
ตอนฉันยังเด็ก
ฉันเคยคิดว่าจะใช้สติปัญญา ทำอะไรสักอย่างให้กับโลก
แต่แล้วชีวิตฉันก็ผิดคาด ด้วยการเป็นคนเดินดินธรรมดา
เธอกำลังพูดถึงช่วงเวลาที่ฉันเฝ้าฝัน
เมื่อเราถูกแห่สรรเสริญจากการทำสิ่งมหัศจรรย์
หรือต้อนรับด้วยน้ำตา และเสียงโห่ร้องแห่งความยินดีที่บ้าน
เธอรู้ไหมฉันสงสัยอะไร
เป็นไปได้ไหมว่าช่วงเวลานั้น ยังไม่เกิดขึ้นกับเราสองคน
ฉันว่ามันเกิดขึ้นแล้ว
หรือไม่ก็เป็นไปได้
งั้นเหรอ
แล้วเธอคิดยังไง
เธอคิดยังไงกับเรา
- ฉันไม่รู้จะอธิบายเป็นคำพูดยังไงดี - ลองดูก่อนสิ
- ฉันลองดูแล้ว - งั้นลองใหม่อีกรอบ เธอคิดถึงอะไร
ฉันคิดว่าฉันชอบที่ความรู้สึก ที่โอบล้อมของเราไม่เหลือที่ว่าง
ให้เราต้องปรารถนาหรือโหยหา
ฉันคิดเองมากไป
ฉันเคยสัมผัสว่า
คนที่แสดงออกน้อยนิด อาจไม่ได้รู้สึกน้อยนิดเสมอไป
เสียงเล็บหมาขูดพื้นไม้เฉยๆ น่ะ
ทำไมเธอถึงไม่ทำสิ่งที่พยายามจะทำ
ฉันกลัวว่าเธอจะติดไข้จากฉัน
กลิ่นเธอเหมือนบิสกิตเลย
ฉันต้องกลับบ้านแล้ว
ความพรึงเพริดและเบิกบานใจ
คุณทำงานไม่เสร็จสักอย่างเลย
- คุณต้องการคนช่วยหรือเปล่า - ไม่ค่ะ ฉันว่าไม่นะคะ
ตกลงมื้อค่ำเป็นอาหารแบบเย็นๆ ใช่ไหม
ฉันจะไปรีดนมวัวก่อน
วันศุกร์ที่ 30 พฤษภาคม
แสงแดดสาดส่องผ่านกิ่งไม้
ทำให้เกิดแสงและเงาผสมปนเปกันไป
เราคงมิตรภาพระหว่างเราเอาไว้และศึกษามัน
ราวกับเป็นแผนที่หลบหนีที่ยังไม่สมบูรณ์
เมื่อวันสิ้นสุดลง
จิตใจก็พลันคิดถึงเธอ ฉันคิดด้วยความรุ่มร้อน
"ทำไมเราต้องแยกจากกันด้วยนะ"
คุณหยุดยิ้ม มันเป็นรอยยิ้มสำหรับคนอื่นเหรอ
ขอโทษที ฉันเหม่อคิดถึงเรื่องอื่นน่ะ
เราต้องการผ้าดิบ กระดุม และเชือกรองเท้า
ผมรบกวนหรือเปล่า ที่มานั่งกับคุณแบบนี้
ไม่เลยค่ะ
ผมอาจคิดได้ช้าไป แต่ก็เรียนรู้ที่จะคำนึงถึงความรู้สึกคนอื่น
ผมเรียนรู้ว่าความเห็นอกเห็นใจกัน ของเพื่อนมนุษย์เป็นสิ่งจำเป็น
ด้วยความปรารถนาที่ไม่ถูกเติมเต็ม
ฉันรู้สึกว่าฉันมีความเห็นอกเห็นใจคุณมาตลอด
ผมก็คิดอย่างนั้น
รอยยิ้มเธอกลับมาแล้ว
สวัสดีค่ะ
ฉันเชื่อว่าความใกล้ชิดจะเพิ่มไมตรีจิตได้
ถ้าเป็นแบบนั้นจริง
ทุกนาทีที่อยู่ด้วยกัน ก็จะทำให้เราเป็นคนงานที่รื่นเริงขึ้น
ฟาร์มของเราก็น่าจะได้ประโยชน์ไม่ใช่เหรอ
สามีของเราด้วย
ภาระหน้าที่ของเราจะเบาบางลง
เมื่อเธอจากไป ฉันรู้สึกเหมือนเรือพายกลางทะล
ที่ไม่มีทั้งมือหรือพวงมาลัยคอยนำทาง
พวกเขาทำความสะอาด ท่อระบายน้ำใต้ถนนตามทางแยก
หลายคนล้มป่วยเป็นไข้
โฮลต์แวะมาตากเบคอน
เขายังไม่ดีขึ้น หลังถูกคนแปลกหน้าสองคนทำร้าย
ถึงขั้นถูกหามใส่รถเข็นไปส่งบ้าน
เขาบอกว่าผู้ชายพวกนั้นจะฆ่าเขาให้ตาย
แต่แล้วก็คิดได้ว่าพวกเขาจำผิดคน
หลังๆ มานี้ดูเหมือนคุณจะเอาแต่พูดถึง โจรดักปล้นกับขโมยขึ้นบ้าน
ตรงข้ามเลยละ
ผมมักจะคล้อยตามความอ่อนไหวของคุณ
นี่ผมยังไม่ได้เล่าให้ฟังเรื่องคดีความที่เคาน์ตี
เกี่ยวกับพวกผู้ชายที่วางยาฆ่าเมียตัวเอง
เพราะผมมองว่ามันเป็นหัวข้อ ที่ไม่เหมาะจะคุยช่วงอาหารค่ำ
"ฆ่าเมียตัวเอง" เขาใช้คำนี้เลยเหรอ
คำนี้เลย
เธอทะเลาะกันบ่อยไหม
บ่อยสิ เรื่องหน้าที่ภรรยา
ฉันบอกเขาว่าฉันไม่เห็นด้วยและไม่ยินดีจะทำ
แล้วเขายอมหรือเปล่า
ตั้งแต่นั้นมาเขาก็ไม่แตะต้องฉันเลย
แต่ฉันทำให้ตัวเองอารมณ์ดีขึ้น ด้วยการเขียนกลอน
ฉันอ่านวรรคเปิดให้ฟังเอาไหม
เธออ่านจนจบทั้งบทเลยก็ได้
ไม่เอา ฉันจะเริ่มด้วยวรรคเปิด
ฉันชอบสวนที่ผลิดอก ฉันชอบไม้เลื้อยคืบคลาน
ฉันชอบเดินล่องลอยกลางอากาศ แต่กลัวฝูงมดรุมเร้า
ฉันว่าฉันไม่เห็นด้วยกับสัมผัสของเธอ
ทีนี้เข้าใจหรือยังว่าทำไมฉันถึงไม่อ่านจนจบ
ฉันขอโทษ
ฉันชอบทำตัวขัดแย้งแล้วก็ประดักประเดิด
ก่อนหน้านี้ฉันรู้สึกว่า...
ทุกครั้งที่ฉันเข้าหาเธอ เธอจะชะงักกลับไป
และถ้าฉันอยู่เฉย เธอจะเข้ามาหา แต่ก็รักษาระยะห่างอยู่ดี
เหมือนนกกระจอกที่มาทำรังในฟาร์ม
แต่ไม่ยอมเข้าในบ้าน
- ฉันไม่ได้รู้สึกแบบนั้นเสียหน่อย - แล้วเธอรู้สึกยังไง
ตอนไปโรงเรียน
ครูให้ฉันอ่านบทคอร์ดีเลีย คู่กับบทกษัตร์ย์เลียร์ของรุ่นพี่ผู้ชาย
ช่วงท้ายของบทละคร กษัตริย์กับธิดาของเขาถูกจองจำ
แต่เขากลับมองในแง่บวก
"มาสิ เราหลบหนีมาอยู่ที่คุมขัง" เขากล่าว
"เราสองจะส่งเสียงร้อง ขับขานเหมือนนกที่อยู่ในกรง"
ถูกจองจำ
ในทางที่ดีด้วยเหรอ
อาจเป็นเพราะต้องอ่านบทละครจนจบ
หรือมีแต่ในบทละครที่คนเรา จะถูกจองจำในทางที่ดีได้
เธอไม่คิดว่าจะมีกรงขังที่เป็นประโยชน์แก่เราเหรอ
ฉันก็แค่...
ฉันรู้แต่ว่า...
ฉันไม่เคยชอบกรงขังเลย
หวังว่าคุณจะมีช่วงเวลายามบ่ายที่ดี ในแชงกรีลาหรือทิมบักตู
หรือที่ไหนก็ตามที่คุณไปมา
มันเป็นยามบ่ายที่ยุ่งมาก ใช่
คงอย่างนั้น คุณหายไปนานถึงห้าชั่วโมง
ฉันไปร้านขายผ้า แต่ไม่เจอแบบที่ชอบเลย
ฉันว่าจะแวะซื้อกาแฟสักกระสอบ
เดี๋ยวนี้เขาคิดราคา 60 เซ็นต์ แต่ฉันมีเงินแค่ 50
ฉันว่าจะหาซื้อของมาฝากคุณด้วย
แต่คุณอาร์โนลด์สเตือนว่า ฉันยังติดค้างเงินงวดสุดท้ายอยู่
เลยจำต้องปิดประเป๋าเงิน
บอกหมดว่าวันนี้คุณไปทำอะไรมาบ้าง ไม่ปิดบังแม้แต่เรื่องเดียว
คุณไม่อยากรู้เหรอว่าวันๆ เมียคุณทำอะไร
ผมไม่ยักรู้สึกว่าตัวเองมีเมีย ผมรู้สึกว่ามีหญิงสำส่อนเห็นแก่ตัว
ที่มัวแต่ตะลอนไปอยู่บ้านชายอื่น
แทนที่จะอยู่ช่วยงานบ้าน
ดายเออร์ออกไปทำงานในไร่
แล้วบ้านของพวกเขาก็เป็นทางผ่าน ตอนขากลับพอดีก็เลย...
งั้นมีแต่คุณกับอาบิเกลพูดคุย หัวเราะกันเป็นชั่วโมงๆ น่ะเหรอ
เพลิดเพลินที่ได้ใช้เวลาด้วยกัน
ผมมีความคาดหวังต่อคุณ และคุณก็มีหน้าที่ต่อผม
เราเคยคุยกันทั้งวันทั้งคืนแล้ว เรื่องความคาดหวังของคุณ
ผมจะไม่อยู่กับผู้หญิงที่ชวนทะเลาะไม่รู้จักจบจักสิ้น
งั้นคุณก็ไม่ควรอยู่กับฉันจริงไหม
อย่าขออะไรเกินตัวหน่อยเลย
วันอาทิตย์ที่ 8 มิถุนายน
ตลอดช่วงบ่าย เหยี่ยวตัวหนึ่งใช้ก้อนเมฆเหนือหัวเรา
เป็นร่มกันแดดส่วนตัว
เอาไว้ไล่คนประเภทนั้นน่ะ
บ้านทั้งหลังของเราในตอนนี้ ดูโกรธเกรี้ยวและสำนึกผิด
พระเจ้าช่วยลูกด้วย
เมื่อสามวันผ่านไปโดยไม่ได้ข่าวจากเธอแม้คำเดียว
ฉันก็แอบมองหาเธอที่บ้าน
ซึ่งฉันมองว่าเป็นวิธีที่ปลอดภัยรัดกุม
แต่ปรับเลนส์ ฉันก็มองเห็นใบหน้าของเธอใกล้ขึ้น
และค้างอยู่ตรงนั้นจนกว่าเธอจะหันหน้าหนี
ภาพของเธอปลุกเร้าความรู้สึกในตัวฉัน
เหมือนแรงกระเพื่อมที่ทำให้กิ่งไม้ลอยไกลออกไป
เหนือหน้าผาริมน้ำตก ก่อนจะหล่นฮวบลงไป
เพราะภรรยาไม่มีสิทธิ์เหนือร่างกายของเธอ
สามีต่างหากที่มีสิทธิ์
อย่ากีดกันซึ่งกันและกัน มิฉะนั้นซาตานจะล่อลวง
เพราะคุณควบคุมตนเองไม่ได้
พระธรรมเอเฟซัส 5:33
น้อมรับโอวาทของสามี เฉกเช่นเดียวที่พระคริสต์...
วันจันทร์ที่ 9 มิถุนายน
พระบิดาผู้เมตตา...
เปลี่ยนสถานการณ์ด้วยเถอะ
วันพุธที่ 11 มิถุนายน
ดายเออร์ไม่พูดจาทั้งวัน ส่วนฉันเอง ก็ยินดีที่ได้อยู่กับความเงียบสงบของตัวเอง
สวัสดี
แทลลี
เราไม่ได้เจอเธอตั้งหลายวัน
เธอไม่สบายเหรอ
หวังว่าจะไม่ร้ายแรงมากนะ
เธอไม่ค่อยสบายน่ะ
- สวัสดี - สวัสดีค่ะ
เราอยากจะเชิญพวกคุณ ไปกินมื้อค่ำอีกครั้งวันเสาร์หน้านี้
แต่ต้องเป็นตาเราสิ เราควรเลี้ยงอาหารคุณ
ระหว่างนั้นมาเป็นแขกของเราเถอะ
ยินดีครับ
หกโมงนะ
หกโมง
เมื่อครั้งยังเด็ก แม่เคยบอกกับฉันอย่างฉุนเฉียวว่า
พ่อไม่เคยร้องขออะไรจากแม่ นอกจากให้แม่ทำงานในสวน
เก็บเกี่ยวผลผลิต แปรรูปผลไม้
ดูแลไก่ รีดนมวัว จัดการงานในบ้าน
และช่วยงานในไร่ยามจำเป็น
แม่บอกว่าชื่อแม่จะปรากฏในบันทึกของพ่อ เฉพาะตอนที่แม่ซื้อชุดใหม่
ฉันอยู่ในนั้นด้วยหรือเปล่า
ผมกำลังจดบันทึกรายจ่ายในฤดูใบไม้ผลิ
สิ่งต่างๆ เปลี่ยนไปเพียงใด
ลูกสาวออกเรือนตั้งแต่อายุยังน้อย จนไม่ว่ามองไปทางไหนก็จะเห็น
สาวน้อยร่างเล็กและไม่เต็มใจ จำยอมต้องรับมือกับพายุโหมกระหน่ำ
ก่อนที่เธอจะโตเต็มวัยด้วยซ้ำ
มันคือเป้าหมายไง
มาสิ มาเร็วเข้า
สวัสดี
สวัสดีค่ะ จิม
สวัสดครับ คุณผู้หญิง ผมมีหนังสือเล่มใหม่ด้วย
จริงๆ แล้วฉันอยากขอดูชุดสีน้ำเงินของร้านคุณหน่อย
ได้ครับ คุณผู้หญิง
สองเซ็นต์ครึ่งครับ
ฉันเอาตัวนี้
นี่ค่ะ
ขอบคุณ
ลูกสาวคนโตบ้านแมนนิงเดินสะดุดตะเกียงน้ำมัน จนไฟโหมกระหน่ำทั้งบ้าน
ไฟไหม้
ก่อนเพลิงไหม้ลุกลามจนต้องหนีออกจากบ้าน
เธอได้ยินเสียงเรียกของน้องสาวที่ติดอยู่ชั้นบน
เร็วเข้า
ไม่
แค่นาทีเดียวเท่านั้น
แค่นาที...
เอาเธอออกมา
เอาเธอออกมาจากบ้าน
เอาเธอออกมา
ไม่
ภรรยาคุณขึ้นชื่อ ในการต้อนรับขับสู้และฝีมือปรุงอาหาร
ผมยังจำได้ครั้งที่...
ไม่ครับ ขอบคุณ
ที่ทุกครอบครัวมีอาหารกิน มีเสื้อผ้าใส่ มีรองเท้าสวม มีบ้านอยู่
และได้รับความอบอุ่นจากการทำหน้าที่ ของภรรยาที่ดีภายในรั้วบ้าน
ผมได้ยินดังเสียงแถวโรงไม้
ลูกสาวคนโตของคุณนายแมนนิง ถูกไฟไหม้อย่างรุนแรงในบ้านหลังนั้น
- แคสซี - จนตายเลย
ใช่ เธอตายแล้ว
เหมือนที่พ่อพูดอยู่เสมอ
"ผู้ทำลายสูงสุดบางครั้ง ก็ทำลายความหวังทางโลกของเรา"
โคมไฟสว่างจังเลยนะคะ
ฟินนีย์ซื้อมาเพื่อให้ทุกคน อ่านหนังสือได้ง่ายทั่วกันทั้งห้อง
ผมไม่ได้โตมากับการอ่านเท่าไหร่นัก
แต่ผมเชื่อว่าพ่อควรให้โอกาสลูกพัฒนาตัวเอง
ประเด็นเกี่ยวกับลูก เป็นเรื่องแทงใจดำของบ้านหลังนี้
บ้านคุณด้วยล่ะสิ
ให้อภัยสามีฉันด้วยนะคะ
ถึงอย่างนั้น... ไม่ว่าความโชคร้ายใด จะมาเยือนบ้านของผม
ผมเลือกที่จะทำให้บ้านดีขึ้นได้ ด้วยความอุตสาหะของตัวเอง
ผม...
ผมศึกษาทางเลือกของผมอย่างถี่ถ้วนแล้ว
และจัดการกับทุกเรื่องอย่างหนักแน่น
งั้นคุณก็คงขึ้นชื่อในเรื่องนั้นด้วย
ผมจะยกตัวอย่างให้ฟัง
ตอนผมเริ่มทำฟาร์มครั้งแรก
ผมเหนื่อยหน่ายกับการที่ผม ไม่สามารถฝึกหมาตัวเองไม่ให้เห่าได้
วันหนึ่งในเดือนมกราคม ตอนเกิดพายุ
ผมจับหมาไปผูกไว้ที่มุมหนึ่ง ของโรงนาท่ามกลางพายุ
จนมันแข็งตาย
ผมเองก็เกือบแข็งตายเหมือนกัน อย่างน้อยก็มือผมนี่แหละ
ถึงจะสวมถุงมือทำไร่อย่างหนาก็ตามแต่
นั่นเป็นการกระทำที่ละอาย
ผมเห็นว่าคุณใช้พลั่วเก่าอยู่นอกบ้านถูกไหม
ในเมื่อคุณสนใจเครื่องมือของผม
ผมมีคราดที่หักงอจนเป็นปัญหา
ขอบที่ยื่นออกมาชอบเกี่ยวหินเกี่ยวรากจนหักพัง
แต่คราดของเราใบเรียบเป็นปกติ
ใช้งานดีกว่าไหม
ดูเป็นอย่างนั้นอยู่นะ
ไปเอาของหวานมา
ผมว่าเราอิ่มแล้วนะ
สามีฉันยืนกรานจะเสิร์ฟขนมอบ ผลไม้เชื่อม กับครีมของเขา
ดีครับ
เกิดอะไรขึ้น เธอเป็นอันตรายหรือเปล่า
- คอเธอไปโดนอะไรมา - ฉันล้มไปโดนรั้วน่ะ
ฉันไม่รู้เรื่องเลย
มีอีกหลายเรื่องที่เธอยังไม่รู้
ที่โต๊ะอาหาร แทลลีเพ่งมองอยู่จุดเดียว
สามีของเธอดูท่าทางอารมณ์ขุ่นมัว
เขายกขนมและครีมมาเสิร์ฟด้วยตัวเอง
แต่เว้นจานของเธอเอาไว้
วันเสาร์ที่ 21 มิถุนายน
หัวใจฉันเป็นเหมือนวังน้ำวน
หัวใจฉันเป็นเหมือนโรงขังคนบ้า
ผ่านมาเป็นสัปดาห์ แต่แทลลีก็ไม่มาหาเลย
ไม่มีแม้คำเดียว
ความกระวนกระวายมักทำให้ฉันหยุดทำงาน
และเดินวนไปมาในบ้านเหมือนนักโทษ
ฉันต้องไปหาเธอ
แทลลี
เกิดอะไรขึ้น
พวกเขาไปแล้ว
ไม่ลาสักคำเลยเหรอ
เราต้องแจ้งนายอำเภอนะ
แล้วจะแจ้งว่าอะไร แจ้งว่าเพื่อนบ้านย้ายที่อยู่เหรอ
มันฟาร์มซีบรันนะ ที่พวกเขาเช่าอยู่
ฉันไปเองก็ได้
ด้วยเหตุผลอะไร
มันมีรอยเลือด
คุณไม่เคยเกิดอุบัติเหตุหรือไง
แล้วเราจะไม่ทำอะไรเลยเหรอ
ผมจะลองไปถามเพื่อนบ้านคนอื่นๆ ดู
และถ้ายังไม่ได้คำตอบที่พอใจ เราจะไปแจ้งเรื่องที่คุณกังวลกับนายอำเภอ
ขอบคุณนะ
วันจันทร์ที่ 23 มิถุนายน
ดายเออร์เล่าว่าคุณนายนอตโทเวย์จำได้ว่า เห็นขบวนเกวียนของพวกเขาบนถนนนอกเมือง
ในย่ำค่ำวันหนึ่ง มุ่งหน้าไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ
คุณนายนอตโทเวย์ครับ
เธอเชื่อว่ามองเห็นร่างของแทลลี นั่งเคียงข้างสามีของเธอ แต่ไม่แน่ใจ
โดยมีลูกจ้างเป็นคนขับเกวียนเล่มที่สอง เธอคิดว่าอย่างนั้น
วันอาทิตย์ที่ 29 มิถุนายน
ฉันเจอนายอำเภอกำลังจะไปโบสถ์
- เพื่อนบ้านของเราค่ะ แทลลี... - ฉันแจ้งข้อกล่าวหาของฉัน แต่ก็ไร้ผล
ดายเออร์บอกว่าไม่มีใครสืบสวนคดีอาชญากรรม
ที่ไม่มีหลักฐานแน่ชัดว่ามีการกระทำความผิดจริง
สงบสติอารมณ์เหรอ
ฉันไม่ยอมสงบสติอารมณ์ เขาจึงจับฉันมัดไว้กับเก้าอี้และให้ยาฝิ่นฉัน
วันจันทร์ที่ 30 มิถุนายน
มีอาการตาพร่ามัวและหายใจตื้นจากยาฝิ่น...
ฉันตื่นขึ้นมาร้องไห้ หยุดร้องไห้...
นิ่งงันต่อหน้าที่ตัวเองแล้วร้องไห้
วันอาทิตย์ที่ 6 กรกฎาคม
ฉันคือห้องสมุดที่ไร้หนังสือ
ทะเลแห่งความกลัว ความกระวนกระวาย และแรงปรารถนา
ดายเออร์บอกว่าเรามีอะไรหลายอย่าง ที่ควรสำนึกเอาไว้
ฉันนั่งตระหนักถึงเสียงดังของนาฬิกาอย่างรุนแรง
ขณะที่เขาคร่ำครวญอาลัยให้กับ ตัวตนที่เขาเชื่อว่าน่าสงสารและถูกลืม
วันพุธที่ 9 กรกฎาคม
ถึงแม้จะมีช่วงที่ไร้ยาฝิ่น ฉันก็ยังรู้สึกพร่ามัว และคลุ้มคลั่งไปด้วยความอาดูร
จนดายเออร์ผละจากฉันในบ่ายวันนั้น ทั้งตระหนกและเหนื่อยหน่ายกับสภาพของฉัน
วันอังคารที่ 22 กรกฎาคม
เวลดอน
- สวัสดีครับ - คนเช่าฟาร์มซีบรันไม่อยู่แล้ว
พวกเขาได้ทิ้งที่อยู่ใหม่ไว้หรือเปล่า
ไม่นะ คุณมีจดหมายฉบับหนึ่ง
จากเธอหรือเปล่า
ใช่ค่ะ
ส่งจากไหน
โอนันดากาเคาน์ตี รู้จักไหม
อยู่ทางเหนือของซีราคิวส์
คุณจะอ่านหรือเปล่า
จะอ่านคนเดียว
อาบิเกล อาบิเกล อาบิเกล
ฉันเสียใจเหลือเกินที่ส่งให้เธอได้แค่จดหมายฉบับนี้
และฉันก็เสียใจสำหรับสิ่งที่จดหมายส่งให้ไม่ได้
แม้จดหมายฉบับที่ดีที่สุด ก็มีเพียงเศษเสี้ยวของใครคนหนึ่ง
ฉันเสียใจที่ไม่มีโอกาสได้บอกลา
และฉันเสียใจที่เราได้แลกเปลี่ยน ความเวทนาของกันและกัน
ปรากฏว่าบ้านที่อยู่ลึกเข้าไปในป่า
ดูเหมือนจะโดดเดี่ยว อย่างร้ายกาจและผิดธรรมชาติ
ถ้าเพียงแต่มีวิหารร้างตั้งอยู่พร้อมฝูงค้างคาว
ทิวทัศน์คงออกมาสมบูรณ์แบบ
หลังคาบ้านเราทั้งโคลงเคลง และมีน้ำรั่วในฤดูที่อากาศแห้งแล้ง
แต่เราต้องเอาถังใส่นมมารองตามพื้นเวลาฝนตก
ถึงอย่างนั้นนอกห้องครัว
ก็มีดอกไม้ทะเลและดอกหน้าแมวพากันขึ้น
แม้แต่ดอกไม้สวยๆ ก็มี
แต่ความเขลาของฉัน เป็นอุปสรรคไม่ให้ตั้งชื่อตามเธอ
ในช่วงสองสามสัปดาห์หลังมานี้ ฉันเชื่อว่าฉันมีความสุขกับตัวเองน้อยลง
ยิ่งกว่าผู้หญิงคนไหนทั้งนั้นที่เคยมีชีวิตอยู่
ในช่วงเวลาอันน้อยนิดที่ฉันได้อยู่กับตัวเอง
ฟินนีย์จะอ่านข้อปฏิบัติของการเป็นภรรยา จากพระคัมภีร์เก่าออกมาดังๆ
แต่ถ้าเป็นคัมภีร์ไบเบิล
ฉันต้องยอมรับเลยว่ามีหลายบท ที่เขาจำได้เองจนขึ้นใจ
แต่มันก็ไม่ได้จับใจเขาเลย
ฉันไม่อาจล่วงรู้สภาพจิตใจ ของเขาได้ เว้นแต่จะบอกว่า
การอยู่ร่วมกับฉันคงน่าอึดอัด สำหรับเขาเป็นอย่างมาก
ถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันเองก็เสียใจ
สวัสดีครับ
สวัสดี
ว่าไง
มีจดหมายถึงคุณ
นี่ครับ
- ขอบคุณ - ไปล่ะครับ
- ของฉันหรือเปล่า - จากสโกฮารีเคาน์ตี
- อาบิเกลของคุณ - เอามานะ
เอามาสิ ฟินนีย์ เอามา...
- ฟินนีย์ - "ต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น
กับการร่วมรักนับพันของเรา
หลบไปตามที่ต่างๆ กลางป่าใหญ่ เรียกร้องให้เราใช้พลังกายของเรา
ฉันรู้สึกราวกับว่าในช่วงเวลาเดียวกัน ที่ความหวังของเราสว่างไสว
แต่ในระยะอันเลือนลางเบื้องหน้า เงามืดก็ขยับเข้ามาใกล้
แต่ถึงอย่างนั้น ความสุขล้นจากสัมพันธ์รักของเรา
ก็ทำให้สองครอบครัวที่เคยไม่ลงรอยกัน
ได้ผนวกเป็นหนึ่งเดียวกันด้วยความรัก
เป็นใบหน้าของเธอที่ฉันคิดถึงยามค่ำคืน
ฉันอุทิศพื้นที่ในความฝันให้กับเธอ ก่อนฉันหลับตานอน
แต่ไม่มีหรอก การนอนหลับ
มันเหมือนกับว่าทุกสิ่งอย่าง ภายในตัวฉันกระเสือกกระสนหาอากาศหายใจ
ฉันคิดว่าถ้ายังเป็นแบบนี้ แล้วต่อไปจะเป็นอย่างไร
ฉันส่งความรักและกำลังใจมาให้เธอเท่าที่ทำได้
ฉันขอมอบความหวังทั้งหมด ที่หัวใจฉันมีมาให้เธอ อาบิเกล"
โปรดรู้ไว้ว่าลำพังการบีบบังคับ
ไม่อาจทำให้ฉันมาอยู่ในที่แบบนี้ได้
ฉันถูกบอกให้สนับสนุนความสนใจ ความสุข
และชื่อเสียงของคนที่ครั้งหนึ่งฉันเคยรัก
เท่าที่รู้ตอนนี้เราอยู่ไกลกันเพียง 85 ไมล์เท่านั้น
แต่แน่นอนว่าคนอย่างเราไม่เยี่ยมเยือนใครไกลๆ ได้
ทีแรกดายเออร์ปฏิเสธไม่ยอมให้ฉันออกเดินทาง แต่ต่อมาก็ยอมไปเป็นเพื่อนฉัน...
เพียงแต่ไล่ตามเกวียนท้ายที่ดิน ของเราแล้วปีนขึ้นนั่ง
เราคือภาพของความทุกข์ระทม ที่สั่นคลอนไปเคียงข้างกัน
ยามค่ำคืนอากาศอบอุ่นดี ส่อแววว่าฝนจะตกแบบโปรยปราย
ยากเหลือเกินที่จะเขียนว่า ฉันรู้สึกอยากขอบคุณขนาดไหน
แต่ฉันต้องเริ่มจากตรงไหนสักที่
อาบิเกล...
ฉันอยากบอกเธอว่าการอยู่กับเธอ แม้ตามลำพัง
ทำให้รู้สึกว่าเป็นส่วนหนึ่งของชุมชนที่ยิ่งใหญ่
และกว้างขวางที่สุดเท่าที่ฉันจะจินตนาการออก
ฉันรู้สึกใกล้ชิดกับเธอยิ่งกว่ากับพี่สาว
เพราะทุกความรู้สึกดีๆ ที่ฉันสัมผัส...
ฉันเลือกที่จะสัมผัส
เธอรู้ไหมว่าความทรงจำครั้งไหน ที่ฉันหวงแหนมากที่สุด
มันคือตอนที่เธอหันมาหามอบรอยยิ้มให้กับฉัน
เมื่อเธอรู้ตัวว่าเธอได้รับความรัก
ฉันไม่อาจรู้ได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป
แต่ฉันรู้ว่าความไว้ใจ ความห่วงใย และกำลังใจที่เรามีร่วมกัน
จะส่องสองนำทางเรา
ปกป้องเรา
เธอคือนครแห่งความสุขของฉัน
- บอกทีว่าคุณมาด้วยธุระอะไร - ฉันมาหาแทลลี เธออยู่ที่ไหน
ผมได้ยินเสียงคุณตั้งแต่บนถนน ดังเสียจนผมนึกว่าคุณเป็นช่างดีบุก
เรานั่งเกวียนมาถึงสามวัน เราจะไม่ยอมกลับโดยไม่ได้เจอเธอ
ผมไม่สนหรอกว่าคุณจะกลับ หรือไม่กลับโดยไม่ได้ทำอะไร
- พูดจากันดีๆ ก็ได้นะ เพื่อน - เธออยู่ไหน
ผมรักษาเธอด้วยชาชงขี้เถ้า และรากไม้สนเพื่อให้ได้ผลดียิ่งขึ้น
แต่ความเจ็บไข้มักทดสอบ ความสยบยอมของเราต่อพลังอันยิ่งใหญ่เสมอ
ผมเดาว่าเป็นโรคคอตีบ
ไม่นะ
มันมีความห่างเหินในชีวิตสมรส...
ตอนนี้กี่โมงแล้ว
ฉันไม่สนหรอก
- ฉันต้องไปแล้ว - เดี๋ยวก็ผิดสังเกตหรอก
ไปเถอะ
ไป
ไปได้แล้ว
วันอาทิตย์ที่ 31 สิงหาคม
อากาศร้อนและมีแดดจ้า
ฉันทำความสะอาดกระท่อมเก็บของ ที่เต็มไปด้วยขยะขึ้นสนิมและฝุ่นเขรอะ
เช็ดล้างบานหน้าต่าง และเชื่อมแอปเปิลเก็บไว้กินในฤดูหนาว
สิบสี่ดอลลาร์คือรายได้ จากการขายนมและเนยของเรา
ฉันทำมีดปอกผลไม้บาดมือ
ฉันปลอบตัวเองด้วยความแน่วแน่ ว่าสักวันหนึ่งในอนาคต
เมื่อดายเออร์จำต้องเดินทาง ไปซื้ออาหารสัตว์หรือเสบียงที่ซีราคิวส์
ฉันจะไปกับเขา เอาปืนไรเฟิลของเขาไปด้วย
แล้วไปที่เมืองสเคนีเอตเลส เพื่อฆ่าฟินนีย์ให้ตายคาที่
ดายเออร์ง่วนอยู่กับงานในโรงนา
แต่ละวันเราแยกกันทำหน้าที่
หลังพลบค่ำบางครั้ง
เราจะเดินข้ามเนินเขาไปที่ไร่ด้านบน เพื่อชมทิวทัศน์สุดลูกหูลูกตา
ดายเออร์จะพยายามนึกภาพของเราที่เคยเป็น...
ส่วนฉันพยายามนึกภาพแทลลี ในบ้านที่ต้อนรับและอบอุ่น
ซึ่งมีอยู่ในความฝันของเราเท่านั้น
ฉันนึกภาพแทลลีกับเนลลีอยู่ด้วยกันที่ไหนสักแห่ง
เนลลีใช้หวีของเธอหวีผมให้แทลลี
ฉันนึกภาพตัวเองปฏิเสธความรู้สึกเหล่านั้น
ที่ถูกเธอชำระล้างและเปลี่ยนแปลง
ฉันนึกภาพตัวเองพยายามทำ เพื่อดายเออร์เท่าที่จะทำได้
ฉันยังนึกภาพตัวเองเขียนบันทึกเล่มนี้ต่อไป
ราวกับว่ามันคือชีวิตของฉัน
ราวกับว่าชีวิตของฉันไม่มีที่อื่นอีกแล้ว
ผมกลัวมาตลอดว่าจะนำความอับโชคไปสู่คนที่ผมรัก
นี่คุณจะไม่พูดอะไรจริงๆ เหรอ
ฉันไม่รู้จะเริ่มตรงไหน
ฉันนึกภาพไม่ออกเลยว่า เราจะทำอะไรเพื่อกันและกันได้บ้าง
ด้วยข้อจำกัดของเรา
นึกไม่ออกเลยเหรอ
ทำไม่ได้เลย
เธอทำไม่ได้เหรอ
ถ้าอย่างนั้น...
ก็ดีแล้วที่เราจำได้ว่า
จินตนาการของเรายังคงงอกงามได้เสมอ
แปลคำบรรยายไทยโดย ธนิศา ขำคง