31 stycznia 2011 roku w związku ze spadkiem popytu na płyty gipsowe,
korporacja US Gypsum zamknęła 88-letni zakład w Empire w stanie Nevada.
W lipcu kod pocztowy Empire, 89405, przestał istnieć.
- Tyle ci wiszę. - Dobra, dzięki.
Dbaj o siebie.
Spójrz, Dziecię śpi,
sen zmorzył je
na Matki Jego łonie.
Anieli słodko śpiewają Mu,
pasterzy warta Je chroni.
KEMPING DESERT ROSE
Nie widzę rezerwacji.
Jestem na liście Amazon CamperForce.
Może pod em-ce-de?
- Jest. - Tak.
Czołem! Jak się dziś mamy?
Super! Kto podrzuci zasadę bhp?
- Trzy punkty podparcia. - Dlaczego są takie ważne?
- Żeby nie zlecieć ze schodów! - Właśnie!
Zasada efektywnej pracy?
Szajbus z niego, co? Z Eda? Szajbus.
To jest za krótkie.
Lepiej.
Plastik.
To jest Carl.
To Angela.
- Doug. - Cześć, Fern.
- Ryan, Teresa. - Hej, Fern.
Karie...
I twoja poczciwa...
...Linda May. A ja to Fern.
Moja kumpela Fern.
Cześć wam.
Tu też mam cytat ze Smithów:
„Śmiej się, tańcz, zacznij żyć,
usłysz mój głos i wspomnij mnie”.
No i tekst, który jest dla mnie najważniejszy:
„Czy dom to tylko słowo, czy coś, co jest w tobie?”
I tak...
- Dobre! - Podoba mi się.
- Tak. - I mi.
Głębokie teksty.
- No i masz też... - Tak.
- Tak? - Nie.
Poprzedni właściciel woził materac, ale ja tak nie chciałam.
Chciałam mieć schowek pod łóżkiem.
Więc kupiłam szuflady.
Jeden zestaw z przodu, dostępny od środka,
i drugi z tamtej strony.
- Sprytne. - Też tak uważam.
Widzisz?
Skrzynka wędkarska po mężu.
Dorobiłam zamknięcie.
Po otwarciu opiera się na blokadzie i mam dodatkowy blat.
Trzymam tu najładniejsze rzeczy.
Naczynia od taty.
Skupował je na pchlich targach.
Kiedy skończyłam liceum, podarował mi komplet.
- Śliczne. - Fajnie, co?
Seria „Jesienny liść”.
Wożę tylko parę sztuk, ale...
A jak nazwałaś swojego vana?
A-Van-Garda.
Mocne.
Jak on sam.
Co robisz?
...niedźwiedzie, które trafiły do azylu, sprawiają kłopoty,
i pozostaną w niewoli, dopóki się nie uspokoją.
Co zwykle zajmuje od dwóch dni do miesiąca.
Dziewczynki, to pani M.
Fern.
Hej, Brandy.
- Cześć. - Cześć, dzieci.
To pani M!
Co tam?
- Dobrze. - Super.
Fajnie cię widzieć.
- Co u ciebie? - Dobrze.
Dobrze wyglądasz.
- Ścięłaś włosy? - Tak.
- Ładnie ci. - Dzięki.
Znów pracujesz w Amazonie? Lubisz to?
Świetnie zarabiam.
- Wciąż mieszkasz w vanie? - Tak.
Stoję na kempingu Desert Rose.
Przejeżdżałyśmy tamtędy.
Prawda?
- Co u mamy? - Super. Tęskni za tobą.
- A ja za nią. - Powiem jej. Ale wiesz, Fern...
Ale jeśli nie masz gdzie mieszkać, zapraszamy. Martwimy się o ciebie.
Dzięki, niepotrzebnie.
Dam znać. Słowo.
Na razie, Aubrey.
- Wciąż jesteś szkolną bystrzachą? - Tak. Jakby.
Pamiętasz coś z naszych korepetycji?
Tak.
„Ciągle to jutro, jutro i znów jutro,
A wszystkie wczoraj głupocie naszej przyświecały
W drodze do śmierci. Gaśnij, wątłe światło!”
Świetnie.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Mama mówi, że pani jest bezdomna. To prawda?
Nie, nie jestem bezdomna.
Po prostu... nie mam domu.
- To nie to samo, co? - Nie.
- Nie martw się o mnie. - Dobra.
Mikołaju, Bellweather Auto ma ofertę, że ho, ho, ho,
na nowe i używane pojazdy. Wpadnij i zobacz...
Zanim zamieszkałam w Ciaśniaczku, biegałam,
szukałam pracy, składałam aplikacje... Rok 2008,
ciężki czas.
I złapałam naprawdę potwornego doła.
Myślałam o samobójstwie.
I postanowiłam, że kupię flaszkę gorzały,
włączę piecyk gazowy...
i będę chlać do nieprzytomności.
A po przebudzeniu
miałam zapalić papierosa i wysadzić nas wszystkich w powietrze.
Ale spojrzałam na swoje słodkie, ufne psiaczki...
cocker spaniela i pudla miniaturkę...
i... nie potrafiłam im tego zrobić.
I pomyślałam... „No tak...
Sobie też tego nie zrobię”.
No i... Zbliżałam się do 62. roku życia.
Postanowiłam sprawdzić w necie, jakie przysługują mi świadczenia socjalne.
Wyczytałam, że 550 dolarów.
Fern, harowałam całe swoje życie.
Odkąd skończyłam 12 lat.
Wychowałam dwie córki. Nie wierzyłam własnym oczom.
Więc szperam dalej w necie i widzę: Bob Wells i Tanie Życie w Kamperze.
Mogłabym mieszkać w kamperze,
podróżować...
i do śmierci nie pracować.
RTR to obóz szkoleniowy dla początkujących nomadów.
Bob Wells wygląda jak Święty Mikołaj.
Prawda? Wszyscy to mówią.
Co to jest RTR?
Rubber Tramp Rendezvous.
Quartzsite w Arizonie,
środek pustyni, ziemia niczyja. Pojedź tam.
- Narysuję ci mapkę. - Chyba się nie wybiorę.
Może jednak? I tak narysuję ci mapkę.
Oto, czym jest RTR.
To system wsparcia dla osób,
które w tej chwili potrzebują pomocy.
Widzimy się w nowym roku. Wesołych świąt.
Nawzajem, Doug.
Carl miał udar.
- I umarł? - Nie.
Nie. Przyjechała po niego córka i wrócili na Wschód.
Tak.
- Ale psa nie zabrali? - Nie mogli.
Może go weźmiesz?
- To miły piesek, przyjacielski. - Nie.
- Wyjeżdżasz w czwartek, zgadza się? - Tak.
Wczoraj pożegnałam się z Amazonem.
Amazon pokrywa koszty do czwartku.
Potem płacisz 375 dolarów miesięcznie.
A nie ma zniżki? Nie korzystam z prądu i śmietnika.
Mieszkam w vanie.
Nie. Ale mając vana, możesz się przemieszczać.
Jedź w cieplejsze miejsce.
Najpierw chcę tu poszukać pracy.
Powodzenia.
Ciężko będzie.
- Cześć, Patty. - Pa. Widzimy się w przyszłym roku.
Mąż pracował w kopalni USG w Empire.
A ja przez parę lat w dziale kadr.
Potem pracowałam już tylko dorywczo,
byłam kasjerką w sklepie,
przez pięć lat miałam zastępstwo w szkole.
To ta kopalnia, którą zamknęli i pracownicy musieli się przenieść?
Tak, rok temu.
Kiedy musisz wrócić do pracy?
Od razu?
Czasy są teraz ciężkie. Może pomyśl
o wcześniejszej emeryturze?
Nie starczy mi na życie.
Potrzebuję pracy. Lubię pracować.
Nie bardzo wiem, co mogłabyś robić.
- Cześć. - Cześć.
- Jestem Rachel, kierowniczka. - Fern.
Cześć, Fern.
- Mówili, że mogę tu zaparkować na noc. - Jasne.
Proszę bardzo. Ale wiesz, że spadnie temperatura?
- Noce są tu zimne. Bardzo zimne. - Wiem coś o tym.
Nie chcę niczego narzucać.
Ale przy 7-Eleven jest kościół.
Baptystyczny. Mają tam
- wolne łóżka. - Dam sobie radę.
- W razie czego jesteśmy. - Dziękuję.
Fajnie, że przyjechałaś.
- To Bob Wells. - Siadaj. Masz tu krzesło.
Dziwne jest to,
że nie tylko akceptujemy tyranię dolara,
tyranię rynku. Godzimy się na nią.
Z zadowoleniem nakładamy sobie jarzmo tyranii dolara
i podporządkowujemy jej życie.
Zachowujemy się jak koń pociągowy.
Gotów zaharowywać się na śmierć,
żeby potem iść w odstawkę.
Wielu z nas dzieli ten los.
Skoro społeczeństwo
odstawia nas jak konia na pastwisko,
musimy się zjednoczyć i wzajemnie o siebie zadbać.
I o to tutaj chodzi.
Widzę to tak: Titanic tonie,
a sytuacja gospodarcza się zmienia.
Moim celem jest spuszczenie szalup na wodę
i uratowanie tylu osób, ile się da.
Tak, jest tego dużo.
Starczy dla wszystkich.
Dam ci znać.
- Co to? - Wegańskie.
Nie, jestem mięsożerna.
- Ale dzięki. Wygląda pysznie. - Mięsożerna?
Jest mięsożerna.
- Makaron z serem. - Mów ile.
Starczy? Jeszcze?
Lubi czerwoną paprykę.
- Kolendra? - Nie!
Walczyłem w Wietnamie.
I mam zespół stresu pourazowego.
Nie mogę ścierpieć głośnych dźwięków,
wielkich tłumów, fajerwerków.
Mam pick-upa i kampera.
Mogę tu mieszkać
i żyć w spokoju.
W końcu przekonałam dziadka, tatę i mamę,
że powinniśmy zapakować się do kampera i zobaczyć kraj.
Ale potem u obojga wykryto raka.
I umarli w odstępie trzech tygodni.
Zaczęłam oglądać
materiały Boba Wellsa na temat van-dwellingu.
Kupiłam sobie vana.
To Gniady, bo wiezie mnie tam, gdzie dojść nie da rady.
No i...
rozpoczęłam swoją uzdrawiającą podróż. Dwa i pół roku temu.
Przepracowałam 20 lat w amerykańskim korpoświecie.
W firmie pracował też mój przyjaciel, Bill.
No i... dorobił się niewydolności wątroby.
Za tydzień miał osiągnąć wiek emerytalny,
kiedy ktoś z działu kadr zadzwonił do hospicjum i powiedział:
„Pogadajmy o twojej emeryturze”.
10 dni później już nie żył.
Nie zdążył ani razu wyprowadzić żaglówki,
którą sobie sprawił, z podjazdu.
Wszystko go w życiu ominęło.
Tuż przed śmiercią powiedział mi:
„Nie marnuj czasu, Merle. Nie marnuj czasu”.
A ja od razu przeszłam na emeryturę.
Żeby nie umrzeć z żaglówką na podjeździe.
Więc... tak.
I udało mi się.
Moja łajba jest tu, na pustyni.
Trudno sobie wyobrazić, co przeżyłaś.
Utrata męża,
utrata całego miasta, znajomych,
środowiska.
Z takimi stratami trudno się pogodzić.
Chciałbym ci podsunąć jakieś rozwiązanie...
Ale to dobre miejsce, żeby go szukać.
Myślę, że...
więź z przyrodą...
i autentyczne więzi społeczne sprawią, że wszystko się odmieni.
Mam nadzieję.
Hej, Fern!
Hej, Linda.
Dołącz do nas!
Nie, pójdę się przejść. Niedługo wrócę.
Hej. Dzień dobry.
- Bob. - Dobry.
Często słyszę: „Bob, muszę żyć w mieście.
Nie mogę tu siedzieć.
Boję się nieuchronnego pukania w drzwi”.
Opracowałem więc dekalog nielegalnego parkowania.
Co tak ucichliście?
Góra, dół,
musisz powiększyć otwór na linę.
Dobrze! Tak. Idealnie.
- O mój Boże. - Proszę.
Uwielbiam ten styl życia. To wolność,
piękno, łączność z ziemią.
A jednak coś za coś.
Trzeba się zakrzątnąć wokół własnego gówna.
Większość z nas korzysta z 20-litrowego wiadra.
Większość mieszka w vanach. Albo w czymś przestronniejszym.
Ja się gnieżdżę w priusie,
więc korzystam z 8-litrowego wiadra.
Dla chorych na kolana polecam 25-litrowe.
- Cześć, Fern. - Czołem.
- To dla ciebie. - Dzięki. Ładne.
Lepiej weź ten.
Tamten to złom.
To twoje?
Tak. W każdym vanie jest czarna dziura.
W moim na pewno. Raz dorobiłem się siedmiu otwieraczy.
Ja tak nie mam.
Dam w zamian łapkę. Sama je robię.
Dobra. Szydełkowa robota?
Nie, coś innego.
- Fajne. - A owszem.
Zabieram do siebie.
Na razie.
- Dzięki. - Jasne.
POSTĘPOWE KAMPEROWANIE TĘDY NA WYSTAWĘ
To chyba nie będzie zła robota.
Ojej, zsuwa się.
Przyjmujecie CV?
Na wszelki wypadek zostawię.
- Nie, niech pani... - Zrobić to online?
- Tak. - Dobra.
Mam czteropak za stówę.
Proszę.
- Poczułaś? - Tak to działa na ludzi. Odstrasza.
Wiecie, ile tu jest kasy?
Zupełnie jak dinozaury.
Nie. Ostrożnie. Uwaga na stopnie.
Jak w dyskotece.
O raju...
Piękne oświetlenie.
- Pralka i suszarka! - O rany.
No nie...
Panie, dokąd jedziemy?
- Na Hawaje. - Nie.
Tak. Ale dzieli nas od nich woda.
Tylko nie na Wschodnie Wybrzeże. Nie będzie go tam jak zaparkować.
To czarodziejski wóz, jedźmy na Hawaje.
Hawaje.
Znów w naszych vanach
jedziemy w nieznane.
Jedziemy w miejsca, do których może nie wrócimy.
Nie zaznamy spokoju, aż znów w vany wskoczymy.
Znów włóczęgi nadejdzie czas,
jak cygański tabor ruszymy w drogę.
Znów Bob będzie wśród nas...
Dobra. W arizońskim Quartzsite, w miejscowym jachtklubie,
line dancing ma długą tradycję, zaczynamy.
Zjechałem do Quartzsite,
żeby sprzedać to i owo.
Mam świetny towar, unikaty, daję słowo.
„Jestem bez gotówki” co chwilę słyszę to.
„Wpadnę znów jutro” powtarzacie wciąż.
Sprzedaję drinki za pół ceny, zaraz zadłużę się.
Muszę coś szybko zarobić, jeśli do domu wrócić chcę.
To taki jest sprzedawcy blues.
Chyba masz ochotę tam iść.
Nie.
Na pewno?
- Chodź. - Dobra.
Nie ma tu zawodowych tancerzy.
I znów się w sobie zakochamy.
Przytulimy się mocno
i znów się w sobie zakochamy.
Nie korci cię, by znowu ze mną być?
By związać znów przyjaźni dawnej nić?
Przysięgam cię nie skrzywdzić
ani za drzwi nie wyrzucić,
jeśli korci cię, żeby do mnie wrócić.
Fajnie.
...bezpieczeństwo na drodze. Gdziekolwiek jesteś,
jeśli masz jakieś pytania
dotyczące budowy, utrzymania i napraw,
wpadnij do nas ze swoim wozem.
Pomożemy ci wykorzystać to,
co Matka Natura ofiarowuje gratis.
PRALNIA SAMOOBSŁUGOWA
Ron, chodź tu na chwilkę.
Mają bardzo ładne rzeczy.
Noodle, Roxy, Ron.
- Siema. - Noodle.
- Zbieramy na paliwo. - Miło mi poznać.
To bardzo ładne. Popatrz tylko.
Cacuszka.
Właśnie. Zobacz.
Ron, patrz.
Dzień dobry.
Nie poczęstowałabyś mnie papierosem?
Tak, jasne.
Ognia?
Chętnie.
- Przyda ci się? - Jasne. Dzięki.
- Jak ci na imię? - Fern.
Derek.
- Miło mi. - Również.
No to nara.
Czego?
To ja, Fern, Swankie. Fern.
- Cześć. - Nie widzisz flagi?
- Tak, wybacz. - Nie chcę, żeby mi przeszkadzano.
Podrzuć mnie do miasta.
- Co jest? - Złapałam gumę.
- Zmień koło. - Nie mam zapasowego.
Co? Wybrałaś się na to zadupie bez koła?
WULKANIZACJA, naprawy, sprzedaż aut
Zginiesz. Jesteś w dziczy.
Daleko od ludzi.
Możesz zginąć, nie rozumiesz?
Bądź poważna. Trzeba umieć szukać pomocy.
Umieć zmienić koło.
- Dziękuję ci, Swankie. - Dobra.
Możesz mi się odwdzięczyć.
Ruszam w drogę. Szykuję się do wyjazdu.
Mam masę roboty, a czas nagli.
- Jasne. - Możesz mi pomóc.
- Będę wdzięczna. - Jasne.
Moja rada:
Nie licz na pomoc drogową. Lepiej załatw sobie jakiś GPS.
Trzeba namoczyć papier ścierny. Musi być mokry.
Gotowa?
Gotowa.
Musimy okleić zderzak,
żeby go nie zachlapać farbą.
Zakryj folią.
Powiem ci, że to bardziej skomplikowane, niż myślałam.
Tak, skomplikowane.
Zamalowywanie odłażącej farby zajmuje mi masę czasu.
Idziesz sobie?
Nie, skąd.
Jak skończymy, oddam ci całą farbę.
Nie chcę jej z sobą wozić,
a twój wóz jest trochę...
zasyfiały.
Nieprawda.
Wcale nie. Trzeba go tylko umyć.
Nie... Weź moją farbę.
Zasyfiały.
Fern! Tu Swankie!
Co tam? Jestem niedysponowana.
Skąd mi się to wzięło?
- Przyrasta. - Skąd się wzięło?
Napisałam na Facebooku,
że chcę to wszystko rozdać.
Żeby ludzie po to przyszli.
Mam nadzieję, że przyjdą.
Ale fajne.
Weź.
- Żartujesz? - Jest twoje.
- Wygodne. - Dobrze na nim wyglądasz.
To jest trójkolorowy jaspis.
A to?
Skamieniałe drewno palmowe.
A to część tej samej...
skały i...
- Uważaj na rękę. - To drugi trójkolorowy.
- Co się dzieje? - Kiepsko się czuję.
Głowa mnie boli.
Chodź. Siadaj.
Gotowa?
Co się dzieje?
- Czego ci trzeba? - Łeb mi pęka i jest mi niedobrze.
- Podać ci wody? Pomoże? - Tak.
O rany.
Proszę.
Uważaj na rękę.
Pani McQuarry kogoś mi przypominała.
Wszystko dobrze?
Chyba tak.
W porządku?
Lekarze mi powiedzieli...
Jakiś czas temu wycięli mi z płuca guz.
Rak drobnokomórkowy.
I powiedzieli mi, że są przerzuty do mózgu.
Dali mi siedem, osiem miesięcy życia.
Współczuję.
Ale ruszę w podróż.
Wrócę na Alaskę. Mam stamtąd miłe wspomnienia.
No i...
zrobię to, co mam zrobić.
Mam książkę Final Exit doktora Kevorkiana.
Mówią o nim „Doktor Śmierć”.
Opisuje różne metody odbierania sobie życia.
Takie przepisy na śmierć.
Jeśli będzie trzeba, skorzystam.
Ale nie mam zamiaru zamykać się znów w szpitalu.
Nie, dzięki.
W tym roku kończę 75 lat.
Chyba dobrze mi się żyło.
Sporo widziałam,
zaliczyłam w kajaku różne miejsca.
Widziałam łosie na łonie przyrody.
Rodzinę łosi nad rzeką w Idaho.
Wielkie białe pelikany lądujące tuż obok mojego kajaka
na jeziorze w Kolorado.
Albo...
za zakolem rzeki zobaczyłam klif,
a na nim setki jaskółczych gniazd.
I wszędzie fruwały jaskółki.
Odbijały się w wodzie i miałam wrażenie, że razem z nimi latam.
Były pode mną, nade mną, po bokach.
Wykluwały się właśnie pisklęta.
Z gniazd sypały się skorupki, lądowały i unosiły się na wodzie.
Małe białe skorupki.
To było coś wspaniałego.
Czułam, że osiągnęłam w życiu wszystko.
Gdybym miała wtedy umrzeć, byłoby świetnie.
Sama nie wiem. Może kiedy umrę, przyjaciele zasiądą przy ognisku,
i uczczą moją pamięć, rzucając w ogień kamyki.
Widzę coś ładnego.
O tak. A teraz ciągniemy w górę
i blokujemy.
I jak?
Popatrzcie!
Zrobiła mi ją babcia.
Noś ją. I szanuj.
- Dzięki. - Pa.
- Mogę ci coś powiedzieć, Swankie? - Co?
Sporo myślę o moim mężu, Bo.
Było kiepsko, leżał w szpitalu
pod kroplówką z morfiny.
Czuwałam przy nim w nocy.
I...
Miałam ochotę zwiększyć mu dawkę.
Ułatwić mu odejście.
Może trzeba było się postarać,
żeby szybciej umarł i tyle nie cierpiał.
Może by tego nie chciał.
Może chciał być z tobą, ile się tylko da.
Na pewno dobrze o niego dbałaś, Fern.
Dbałam.
Pa, Fern!
Hej, hej, co powiecie na drinka?
Co powiecie na toast za naszych przyjaciół?
Nie tych, których widujecie na co dzień.
Zamiast tego wypijemy za tych, którzy odjechali.
Na pewno wiecie, o kim mowa.
O przyjaciołach, którzy odjechali,
ale w sercach naszych zostali.
Słuchajcie bluesa
w moim boogie.
Czy w moim piwie widzicie krew?
Pomóżcie mi wyśmiać ból,
pomóżcie uśmiechem przegnać łzę.
Fern!
- Cześć, co tam? - Cześć. Dzięki.
- Drobiazg. Czarna, więc... - Może być.
Cześć. Kawy?
- Znam cię. - Tak. Dave, prawda?
Zgadnij.
- Fern? - Tak.
Mam twój otwieracz.
Tak, tak, faktycznie.
- Pracujesz tu czy...? - Tak, pierwszy rok.
Kawy?
Jasne.
- Tak. - Wystarczy.
Czarna, więc...
O dodatki sam musisz zadbać. Na razie!
- Miłego. - Jestem tu gospodynią.
O jednym trzeba pamiętać: rękawiczki. Dbajmy o zdrowie.
Przyjeżdżają tu ludzie z całego świata.
Lekko nadmuchujesz.
I gotowe.
- Ściany też czy tylko to srebrne? - Ściany też.
Gdzie indziej znajdziesz takie widoki?
- Tylko tu. - Tak.
Park Badlands.
Dwie bladzie z Badlands.
Patrz, patrz!
Nie chcę tego na sobie!
- Co za ludzie. - Prawie cała paczka doritos.
- Przepraszam! - Tak?
- Gospodyni obozu? - Tak, Fern. A to jest Linda May.
- Jak życie? - Dobrze.
- Nie mogę ci podać ręki. - Lepiej jej nie dotykać.
Nie ma prądu, a córka świętuje urodziny.
Działa?
- Tak. - Dobra!
- Przywiązać ci do dłoni? - O nie, wiatr się wzmaga!
Na której rączce?
Na tej?
Ale śliczne łapki.
I gotowe.
Witamy w spa parku Badlands.
Mogę prosić o ochotnika z publiczności?
Ja!
Wspaniałe uczucie, co? Jak pani na imię?
Linda.
Ośrodek dla zwiedzających
Słucham panie?
My na wycieczkę.
Rozpocznie się za 15 minut.
- Mamy tu czekać? - Proszę. Mam tu świetną mapę okolicy.
I letni rozkład zajęć. Można go sobie wziąć.
Proszę.
Fascynująca sprawa.
Pocieramy o siebie dwa kamyki.
I patrzymy, jak łatwo zamieniają się w piasek.
Dlatego paleontolodzy bez trudu znajdują tu skamieliny.
- Czemu w kamieniach są dziury? - Brawo. Dobre pytanie.
Kiedyś było w nich powietrze.
Małe pęcherzyki gazu.
Uwięzione w środku.
Znalazłaś coś ciekawego?
Skały!
Hej, Fern!
Hej, Greg.
Ustawiaj.
Za earthship.
- Za earthship, Linda May. - Dziękuję. Dzięki.
Ojej.
Cienko się po tym śpiewa.
O tak.
To jest moja działka w Arizonie.
Zbuduję tam sobie earthship. Całkowicie samowystarczalny dom
z opon, butelek i puszek. Nic się nie marnuje.
- Nie szkodzi środowisku. - Samowystarczalny?
Tak.
Wygląda jak żywe dzieło sztuki, które własnoręcznie tworzysz.
Coś, co mogę zostawić swoim wnukom.
Dom na wiele pokoleń. Przetrwa nas wszystkich.
Świetna sprawa.
Dobra, gotowe.
Osobowość pojawia się z wiekiem.
Na jakiś czas się rozstajemy.
Ale...
Przyjedź w odwiedziny.
Na tak długo jak tylko zechcesz i kiedy tylko zechcesz.
Dzięki.
Dzięki, Linda May.
To ja ci dziękuję.
Tyle mi od siebie dałaś.
Cześć, Fern.
Byłem na stacji benzynowej.
Nie powinnaś jeździć nocą po fajki, więc coś ci kupiłem.
Co to?
Korzeń lukrecji.
- Nie da się go palić, Dave. - Wiem, ale można żuć.
- Żeby zmniejszyć głód nikotyny. - Nie rzucę palenia, Dave.
Wiem. Ale powinnaś wypróbować. To wspomaga trawienie.
Dobra. Dzięki.
- Co się dzieje? - Mrówki. Zalęgły mi się.
Są niegroźne.
Nie są. Włażą mi do jedzenia.
Poradzę sobie, dzięki.
Gdzie to dać?
Fern, wybacz.
Nie wiedziałem...
Odejdź stąd!
- Nie musisz zaraz krzyczeć. - Już!
Idę.
Zamknięte.
Macie fart, że pochodzicie ze Stanów Zjednoczonych.
- Z USA. - Tak.
- Fakt. - Jeździcie, gdzie chcecie.
- Tak, wiem. - Czasem nazywają was nomadami
albo ludźmi, którzy nie mają domu.
Widzę, że masz obrączkę.
Jesteś mężatką?
Jestem.
Ale mój mąż nie żyje.
No i...
Nie zdejmę jej.
Obrączka to okrąg. Nie ma końca ani początku.
A to znaczy, że twoje uczucie trwa bez końca.
Zresztą być może nie dałabyś rady jej zdjąć.
- Chyba nie. - Nie.
Ładnie tu masz.
Zapalenie uchyłków. Infekcja jelit.
Po operacji laparoskopowej...
Był operowany?
- Zupka z kubka. - W sam raz dla chorych.
Herbatniczki.
Oraz...
Dla ciebie.
Uwielbiam.
Wiem.
Dzięki, Fern.
Co teraz planujesz?
Jadę na zbiór buraków w Nebrasce.
To w październiku.
A ty?
Zaczepię się w Wall Drugu. Jak rok temu.
Sprawdzę, czy mają drugi wakat.
- Dla mnie? - Tak.
Jest tam świetny parking.
Jedz piklingi. I zdrowiej. Pa.
- Jak idzie? - Dobrze, dobrze.
Raz...
- Michael! - Co tam?
- Mogę zabrać pomidory i cebulę? - Jasne.
Dzięki.
- Nie podoba mi się to. - I drugi koniec z prawej.
Pysk jak najdalej ode mnie.
O kurde.
- Rany. - Czy nie jest piękna?
Niby żartuję, ale bez przekonania.
O nie, ściska mi rękę...
To ja.
Tak!
Nie złapał!
Boże, ale to obleśne!
Nie! Wyjdź stamtąd, Terry! Wyjdź!
Nic mu nie będzie.
- Nie, nie... - Spokojnie.
Co to? Czym on je karmi?
- Pewnie kurczakiem. - Nie, królikami!
- Patrz na jego oczy. - Chce ciebie. Będziesz następny.
Stań tu.
Nie chcę być zjedzona. Zaraz wybije szybę.
Pakujesz, wywalasz.
25-METROWY DINOZAUR
Chyba były właśnie takie wielkie.
Po pierwsze, gasimy jasne światła.
- Widzę. - Jest!
Tak, prosto nad nami.
To gwiazda Wega.
Oddalona o 24 lata świetlne.
A to oznacza,
że światło, które widzicie, opuściło Wegę
w 1987 roku.
- I dopiero teraz tu dotarło? - Tak.
Teleskop jest wycelowany w Jowisza.
Jowisz to największa planeta
w naszym układzie słonecznym.
Podczas wybuchu gwiazdy plazma i atomy wystrzeliwują w kosmos.
Czasem docierają one na Ziemię. Użyźniają glebę.
Stają się częścią was.
Więc wyciągnijcie prawą dłoń
i patrzcie na gwiazdę.
W powietrzu są atomy z gwiazd, które eksplodowały eony temu
i właśnie dotarły do naszej planety, żeby osiąść w waszych dłoniach.
Już nieczynne.
Szukam Dave'a. Jestem James, jego syn.
Jest w kuchni. Musisz obejść ladę.
- Tędy? - Tak.
Nagraliśmy w Nashville płytę.
Nie trzeba, nie trzeba.
Byłem tu przejazdem.
- Tak? - Kilka razy.
Co za miejsce.
Jak można chcieć tu mieszkać?
Znam gorsze.
- Wiesz, jak poznać dane miejsce? - Jak?
Na mityngach AA.
- Serio? - Dla mnie tak.
Sporo jeździłem z kapelą.
Wszędzie zaliczałem mityngi AA. Można świetnie poznać ludzi i miejsca.
Jak burger?
- Niezły. - Tak?
- Twój tata ma talent. - Burger to żadna filozofia.
Brutal.
- Jego żona Emily. - Śliczna. Oby była starsza, niż wygląda.
Jest w ciąży.
Zostaniesz dziadkiem.
- Kiedy ma termin? - Za dwa tygodnie.
James wraca do domu.
- Zaprasza mnie. - Jedź.
Byłem...
Miał mi za złe, że zniknąłem z jego życia, kiedy był młodszy.
Próbowałem to nadrobić, kiedy był starszy.
Ale on miał już swoje sprawy, a ja swoje.
Widać zapomniałem, jak być tatą.
Kiepsko mi szło.
Nie myśl tyle, tylko jedź i bądź dziadkiem.
Pojechałabyś ze mną?
Może kiedyś wpadnę z wizytą.
Świetnie.
Dobranoc.
Jeśli wpadniesz z wizytą, będzie tego więcej! - D.
Już wiele lat minęło,
jak wyjechałem po złoto.
Trafiają mi się drobiny i okruszki...
Dotarłaś tam, Swankie.
Dzięki.
Tu wydziaram wielkie G, jak Georgia.
A tu buldoga.
Na cześć drużyny stanowej.
O Jezu!
Nie wolno tu nocować.
Już odjeżdżam. Już!
Tu masz koszt
części i robocizny: 2300 dolarów plus VAT.
Sprawdziłem wartość twojego vana.
Z takim przebiegiem jest wart góra 5000.
Chyba radziłbym
zainwestować w inny...
Nie, nie mogę.
Nie mogę tego zrobić, bo... Dobra.
Włożyłam sporo czasu i pieniędzy w przerobienie wnętrza.
Wiele osób uważa, że to nic nie warte,
ale nie jest to coś, co można...
Mieszkam w nim.
To mój dom.
Nie możesz zrobić przelewu, Doll?
Zwrócę ci...
Dolly, zwrócę ci wszystko.
Niedługo wracam do Amazona.
Zwrócę ci zaraz po wypłacie.
Będzie...
Ja uparta? A ty jesteś zdzirą.
Cześć.
Cześć, Fern.
Dzwonek działa.
Nie słyszałam go, więc...
Chcesz z serem?
Zrobiłam swoje słynne ciasto.
Gdzie je dać?
- Tutaj, Fern. - Tu? Dobra.
Wygląda smakowicie, chcę ten.
Załatwione.
Z podwójnym serem, proszę.
Ser?
Dwa plasterki.
To moja siostra, Fern.
Jestem Jim.
- Wybacz, limonka. - Moja żona Pam.
Cześć. Mokra ręka.
Jim od lat pracuje z George'em.
George sprzedał nam nasz pierwszy dom.
Mówili ci, jak się poznali?
Nie.
Przedstawiłam ich sobie.
Przedstawiłam ci George'a.
Zabrałam ją na spacer i mówię: „Słuchaj...
George to mój dobry znajomy.
Nie schrzań tego.
Jeśli nie myślisz o nim poważnie,
odpuść sobie”.
- Nie schrzaniłam tego. - Spytałaś: „O czym ty gadasz?”.
I ile lat już jesteście razem?
Ponad 30.
- Wypaliło. - Tak.
Wzięłam sprawy we własne ręce
- po tej prezentacji. - Nie ma za co.
Jest dobrze.
Ceny idą w górę. 2012 był rekordowy.
Szkoda, że w 2008 nie miałem kasy, żeby skupować i teraz sprzedawać.
Ceny nieruchomości dalej idą w górę.
Nie chcę z tobą polemizować,
a jednak muszę.
To dziwne, że zachęcacie ludzi
do inwestowania oszczędności i zadłużania się,
żeby kupić dom, na który ich nie stać.
Fern, to jest...
bardzo ciasne pojmowanie tego, co robimy.
Czyżby?
Nie każdy może
- rzucić wszystko i ruszyć w trasę. - A ja tak zrobiłam?
Rzuciłam wszystko i ruszyłam w trasę?
Dobra. Wybacz.
A ja uważam,
że nomadzi robią to samo, co kiedyś pionierzy.
Fern podtrzymuje amerykańską tradycję. To cudowne.
Proszę.
Dzięki.
Wiesz, że ci oddam.
Tak będzie.
- Wprowadź się do nas. - Nie mogę tu mieszkać. Nie w tym pokoju.
Nie mogę spać w tym łóżku. Dzięki, nie...
- Nie jesteśmy tak barwni jak tamci... - Nie o to mi chodzi.
A jednak.
To, co jest „tam, gdzieś”, jest zawsze ciekawsze.
Wcześnie się wyrwałaś z domu.
Wyszłaś za Bo po paru miesiącach znajomości.
I wyjechałaś z nim do wygwizdowa.
Ale nawet po jego śmierci
zostałaś w Empire.
Nie umiałam tego pojąć. Mogłaś wyjechać...
No tak.
I dlatego nie mogę tu przyjeżdżać.
Nigdy ci tego nie mówiłam, choć może powinnam.
Kiedy dorastałaś, sprawiałaś wrażenie ekscentryczki.
Ludzie sądzili, że jesteś dziwna.
A ty byłaś po prostu odważniejsza i bardziej szczera niż oni.
Ty jedna mnie widziałaś, kiedy się przed wszystkimi ukrywałam.
Czasem rozumiałaś mnie, zanim sama zdołałam się zrozumieć.
Potrzebowałam tego.
I jesteś moją siostrą.
Byłabym szczęśliwa, gdybyś tu została.
Pozostawiłaś po sobie wielką pustkę.
Przyznaję się do winy.
Chcesz kanapkę? Jesteś głodny?
Chyba się już poznaliśmy.
Jestem Fern. Pracowałam w T-Rock w Quartzsite.
- Pozwoliłaś Noodle'owi sprzedawać kamyki. - Tak.
Chcesz browar?
Tak. W zamian za kanapkę.
- Trzymaj. - Dzięki.
Jest chłodno, usiądź przy ognisku.
Kolana mi szwankują, pomożesz?
- Jasne. - Dzięki.
Teraz lepiej.
Super, dzięki.
Dałaś mi w Quartzsite zapalniczkę.
Wciąż ją masz?
Już dawno wyrzuciłem. Ale mam dla ciebie to.
Weź ją.
Dzięki. Jest piękna.
Co to za kamień?
- To kość dinozaura. - Poważnie?
Chyba. Tak mi mówili.
Gdzie są twoi rodzice?
U siebie, w Wisconsin.
Nie martwią się o ciebie?
Nie czują się samotni?
Masz gdzieś dziewczynę?
Cóż...
szczerze mówiąc, jest ktoś.
Mieszka w North Country. Na małej farmie.
Jest tam szczęśliwa.
A ja...
piszę do niej listy.
Mądry chłopak. Listy to dobra rzecz.
Ale nie potrafię jej napisać czegoś,
co mogłoby ją wzruszyć.
A próbowałeś pisać wiersze?
Raczej nie.
Chyba żadnego nie znam.
A ty znasz?
Jeden wykorzystałam w swojej przysiędze ślubnej,
kiedy byłam niewiele starsza od ciebie.
Mega.
Mógłbym go posłuchać?
Dobra, zobaczmy, czy pamiętam.
„Mam ja cię równać z dniem lata?
Postać twa mniej zmienna.
Zbyt krótko trwają lata błogie lenna.
Wichr oto niszczy świeże maja pęki.
Czasem źrenice niebios zbyt jaskrawe,
Nieraz ich blaski zaćmi mrok ponury,
Piękność od piękna rwie się, zmienia w strawę
Ślepego trafu lub chwiejnej natury.
Twe tylko lato niechże się nie zmienia
I nie opuszcza twoja cię uroda,
A...
śmierć ze swego nie puszy się cienia:
Pieśń ma wieczności twemu życiu doda
I wciąż żyć będzie i ty w niej do końca,
Aż starczy ludziom tchu, ich oczom słońca”.
Fern!
Udało ci się.
Tak.
Świetnie.
Tak, ładnie tu.
Chodź tu.
Zapraszam do środka. Poniosę.
To jest Emily, moja synowa.
Jak miło.
Witaj.
Słuchajcie...
- To jest Fern. - Cześć, jestem Mike.
- Miło mi poznać, dzięki. - Miło mi. Witaj.
Jamesa znasz.
Jak się masz? Dzięki za gościnę.
- Kto to? - Damien.
- Cześć. - Przywitaj się.
Jak się jechało?
Świetnie. Pod koniec gorzej. Karkołomna droga.
Vanem? Słyszałem o nim.
- Tak, tak. - Chciałbym go zobaczyć.
Kiedyś was sobie przedstawię.
Skąd jechałaś? To Peter.
Nalać ci coś?
- Wody, jeśli można. - Jasne.
Długo byłaś w trasie?
Tak. Trochę pracowałam.
Ale ostatnio raczej podróżuję.
Dobra, oddam cię mamusi.
- Złapałeś gumę. - Jadłeś coś?
Złapałeś gumę, Dave.
Nie zauważyłem.
- Bo tu zostajesz? - Tak.
- Świetnie. - Sam jestem zaskoczony.
Nie sądziłem, że będę jeszcze nocował pod dachem, ale...
To bardzo ładny dom.
Możesz zostać.
Super, muszę zrobić pranie.
Myślałem o dłuższym pobycie.
Jest tu domek dla gości.
Mówię poważnie.
A co by na to powiedzieli młodzi?
Już ich pytałem.
Lubię cię. Jesteś dobrym człowiekiem.
Dogadujesz się z ludźmi, zazwyczaj.
Lubię twoje towarzystwo.
Naprawdę lubię.
No co? Co? Tak nie chcesz?
Wolisz tak, prawda?
Tak.
Czasem korci cię niebywale,
by w oceanu wskoczyć fale...
Weź go. Chyba się zmęczył.
Muszę zajrzeć do kuchni.
Tylko... tylko...
Ale wróć prędko, Dave.
No co?
No, idź.
Chodź tu. Chodź.
Idą. Ile ich jest!
Ile ich macie?
Sam nie wiem.
Ta jest piękna. Co za pióra.
A gdzie ten nastroszony? Wolę go mieć na oku.
Dzięki.
Trochę nadzienia poproszę.
- Kukurydzy? - I kukurydzy.
Jak to się nazywa?
Dzięki, Fern.
Sosu?
Ale soczysty indyk.
Niesamowite potrawy.
Dzięki, Em, dzięki, James.
I chcę coś powiedzieć...
Żeby powitać Fern.
Wypijmy za...
za tę ucztę.
Za rodzinną ucztę
i za nową osobę... i za stare osoby też.
I wszystkie pomiędzy. Witaj, Fern.
- Zdrowie. - Dzięki.
Szczęśliwego Dnia Dziękczynienia.
Dzwony Acrosanti.
W tym problem. W tym problem.
I nie są... Są okropne.
Tak.
Ładna nazwa, Empire.
Mieliśmy lotnisko, pływalnię,
pole golfowe.
Brzmi super.
Jaki miałaś tam dom?
Nic szczególnego. Fabryczny szeregowiec.
Nie, był szczególny.
Mieszkaliśmy na skraju miasta.
Za podwórkiem była wielka otwarta przestrzeń.
Nic tylko pustynia, pustynia, aż do podnóża gór.
Nic nas od niej nie dzieliło.
Cieszę się, że przyjechałaś.
Dave cię bardzo lubi.
- Tak? - Tak.
Ciągle o tobie mówi.
Do siego roku!
Bo kochała kamienie.
Do zobaczenia w trasie, Swankie.
Bo nie znał swoich rodziców. Nie mieliśmy dzieci.
Gdybym nie została...
Gdybym wyjechała, byłoby tak, jakby nigdy nie istniał.
Nie mogłam się spakować i wyjechać.
Kochał Empire.
Uwielbiał swoją pracę.
Uwielbiał miasto. Wszyscy go kochali.
Więc zostałam.
W tym samym mieście, w tym samym domu.
Jak mawiał mój tata:
„To, co trwa w pamięci, żyje”.
Może zbyt dużą część życia spędziłam na wspominaniu Boba.
Rozumiesz?
Tak...
Mam podobnie.
Bardzo rzadko rozmawiam o swoim synu.
Ale dziś obchodziłby...
Obchodziłby 33. urodziny.
Pięć lat temu odebrał sobie życie.
I wciąż z trudem ubieram to w słowa.
Przez długi czas...
każdy dzień był...
Pytałem siebie,
jak mogę żyć na Ziemi, na której go nie ma?
Nie znajdowałem na to odpowiedzi.
To były bardzo trudne dni.
Ale...
Uświadomiłem sobie,
że mogę uczcić jego pamięć,
pomagając i służąc innym.
I to mi pozwala przetrwać dzień.
Czasem tylko to.
Jest tu sporo osób w naszym wieku.
Żałoba i strata są nieuniknione.
Wiele osób nie potrafi się pozbierać.
I okej.
To okej.
To, co mnie najbardziej w tym życiu cieszy,
jest to, że nie ma ostatecznych pożegnań.
Poznałem tu setki ludzi
i nigdy się ostatecznie nie żegnam.
Mówię: „Do zobaczenia w trasie”.
I tak jest.
Czy to po miesiącu, czy po roku, czy po latach...
znów ich widzę.
Patrzę na drogę i mogę mieć w sercu pewność,
że znów zobaczę syna.
A ty znów zobaczysz Bo.
I będziecie razem wspominać swoje życie.
Na pewno nic z tego ci się nie przyda?
Na pewno. Jest dobrze. Po niczym nie będę tęsknić.
No to... do zobaczenia.
Najlepsze życzenia urodzinowe od USG
Empire 1220 m n.p.m.
Pamięci tych, którzy musieli odejść.
Do zobaczenia w trasie.
Napisy: Elżbieta Gałązka-Salamon