این زیرنویس شامل 3 عدد کلمه نامناسب و الفاظ +18 میباشد ‫«امپایر بست تی‌وی با افتخار تقدیم میکند» ‫..:::EmpireBestTV.Com:::. ‫«در شبکه‌های اجتماعی» ‫@EmpireBestTV
‫«امپایر بست تی‌وی، حرفه ای ترین اپلیکیشن دانلود و تماشای آنلاین فیلم و سریال» ‫.::: EBTV.App :::.
‫آنچه در سریال «منشأ» گذشت!
نیکی دووم بیار، باشه؟
کلانتر بوید؟ ‫نمی‌تونم کاری که کردم رو عوض کنم.
‫- تو یه نفر رو کُشتی! ‫- من...
‫دو نفر رو هم توی آمبولانس...
‫- ول کردی تا بمیرن! ‫- می‌دونم.
‫یکیشون رو به یه دیوار کیری ‫دست‌بند زده بودی!
‫متاسفم.
‫میراندا شروع کرد به دیدن یه چیزایی.
‫می‌گفت اون انتخاب شده ‫تا جون اون بچه‌ها رو نجات بده.
‫حدس می‌زنم الآن هم تو انتخاب شدی.
‫میراندا تنها کسی بود که...
‫از قبل اومدنش به اینجا، ‫با اینجا ارتباط گرفته بوده.
این چیه؟ سه سنگ قرمز رو دیدی؟
‫- تو چطور...؟ ‫- وقتی که بچه بودم...
‫بارها و بارها همین کابوس رو می‌دیدم.
‫فط میراندا نبوده. ‫منم قبلاً اینجا رو دیده بودم.
‫- تو چی دیدی که من ندیدم؟ ‫- منظورت چیه؟
به نظرت دارم دربارۀ چی حرف می‌زنم بوید؟
‫وقتی من و جولی و ماریل ‫اونجا بودیم...
‫اینجا همه فقط در مورد این حرف می‌زنن ‫که چقدر از مرگ می‌ترسن.
‫خب، من فکر نمی‌کنم بدترین اتفاقی که ‫اینجا ممکنه برای آدم بیفته، مرگ باشه.
‫حس می‌کنم یه چیزی مدام منو زیر نظر داره.
‫خودشه؟ ‫ترسناک به نظر میاد.
‫کمکم کن الجین. ‫من می‌تونم همتون رو نجات بدم.
‫دانا، بهم گفته بودن ‫من نمی‌تونم بچه‌دار بشم.
‫اتفاقی که الآن داره میفته ‫از نظر پزشکی غیرممکنه.
‫تو قراره صاحب بچه‌ای بشی که ‫به گفته خودت ‫توانایی بچه‌دار شدن رو نداشتی!
‫با این همه چیزی که اینجا دیدی ‫هنوز نمی‌تونی به معجزه ایمان بیاری؟
‫چیزی تو رحمت نمی‌بینم.
‫غیر‌ممکنه.
‫درست نگاه نکردی. ‫یه بار دیگه ببین.
‫تو حامله نیستی.
چندوقته این ویارها رو داری؟
‫شاید یه هفته.
بچه‌ها، من چم شده؟
‫راستش، ‫اگه الآن جای دیگه‌ای بودیم...
‫بهت می‌گفتم بدنت دچار حاملگی کاذب شده. ‫(فرد بخاطر فشار روانی علائم بارداری دارد ولی حامله نیست)
اینی که گفتی چی هست؟
‫یه وضعیت خیلی نادره. ‫بدنت تصور می‌کنه که تو حامله‌ای!
‫و تمام علائم اولیه ‫«بارداریِ هیستریک» رو...
‫ نشون می‌ده.
پس اینجوری روش اسم می‌ذارن؟
‫هی، هیچ‌کس اینجا فکر نمی‌کنه که ‫تو اینجا دچار جنون و آشفتگی شدی.
‫همین چند وقت پیش بود که یه سری کرم ‫زیر پوست بوید بود
‫و هیچ‌کسم نمی‌تونست ببینتشون.
‫اینجا فعلاً هیچ احتمالی رو حذف نمی‌کنیم.
‫منظورم اینه که، تو می‌تونستی حامله باشی...
‫من حامله‌ام.
‫هنوز بچه‌ام تو رحممه. ‫حسش می‌کنم.
‫بیا. ‫یکم از این بخور.
‫من اون زهرمار رو نمی‌خوام.
‫چیزی نیست...
‫ببخشید. ‫معذرت می‌خوام.
‫خیلی وقته بدنت تحت استرس زیادی قرار داره.
‫نظرت چیه امشب اینجا بمونی؟ ‫الیس هم می‌تونه بمونه و...
‫- می‌خوام برم خونه. ‫- فاطمه...
‫- هی... ‫- دلم می‌خواد فقط برگردم اتاق خودم.
‫ببین، بیرون داره بارون میاد! ‫دلم نمی‌خواد...
‫- تمام این راه رو... ‫- الآن نگران اینی که بارون میاد؟
‫باشه.
‫- هی. ‫- فاطمه!
‫هی، برو. ‫باید بری.
‫- فاطمه! ‫- فقط...من می‌خوام برگردم خونه!
‫منم می‌رم که شب رو توی خونۀ اشتراکی باشم.
‫- اگه لازم شد بهش سرم می‌زنم. ‫- باشه.
‫باید قبل سونوگرافی همه‌چیز رو بهم می‌گفتی.
‫- آخه من کی باشم این وسط! ‫- جدی داری می‌گی بوید؟
الآن برای ما پایبند اصول اخلاقی شدی؟
‫من می‌تونستم قبل از آزمایش، ‫از این اطلاعات استفاده کنم.
‫وقتی چیزی ندونم ‫نمی‌تونم درست کمک کنم.
می‌خوای سرم داد بزنی؟
‫باشه، ولی هروقت خشمت تموم شد ‫اجازه بده یه راه حلی پیدا کنیم.
‫من که نمی‌دونم باید چیکار کنیم.
‫نمی‌دونم مشکل چیه. ‫به هر حال اون...
‫یه چیزی درون اون داره رشد می‌کنه ‫که ما نمی‌تونیم ببینیمش.
یا شایدم بالاخره اینجا، وارد ذهن اون شده
‫و کاری کرده اون باور کنه که حامله است.
‫خیلی‌خب. ‫حالا از کجا بفهمیم کدوم یکی از ایناست؟
‫نمی‌دونم، بوید.
پس چطوری کمکش کنیم؟
‫هیچ‌جوره نمی‌دونم که چطوری باید کمکش کنیم.
‫باشه.
‫پس کار کوفتیتو بکن ‫و به جواب این سوالا برس.
‫مترجمین: ‫مریم صرافها و محمد سید
‫[منشأ] ‫[فصل سوم، قسمت هفتم]
‫♪ وقتی فقط یه پسربچه بودم ♪
‫♪ از پدرم پرسیدم ♪ ‫♪ «در آینده چطور آدمی میشم؟» ♪
‫♪ «یعنی خوشتیپ میشم؟» ♪ ‫♪ «یعنی پولدار میشم؟» ♪
‫♪ اون بهم این جواب رو داد: ♪
‫♪ هر چی باید بشه می‌شه ♪
‫♪ اون چیزی که باید بشه می‌شه ♪
‫♪ آینده برای ما قابل رؤیت نیست ♪
‫♪ هر چی باید بشه می‌شه ♪
‫♪ اون چیزی که باید بشه می‌شه ♪
‫♪ الآن خودم بچه‌دار شدم ♪
‫♪ اونا از پدرشون می‌پرسن ♪
‫♪ «در آینده چطور آدمی میشم؟» ♪
‫♪ «یعنی خوشتیپ میشم؟» ♪
‫♪ «یعنی پولدار میشم؟» ♪
‫♪ با لطافتِ تمام، بهشون میگم: ♪
‫♪ هر چی باید بشه می‌شه ♪
‫♪ اون چیزی که باید بشه می‌شه ♪
‫♪ آینده برای ما قابل رؤیت نیست ♪
‫♪ هر چی باید بشه می‌شه ♪
‫♪ اون چیزی که باید بشه می‌شه ♪
‫♪ هر چی باید بشه می‌شه ♪
‫من نترسیدم. ‫باید حرف بزنی.
‫با توام...حرف بزن!
‫می‌دونم می‌تونی حرف بزنی.
‫باید باهام حرف بزنی.
ویکتور؟
منم، می‌شه بیام تو؟
‫ویکتور، نمی‌تونی مدام اینکار رو بکنی.
‫تمام شب بیدار بودی ‫و کل صبحم اینجا بودی.
‫وقتی داشتی سر اون عروسکه داد می‌زدی، ‫از طبقۀ پایین صداتو می‌شنیدم.
‫پسرم...
‫اینکارت درست نیست.
‫باید حرف بزنه، ‫باید بهم بگه که...
‫- هی. ‫- بهم بگه اون چی گفتش...
‫می‌فهمم، ولی اون یه عروسکه.
‫درست می‌گم؟ ‫حرفم اینه که تو...
‫تو درک نمی‌کنی.
‫تو که اونجا نبودی.
‫ببین ویکتور... ‫شاید بهتره یکم استراحت کنی...
‫- نمی‌تونم اینجا اینکار رو بکنم. ‫- نه، برای چی...
‫- نمی‌تونم اینکار رو بکنم. ‫- ویکتور!
‫ویکتور!
سلام، داری چی درست می‌کنی؟
‫اوه، یکم...
‫دارم اینو برای فاطمه درست می‌کنم.
‫اوه.
‫آره، با خودم فکر کردم ‫این اواخر خیلی افسرده شده.
‫گفتم شاید این یکم بهش روحیه بده.
‫خب، حرکتت خیلی قشنگه.
‫مطمئنم عاشقش می‌شه.
‫- امیدوارم. ‫- اوهوم.
‫خیلی خوش شانسید که ‫اون آمبولانس جدیده اومد اینجا.
‫چون کریستی تا قبلش ‫فقط سرم نمکی داشتش.
‫آره، خیلی خوش‌شانسیم.
‫هی.
‫می‌دونم دیشب، برات شب سختی بوده.
‫- جداً؟ ‫- آره.
‫اینم می‌دونم که وقتی اینجا ‫می‌ره رو روان آدم، چه حسی داره.
‫بلایی که سر من و جولی و رندال اومد...
‫هنوزم یه وقتایی، حس می‌کنم اون حشره‌ها ‫توی بدنم دارن وول می‌خورن.
و تو چیکار می‌کنی؟
‫به خودم یادآوری می‌کنم که واقعی نیستن.
که فقط از روی ترسم اتفاق میفته
‫و اگه بذارم ترس می‌تونه من رو شکست بده.
‫این یکی فرق داره.
‫- تو که نمی‌دونی. ‫- چرا می‌دونم.
شاید دوباره بتونی غذای عادی بخوری
‫فقط یه گاز کوچیک امتحان کن.
‫من از تو آشغال‌ها غذا نمی‌خوردم ‫بخاطر اینکه ترسیدم یا افسرده‌ام!
‫اینکار رو می‌کردم، ‫چون حاملگیم باعث شده بود اینکار رو بکنم.
همه‌چیز مرتبه؟
‫آره، دیگه کارم داشت تموم می‌شد.
فردا می‌بینمت، باشه؟
‫اون بهت اهمیت می‌ده.
چرا کسی حرفمو گوش نمی‌ده؟
‫یه اتفاقی داره درونم میفته. ‫من کسیم که دارم اینو تجربه می‌کنم.
‫چرا من لعنتی فکر می‌کنم که همه تصور می‌کنن ‫من دارم اشتباه می‌کنم؟
‫هیچ‌کس فکر نمی‌کنه که تو اشتباه می‌کنی.
‫خب؟ فقط داریم سعی می‌کنیم ‫از هر زاویه‌ای که می‌شه به قضیه نگاه کنیم.
تو چی؟
‫به نظر توام همه‌ی اینا فقط تو ذهنمه؟
ببین، از اون شبی که توی کلانتری بودیم
‫وقتی اتوبوس رسید به شهر.
‫تو بغلم کردی و زدی زیر گریه ‫یادت میاد؟
‫گفتی دیگه نمی‌تونی تحمل کنی...
‫این هیچ ربطی به اون موضوع نداره.
الآن بهم بگو من باید چیکار کنم؟
‫منو باور کن!
‫ببین، ببین. ‫باشه.
‫فقط اینکه...
‫وای! ‫ببین!
‫فقط اینکه...
‫از وقتی فهمیدم حامله‌ام، هرروز ‫دور شکمم رو اندازه گرفتم.
‫- دیگه نباید اینکار رو بکنی ‫- و شکمم...
‫شکمم هم داره بزرگتر می‌شه.
‫- عزیزم، این... ‫- ببین، خودت ببین، ببینش!
‫اگه همه‌اش توهمه، ‫پس برای تغییرات بدنم چه توضیحی داری؟
‫- نمی‌دونم. ‫- الیس...
‫هرچی که درون بدنمه، ‫داره قوی‌تر می‌شه.
‫اون ویارهای کوفتیم...
‫- داره بیشتر می‌شه. ‫- تو رو خدا!
‫- تمام مدت عصبیم. ‫- عیبی نداره.
‫اگه چیزی تو رحمم نیست...
‫اگه بچه‌ای وجود نداره...
‫پس یعنی، این مشکلات برای خود منه.
‫من بهش گفتم که معجزه است.
‫آره خب، چون هممون...
‫هممون هیجان داشتیم.
مطمئنی کریستی یه چیزی رو از قلم ننداخته؟
‫دانا، هیچی توی رحم و شکمش نبود.
‫هرچی بوده، ‫چیزی روی دستگاه سونوگرافی دیده نشد.
‫با توجه به معاینه کریستی ‫اگه چیزی هم بوده باشه...
‫مثل اون کرم‌هاییه که زیر پوست من بود ‫یا...
‫یا اینکه اینجا بالاخره ‫به اون و ذهنش غلبه کرده.
‫مثل ابی.
‫آره، مثل ابی.
‫ببین اگه داری به این فکر می‌کنی که ‫اوضاع می‌تونست فرق بکنه اگه...
‫نه، بحث این چیزا نیست.
‫ولی می‌تونه باشه.
ببین اگه مثل جریان اون کرم‌های بی‌صاحبی باشه که زیر پوستت بود
‫پس یه مسئله‌ایه که باید حلش کنیم.
‫ولی اگه دلیلش روانی باشه...
‫اگه نزدیک موقعیت و حالت‌های ابی شده باشه...
‫پس باید به فکر یه راه نجاتی براش باشیم.
‫باشه، ‫فعلاً بهتره...
‫این چیزا بین خودمون بمونه.
بعدش چی؟
‫می‌خوام بعداً ‫یه صحبتی با کریستی داشته باشم.
‫امیدوارم که ‫وقت داشته باشه برای...
برای چی؟
‫نمی‌دونم، ببین.
‫ببین، حرفم اینه که...
من و تو قول داده بودیم ‫هیچ رازی بینمون نمونه...
‫و اون هم داره زیر سقف تو زندگی می‌کنه.
‫آره، آره.
‫در این باره... ‫تا وقتی یه راه چاره پیدا کنیم...
‫فکر نکنم اینکه اونا تو خونۀ اشتراکی باشن ‫فکر خوبی باشه.
‫- چی؟ ‫- ببین، توی تمام مسیری که قراره بگذرونن
‫من هم کنار اونام ‫و هم کنار تو!
‫اما حقیقت اینه که ‫دو تا احتمال وجود داره...
‫و هر کدوم از این احتمالات، ‫برای آدم‌های توی اون خونه
‫یه نوع تهدید حساب می‌شه.
‫من باید به فکر ‫تمام آدم‌های اینجا باشم، بوید.
‫فرقیم نمی‌کنه چقدر می‌خوام ‫به شما رفقا کمک کنم.
‫ولی خب، من... ‫فکر کنم که می‌تونم...
‫می‌تونم یه جا توی کلانتری درست کنم.
‫- من باید... ‫- وای بوید، بیخیال.
‫نه، اینجوری خوبه. ‫مشکلی نیست.
‫منظورم این نبود که ‫همین امروز باید این اتفاقی بیفته.
‫فقط حرفم اینه که ‫باید این موضوع رو در نظر داشته باشیم!
‫می‌فهمم! ‫تو اشتباه نمی‌کنی، خیلی‌خب؟
‫من و تو، مشکلی نداریم. ‫فقط اینکه...من...
‫آره، آره، آره. ‫می‌دونم، می‌دونم.
‫این یکی خوبه.
‫بذار کمکت کنم.
‫اگه زود بریم...
‫فرصت خوبی گیرمون میاد که برگردیم شهر.
‫صداهایی که دیشب می‌شنیدیم...
‫قطعاً شبیه صداهای اون هیولاهایی که ‫توی شهر هستن، نبود.
‫هرچی هست، وقتی این شهر به تاریخ بپیونده، ‫یه نفس راحت می‌کشم.
‫- اینا توی خوابت بودن؟ ‫- آره.
‫این چه وضعیه!
تبیتا؟
‫بابا!
هی، چی شده؟
‫- هیچی. ‫- جولی کجاست؟
‫حالش خوبه. ‫همه‌چیز مرتبه.
‫- چه خبر شده؟ ‫- ببین، چیزی نیست.
‫خب؟ ایدۀ من بود. ‫آخه نیاز داشت بیاد این بیرون.
برای چی؟
‫وقتی مامان کوچیک بوده، ‫اینجا رو دیده بوده.
‫دقیقاً مثل مامانِ ویکتور.
‫- چی؟ ‫- جیم، میای، یا می‌مونی؟
‫عه...
‫شماها به راهتون ادامه بدید. ‫ما هم بهتون می‌رسیم.
‫هرجور مایلی.
‫یالا، بیا بریم یه نگاه به اطراف بندازیم.
‫بریم.
‫سلام.
داری جا به جا می‌شی؟
‫آره، از کریستی خواستم اگه می‌شه ‫شب اونجا بمونم.
چطور؟
‫کل خانواده‌ام رفتن تو شهر بچرخن.
که چی؟
‫خیلی عجیبه که من تنهایی توی اون خونه‌ام. ‫تو چت شده؟
‫- هیچی. ‫- با هم دیگه تو اتوبوس نشئه می‌کنیم.
بعد الان اینقدر عجیب باهام رفتار می‌کنی؟
‫من عجیب و غریب رفتار نکردم.
‫- کجا می‌ری؟ ‫- قدم بزنم.
‫- می‌خوای همراهت بیام؟ ‫- نه.
‫باشه، پس بذار کیفمو بذارم داخل.
‫عه، سلام...
‫ببخشید. ‫ما...
‫ما دیگه اینجا غذا سرو نمی‌کنیم.
‫اگه دلتو به غذای اینجا خوش کردی!
چرا اینجا غذاخوری هست؟
جانم؟
و برای چی یه کلانتری درست شبیه ادارۀ پسته، اینجا هست؟
‫یا اون تابلوی آژانس مسافرتی کوفتی...
آخه کدوم روانی‌ای اینجا رو ساخته؟
‫می‌خوای دونه دونه جوابتو بدم ‫یا اینکه...
می‌خوام بدونم چرا این سوال‌ها برای کسی پیش نیومده؟
‫پیش اومده.
خب؟
یکم چایی می‌خوری؟
‫اینجا عجیب و غریبه.
‫آره، قطعاً همینطوره.
‫به نظرت کی اونجا زندگی می‌کرده؟
‫نمی‌دونم.
به نظرت چه بلایی سرشون اومده؟
‫شاید فقط از اینجا زدن بیرون.
‫شایدم رفتن خونه.
حواست باشه پاتو کجا می‌ذاری، باشه؟
برای چی؟
‫بخاطر تلۀ خرس.
‫اصلاً شوخی نداره.
‫دارم می‌گم، ‫با توجه به تمام اتفاقایی که افتاده
‫بخشی از وجودت هست که...
‫شدیداً دلش می‌خواد تمام اتفاقای اینجا ‫با عقل جور در بیاد.
فکر می‌کنی اینا رو از خودم در میارم؟
‫معلومه که نه.
‫تو یه خواب دیدی، یه خواب وحشتناک. ‫وقتی بچه بودی.
‫این یه کابوس معمولی نبود جیم.
‫این یه خوابی بوده که من مدام می‌دیدمش.
‫برای ماه‌ها!
‫و تمام اون شب‌ها ‫با جیغ از خواب می‌پریدم.
‫دارم بهت می‌گم که ‫اون عروسک‌های اطراف اینجا...
‫همونیه که توی خوابم می‌دیدم...
می‌خوای چیکار کنم؟ بیخیال بشم؟ تلاش نکنم؟
‫نمی‌دونم.
‫ببین تبی، این شهر...
‫فکر می‌کردم همه‌چیز رو فهمیدم. ‫ولی نزدیک بود دانا رو بُکشم.
‫سارا؟ خب اون یه صداهایی می‌شنید ‫و بعدش تلاش کرد بچه‌هامون رو بُکشه.
‫ولی این فرق می‌کنه.
‫- برای چی؟ ‫- چون این چیزها...
‫به محض ورودمون به این شهر شروع شد. ‫ولی خوابم...
‫من بچه بودم!
‫می‌دونم ترسیدی.
‫منم ترسیدم.
‫ولی این اتفاق‌ها دارن برام می‌افتن.
‫نمی‌شه وانمود کنم اتفاق نمی‌افتن.
‫هر جور که شده
‫باید ته‌وتوش رو در بیارم.
‫باشه.
‫خلاصه، مامانم قانع شده که
‫این بچه‌های ترسناکی که هِی می‌بینه، ‫به کمکش نیاز دارن.
‫بابام هم حسابی قات زده
‫چون آخرین باری که خواست ببینه اینجا چی به چیه
‫تقریباً همه رو به کُشتن داد.
‫یکی‌اش هم اون احمقِ به تمام عیاری که
‫دانا رو وسط جنگل به درخت بست.
‫آره.
‫گوش می‌دی اصلاً؟
‫آره، صد درصد. آره.
‫مامانت و بچه‌ها، ‫اینکه چی به چیه.
‫دنبال چی می‌گردی؟
‫چی؟ «چاگا». ‫یه نوع قارچ‌ـه.
‫توی آب و هوای سرد رشد می‌کنه.
‫ماریل و کریستی یه سفر همه‌جانبۀ ‫جمع‌آوری آذوقه رفتن.
‫حالا با اتوبوس داشتی کجا می‌رفتی؟
‫دیترویت. ‫مثل بقیۀ مسافرها.
‫چرا؟
‫که برم ماشین بخرم ‫تا دیگه مجبور نباشم سوار اتوبوس تخمی بشم.
‫- جدی؟ ‫- نه.
‫من هنوز گواهینامه‌ام رو هم نگرفتم.
‫چی؟
‫آره، همه پونزده سال‌شون که می‌شه می‌گیرن.
‫بعد از مرگِ توماس، ‫تمام اتفاقات زندگی‌مون تقریباً راکد شد.
‫داداشت؟
‫آره. بابام قرار بود ببرتم آموزشگاه رانندگی
‫ولی دیگه از سفرمون برنگشتیم.
‫آممم...
‫خیلی‌خب، دنبال من بیا.
‫کجا می‌ری؟
‫نمی‌شه فقط بیای؟
‫باید اینو درک کنی که اولش...
‫اولش که میای اینجا، ‫اوضاع یه‌کم فرق می‌کنه.
‫آخه وقتی میای، پیش خودت می‌گی:
‫«آمار همه‌چی رو در میارم. ‫درسته بقیۀ این جماعت...
‫قطع امید کردن، ‫درسته شرایط فعلی رو پذیرفتن.
‫ولی من؟ من آمار همه‌چی رو در میارم.
‫من می‌شم اونی که می‌تونه بره خونه.»
‫- اون‌وقت ایرادش کجاست؟ ‫- ایرادی نداره.
‫کاملاً عادیه. ولی...
‫به مرور زمان، این فازت می‌پره.
‫می‌پره؟!
‫ببخشیدا... نه، موضوع همینه.
‫همین طرز تفکری که دستت رو بیاری بالا
‫و بگی: «من سعی‌ام رو کردم ولی نشد»؛ ‫به گروه خونی من نمی‌خوره!
‫صحیح. تو از اون دسته‌ای نیستی که ‫دنیا رو همون‌طور که هست می‌پذیرن.
‫چی؟
‫قبلاً هم این بحث رو کردم
‫و خودم اون‌طرفِ بحث بودم.
‫نکته‌ای که به مرور، متوجهش می‌شی اینه که
‫تک‌تک سؤالاتی که داری می‌پرسی
‫قبلاً پرسیده شده.
‫تک‌تک فرضیه‌هایی که داری،
‫یه نفر قبل از تو داشته و به جایی می‌رسی که...
‫یا خودت رو وفق می‌دی ‫یا عقلت رو از دست می‌دی.
‫یعنی تو هم همین کار رو کردی؟ ‫وفق پیدا کردی؟
‫خب، من چارۀ خاصی نداشتم.
‫اولش که اومدم اینجا
‫اون‌قدر سرگرم مراقبت از بابام بودم که...
‫بابات؟
‫فوت کرد.
‫اون‌وقت مامانت...
‫قبلنا غذاخوری رو می‌گردوند؟
‫اوهوم.
‫جفت والدینت رو اینجا از دست دادی؟
‫آره.
‫واقعاً متأسفم.
‫ممنون.
‫خواهش می‌کنم.
‫خودت چی؟
‫توی شهرت، خانواده‌ای داری؟
‫نه...
‫نه خیلی.
‫که این‌طور.
‫خبر خوب اینه که طلسم‌ها رو داریم
‫و اونا شب‌ها در امان نگه‌مون می‌دارن.
‫چون... آخه همیشه از این امکان برخوردار نبودیم.
‫مردم قبلاً چه خاکی به سرشون می‌ریختن؟
‫صرفاً...
‫تمام تلاش‌شون رو می‌کردن تا قایم بشن.
‫ای خدا!
‫آره. من اون زمان اینجا نبودم.
‫از اون دسته، یه چند نفر انگشت‌شمار باقی موندن.
‫طلسم‌ها از کجا اومدن؟
‫آه...
‫بوید...
‫یه شب وسط جنگل پیداشون کرد.
‫پس واسه همینه که ‫خیال می‌کنه پادشاه پادشاهانِ دنیاست.
‫این‌طوری‌ها هم نیست.
‫مطمئنی؟
‫بهت برنخوره ولی یارو یه‌جورایی لاشی‌ـه.
‫توی شرایط خیلی مناسبی...
‫باهاش آشنا نشدی.
‫تفنگم رو ازم گرفت!
‫بهش حق نمی‌دی؟
‫می‌دونی، من باید تا آخر عمرم
‫بارِ مسئولیت کاری که کردم رو به دوش بکِشم.
‫خودم می‌دونم. ‫ولی اینکه اون عوضـ...
‫ببین، خبر داری که...
‫توی خونۀ اشتراکی، یه عالمه لباس تر‌و‌تمیز دارن؟
‫اگه اینا رو عوض کنی، خیلی راحت‌تر می‌شی.
‫من لباس‌های تروتمیزِ وامونده‌تون رو نمی‌خوام! ‫خب؟
‫یه موقع به دل نگیری ها. ‫ولی نه چایی‌ات رو می‌خوام
‫نه فلسفه‌ات که می‌گه «وفق پیدا کن یا بمیر»!
‫برنامه‌ام این نیست که اینجا راحت باشم، خب؟
‫زیر و بمِ اینجا رو...
‫[آهنگ: O-o-h child] ‫[خواننده: Five Starships]
‫آره، بعضی وقتا این‌طوری می‌کنن.
‫اینم یه مسئله دیگه‌ست که باهاش راحتی؟
‫♪ فرزند عزیزم ♪
‫- ببین... ‫- ♪ اوضاع آسون‌تر می‌شه ♪
‫مرسی بابت چایی.
‫تو که اصلاً لب بهش...
‫ببخشید.
‫♪ فرزند عزیزم ♪
‫♪ اوضاع آسون‌تر می‌شه ♪
‫داره خوب با وضعیت کنار میاد.
‫♪ فرزند عزیزم ♪
‫بله! ‫چیزی لازم داشتی؟
‫♪ یه روز... ♪
‫آره.
‫آره، اتفاقاً.
‫می‌خواستم اگه می‌شه باهات صحبت کنم
‫دربارۀ بازگشایی مجددِ غذاخوری.
‫♪ آره، زیر پرتوهای یه آفتاب قشنگ، قدم می‌زنیم ♪
‫«زیرنویس پارسی اختصاصی و‌بـسـایـت ا‌مـپـایـر‌بـسـت‌تـی‌و‌ی»
‫واقعاً اینجا اتفاق می‌افته؟
‫سلام.
‫می‌شه برم زیرزمینت؟
‫چرا؟
‫چون می‌خوام اون یه رازی رو بهم بگه.
‫خیلی‌خب، این برای مواقع ضروری نیست؟
‫الآن یه موقعیت ضروریه دیگه. ‫سوار شو. زود باش.
‫بیا بریم.
‫خیلی‌خب.
‫اوکی.
‫اینم از این.
‫کاری که باید بکنی ‫اینه که خوب توجه کنی.
‫روشنش می‌کنی، ‫کلاژ رو فشار می‌دی، خب؟
‫حواست رو جمع می‌کنی که روی دنده یک باشه،
‫بعدش کم‌کم کلاژ رو ول می‌کنی، خب؟
‫به همین سادگی.
‫هِنری.
‫چیزی لازم داری؟
‫مشروب‌لازمم.
‫می‌دونی چیه؟
‫منم همین‌طور.
‫بیا بریم.
‫کی اینجاست؟
‫آهای؟
‫چه گوهی می‌خوری؟
‫تفنگم رو گرفتی. ‫می‌خوام پسش بگیرم.
‫تو...
‫برو بیرون.
‫باشه. تفنگم رو بده تا رفع زحمت کنم.
‫هی، هی، هی! ‫امروز وقت این مسخره‌بازی‌ها رو ندارم.
‫به تخمم که برای چی وقت داری و برای چی نداری.
‫به یه نفر تیر زدی!
‫یه دختر مُرد، چون تو هول کردی.
‫آره، هول کردم، چون موجوداتی که ‫ فقط باید توی کابو‌س‌ها وجود داشته باشن
‫توی تاریکی افتاده بودن دنبالم.
‫خب، اینجا وجود دارن.
‫و همچنان هم وجود خواهند داشت.
‫پس تا وقتی که ثابت نکنی ‫می‌تونی با این قضیه کنار بیای،
‫صد سال سیاه...
‫تفنگی که خشابش پُره نمی‌گیری.
‫من مجبور نیستم هیچ عنی رو به تو ثابت کنم.
‫اینو می‌بینی؟
‫من پلیسم.
‫پلیس واقعی!
‫نه اینکه با یه کُتِ دست‌دوم برای خودم قدم بزنم
‫و ادای پلیس‌ها رو در بیارم.
‫صحیح! ‫اون‌وقت کِی از دانشگاه افسری، فارغ شدی؟
‫دو روزه؟ سه روز؟
‫به تو هیچ ربطی نداره.
‫همین‌جاست که در اشتباهی.
‫تمام چیزهای مربوط به تو، به من ربط داره.
‫این شهر به من ربط داره. می‌دونی چرا؟
‫چرا؟
‫چون اونی که روی امنیت مردم نظارت داره، منم.
‫اونی که مردم رو زنده نگه می‌داره، منم!
‫عجب! طبق چیزهایی که شنیدم
‫اخیراً ریدی با انجام این وظیفه‌ات.
‫گمشو بیرون!
‫گوه تو این آشغالدونی!
‫هِی...
‫تفنگ منو بده!
‫تفنگت رو می‌خوای؟
‫بله!
‫تفنگت رو می‌خوای؟
‫اینم از تفنگت.
‫گلوله‌هات رو وقتی می‌گیری ‫که به‌نظرم بیاد لیاقتش رو داری.
‫آهای!
‫یکبار دیگه بدونِ اجازۀ من بیای اینجا
‫بدجوری با هم مشکل پیدا می‌کنیم.
‫هر چی شما بگی «کلانتر»!
‫امان از این بچۀ عوضی!
‫در حالت عادی می‌پرسیدم چه مشروبی می‌خوری
‫ولی مِنوی اینجا یه‌جورایی محدود‌ـه.
‫اوضاع با ویکتور روبه‌راهه؟
‫اوضاع این‌جوریه که...
‫نه، فکر نکنم روبه‌راه باشه.
‫خوبی؟
‫آره.
‫امروز رفتم توی اتاقش
‫و...
‫یه فکری به سرم زد که ‫هیچ‌وقت به‌خاطرش خودم رو نمی‌بخشم.
‫گفتم ای‌کاش از اول نیومده بودم اینجا،
‫ای‌کاش تبیتا کلاً پیدام نمی‌کرد
‫چون وقتی فکر می‌کردم پسرم مُرده، ‫همه‌چی راحت‌تر بود.
‫فقط یه لحظه اینا به ذهنم رسید.
‫چه‌جور پدری در مورد بچه‌اش این‌طوری فکر می‌کنه؟
‫بیا.
‫آره بریز.
‫هوم.
‫اینا همونایی‌ان که توی خواب دیدی؟
‫مسئله فقط سنگ‌ها نیستن. همه‌چیزش! حتی...
‫حسی که بهم می‌ده.
‫هنوز ترسی که موقع فرار کردن داشتم رو یادمه.
‫از اونجا شروع کردم
‫و اومدم پشت سنگ‌ها قایم بشم.
‫پشت کدوم؟
‫این.
‫بعدش چی؟
‫اون چیزی که بقیه داشتن براش جیغ می‌کشیدن
‫طرف مقابلِ این سنگ بود.
‫وقتی بالا رو نگاه می‌کردم...
‫چی می‌شد؟
‫هر بار از خواب می‌پریدم.
‫خیلی‌خب، فرض کنیم که...
‫واقعاً قبل از اینکه بیایم اینجا دیده باشی.
‫آره، مثل میراندا که دیده بود.
‫به چه دردی می‌خوره؟
‫شاید ارسطو اشتباه کرده بوده.
‫می‌دونید؟ جبر و اختیار، اصلاً...
‫میراندا می‌گفت انتخاب شده بوده.
‫درسته؟
‫اگه دیدنِ این شهر، ‫یعنی الهام‌ها و خواب‌ها...
‫اگه بُرهان باشن...
‫و تو وقتی بچه بودی اینجا رو دیده باشی
‫پس هیچ‌وقت حق انتخاب نداشتی، مگه نه؟
‫چی؟ منظورت چیه؟
‫اگه سرنوشت وجود داشته باشه، ‫اگه از بچگی‌ات...
‫برات مقدّر شده بوده که بیای اینجا...
‫پس هر جور شده، ‫آخرش به اون درخت وسط جاده می‌رسیدی.
‫حال فاطمه چطوره؟
‫آها.
‫حالش... خوبه.
‫داریم قدم به قدم پیش می‌ریم.
‫لازم نیست تظاهر کنی.
‫قضیۀ غذاهای فاسد و ویارهاش رو بهم گفت.
‫متوجهم که شناخت زیادی از من نداری.
‫ولی اگه کاری باهام داشتی، همین‌جام.
‫دیشب سونوگرافی کردیم.
‫یه دستگاه توی آمبولانس بود.
‫خب؟ حال بچه خوبه؟
‫بچه‌ای در کار نیست؟
‫وقتی کریستی معاینه‌اش کرد، اینو دید.
‫هیچی اونجا نبود.
‫پس یا یه چیزی داخل بدنشه
‫که انسان نیست و دستگاه نمی‌تونه ببینه
‫یا اینکه این شهر، اعصاب و روانش رو به هم ریخته.
‫تحمل از دست دادن فاطمه رو ندارم.
‫از دست ندادی‌اش.
‫اون هنوز اینجاست، الیس.
‫یه‌بار یه دوست خوب بهم گفت:
‫«از تمام لحظات لذت ببر
‫و قبل از مرگ کسی، براش عزاداری نکن.»
‫منم موقعی که دکترها بیماری‌ام رو تشخیص دادن
‫همین رو به خانواده‌ام گفتم.
‫می‌ترسی؟
‫از مرگ.
‫چرا که نه؟ اولش می‌ترسیدم.
‫بعدش عصبانی شدم.
‫یه روز متوجه شدم که زندگی چقدر کوچیکه
‫و چقدر همه‌چی سریع پیش می‌ره.
‫کم‌کم برات سؤال می‌شه که چطور می‌تونه چیزی...
‫جز شروعِ یه ماجراجوییِ بزرگ باشه
‫یا شایدم اواسط راه باشه
‫ولی من فکر نمی‌کنم پایان کار باشه.
‫دیگه این‌طور فکر نمی‌کنم. ‫وقتی به این نتیجه رسیدم،
‫اوضاع خیلی هم ترسناک به‌نظر نمی‌اومد.
‫هیچ‌کدوم‌مون قرار نیست تا ابد زنده بمونیم.
‫من «تا ابد» لازم ندارم. فقط...
‫هر کاری از دستم برمیاد، ‫هر کاری داشتی...
‫خب، شاید کار خاصی ازم برنیاد؛ ‫ولی حتماً بهم بگو.
‫هوم؟
‫ببخشید، ولی چرا؟ ‫آخه اون‌قدرها هم ما رو نمی‌شناسی.
‫پیرم و سرطان دارم.
‫از داستان‌های عاشقانۀ خوب، خوشم میاد. ‫قانع شدی؟
‫آره. آره، کاملاً قانع شدم.
‫هوم. بیا بریم.
‫کمک!
‫کمک. کمک.
‫کمک!
‫فاطمه؟
‫عزیزم، قضیه چیه؟ ‫چی شده؟
‫چه... ‫چه بلایی داره سرم میاد؟
‫وای خدا.
‫- نمی‌تونم... ‫- الیس؟
‫چیزی نیست.
‫ببین، هیچی نشده.
‫یوهو!
‫لامصب خیلی حال می‌ده.
‫نوبت منم می‌شه یا نه؟
‫باشه.
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب. ‫الوعده وفا!
‫گوه توش!
‫چی شده؟
‫هیچی. هیچی.
‫این...
‫حرومزاده‌ها.
‫آره، بخورش!
‫چی‌کار می‌کنی؟
‫- تو اونا رو نمی‌بینی؟ ‫- چیا رو؟
‫حشره‌های کیری دیگه!
‫- همونایی که... ‫- نه.
‫نه، نه، نه، نه، نه.
‫- رندال! ‫- گور باباتون!
‫رندال، بس کن!
‫رندال!
‫ولم کنید لامصب‌ها!
‫رندال، هِی! چی‌کار...
‫ولم کنید!
‫چی شد یهویی؟ قضیه چیه؟
‫بیا برگردیم خونه.
‫- هِی! ‫- ولم کن.
‫- رندال! برگرد! ‫- برو خونه، جولی.
‫آهای! اونا رو برگردون! الیس!
‫ببین! اون درد داره، خب؟ ‫باید یه کاری بکنم.
‫- الیس! هوی! ‫- ممنون بابت تمام کمک‌هات...
‫معلوم هست اینجا چه خبره؟
‫پسرت تصمیم گرفته بیاد اینجا ‫و کمد داروها رو دِرو کنه!
‫آره، چون‌که اون آمبولانس
‫کلی داروهای اورژانسی داشت!
‫مگه آسپرینه که به همین راحتی بهش بدی؟
‫یه چیزی که بتونه آرومش کنه، خب؟
‫اینا مسکّن‌های خیلی قوی‌ای هستن.
‫- نمی‌دونی چه عوارضی ممکنه داشته باشه. ‫- پس چی‌کار کنیم؟
‫چی؟ چی‌کار کنیم؟ هیچ کاری نکنیم؟
‫اونی که نِشسته و داره تلف شدنش رو...
‫- به چشم می‌بینه، تو نیستی! ‫- نه، ولی دکترم، خب؟
‫و وظیفۀ منه که برای تصمیم‌گیری،
‫- از مغزم استفاده کنم، نه از احساسات. ‫- خیلی‌خب.
‫الیس، اون قرص‌های توی دستت ‫ممکنه اوضاع رو خیلی بدتر کنن.
‫پس‌شون بده.
‫قوطی رو بده بهش.
‫قوطی کوفتی رو بده بهش، پسر.
‫الیس! الیس! آهای!
‫چیه؟
‫ببین، می‌دونم ترسیدی، پسر.
‫باید چی‌کار کنم؟
‫هان؟
‫بگو، چه گوهی باید بخورم؟
‫- نمی‌دونم. ‫- خودم دیدم!
‫اون کِرم‌های کوفتیِ زیر پوستت رو دیدم.
‫دیدم که وقتی...
‫دیدم مامان چی شد که...
‫از کدوم کابوسِ تخمی باید بترسم؟
‫از کدوم؟
‫اون داره از هم می‌پاشه،
‫دقیقاً جلوی من! ‫منم نمی‌دونم چی‌کار می‌شه کرد.
‫هیچ کمکی نمی‌تونم بهش بکنم.
‫بابا، نمی‌دونم چطور کمک کنم.
‫- چیزی نیست. ‫- تو رو خدا...
‫- حله. ‫- نذار اتفاقی بیفته، بابا.
‫باشه.
‫من...
‫خب دیگه...
‫رندال؟
‫جولی!
‫اون چه کوفتیه؟
‫نمی‌دونم.
‫چند دقیقه پیش چِت شد یهویی؟
‫چرا همین‌جوری ول کردی رفتی؟
‫تو راهِ برگشت بهت می‌گم.
‫- بیا بریم. ‫- صبر کن.
‫تو هم حسش می‌کنی؟
‫جولی، بهتره بریم.
‫نه. ‫نه، می‌خوام بررسی‌اش کنم.
‫ببین، ببین، وایستا.
‫وایستا.
‫تو هم آره؟ حسش می‌کنی؟
‫هیچ کوفتی حس نمی‌کنم.
‫خب؟
‫الآناست که هوا تاریک بشه.
‫باید وَن رو برگردونیم دمِ خونۀ اشتراکی.
‫خیلی‌خب، بیا دیگه...
‫بیا دیگه بریم.
‫لطفاً.
‫مترجمین: ‫ مریم صرافها و محمد سید
‫تلگرام مترجمین: ‫@maryamsarafhaa و @GoodBadUgly
‫فاطمه؟
‫فاطمه!
‫گوش کن ببین چی می‌گم.
‫- تو تنها نیستی. ‫- لطفاً برو.
‫- کمکت می‌کنم! ‫- ولم کن.
‫همه‌چیز درست می‌شه.
‫- فقط برو! ‫- درست می‌شه.
‫گفتم برو!
‫واقعاً شرمنـ...
‫تیلی، تیلی...
‫نه، نه، نه، نه، تیلی، تیلی، تیلی! ‫واقعاً شرمنده‌ام!
‫نمی‌خواستم این‌طوری بشه.
‫کمک! کمک!
‫باید فرار کنی.
‫الیس، این چه کاری بود کردم؟
‫این چه کاری بود کردم؟
‫«امپایر بست تی‌وی کهکشانی از فیلم و سریال» ‫.:::EmpireBestTV.Com:::. ‫«در شبکه‌های اجتماعی» ‫@EmpireBestTV
‫«امپایر بست تی‌وی، حرفه ای ترین اپلیکیشن دانلود و تماشای آنلاین فیلم و سریال» ‫.::: EBTV.App :::.