‫آنچه گذشت...
‫حس می‌کنم الان به یه مو بندم!
‫اون چیزا، هیچ‌وقت نمی‌دوئن.
‫می‌دونن که خیلی جایی برای رفتن نداریم.
‫فکر کنم دیگه روی صفحۀ شطرنج، ‫جایی برامون نمونده باشه، کلانتر.
‫کاش تو هم می‌تونستی عزاداری کنی ‫ولی نمی‌تونی، بوید.
‫این آدما بهت نیاز دارن.
‫تو باید اون کسی باشی ‫که اونا رو رهبری می‌کنه تا برن خونه.
‫چون اگه نکنی، ‫مرگ اون سرِ هیچ و پوچ میشه.
‫بیخیال!
‫چند هفته پیش یه لرزه ای افتاد توی دستم،
‫که یعنی زمان داره تند تند می‌گذره.
‫ولی یه ایدۀ احمقانه دارم که شاید جواب بده و...
‫اگه جواب بده،
‫شاید بتونم یه راهی پیدا کنم ‫که این آدما رو ببرم خونه.
‫اینجا یه چیزی کمه.
‫فقط هنوز نمی‌بینمش.
‫یه قلم می‌خوام که باهاش بنویسم.
‫همه‌ی سؤالات رو بپرسیم دیگه؟
‫همینجوری بیخیال نمی‌شینم...
‫و دنیا رو همین‌طور که هست قبول نمی‌کنم.
‫یه نفر داره این کار رو می‌کنه،
‫و تا وقتی نفهمیدم چطور داره می‌کنه، ‫آروم نمی‌گیرم.
‫جید!
‫[پسره رو بکُش]
‫واقعاً ازت خوشم میاد،
‫و اتفاقی که قراره بیفته، همه رو نجات میده.
‫مامانم کجاست؟ ‫مامانم رو می‌خوام.
‫دارم این کار رو برای اون می‌کنم.
‫ولش کن.
‫اونا بهم گفتن این آخریشه،
‫بعدش همه می‌تونن برن خونه‌هاشون.
‫- ایتن، فرار کن! ‫- نه!
‫تو متوجه نیستی.
‫- نیتن! ‫- نیتن!
‫نیتن، خواهش می‌کنم.
‫اون کجاست؟
‫فرار کرد سمتِ جنگل.
‫و؟
‫و اگه قبل از غروب برگشت، ‫ما ترتیبش رو می‌دیم.
‫اگه برنگشت چی؟
‫اگه برنگشت، دیگه ترتیبش داده شده.
‫سی‌نما تقدیم می‌کند ‫www.30nama.com
‫مترجم: «محمد سید» ‫تلگرام: GoodBadUgly@
‫هرج و مرج در برابر ایمان،
‫این دوگانگیِ هستیِ ماست،
‫اونم از همون لحظه‌ای که رسیدیم،
‫منظورم فقط رسیدن به این شهر نیست،
‫منظورم این دنیا و این زندگیه.
‫از لحظه‌ای که چشم‌های ‫تازه متولد شده‌مون رو باز کردیم...
‫با هرج و مرج‌هایی روبرو شدیم ‫که اصلاً نمی‌تونستیم درکشون کنیم.
‫اون‌وقت چه واکنشی نشون می‌دیم؟
‫اولین صدایی که از خودمون در میاریم چیه؟
‫گریه می‌کنیم.
‫التماس می‌کنیم که بهمون جواب بدن،
‫حتی قبل از اینکه صدایی داشته باشیم ‫که بخوایم سؤالاتمون رو بپرسیم!
‫این‌جوری در مسیر این زندگی، سفر می‌کنیم،
‫با ترس و وحشت...
‫و سردرگُمی.
‫برای همین می‌گردیم و تلاش می‌کنیم و...
‫توی هرج و مرج‌ها تلوتلو می‌خوریم.
‫در تمام عمرمون دنبال علائمی می‌گردیم ‫که نشون بده...
‫یه جایی، یه جوری، این چیزا...
‫یه معنا و مفهوم و هدفی دارن.
‫بعدش یه روز، ایمانمون رو پیدا می‌کنیم.
‫ایمانمون به اینکه همه‌مون برای این ‫اومدیم توی این دنیا...
‫اومدیم اینجا...
‫چون بخشی از برنامۀ اسرارآمیزِ خدا هستیم.
‫با ایمانی که داریم، می‌فهمیم که هرج و مرج ‫در واقع همون معنا و مفهومه.
‫توی کشمکش‌هامون...
‫و توی جستجوهامون، ‫هدفمون رو پیدا می‌کنیم.
‫«از صمیم قلب، به پروردگار اعتماد کنید...
‫و به آن‌چه که نمی‌فهمید، تکیه نکنید.»
‫- آمین. ‫- آمین.
‫همیشه... همیشه از دیدنِ حضار جدید ‫خوش‌حال می‌شم.
‫خب، فقط اومدم اینو بهت بدم.
‫داشتیم بقیۀ وسایل خانواده رو جمع می‌کردیم.
‫با خودم گفتم اینا مال تو بودن.
‫آره.
‫ایتن چطوره؟
‫خب، اون...
‫ترسیده و گیج شده.
‫نمی‌فهمه که چرا سارا می‌خواسته بهش آسیب بزنه.
‫اوهوم.
‫کسی سارا رو ندیده؟
‫از وقتی که فرار کرد سمتِ جنگل، نه.
‫هوم.
‫من دویدم دنبالش، ولی...
‫متأسفانه دیگه زانوهام مثل قدیم نیستن.
‫به نظرت هنوز زنده‌ست؟
‫بعیده که از شب جون سالم به در بُرده باشه.
‫اون متن‌های انجیلی رو...
‫از حفظ نوشتی؟
‫آره. ‫کلمه به کلمه‌ش رو!
‫خوب تو ذهن آدم می‌مونه.
‫واقعاً اومدی اینجا چی ازم بپرسی، تبیتا؟
‫از کجا می‌شه فهمید که اینا واقعی‌ان؟
‫یعنی...
‫احمقانه به نظر میاد ولی الان ما مُردیم؟
‫زنده‌ایم؟ من...
‫فرقی هم می‌کنه؟
‫حالا به‌خاطر خالی نبودنِ عریضه، ‫بیا فرض رو بذاریم بر این‌که مُرده‌ایم،
‫و همگی اینجا توی یه برزخِ عجیب و...
‫عذاب‌آور گیر افتادیم.
‫چه فرقی داره؟
‫بازم آزاد نمی‌شیم که.
‫بازم باید دنبال راهی بگردیم ‫که بریم خونه.
‫تنها چیزی که فرق می‌کنه، ‫خونه‌ایه که دنبالش می‌گردیم.
‫آره.
‫گمونم من اولین کسی نیستم...
‫که اومدم ازت این سؤال رو پرسیدم.
‫خب، بذار این‌طور بگم که...
‫کلی فرصت برای کار کردن روی جواب‌هام داشتم.
‫باشه.
‫ولی اگه این حرفم آرومت می‌کنه، ‫باید بگم...
‫قبل از این‌که تصادف کنی هم همینجا بودی.
‫تو زنده‌ای، تبیتا. ‫خانواده‌ت زنده‌ست.
‫پس می‌تونی اون سؤال رو از لیستت خط بزنی.
‫آره.
‫خداحافظ.
‫باید یه صحبتی با هم بکنیم.
‫♪ وقتی هنوز یه پسر کوچولو بودم ♪
‫♪ از پدرم پرسیدم ♪
‫♪ من بعداً چه‌جوری می‌شم؟ ♪
‫♪ خوشتیپ می‌شم؟ ♪
‫♪ پولدار می‌شم؟ ♪
‫♪ اون بهم اینجوری گفت: ♪
‫♪ دستِ تو نیست که چی می‌شه ♪
‫♪ هر چی خودش بخواد می‌شه ♪
‫♪ ما نمی‌تونیم آینده رو ببینیم ♪
‫♪ دستِ تو نیست که چی می‌شه ♪
‫♪ هر چی خودش بخواد می‌شه ♪
‫♪ الان خودم بچه دارم ♪
‫♪ اونا از پدرشون می‌پرسن ♪
‫♪ من بعداً چه‌جوری می‌شم؟ ♪
‫♪ خوشگل می‌شم؟ ♪
‫♪ پولدار می‌شم؟ ♪
‫♪ من خیلی با ملایمت بهشون می‌گم: ♪
‫♪ دستِ شما نیست که چی می‌شه ♪
‫♪ هر چی خودش بخواد می‌شه ♪
‫♪ ما نمی‌تونیم آینده رو ببینیم ♪
‫♪ دستِ شما نیست که چی می‌شه ♪
‫♪ هر چی خودش بخواد می‌شه ♪
‫♪ دستِ شما نیست که چی می‌شه ♪
‫خوبی؟
‫آره...
‫یه ذره درک کردنِ این قضیه برام سخته.
‫آخه، پای سارا در میونه! می‌دونی؟
‫اون همیشه خیلی باملاحظه و مهربون بود.
‫- مامانت چطور داره با این قضیه کنار میاد؟ ‫- به سختی!
‫می‌دونی، سارا براش یه جورایی ‫مثل دختری بود که هیچ‌وقت نداشت.
‫به حرفی که اون روز زدی فکر کردم،
‫که می‌گفتی روی تختۀ شطرنج ‫داره جاهامون تموم می‌شه.
‫ناراحت بودم یه چی گفتم.
‫دلیل نمی‌شه که اشتباه گفته باشی.
‫اینجا یه چیزی داره تغییر می‌کنه، انگار...
‫انگار یه چیزی داره از دست می‌ره.
‫اون شب، طلسم توی کاروان جواب داد،
‫دقیقاً مثل توی خونه‌ها.
‫خب؟
‫خب، داشتم فکر می‌کردم تنها دلیلی که...
‫بیشتر از این نرفتیم توی جنگل...
‫اینه که نمی‌دونستیم طلسم...
‫همین‌جور که توی این شهر ازمون محافظت می‌کنه ‫اونجا هم ازمون محافظت می‌کنه یا نه.
‫پس...
‫دارم یه سری آذوقه جمع می‌کنم.
‫می‌خوام طلسم رو بردارم و...
‫برم توی جنگل و ببینم...
‫آهای، آهای! آهای! آهای!
‫کِنی، چی...
‫ببین، وقتی دارم باهات حرف می‌زنم نذار برو!
‫می‌خوای تنهایی بری؟
‫آره.
‫تا کجا می‌ری؟
‫تا جایی که بشه!
‫می‌خوام این کار رو بکنم تا ‫یه راه فرار پیدا کنم.
‫یه راه برای رفتن به خونه. ‫مگه هدف همین نیست؟
‫که مطمئن بشیم همه می‌رن خونه؟
‫راستش رو بخوای...
‫دیگه مطمئن نیستم هدفی وجود داره یا نه.
‫ولی اگه انقدر برای مُردن عجله داری،
‫بهتره بری و انجامش بدی.
‫باشه؟
‫همه چی رو بسته‌بندی کردم.
‫آماده‌ست تا بره توی انبار.
‫باشه.
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫ببین.
‫اینجا سیمی نیست.
‫چی؟
‫توی روکش رو می‌گم.
‫وقتی می‌خوای سر سیم رو به هم پیچ بدی...
‫باید روکش رو لخت کنی ‫تا به سیم درونش برسی.
‫ولی سیمی در کار نیست. ‫این...
‫می‌دونی، در واقع سیم نیست.
‫دو شاخه‌ش هم...
‫ببین.
‫پریزها... ‫هیچ‌کدومش با عقل جور در نمیاد.
‫یعنی این لامپ‌ها اصلاً نباید کار کنن.
‫سلام.
‫تو، آقای ترن هوایی!
‫- به کمکت نیاز دارم. ‫- در نمی‌زنی؟
‫شرمنده! می‌خوای کفش‌هام رو هم در بیارم؟
‫متوجه اون قضیۀ سیم‌ها هم شدی، آره؟ ‫خیلی عجیبه، مگه نه؟
‫تو همون عوضی‌ای هستی ‫که نزدیک بود به کُشتنمون بده.
‫خیلی خب، ببین، اولاً که من پشت فرمون نبودم.
‫دوماً، دوستِ صمیمیم...
‫که از کلاس چهارم می‌شناسمش، مُرده. ‫خب؟
‫این‌جور نیست که مثلاً یه کم پاش اوخ شده باشه.
‫پس نظرتون چیه بگیم با هم بی‌حسابیم؟ ‫خب؟ حالا...
‫می‌خواید خاله‌بازی کنید ‫یا می‌خواید برید خونه؟
‫چون یه فکری دارم.
‫می‌دونستی توی شهر...
‫حتی یه دونه نسخه از انجیل هم نیست؟
‫توی کتابخونۀ مسافری‌مون ‫که توی رستورانه،
‫حداقل ده پونزده تا از رُمان های «رابرت لودلوم» ‫و «جودی بلوم» هست،
‫با این‌حال...
‫یه نسخه هم از محبوب‌ترین کتاب دنیا نیست.
‫تصور می‌کنم برات سؤال شده ‫که چرا الان اینجایی.
‫کارهایی انجام دادی ‫که حتی نمی‌تونم به زبون بیارمشون.
‫و با توجه به قوانینِ شهر، ‫الان باید توی تابوت باشی.
‫نیتن قضیۀ صداها رو بهم گفت.
‫چیزی نیست.
‫سارا، می‌خواستم بهت بگم...
‫که علیرغم کارهای وحشتناکی که کردی،
‫هنوز می‌تونی به مردم این شهر کمک کنی.
‫هنوز می‌تونی یه کار خوب بکنی.
‫به نظرم اگه این کار رو بکنی، ‫نیتن خوشش میاد، قبول داری؟
‫آره؟
‫خوبه.
‫چه خوشگلن.
‫آره واقعاً!
‫خیلی ریزبین هستی، خانم متیوز!
‫همین‌جوری پیداشون کردم.
‫چه جوری؟
‫اینجوری گل‌آرایی شده بودن.
‫روی ایوانِ کنار خونه بودن.
‫عه.
‫خب، ظاهراً یه شبح گل‌فروشِ سرگردان داریم.
‫بیا بریم. روز شُستنِ لباس‌هاست.
‫بریم.
‫آخ!
‫پدرسگ! بیخیال!
‫اَه.
‫این آدما خیلی احمقن. ‫ماشین رو لخت کردن...
‫ولی قطعاتی که از همه مهم‌تر هستن رو گذاشتن.
‫احمق نیستن.
‫باتری رو برداشتن.
‫ها؟
‫گفتم باتری رو برداشتن.
‫پس یعنی باید برگردیم شهر.
‫صبر کن، قبلش این کابل رو بردارم.
‫تُف توت، یالا!
‫چرا این همه راه تا اینجا اومدیم؟
‫این همه ماشین توی شهر بودن. ‫می‌تونستیم از اونا سیم برداریم.
‫دوستِ من، این «آئودی Q5» آخرین مدله.
‫قطعاتش از...
‫واقعاً می‌خوای به ماشین های ‫ابوقراضۀ رعیتی اعتماد کنیم؟
‫خب.
‫همه رو برداشتی؟
‫یوهو! داریم می‌ریم تو کارش.
‫علم و دانش!
‫صبح بخیر.
‫می‌خوام اینا رو بذارم توی انبار.
‫هِی...
‫عزیزم، اون اینجا نیست. دیگه بهت آسیبی نمی‌زنه.
‫قول می‌دی؟
‫آره، قول می‌دم.
‫بیا بریم.
‫اینا رو کجا بـ...
‫به‌به! ببین چقدر چیز اینجاست.
‫آهای.
‫به چیزی دست نزن.
‫چرا؟
‫چون اینا قبلاً مال آدمای دیگه‌ای بودن.
‫آدمایی که اینجا زندگی می‌کردن؟
‫اوهوم.
‫عه.
‫مثل غارِ اژدهای تنها می‌مونه.
‫جدی؟
‫وقتی «کرامناکل» توی آسمانِ رنگین‌کمونی گُم شد...
‫غاری رو پیدا کرد ‫که یه اژدهای تنها توش زندگی می‌کرد،
‫و اونجا پر از چیزایی بود که هیچ‌کس نمی‌خواستشون.
‫ولی برای اژدهای تنها،
‫همۀ اون چیزا مثل گنج بودن. ‫حدس بزن چی شد.
‫چی شد؟
‫توی یکی از تلنبارهای بزرگِ وسایل...
‫نقشۀ آسمون رنگین‌کمونی بود.
‫بعدش، اژدهای تنها اون نقشه رو ‫داد به «کرامناکل»...
‫و دیگه راهش رو گُم نکرده بود.
‫پس شاید ما هم یه نقشه اینجا پیدا کنیم.
‫آره، شاید پیدا کنیم.
‫مامان؟
‫بله.
‫چی شده؟
‫هیچی.
‫آره، خودشه، همینی که اینجاست.
‫عمراً اگه جواب بده.
‫معلومه که جواب می‌ده.
‫نه، اصلاً اون‌قدری که باید و شاید، بلند نیست.
‫سیگنالش نمی‌رسه.
‫گوش کن، یه کاریش می‌کنیم، خب؟
‫الان فقط می‌خوایم تستش کنیم.
‫ببینم، تو مهندسی، مگه نه؟
‫- توی شهربازی؟ ‫- آره.
‫خیلی خب.
‫پس یعنی یکی‌مون...
‫یه شرکت چند میلیون دلاریِ نرم افزار ساخته،
‫و اون یکی، وسایل شهربازی رو تست می‌کرده؟
‫می‌دونی چیه؟ خودت بکن.
‫ها؟ صبر کن، نه، نه! ببین. ‫شرمنده‌ام، باشه؟
‫شرمنده.
‫مردم بهم می‌گن خیلی بلد نیست خوب حرف بزنم.
‫واقعاً نمی‌دونی چه حسی داره...
‫که باهوش‌تر از همۀ کسایی که می‌شناسی باشی.
‫باشه، گوش کن، حقیقتش...
‫واقعاً به کمکت نیاز دارم.
‫آره، داری!
‫این آنتن باید بره بالا.
‫اون بلندترین درختیه که پیدا کردم، ‫ولی... نمی‌تونم برم بالا.
‫سرگیجه می‌گیرم.
‫یعنی منو آوردی اینجا ‫تا از یه درخت برم بالا؟
‫آره.
‫می‌دونم که ازم خوشت نمیاد.
‫خب؟ عیبی نداره.
‫ولی اگه حتی ذره‌ای احتمالش باشه ‫که این کار جواب بده،
‫نمی‌خوای به قطع یقین ببینی جواب می‌ده یا نه؟
‫چرا. چرا می‌خوام.
‫خیلی خب.
‫حله.
‫خیلی خب. کابل رو بده من.
‫کریستی؟ اینجایی؟
‫کلانتر بوید؟
‫کریستی، سلام.
‫فقط داشتم...
‫طبقۀ بالا ندیدمت.
‫همه چی روبه‌راهه؟
‫می‌دونم که تو و کِنی با هم صمیمی هستین ‫و فقط می‌خواستم...
‫حالش چطوره؟
‫خب، به نظرم...
‫از زمان اون اتفاق، خیلی غمگین ـه.
‫درسته، درسته.
‫و فکر می‌کنم داره خیلی تلاش می‌کنه...
‫تا اون آدمی باشه که به نظرش ‫مردم ازش می‌خوان باشه.
‫حرفام منطقیه؟
‫آره.
‫چون معاون توئه...
‫می‌دونم که براش خیلی مهمه...
‫که یه موقع ناامیدت نکنه.
‫می‌دونم. منم واقعاً دارم سعی می‌کنم ‫که خیلی بهش فشار نیارم.
‫حقیقتش، باید آماده باشه تا رهبری کنه.
‫می‌شه باهات روراست باشم؟
‫بفرما.
‫می‌فهمم که می‌خوای برای بدترین شرایط ممکن ‫آماده‌ش کنی،
‫می‌خوای آمادگیش رو داشته باشه ‫که اگه یه موقع اتفاقی افتاد، جات رو بگیره...
‫ولی در حال حاضر، خیلی درد داره.
‫و فکر نمی‌کنم به کلانتر نیازی داشته باشه.
‫به نظرم به یه پدر نیاز داره.
‫گندش بزنن!
‫شرمنده، من...
‫نه، نه، نه.
‫مشکل از تو نیست. مشکل از منه.
‫این...
‫اگه از اشتباهاتمون درس نگیریم،
‫محکوم به تکرار کردنشون هستیم، مگه نه؟
‫واقعاً قصد نداشتم که...
‫می‌دونم. نیازی به عذرخواهی نیست.
‫ممنونم، کریستی.
‫مردم فکر می‌کنن که انجیل، یه شیءِ ثابتـه،
‫یه چیز مکتوب و تکمیل شده.
‫ولی وقتی همۀ بازیکن‌ها ‫هنوز توی بازی‌ان...
‫چطور قصه می‌تونه تموم بشه؟
‫ما بهش می‌گیم: «کتابِ خوب»، ولی...
‫می‌دونستی در واقع متشکل از 73 تا کتابه؟
‫می‌دونستی؟
‫متی، مرقس،
‫رومیان، قرنتیان!
‫۷۳ تا کتاب!
‫همه‌شون پر از حکایت‌های معجزه و شگفتی.
‫ولی توی انجیل، تاریکی هم هست.
‫چیزهای وحشتناک و خوفناک!
‫می‌دونی، از...
‫از شبی که رسیدم...
‫انگار یه سؤالی هست که همه‌ش فکرم می‌ره سمتش.
‫۷۳ تا کتاب.
‫شاید ما...
‫یعنی مردم این شهر،
‫داریم توی کتابی زندگی می‌کنیم ‫که هنوز نوشته نشده؟
‫اگه این کتاب ۷۴ باشه چی؟
‫سارا، اگه ما افراد برگزیده باشیم چی؟
‫برای چه کاری؟
‫نمی‌دونم.
‫برای همینه که ازت می‌خوام ‫از این صداها برام بگی.
‫خواهش می‌کنم.
‫بابا کِی میاد خونه؟
‫زود میاد، عزیزم.
‫فکر نکنم دیگه خیلی طول بکِشه.
‫چی شده؟
‫هیچی. فقط...
‫فقط دارم از این تیکۀ گنجِ اژدهای تنها ‫لذت می‌برم.
‫خوشگله.
‫آره.
‫چرا اون چراغه یکسره خاموش و روشن می‌شه؟
‫نمی‌دونم.
‫نظرت چیه دوتایی یه ماجراجویی داشته باشیم؟
‫چه‌جور ماجراجویی‌ای؟
‫یه نوع بازی جستجوی گنج!
‫واقعاً؟
‫اوهوم.
‫آره، اسم بازیش رو می‌ذاریم...
‫«نور از کجا میاد؟»
‫موافقی؟
‫- آره. ‫- بریم تو کارش.
‫بزن بریم. ‫خیلی خب، یه سِری ابزار نیاز داریم، مگه نه؟
‫اوهوم.
‫اوه، ابزارت رو پیدا کردم.
‫بذار ببینم منم می‌تونم...
‫ابزارِ خودمو پیدا کردم.
‫خیلی خب.
‫بیا اینو جابجا کنیم.
‫بیا، عزیزم. ‫باید هُل بدی. کمکم کن.
‫خیلی خب.
‫حالا این شد ابزار تو.
‫اینم ابزار من. حاضری؟
‫مامان!
‫داری عالی پیش می‌ری.
‫اینم از این.
‫ببین، از یه جا دارم کشیده می‌شم. ‫می‌بینی کجاش گیر کرده؟
‫نه، چیزی نمی‌بینم.
‫یه تکونش بده، ‫ببین می‌تونی آزادش کنی یا نه.
‫آره، درست شد.
‫- ردیفه؟ ‫- آره.
‫حله.
‫خیلی خب. اون بالا اوضاع چطوره؟
‫خوبه.
‫لعنتی.
‫وای خدا!
‫نه، نه، نه! نه!
‫نه، نه، نه! نه، نه.
‫نه، نه!
‫آهای! آهای!
‫جید...
‫جید، جید، من همینجام. همینجام.
‫گوش کن، هر چی دیدی، واقعی نیست. خب؟
‫اونجا چیزی نیست.
‫جید، کمک می‌کنم بلند شی.
‫بیا. بیا.
‫خوبی؟ ها؟
‫دست‌های تخمیت رو نزن به من.
‫چی دیدی؟
‫برو گمشو، خب؟
‫ما را در تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید ‫@officialcinama
‫گفتن می‌خوان کمک کنن...
‫و خیلی وقته که اینجا هستن.
‫و منتظر موندن یکی بیاد...
‫که صداشون رو بشنوه.
‫کسی که بتونه کمکشون کنه.
‫چه کمکی بهشون بکنه؟
‫کمکشون کنه فرار کنن.
‫کمکشون کنه برن خونه.
‫گفتن دقیقاً مثل ما بودن.
‫ولی چرا؟ ‫چرا حرفشون رو باور کردی؟
‫چون یه سِری چیزا بهم گفتن.
‫چیزایی که امکان نداشت بدونن.
‫بهم گفتن اون دوتا ماشین دارن میان...
‫و اگه برم دمِ خروجیِ شهر وایستم ‫می‌بینمشون.
‫گفتن قبلاً هم این اتفاق افتاده،
‫که دو تا ماشین توی یه روز اومدن...
‫و همه مُردن.
‫گفتن به‌خاطر آدمای توی ماشین بوده ولی اگه...
‫اگه کاری که گفتن رو می‌کردم...
‫در امان می‌موندیم و می‌تونستیم بریم خونه.
‫خیلی خب. چطور؟
‫چطور می‌تونستیم بریم خونه؟
‫- نمی‌دونم. ‫- باشه.
‫هنوز باور داری که داشتن راستش رو می‌گفتن؟
‫قول دادن که نیتن چیزیش نمی‌شه.
‫قول دادن ولی الان... الان اون...
‫سارا.
‫سارا، گوش کن چی می‌گم.
‫گوش کن چی می‌گم. ‫گوش کن، سارا.
‫اگه این صداها واقعی باشن،
‫اگه اینجا یه چیزی ‫داره باهات ارتباط برقرار می‌کنه...
‫پس یعنی جوری با این مکان در ارتباطی...
‫که هیچ‌کدوم از افراد اینجا نیستن.
‫و این موضوع، تو رو به شدت ارزشمند می‌کنه.
‫می‌فهمی؟
‫ولی مدرک لازم داریم.
‫باید یه مدرکی داشته باشیم ‫ که بریم پیش کلانتر بوید...
‫و با اطمینان خاطر بهش بگیم که تو...
‫که من دیوونه نیستم!
‫نه، صداها! ‫بریم بگیم که این صداها صرفاً...
‫ساختۀ یه ذهن مغشوش نیستن.
‫پس، سارا، ازت می‌خوام...
‫آخ!
‫- سارا؟ ‫- آخ!
‫- چیه؟ ‫- وای نه.
‫چیه؟
‫- سارا. ‫- نه! نه!
‫- چیه؟ ‫- نه، نه، نه!
‫- چیه؟ ‫- خواهش می‌کنم! وای، نه، نه.
‫چیه؟
‫سارا، چی شده؟
‫- نه! ‫- چیه؟
‫یه... یه...
‫یه چی؟
‫کاغذ می‌خوام.
‫کاغذ.
‫ازم می‌خوان یه چیزی رو نشونت بدم.
‫سلام؟ ‫کسی اون بیرون هست؟
‫سلام؟
‫کسی اونجا هست؟
‫(صحبت به زبان خارجی)
‫چایی نمی‌خوام.
‫(صحبت به زبان خارجی)
‫می‌دونی که واقعاً نمی‌فهمم چی می‌گی؟
‫باشه بابا.
‫خوشمزه‌ست.
‫ممنون.
‫همه‌ش توهمش رو می‌زنم. ‫همه‌ش...
‫همه‌ش این...
‫آهای، کجا می‌ری؟
‫آهای؟
‫کجا رفتی؟
‫یا خدا!
‫اینا همه...
‫عجب! ‫عه، صبر کن، وایستا.
‫ولش کن، تیان. ‫بذار من برش می‌دارم.
‫دنبالِ...
‫دنبال چی می‌گردی؟
‫اون چیه؟ ‫سالنامه‌ست؟
‫۱۹۷۲؟ ‫چند نفر...؟
‫(صحبت به زبان خارجی)
‫خیلی خب.
‫خب، می‌شه بهم بگی ‫دنبال چی می‌گردی؟
‫هیس!
‫اون چیه؟
‫هوم؟
‫عه، این دیگه چه‌جورشه؟
‫خواهش می‌کنم...
‫نمی‌تونم...
‫نمی‌فـ...
‫این چیه؟
‫گفتن...
‫گفتن روزی که رسیدی اینجا دیدنت.
‫گفتن موقعی که داشتی کیفه رو خاک می‌کردی دیدنت،
‫و اینم مدرکیه برای این‌که اونا واقعی‌ان.
‫می‌دونی اون طرح یعنی چی؟
‫عه.
‫آها! ایناهاش.
‫خیلی خب.
‫آره.
‫همینه. ‫برو بریم.
‫سلام.
‫سلام کلانتر بوید.
‫سلام خانم ها!
‫سلام.
‫گوه توش!
‫بیا تو.
‫سلام.
‫توی پاسگاه داشتم وسایلم رو می‌گشتم...
‫و فهمیدم چند وقتی می‌شه که توپ پرتاب نکردم.
‫بیا بریم بیرون.
‫نذار این پیرمرد از کار افتاده بشه!
‫نمی‌خواد.
‫ببین، تا حالا بهت گفتم که...
‫توی دانشگاه، توی بیس اول بازی می‌کردم؟
‫نه.
‫آره، اتفاقاً خیلی هم خوب بود.
‫چند تا استعدادیاب ‫چشمشون به من بود.
‫اون‌موقع هیجده سالَم بود و ‫فکر می‌کردم که...
‫شاید برای خودم کسی شدم.
‫مثلاً «ویلی مککوی» بعدی شدم! ‫(بازیکن مشهور بیسبال)
‫خب چی شد؟
‫می‌دونی...
‫زندگی برام برنامه‌های دیگه‌ای داشت.
‫زندگی انگار همیشه برنامه‌های دیگه‌ای داره.
‫من مریضم، کِنی.
‫چی...؟
‫با کریستی در موردش صحبت کردی؟
‫از اون‌جور مریضی‌ها نیست.
‫پدرم وقتی تقریباً هم سنّ و سالِ من بود...
‫بیماری پارکینسون گرفته بود.
‫اصولاً نباید ارثی باشه.
‫دکترها به زمین و آسمون قسم خوردن...
‫که ارثی بودنش، خیلی نادره.
‫اینم از شانسِ خوب ماست دیگه!
‫ولی از کجا می‌دونی...؟ ‫از کجا می‌دونی؟
‫آخه هر چیزی ممکنه باشه. مگه نه؟
‫دیگه همینه که هست.
‫ببین...
‫این بیماری همین الانش هم ‫داره منو تحلیل می‌بره.
‫و آخرش به جایی می‌رسم که دیگه نمی‌تونم...
‫دیگه نمی‌تونم از این مردم محافظت کنم.
‫پس تا وقتی فرصت دارم، ‫باید یه راه خروج برامون پیدا کنم.
‫می‌فهمی؟
‫فقط در یه صورت می‌تونم این کار رو بکنم.
‫در صورتی‌که بدونم موقعی که می‌رم ‫این آدما رو...
‫به دستِ خوب کسی سپردم.
‫خیلی از آدمای این شهر، ‫دلیل این‌که امروز زنده‌ان...
‫تو هستی!
‫و می‌دونم بابات اینجا نیست که بهت بگه...
‫ولی بهت قول می‌دم...
‫مثل سگ بهت افتخار می‌کنه.
‫من بهت افتخار می‌کنم.
‫ولی اگه الان بهم بگی...
‫که آمادگیِ رفتنِ منو نداری...
‫و بیشتر زمان می‌خوای،
‫اون‌وقت جایی نمی‌رم.
‫خب؟
‫خب، بازی کنیم یا نه؟
‫بازی کنیم!
‫سلام، کسی هست؟
‫شاید با این بیسیم ‫بتونیم به یه جاهایی برسیم.
‫باید ببریمش بالاتر، ولی می‌شه...
‫این چه وضعشه؟
‫سلام، بابا.
‫سلام، پسرم.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫داریم ماجراجویی می‌کنیم.
‫کلی خاک اینجاست،
‫برای همین مامان گفت باید یه مقدارش رو ‫بیارم بیرون.
‫آهان. حالا مادرت کجاست؟
‫توی زیرزمین ـه.
‫تبیتا؟
‫سلام.
‫سلام، اوضاع چطور پیش رفت؟
‫خوب بود.
‫عه؟
‫یه کم خِش خِش کرد.
‫خیلی فوق العاده‌ست، مگه نه؟
‫آره، برای شروع بد نیست.
‫چیکار می‌کنی؟
‫همون‌طور که خودت امروز صبح گفتی،
‫الکتریسیته باید از یه جایی اومده باشه دیگه؟
‫کابل برق نداره،
‫همۀ سیم‌ها...
‫و دوشاخه‌ها هم...
‫می‌رن پایین، صاف می‌رن پایین.
‫خیلی عجیبه!
‫خیلی خب. ببخشید، میشه...
‫یه لحظه کار نکنی؟
‫باشه.
‫چه خبره؟
‫خیلی خب.
‫دستنبدی که برات درست کردم رو یادته؟
‫چی چی؟
‫دستنبد! ‫بعد از چند تا قرارِ اولمون برات درست کردم،
‫از بندهای چکمه‌های بابات.
‫آره، معلومه که یادمه.
‫خیلی خب. یادته...
‫شبی که «جولی» به دنیا اومد ‫توی بیمارستان گُمش کردی؟
‫خیلی خب.
‫برگرد و ببین چی روی قفسه‌ست.
‫خیلی خب، هنوزم نمی‌فهمم.
‫منظورت اینه که دستنبدی پیدا کردی...
‫- که شبیهِ همونیه که... ‫- نه، نه، نه.
‫شبیه نیست.
‫همون دستبنده.
‫اونا بندهای چکمه‌های پدرت هستن.
‫نه، اونا بندهای معمولیِ پوست خام بودن.
‫روی هر چکمه‌ای می‌شه پیداشون کرد.
‫نه، نه، نه، نه، نه. ‫ببین. اینو ببین.
‫اینو ببین.
‫چیه؟
‫اینجاش اتفاقی اینجوری شد. ‫من درستش کردم.
‫خیلی ترسیده بودم که خرابش کرده باشم ‫ولی وقتی بهت دادمش،
‫گفتی: «اتفاقات...
‫اتفاقات بهترین بخش ماجرا هستن.»
‫آره. چرا؟
‫چون اگه اتفاقی براش بیفته، منحصر به فرد می‌شه.
‫دقیقاً.
‫غیرممکنه.
‫جیم، همه چیزِ این قضیه غیرممکنه.
‫هیچ جوره با عقل جور در نمیاد.
‫اون سیم‌ها با عقل جور در نمیان.
‫شاید نتونیم بفهمیم ‫که این دستبند چه جوری اومده اینجا...
‫ولی می‌تونیم بفهمیم اون سیم‌ها کجا می‌رن.
‫بیل رو بده من.
‫[شکلات «کازمو»]
‫دستکشِ خودت کو؟
‫توی بیس اول بازی می‌کردم، ‫دستکش لازم ندارم.
‫مطمئنی؟ چون ضرباتِ من جون داره!
‫فقط اون توپ وامونده رو بنداز بیاد.
‫پشیمون می‌شی.
‫خیلی حرف می‌زنی ولی هیچ کاری...
‫اینم از ضربه!
‫احتمالاً برم یه چوب بیسبال برامون درست کنم.
‫این‌جوری وقتی برگردی، ‫می‌تونیم درست و حسابی بازی کنیم.
‫وقتی برگردم، آره؟
‫آره، وقتی برگردی.
‫آره.
‫اینا خیلی خوشگلن.
‫خیلی خوشحالم که خوشت اومد.
‫کِی می‌تونم بیام تو؟
‫بزرگترین مرجع دانلود فیلم و سریال ‫www.30nama.com
‫مترجم: «محمد سید» ‫تلگرام: GoodBadUgly@
‫کانال رسمی تیم ترجمه‌ی ۳۰نما ‫CinamaSub@