- Ładnie wygląda! - Cudownie!
Podziękujcie Lou za taką kolację.
Dzięki za zaproszenie.
Dobre to.
- Pyszne. - Cały czas robimy tę sałatkę.
Noah musi się jej nauczyć.
Na zdrowie.
- Zdrowie. - Zdrowie!
Widziałam na Instagramie zdjęcia z imprezy Chelsea.
- Masz szczęście, że wyszłaś. - Dlaczego?
Nie słyszałaś, co się stało z Nicole?
Co?
Pierdolnik na całego.
DOM NICOLE
Chucky.
- Chodźcie. - Chcę być jak one.
Tak.
Są beztroskie.
Niczym się nie przejmują. Ważna jest tylko piłka.
Jak się czujesz po imprezie Chelsea?
Szczerze mówiąc…
nie wiem, jak się w tym odnaleźć
i mnie to przeraża.
To był obłęd.
Emma wytknęła Nicole, że Nicole nazwała ją karierowiczką.
Emma i Chrishell były po jednej stronie,
Nicole po drugiej i wybuchła afera.
Dla mnie miarka się przebrała,
kiedy Amanza powiedziała:
„Jeśli uważasz Emmę za karierowiczkę, nie mogę się z tobą zadawać”.
To mnie zabolało.
Nie chcę, żebyś tak płakała i się denerwowała.
Muszę ci powiedzieć,
że wczoraj napisałem do Amanzy.
Dostałam wiadomość od męża Nicole: „Dwa słowa, Amanza.
Pierdol się”.
To nie w stylu Brandona.
- Jeśli kogoś kochasz, chronisz go. - Właśnie.
Nie twierdzę, że to, co napisałeś Amanzie jest w porządku,
ale cieszę się, że ktoś coś powiedział.
Nie zgadzam się, żeby dorosły człowiek tak postępował.
- Nie zrobiłby tego, gdybym miała męża. - Sam się odezwał?
Tak. Ma mój numer. Przyjaźnimy się.
Nie chcę czegoś takiego.
Nie chcę wracać z urodzin przyjaciółki i nie móc zasnąć do 4 rano.
Zawsze chroniłam swoich przyjaciół,
siostrę, ciebie.
Chcę, żeby czasem ktoś wstawił się za mną.
Nie wiem, co będzie dalej z moją przyjaźnią z Nicole.
Widzę jej inną stronę, której nie lubię.
Znamy Nicole od dawna. Może zrobiła błąd, powiedziała coś głupiego.
Ale żadna osoba, zwłaszcza Nicole,
nie zasługuje na to, żeby ją opluwać jadem.
Racja.
Nie powinna być tak atakowana przez wszystkich,
ale ona też nie może
nazywać innych karierowiczami i myśleć, że nie będzie reakcji.
Zaczęła to, bezpodstawnie atakując Chrishell.
Wszystkie powinny wyluzować.
Mam różne doświadczenia z Nicole i Chrishell.
Pamiętam, że Chrishell witała się ze mną tylko wtedy, gdy Jason był w pobliżu,
a poza tym nie odzywała się do mnie.
Szkoda, że nie mogę się przyjaźnić z Chrishell,
bo wiem, jak ważna jest dla Jasona.
Mam wrażenie, że ostatnio zbliżyłyście się do siebie,
- choć na początku… - Ale na urodzinach Chelsea była…
- Znowu? - Tak. Zupełnie mnie ignorowała.
To wredne.
Pracuję tam najdłużej
i to ja mam się czuć nieswojo?
Na zewnątrz
jestem jak kamień, który ma mnóstwo pęknięć.
Wiele zniosę. Nie mówię, że nie można mnie złamać,
ale chyba nigdy nie byłam w takim stanie.
Czuję dojmujący smutek i zażenowanie.
To było okropne.
To, co Chrishell i Emma mówiły do Nicole,
jest wredne.
Słyszeliście to o twarzy?
- To było wredne. - Co powiedziały?
Chrishell krzyknęła przez stół: „Przerobiłaś sobie całą twarz”.
Okropne.
Chciałam zachować pozory i wrócić do domu.
Próbowałaś wziąć się w garść.
I wrócić do domu.
To odbija się na całej grupie.
I wpływa na naszą pracę, bo Nicole i Chrishell nie mogą się skupić.
Zajmują się tylko sobą nawzajem.
Żadna nie chce pierwsze wyciągnąć ręki,
przeprosić i pójść dalej.
Emma też się w to wmieszała.
Emma zawsze będzie za Chrishell.
Kiedy wyszedłem z imprezy, Nicole płakała.
O tym mówię.
To mnie bardzo dotknęło.
Nie chcę się bawić w te głupie gierki towarzyskie.
To autentyczny koszmar.
DOM HEATHER
Gotowy?
- Cześć, ciociu Heather! - Hej, skarbie!
Przywitaj się!
Cześć, aniołku.
Nie! Kochasz mnie!
Wezmę je od ciebie.
- Co się stało? - Zaczekaj!
Gotowy? Przywitaj się.
Też takiego będę miała.
Teraz jest tu.
To twój kumpel!
Bycie mamą jest bardzo trudne, a jednocześnie wspaniałe.
Dzięki temu łatwiej było mi nawiązać więź z Heather.
Zwykle nie zaprzyjaźniam się tak szybko.
Nie?
Przepraszam!
To, że pomagam jej się przygotować,
opowiadam o swoich doświadczeniach i wspieram ją,
bardzo nas zbliżyło.
- Jesteś zabawny. - Mamusia chce soku?
Jasne. Wypijmy za to.
Za dzieci.
- To na pewno moje? - Tak.
To na pewno sok jabłkowy.
Mogłabym dać szampana ciężarnej!
„Bre mi dała!”
Na zdrowie.
- Będę za tobą tęsknić. - Wiem.
Jesteś gotowa?
Jestem gotowa, ale się denerwuję.
To będzie dla mnie coś nowego.
Nowy człowiek.
To szybko mija. Mówią, że trzeba włączyć inne produkty.
- A ja: "Już?". - Ma pół roku, tak?
- Tak. - Boże!
Totalny obłęd.
Zastanawiam się, kiedy wrócę do pracy?
Nie spiesz się, bo drugiej szansy nie będziesz mieć.
On się pojawi już za półtora tygodnia.
- Musisz mnie informować. - Będę pisać.
Jest uroczy.
To jest ta fajna strona.
A potem zmieniają się w potworki.
Jest taki słodki.
Co powiesz na to? Tak!
Mama.
Mama?
- Mama? - Powiedział!
Powiedział „tata”?
Nie.
- Patrz! Mówi: „Nie!” - To synek mamusi.
Synek mamusi.
Gotowa?
4 SYPIALNIE, 6 ŁAZIENEK, 603 M2
CENA
PROWIZJA
I ten wiatr we włosach?
- Zaraz. - Niesamowite.
To chyba najładniejsze mieszkanie w południowej Kalifornii.
Wezmę dwa.
Bo są dwa.
Drugie jest obok. Razem to 100 milionów.
Brett pokazał mi ten piękny penthouse.
I bardzo się cieszę.
Ale cały czas jestem w pracy
i myślę o potencjalnych klientach, którzy mogą być zainteresowani.
Na rynku nieruchomości panuje zamęt. Stopy procentowe rosną.
Sprzedaż tego mieszkania pozwoliłaby agencji dalej iść w dobrym kierunku.
Ma cztery metry wysokości. Takich mieszkań nie ma w Los Angeles.
Wykończenie jest na najwyższym poziomie.
- Nie ma uchwytów. - Wszystko na dotyk.
Można otworzyć tyłkiem. Patrz.
Co za pupa.
Otworzy dwie naraz. Tu jest kuchnia!
Prywatna winda.
Dwa prywatne garaże.
Prywatna poczekalnia dla gości.
I Wolfgang Puck na życzenie.
W każdej chwili?
- Kiedy zechcesz. - Żartuje.
Robi wrażenie.
- Pod sufitem stanęłyby dwie Amanzy. - Lub trzech Brettów.
Raczej siedmiu.
Są cztery sypialnie i sześć łazienek.
W środku mamy 603 m2, a na zewnątrz 185 m2.
Jest basen?
Tak, na dole jest wspaniały basen. Spójrz na ten widok, Chelsea.
Prosto na znak Hollywood,
ośnieżone góry, obserwatorium, jeden z najpiękniejszych budynków nocą.
Widzisz wszystkie kultowe miejsca reklamujące Los Angeles.
Jest się czym chwalić.
Burza włosów mi się sypie.
Mam trochę pracy, muszę wysłać parę mejli.
- Róbcie, co chcecie. Wolna chata. - Rozejrzyjmy się.
To główna sypialnia.
Jest cudowna.
Salon przy sypialni. Co za życie!
Idealne.
Potem zabierasz męża i zasuwasz za wami czterometrowe drzwi.
Zanim pójdziemy dalej, spójrz…
O Boże. Zgadnij, co dziś przyniosłam?
- Twoja córka! - To chrzest! Musimy jej nadać imię!
A co z tymi… Nie powinny być…
Nie powinny być w środku?
- Tak latają na boki. - Nie wiem. Wciąż ją rozgryzam.
- Dobra. - Wszystkiego najlepszego.
To było niesamowite. Masz uroczego męża.
Mamę też. Cała rodzina jest wspaniała.
I wyglądałaś oszałamiająco.
Gapiłam się na ciebie. Wszystko było idealne.
Dziękuję.
Poza rozmową na koniec imprezy.
Nie zgadzam się z Nicole, ale współczuję każdemu,
kto czuje się wykluczony.
Ale jeśli ktoś wygaduje takie brednie,
nieważne, że znam go od 20 lat, nie godzę się na to.
To wszystko zabrnęło za daleko.
Ona się poczuła napadnięta…
- Rozumiem. - Wszyscy są tacy zajebiście wrażliwi.
To prawda.
- Napadnięta? - Panie są przewrażliwione.
Ale myślałam też o zdrowiu psychicznym Nicole.
Zastanawiałam się, czy nic jej nie jest.
Też uważam, że o zdrowie psychiczne innych trzeba dbać.
I bez względu na to, czy się zgadzam z daną osobą,
nie chcę, żeby się czuła zupełnie sama.
Pewnie z nią pogadam.
Sprawdź, jak się czuje.
Musimy powiedzieć Emmie i Chrishell,
żeby już odpuściły.
Stać je na więcej.
Musimy to naprawić.
Myślisz, że uda się nam doprowadzić do zgody?
Tego nie powiedziałam.
Mówię tylko, że musimy powiedzieć Emmie i Chrishell, żeby odpuściły.
- Pogadam z Nicole. - Gdzie jesteście?
- Chodźmy. - Brett pomyśli, że tu zamieszkałyśmy.
Cholera! Chodźmy.
Fajnie było pobawić się w dom.
Zobaczyłam gwiazdy.
- Amanza! - O Boże.
To naprawdę bolało.
Czemu nie powiedział, jak to otworzyć?
- Żyjesz? - Tak.
Dzień dobry.
Napełniasz ekspres do kawy.
Tak, bo wy tego nie robicie.
- Miło cię widzieć! - To prawda. Cześć.
Cześć. Chodź.
Jak miło. Napełniasz nam ekspres do kawy.
Napełniam tylko na kawę dla siebie, więc jestem winny jak pozostali.
- Mam dobrą wiadomość! - Mów!
Wspaniałą wiadomość.
Zgadnij, kto dostał zlecenie za 8,5 miliona dolarów w Malibu?
Chelsea?
Ta pani w błyszczącej garsonce.
Brawo.
Opowiedz więcej.
- To niezła kwota. - To mój klient…
Od jakiegoś czasu się przyjaźnimy. Kupił ten dom.
Nigdy się nie wprowadził i postanowił go sprzedać.
Musisz uważać na szambo.
Pewnie nie ma kanalizacji, tylko szambo pod podjazdem.
My musimy je wymienić. To 75 000 $.
Możemy skupić się na tym, co dobre? Najpierw muszę podpisać umowę.
Tylko mówię, że w Malibu to jest problem.
Potem pogadamy o szambach, obiecuję.
Dobrze, o ile będę miał czas.
Pokażę ci.
Jest w tym samym stanie.
Przearanżuję wnętrze.
Dobrze wygląda.
Spójrz na widok.
Okropna podłoga.
Ja lubię takie kafle.
Serio?
Mają coś ponadczasowego.
Dla mnie są przestarzałe.
- Ale ta moda wróci. - Jak koszulki pod kamizelkami.
To wróciło.
- Żartuję! - Wkurzasz mnie.
Cekiny też kiedyś wrócą.
Cóż…
Nie, wyglądasz ładnie.
Co u G?
Dobrze!
Ma nowe studio.
Super.
Tak, jest dobrze.
Fajnie.
Jak ci się układa z Mary-Lou?
Bardzo dobrze. To już prawie osiem miesięcy.
- Naprawdę? - Tak. Zobacz, jacy jesteśmy dorośli.
- I piątki. - Z piątek nigdy nie zrezygnuję.
Cudownie.
Dziękuję.
Coś mi się przypomniało.
Razem z Lou zorganizowaliśmy kolację dla Bretta, Mary i Amanzy.
Lou mówiła, jak serdeczne są Nicole i Mary.
A o relacjach z tobą wypowiadała się mniej pozytywnie.
Miała wrażenie, że jesteś oziębła, niegrzeczna albo nieprzychylna.
Nie czuła, że jesteś tak serdeczna
jak Nicole i Mary.
Szczerze mówiąc,
niespecjalnie podoba mi się to,
że jesteś 20 lat starszy od niej.
Nie raz umawiałeś się z dziewczynami z tego przedziału wiekowego.
Zwykle spędzałeś z nimi wieczór, a potem więcej się nie widzieliście.
Byłam z tobą szczery.
Mówiłam, że jeśli przetrwa dłużej,
bardziej się postaram.
To moja wina i na pewno coś z tym zrobię.
Chyba nie ma nikogo innego spośród moich znajomych,
kogo opinia, akceptacja i serdeczność są dla niej tak istotne.
Powiem jedno.
Zawsze gdy się widzimy, witam ją z otwartymi ramionami.
Zawsze to robię.
Wspomniała o urodzinach Chelsea.
Miała wrażenie, że nie byłaś wtedy zbyt otwarta.
Co?
Przez to chcę być dla niej niemiła.
Wcześniej nie byłam.
Nie wiem, co z tym zrobić.
Nic już nie rozumiem. Spotkaliśmy się w Australii.
Mieliśmy iść razem na lunch.
Myślałam, że będziemy wszyscy: ja, ty, Brett, Mary-Lou.
Ona nie przyszła. Dzwoniłeś do niej. Płakała, była zła, że jesteśmy razem.
Poczułam się nieswojo.
Więc nie mam ochoty się z nią spotykać,
bo jej nie podoba się moje towarzystwo.
Więc co mam zrobić?
Z jednej strony jest mnie za dużo.
Z drugiej strony trzymam ją na dystans i nie jestem życzliwa.
Nie wiem, co robić.
To skomplikowana sytuacja.
I nie obserwowałaś jej na Instagramie.
Obserwowałam ją!
Ale wcześniej.
Może to przypadek. Nie oskarżam cię.
Może ją to uraziło.
To takie głupie.
Tak to czuję.
Staram się cierpliwie akceptować to,
że Jason spotyka się z dużo młodszą dziewczyną
i takie sprawy są dla niej ważne.
Jason, o co chodzi?
Postanowiliśmy nie być rodzicami,
więc nie będę wychowywać twojej nowej dziewczyny.
Sam sobie z tym radź.
Nie wiem, co robić.
Nie chcę, żebyś był z kimś, kto nie chce, żebyśmy się przyjaźnili.
Nie wiem, jak wyjść z tej sytuacji,
ale jeśli powiesz, że łatwiej ci będzie, jeśli się wycofam, zrobię to.
Darzę cię szacunkiem i mogę zrezygnować z przyjaźni z tobą.
Jeśli to ułatwi ci życie, zrobię to.
Musisz mi tylko powiedzieć.
Nie tego chcę.
Gdyby tak się stało, miałbym do niej żal.
Wie, jak mi na tobie zależy.
Może w tym problem.
- Hej! Jak leci? - Dobrze, a u ciebie?
Nieźle. Jestem Chris, będę cię obsługiwał.
Napijesz się czegoś?
Macie mrożoną herbatę?
Tak, z hibiskusem i zieloną.
Wezmę z hibiskusem.
- Zaraz podam. - Dzięki.
- Proszę. - Dziękuję.
Jasne. Smacznego.
- Jak leci? - Hej!
Witamy. Coś do picia?
Poproszę pikantną margaritę.
- Zaraz przyniosę. - Świetnie.
Jak się czujesz?
Lepiej.
Najpierw powiem, że to była popieprzona akcja.
Wiem, jak się czułaś później.
Wiem, jak czuł się twój mąż.
Brandon wysłał mi tę wiadomość
o treści „Pierdol się”.
Pomyślałam: „Sam się pierdol”.
Zna mnie, a nawet nie zapytał…
Nie usprawiedliwiam tego,
ale to samo, co mnie wyprowadziło z równowagi,
zadziałało też na niego.
Mam nadzieję, że rozumiesz.
To miała być profesjonalna rozmowa, ale…
Dziękuję.
Potrzebowałam przyjaciela.
Włączyłam się do rozmowy,
bo słyszałam, że nazwałaś Emmę karierowiczką.
Nie mogłam uwierzyć.
Pomyślałam: „Jeśli Nicole to powiedziała, muszę zacząć inaczej ją postrzegać”.
Miałam na myśli coś konkretnego.
Emma jest dużo milsza i znacznie bardziej przystępna,
gdy na horyzoncie nie ma Chrishell.
- Przepraszam… - Nie przepraszaj mnie.
Jest mi bardzo ciężko. Za każdym razem czuję, jakbym wkraczała do jaskini lwa.
Zastanawiam się: „Przed czym dziś będę musiała się bronić?”.
Chrishell wolno wszystko. Mnie za jedną uwagę palą na stosie.
Ich jedynym celem jest zniszczenie mnie.
W dowolny sposób.
Po prostu…
Nigdy im tego nie mów, ale to mnie złamało.
Nie chcę, by poczuły satysfakcję z tego powodu,
ale to mnie złamało.
A mnie trudno złamać.
Przykro mi.
Znam Nicole dłużej niż Chrishell i Emmę.
Była jedną z pierwszych agentek Grupy Oppenheim.
Gdy widziałam, jak cierpi,
gdy sama o tym mówiła,
było mi przykro.
Przepraszam, że się za tobą nie wstawiłam, gdy się czułaś osaczona.
Doceniam to.
Uważałam, że to Nicole jest winna, ale teraz to się wymknęło spod kontroli.
Przeniosło się na innych ludzi i na całą firmę.
Zrobię wszystko, żeby je pogodzić.
Postarzałam się o dziesięć lat w trakcie tych kwasów z Chrishell.
Nie żartuję. To odebrało mi kilka lat życia.
Wyglądasz świetnie. Kiedy naprawiłaś sobie twarz?
- Kiedy przerobiłam całą twarz? - To da się zrobić?
Ja idę na botoks.
Najważniejsze jest to, czy między nami gra.
Tak. Gra.
- Idź przodem. Jesteś odważna. - Pewnie.
Zaczekam z tyłu.
- Jakie rybki! - Uważaj w tych butach!
Emma idzie wszędzie, gdzie jest ryzyko.
Ostrożnie.
Pięknie.
Cześć, dziewczyny.
Co u was?
- Ten dom pasuje do ciebie, Jason. - Dziękuję.
Idealny dla kawalera.
Chcesz go kupić? Cały ty.
Rozmawiałem z Jamesem.
Nie wiem, czy by go sprzedał.
Pewnie kosztowałby 100 milionów dolarów,
ale on go chyba przekaże LACMA.
James Goldstein odniósł sukces w biznesie.
Kupił ten dom ponad 50 lat temu.
Jest to kultowe miejsce.
Powstało tu wiele filmów i seriali, w tym mój ulubiony Big Lebowski.
To John Lautner, najsłynniejszy architekt w Los Angeles.
Wiedziałam.
Najważniejszy uczeń Franka Lloyda Wrighta.
To jego najbardziej kultowy i sławny dom.
Chce go otworzyć dla zwiedzających.
A z jakiego powodu nas zaprosiłeś?
Możemy tu urządzić przyjęcie na dziesiątą rocznicę firmy.
Mamy więc okazję zwiedzić dom.
Ja się bardzo cieszę. To mój ulubiony dom w LA, którego nigdy nie widziałem.
- Pomyślałem, że wam też go pokażę. - Super.
Dom ma tylko 420 metrów kwadratowych. Klub ma 1020 metrów kwadratowych.
- Co? - Jest tu taki duży klub?
To nam się podoba.
Były tu jedne z najlepszych imprez na świecie.
Chcę zobaczyć, jak wygląda 100 milionów.
Chodźmy.
W tym domu płaci się za architekturę.
Nie wpadnijcie na szyby.
Fajnie.
- Stań w rogu. - Jak w Titanicu!
- Cofnij się o krok. - Jason, jak w twoim dawnym domu.
Otwiera się.
Otwiera się! Boże!
Patrzcie, jak fajnie urządził szafę.
Niezłe, co?
O rany.
Zakochałam się w tej szafie.
Wszystkie taką chcemy. Obrotową.
Mogę dostać numer do tego, kto to zrobił?
- Co się dzieje? - Boże.
Tu jest tyle niespodzianek.
Jacuzzi!
Tam się chowa zwłoki.
- A, to jacuzzi. - Na zwłoki.
- Woda jest ciepła? - Tak.
Pokażę wam klub, który zbudował na górze.
Kiepsko się czuję.
Posiedzę tu chwilę.
- Zostać z tobą? - Nie. Tylko dziwnie się poczułam.
Usiądę na sekundę.
Odczuwam ostatnio mocny ból.
Muszę coś z tym zrobić,
bo się nasila.
W tej chwili
nie mogę nawet swobodnie chodzić,
więc to trochę niepokojące.
Muszę zbadać, co się dzieje w moim ciele.
- Pójdzie przymierzyć jego ubrania? - Ukradnie te najlepsze.
Klub James!
Gotowi?
Piękny beton.
- Jest taki industrialny i brutalny. - Piękny!
Cudowne.
Tam jest stanowisko DJ-a.
Komu drinka?
- Barman do usług! - Ja chcę drinka!
Los Angeles! Czujecie to?
A potem skaczą.
Nie można mieć dzieci, jeśli ma się klub w domu.
A może to genialne?
Nie potrzebujesz opiekunki, bo jesteś w domu,
a jednocześnie na imprezie.
Dobra robota.
- Podobał ci się mój set? - Tak.
Hej, James.
- Cześć, Jason. - Jak się masz?
- Co za gabinet! - Kończymy wycieczkę.
Człowiek legenda!
Odlotowe biuro.
To przyjemność poznać Jamesa,
który zbudował najbardziej kultowy dom w całym Los Angeles,
ale jednocześnie nie wiem, kim jest.
Wyjdźmy na zewnątrz. Obejrzymy basen.
- Dobra. - Dzięki, James.
Jason sobie skacze po stopniach w tych swoich sneakersach.
- Chcę mieć tam zdjęcie. - Nie wejdziesz tam.
Chce mieć tam zdjęcie. Ta półka jest pochyła.
To kultowe miejsce!
Jak będziesz po tym szła?
Ta półka jest pochyła.
- Emma, jesteś wariatką. - Nie staniesz tam.
Zobaczę.
To jest pochyłe.
Miło było cię znać. Kochamy cię.
Emma oszalała.
- Można po tym iść. - Kompletnie jej odbiło.
Zróbcie zdjęcie!
Panie i panowie, Emma tuż przed śmiercią.
Zrobiłaś?
Gotowe.
Wracajmy i sprawdźmy, co u Chrishell.
Dobrze się czujesz?
Chyba tak. Jak reszta domu?
Bardzo ładna.
Dom jest piękny. A klub jest odlotowy.
- Naprawdę? - Odlot.
Muszę pogadać z Jamesem.
Dzięki.
Mogę was prosić o przysługę?
W sprawie sytuacji w biurze?
Rozmawiałam już z Nicole.
Powiedziałam jej,
że to ona zaczęła ten dramat.
Ale można to wszystko załagodzić,
jeśli wszyscy się trochę uspokoimy.
Przeprosiny mogę wiele zdziałać. Uczę tego dzieci.
Mówisz „przepraszam” i napięcie opada.
Nie chodzi o to, żebyście się zapraszały na nocne pogaduchy,
ale żebyście mogły spokojnie przychodzić do pracy.
To pokazuje, że jesteś racjonalną osobą.
Osoba, która to zainicjuje, pokaże, że ma…
Większe jaja.
Pytałam Nicole, gdzie się podziały jej jaja,
czy się skurczyły do wielkości rodzynek.
To strasznie głupie. Dziecinne. Złośliwe.
Wystarczy tego.
- Myślałam, że to zabawne. - Nie.
Już nie. Mnie to nigdy nie śmieszyło.
To nie jest zabawne, bo wpływa
na zdrowie psychiczne wszystkich w biurze.
Moje, Mary, Jasona. I odbija się na pracy firmy.
To jest wredne.
Złośliwe i agresywne.
Trzeba skończyć z tymi głupimi, dziecinnymi komentarzami.
Ona to zaczęła.
Zaczęła tę wojnę.
Patrzyłam jej w oczy i powiedziałam, że to ona zaczęła.
Nie mówię za nikogo, tylko za siebie.
Źle się czuję, kiedy choćby rozmawiam o Nicole.
Może sobie mówić i robić, co chce,
ale to nic dobrego nie przyniesie.
Nicole wdała się w konflikty z wieloma osobami.
Zaatakowała mnie, a teraz atakuje Emmę.
Nie pozwolimy na to.
Nawarzyła piwa, teraz musi je wypić.
Nie jestem stroną w tym konflikcie,
ale jesteście moimi bliskimi przyjaciółkami.
Uważam, że jej uwaga o tobie miała w zamiarze sprawić ci ból.
Twoja uwaga pod adresem Nicole miała w zamiarze ją zranić i zabić.
I za to trzeba przeprosić.
Przeprosić?
Padły okropne komentarze.
Trzeba powiedzieć: „Przepraszam, chciałam ci zadać ból”.
To absurd. Nie muszę tego nikomu udowadniać.
Rozumiem, co chcesz powiedzieć.
Boże.
Ktoś kwestionuje moją pracę? Trudno. Nie muszę niczego udowadniać.
- Ludzie muszą mówić prawdę. - Koniec tych bzdur!
Są takie wrażliwe.
Nie dam rady.
To mnie stresuje, a już jestem zestresowana.
Wychodzisz?
- Nie będę się w to mieszać. - Idealnie!
Dostanę ataku paniki. Muszę wyjść. Nie dam rady!
Zaczekaj!
Napisy: Przemysław Rak